ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Κυριακή, 27 Μαΐου 2007

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ Ο ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ: ΑΚΡΙΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Εψές αργά ψιχάλιζε κι ο Γιάννης ετραγούδα.
Του πήρε ο αέρας τη φωνή στου Δράκοντα την πόρτα.
- Γιατρί διαβαίνεις πάουρα και τραγουδάς πανώρια;
Ξυπνάς τ' αηδόνια σ' τσί φωλιές τ' άγρια πουλιά σ' τσού κάμπους
ξυπνάς και με το Δράκοντα και τη Δρακόντισσά μου,
πόχω τον ύπνο αγοραστό και βαριοπλερωμένο
και το νερό που νίβομαι και κείνο πλερωμένο.
- Άσε με, Δράκο, να διαβώ κι άσε με να περάσω.
Κάνει ο βασιλιάς χαρά, κάνει του γιού του γάμο,
κι ως το'χω που με κάλεσε για να τσού στεφανώσω,
και μ' έχουν και τραγουδιστή, για να τσού ξεφαντώσω.
- Σαν ποιόνε βάζεις μάρτυρα, σαν ποιόνε βάζεις πιέτζο;
- Ποιόνε να βάλω μάρτυρα, ποιόνε να βάλω πιέτζο;
- Τον ήλιο βάλε μάρτυρα και το φεγγάρι πιέτζο,
τ' άστρι και τον αυγερινό, όσο να πάς και να'ρθεις.
Κι ο Γιάννης επαράργησε κι ο Δράκοντας φωνάζει:
- Φάγα τον ήλιο το μισό και το φεγγάρι ακέριο.
Να σου κι ο Γιάννης έφτασε σ' τσού κάμπους καβαλάρης,
και πίσω απο τη σέλα του ένα όμορφο κορίτσι.
Κι ο Δράκοντας ποκρίθηκε, τον τέτοιο λόγο λέει:
- Καλώς το Γιάννη, γιόμα μου, το Γιάννη, δειλινό μου,
και τ' όμορφο κορίτσι του να είναι τ' απόδειπνό μου,.
Κι ο Γιάννης αποκρίθηκε, τον τέτοιο λόγο λέει;
- Σπαθίν έχω για γιόμα μου, κοντάρι δειλινό σου,
κι ένα μαχαίρι κοφτερό, να κόβει το λαιμό σου.
- Μα δε μου λες, μπρε Γιάννη μου, πούθε γενιοκρατιέσαι;
- Η μάνα μου είν' η αστραπή κι αφέντης μου είναι ο βρόντος,
κι εγώ το αστροπέλεκο, που καίω τσου Δρακόντους.
- Σύρε, Γιάννη μου, στο καλό και στην καλή την ώρα,
και πάλει μεταγύρισε, να κάνουμε ένα γιόμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου