ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Κυριακή, 20 Μαΐου 2007

Ο ΔΙΓΕΝΗΣ ΚΑΙ Ο ΧΑΡΟΣ: ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΑΚΡΤΙΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Ακρίτας κάστρον έχτιζε κι Ακρίτας περιβόλι,
σ 'ενάν ομάλ' , σ' έναν λειβάδ', σ' ενάν πιδέξιον τόπο.
Όσα του κόσμου τα φυτά, 'κεί φέρνει και φυτεύει,
κι οσά του κόσμου τ' αμπελιά, ΄κεί φέρνει κι αμπελώνει,
κι οσά του κόσμου τα νερά, 'κει φέρνει κι αυλακώνει,
κι οσά του κόσμου τα πουλιά, κεί πάνε και φωλεύουν.
Πάντα κελάιδαν κι έλεγαν: "Πάντα να ζει Ακρίτας".
Κι έναν πουρνόν, πουρνίτζικον και Κεριακήν ημέραν,
ατά κελάιδαν κι έλεγαν: "Αύριο πεθαίν' Ακρίτας".
- Ακούς, ακούς, Ακρίτα μου κι αξιό μου παληκάρι,
ακούς τι λένε τα πουλιά, ακούς τι κελαϊδούνε;-
Φέρε με τη σαΐτα μου, ντό σύρ' εξηνταπέντε,
και τ' άλλον το μικρότερον ντό σύρ' πενηνταπέντε,
ας πάγω και να κυνηγώ και στα κυνηγοτόπια,
κι αν εβρίσκω να κυνηγώ, εγώ δε θα πεθάνω,
κιαν δεν εβρίσκω να κυνηγώ, εγώ θε να πεθάνω.
Κυνήγεσεν, κυνήγεσεν ποθέν κυνήγιν έβρε.
Ο Χάρος τον απάντησεν απάν' στο σταυροδρόμι-
Χάρε, τι έχεις μετ' εμέ, κι οπ' αν παγώ ακλουθάς με;
κι αν κάθουμαι, συγκάθεσαι, κι αν πορπατώ, ακλουθάς με,
κι αν κείμαι ν' αποκοιμηθώ, γίνεσαι μαξιλάρι;
Έλα, Χάρε, ας παλέψουμε στο χάλκινο τ' αλώνι.
Χάρε, και αν νικάς με σύ, να παίρνεις την ψυχή μου,
Χάρε, και να νικώ σ' εγώ, να χαίρομαι τον κόσμο.
Επάλεψεν επάλεψεν κι ο Χάρος δε νικήθη.-
Έμπα, καλή, και στρώσε με θανατικό κρεβάτι,
βάλε ανθιά παπλώματα και μουσκομαξιλάρια,
κι έβγα και τερ' νέ, καλή μου, τι λένε οι γειτόνοι.
- Ενάς παιρνεί το μαύρο σου και την αρματωσιά σου
κι ο γέρος ο σαπόγερος θα παίρνει την καλή σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου