ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2007

THE CASTLE OF SAINT HILARION - ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΛΑΡΙΩΝΑ

Perched high in the Kyrenia mountain range, overlooking the Mediterranean and the surrounding areas, stands the magnificent castle of Saint Hilarion. With walls and towers that appear to sprout out of the rocks almost randomly, it is a fairly-tale sight living up to Rose Macaulay's much-quoted description ”a picture-book castle for elf-kings”. Reputedly called the world's most beautiful castle, it was the inspiration for Walt Disney's "Snow White and Seven Dwarfs''. The castle remains one of the best preserved of all the Crusader Castles in the Pentadactylos Mountains. Local folk legend says that a temple to Aphrodite stood here, and that demons clung to the mountain until Saint Hilarion for whom the mountain is named after drove them away. They call the place 'The Hundred and One Rooms' of which the last can never be found or "The Houses of the mythic Queen Regaina" who kept her treasure here. All the castles of the Kyrenia rangeshare in these legends, and in each of them a wandering shepherd, entering a hidden doorway, finds himself in an enchanted garden from which he awakes years later on a dewy morning.
Along with Kantara and Buffavento, Saint Hilarion Castle was originally built as a watch tower to give warning of approaching Arab pirates who launched a continuous series of raids on Cyprus and the coasts of Anatolia from the 7th to the 10th centuries. A Byzantine monastery and a church were built here in the 10th century. The first references to the castle are found in the 1191 records. For some time it was of strategic importance, but later it became the summer resort of the Lusignan nobility.
When the Venetians captured Cyprus in 1489, they relied on Kyrenia, Nicosia and Famagusta for the defence of the island and Saint Hilarion was neglected and fell into oblivion. In its main outline and arrangement the castle remains as the Byzantines built it, but many sections in their present form are Frankish, the work of those who rebuilt and improved the castle under the Lusignan kings.

Το Κάστρο Αγίου Ιλαρίωνα είναι κτισμένο στην ομώνυμη κορυφή του δυτικού τμήματος της οροσειράς του κατεχόμενου σήμερα Πενταδάκτυλου, σε ύψος 725 περίπου μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Η τοποθεσία του κάστρου είναι πολύ εντυπωσιακή με απόκρημνους, σχεδόν κατακόρυφους μεγαλοπρεπείς βράχους. Το κάστρο είναι εντελώς απρόσιτο από τα βόρεια, τα βορειοανατολικά και τα ανατολικά. Την ονομασία του το κάστρο την πήρε από το γεγονός ότι προτού κτιστεί το φρούριο, στην κορυφή αυτή ασκήτευσε ο Άγιος Ιλαρίωνας ο Νέος, ένας από τους 300 Αλαμάνους άγιους του νησιού. Το κάστρο κτίστηκε κατά τη βυζαντινή περίοδο, στα τέλη του 11ου αιώνα, όπως και τα κάστρα της Καντάρας και του Βουφαβέντο. Τα τρία αυτά κάστρα της οροσειράς του Πενταδάκτυλου συνέβαλλαν στην άμυνα των βορείων ακτών της Κύπρου από τις θαλάσσιες επιδρομές. Κατά τη φράγκικη περίοδο εκτός από αμυντικό φρούριο, το κάστρο το χρησιμοποιούσε σε περιόδους ειρήνης η βασιλική οικογένεια της Κύπρου για εξοχική κατοικία και γι’αυτό και κτίστηκαν τα βασιλικά διαμερίσματα. Μετά το 14ο αι. το κάστρο αυτό, αλλά και άλλα ορεινά οχυρά, σταδιακά εγκαταλείφθηκε αφού οι εξελίξεις στις πολεμικές τέχνες κατέστησαν τα φρούρια αυτά αναποτελεσματικά. Με την κυριαρχία των Βενετών τα ορεινά κάστρα του Αγίου Ιλαρίωνα, της Καντάρας και του Βουφαβέντο κατεδαφίστηκαν για να μην υπάρχει ο κίνδυνος κατάληψης τους από εχθρικές δυνάμεις.Για το κάστρο έχουν ειπωθεί διάφοροι μύθοι και παραδόσεις. Λέγεται ότι το κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα χτίστηκε από μια Ρήγαινα που ήταν η πιο όμορφη της Κύπρου αλλά και η πιο άκαρδη. Η μια παράδοση λέει ότι όταν χτίστηκε το κάστρο η Ρήγαινα φοβήθηκε μην αποκαλύψουν οι εργάτες τα μυστικά του. Έτσι αποφάσισε και διέταξε τους στρατιώτες της , όταν οι εργάτες τέλειωσαν το χτίσιμο να τους ρίξουν στον γκρεμό από κάτω. Έτσι και έγινε και πιστεύεται ότι τα κόκαλά τους είναι θαμμένα ακόμα εκεί.
Η άλλη παράδοση έχει να κάνει με το πόσο απόρθητο ήταν: Δυο χρόνια το πολιορκούσαν οι εχθροί και δεν μπορούσαν να το κατακτήσουν. Το υπερασπιζόταν η Ρήγαινα με 101 στρατιώτες της. Οι εχθροί κρύφτηκαν τότε πίσω από ένα μεγάλο βράχο και έντυσαν ένα στρατιώτη με γυναικεία ρούχα. Του είπαν να γυρίσει και να βάλει τις φωνές τάχα πως τον έπιασαν οι πόνοι της γέννας μέσα στα βουνά. Ο στρατιώτης ντυμένος γυναίκα παρακάλεσε τη Ρήγαινα να του ανοίξει. Οι στρατιώτες τον λυπήθηκαν και άνοιξαν την πόρτα. Μόλις όμως άνοιξαν ολόκληρος ο στρατός των εχθρών μπήκε μέσα στο κάστρο. Η Ρήγαινα σαν το έμαθε αυτό για να μην την πιάσουν αιχμάλωτη πήδηξε στον γκρεμό και σκοτώθηκε.

ευτυχώς που η γη δεν έχει γρικέλια

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου