ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τρίτη, 22 Μαΐου 2007

CHORIO ROGHUDI: A GHOST VILLAGE - ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΡΗΧΟΥΔI: ΕΝΑ ΧΩΡΙΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ

Chorio Roghudi , has been described as the most unfortunate village in Italy if not the world. This once Greek speaking village in the isolated mountains of Aspromonte of Calabria is an architecteral masterpiece. The village which is build on the steep sides of a cliff between two rivers (Amendolea and Furia) has drawn the attention of world specialists, for its unique building planning, and it is mentioned in the most important manuals for students of architecture.

The village takes its name from the Greek adjective (ρηχώδης) which means steep. This name could not describe it any better, since it is so steep that it was a common practice among mothers of the village to tie their children on a rope for fear that they would roll down and drown in the rivers under them. Chorio Roghudi, up until 1951, had a population of 1,500 all of them Grecanici as these Greek speaking people in Calabria call themselves. However, in the winter of that year, unprecedented land slides started to throw down the houses which were also greatly aided in this distraction by ferociously strong northern winds that took the roofs, the doors and the windows away. Even amongs these biblical destructions, the people of Roghudi refused to leave their beloved village and scatter among the towns and cities of the coastline and loose their language and culture as their Grecanici neighbours from the village of Africo who abandoned their village a few years back. They did not want to have the same fate as them who become assimilated by the Calabrian majority and never returned back to their ancestral homeland.

However, their wishes where different than that of reality, the down slides continued to take place until the winter of 1973 when Roghudi was erased from the Italian map as a living settlement. The village was declared as unfit for habitation by the Italian government and all its inhabitants were forced to move. Almost the whole population of 1,650 souls were evacuated after many nights of natural disasters which brought the apocalypse to life. The villagers were scattered around the surrounding villages, and towns. After years of living as refugees, they managed to build a new village near Reggio called New Roghudi and resettled there. The old village stands abandoned, its streets deserted, its houses half destroyed, standing with no doors or windows. The only sigh of life there is one family which returned back, and a few old people, who refuse to leave and stay to die in the village in which they were born.

Κατηφορίζοντας από το Βουνί και ενώ εναλλάσσονται τα τοπία, φτάνουμε στο Ρηχούδι μια απρόσιτη αετοφωλιά ανάμεσα στα ποτάμια Αμεντολέα και Φούρια, παραμένει από το 1973 «χωριό-φάντασμα» Kτίστηκε από βοσκούς οι οποίοι αρχικά ζούσαν στην Αμεντολέα και στην Μπόβα και μετακόμισαν εκεί για να έχουν καλύτερη βοσκή για τα ζώα τους. Όμως το Ρηχούδι ή Ροχούδι, όπως το λένε οι Ιταλοί, έσβησε μια νύχτα του 1973 όταν η δυνατή βροχή και ο βοριάς έφεραν κατολισθήσεις και η Γεωλογική Υπηρεσία επέβαλε στους κατοίκους να το εγκαταλείψουν. Χτισμένο σε απότομη κατηφορική πλαγιά, με τα δύο ποτάμια να καραδοκούν από κάτω, όλα τα σπίτια νομίζεις ότι από ώρα σε ώρα θα κατρακυλήσουν στο ποτάμι. Ίσως γι' αυτό να πήρε και το όνομα Ρηχούδι, που σημαίνει «ρηχώδης», αφού χτίστηκε τόσο χαμηλά.

Κτισμένο στην κορυφή και πλαγιά λόφου, δίπλα στα δύο ποτάμια, αποτελεί σε πάρα πολλά εγχειρίδια αρχιτεκτονικής, χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθρώπινης εγκατάστασης. Περπατώντας στα στενά δρομάκια του, καταλαβαίνει και βλέπει κάποιος γιατί οι μανάδες δέναν τα παιδιά τους με σχοινιά, όταν έπαιζαν στα σοκάκια του, για να μη πέσουν στην χαράδρα προς το ποτάμι.

Αύτο το προπύργιο των Γκρεκάνων, το Ρηχούδι (Ρογούδι) - ένα χωριό σαν σκηνικό- είναι βέβαιο ότι κατοικήθηκε από τον 11ο αιώνα και το 1624 πουλήθηκε στη Σκύλλα παραμένοντας στην κυριαρχία της μέχρι το 1806. Έζησε στιγμές «έξαψης» και πλούτου αλλά η μοίρα του ήταν να εξαφανιστεί . Υπήρξε εξαιρετικά άτυχο, αφού οι κάτοικοι του αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν και να κατεβούν στη θάλασσα μετά από μεγάλες πλημμύρες και κατολισθήσεις που κατέστρεψαν το χωριό τους. Και αυτοί όπως και άλλοι Γκρεκάνοι από το χωριό Βούα, το γιαλό του Βούα, το Κοντοφούρι (Κοντοχώρι), το Ροκαφόρτε ντελ Γκρέκο ( το Βούι), προσπαθούν να διατηρήσουν τα στοιχεία της ελληνικής γλώσσας συστήνοντας ενώσεις ελληνικής λογοτεχνίας, ομάδες χορευτικές και μουσικές, γκρεκάνικα φεστιβάλ, ενώ δεν λείπει και η λογοτεχνική και ποιητική παραγωγή. «Από το χωριό του Ρηχουδιού είμαι», θα μας πει ο ποιητής Λορέντζο Τζεβετιέρι, «μα είμαστε όλοι μια, έχομεν τη γλώσσα μια, οι παππούδοι μου ήσαν Έλληνοι, εγώ εγεννήθην στην Ελλάδα, στ’ αδελφάδια...

Ti en glicea tusi nifta ti en òria

C' evò e' pplonno penséonta 'ss esena

C' ettù-mpì 's ti fenéstra-ssu, agàpi-mu

Tis kardìa-mmu su nifto ti ppena.

-----

Tι γλυκειά κι όμoρφη πoυ είναι η νύχτα

κι εγώ αγρυπνώ γιατί σκέφτoμαι εσένα

κι εδώ μπρoστά στo παράθυρo αγάπη μoυ

της καρδιάς μoυ σoυ ανoίγω τη θλίψη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου