ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2007

THE MARONITES AND THEIR VILLAGES IN CYPRUS - ΟΙ ΜΑΡΩΝΙΤΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΟΥΣ

The Maronites got their name from Saint Maron (350-410 AD) who lived near Mount Taurus situated in Syria. He was a hermit, and many crouds joined him to live under his spiritual guidance. After his death in 410 AD, a church was built and dedicated to his memory. His disciples formed the nucleus of the Maronite Church and they founded a monastery named after him. This monastery grew rapidly and became then head of a body of monasteries which spread over Syria and Lebanon. "Maronitism" meant the Christian movement inspired by St Maron, his disciples and his monasteries which were a source of edification for many of the faithful. During the 16th century they came in full communion with Rome, and thus Roman Catholics, but kept their own Patriarch, traditions, and the use of Syriac in their religious services. With the Islamic conquests radiating outward from the Arab Peninsula, and the destruction of St. Maron's Monastery on the Orontes River, in 938, the Maronites abandoned Syria's lush coastal plains for the inaccessible mountains of contemporary Lebanon. Some went further afield settling on Cyprus. This setlement happended over four successive waves of emigration that started in the 8th century and lasted over six centuries. The Maronites of Cyprus claim their ancestry to Lebanon and originally their villages amounted to as many as 60, however between 1224 and the Ottoman conquest of 1571, the number of their villages was reduced from 60 to 33. The reasons behind the degeneration of the Maronite presence in Cyprus could be many: the greed and oppression of the Latin Church; the Franciscan campaign to latinize the Maronites and their confiscation of Maronite churches; the persecution inflicted by the Greek Orthodox Church and their seizure of Maronite monasteries; the tyranny and barbarism of the Ottoman invaders, plus the recurring natural and epidemic disasters .The Greeks of Cyprus, who suffered immensely at the hands of the Catholic clergy during the domination of Cyprus by the Latins, did nothing to participate in the defense of the island against the Ottomans, but instead many welcomed their conquest of 1571 with open arms. The Maronites being Catholic, defended the Crusader kingdom against the invasion. Up to 32.000 Maronites were killed during the Ottoman conquest of Cyprus in 1570. At the battle of Famagusta alone, 8.000 died in a bid to stop the Turks from breaching the city walls.With the Ottoman conquest of Cyprus, the Maronites had 33 villages but by 1596, about 25 years after the Ottoman conquest, the total number of Maronite villages had been reduced to 19. The Ottoman domination of Cyprus brought on the demise of the Maronite colony on the island. As their villages became depopulated through death, enslavement and migration, the Maronite population became almost extinct and, because of persecution and taxation, their bishops and archbishops became non-resident. While the Ottomans ruled, the Greeks who had gained a bit of advantage for a while, began their retaliation against the Catholics – which meant the Maronites, who were the only Catholics left on the island. The vengeance of the Greeks began with the confiscation of the Maronite churches and was magnified by their accusation that the Maronite clergy was working for the return of Venetian rule to Cyprus and was plotting against the Ottoman Empire before the Sublime Porte in Istanbul. Consequently, the Ottomans inflicted their anger on the Maronites. They killed, exiled, imprisoned and enslaved many. They obliged many others to embrace the Greek Orthodox rite and to obey the Greek hierarchy. By 1636, the situation for the Christians in Cyprus, both Greeks and Maronites had become intolerable and the conversions to Islam began. "Since not everyone could stand the pressures of the new situation, those unable to resist converted to Islam and became crypto-Christians. They were called Linobambaci - a composite Greek word that means men of linen and cotton, a metaphorical term referring to the dual nature of their religious beliefs. This persecution caused a considerable number of Christians, including a good number of Maronites, to adopt Islam as a survival mechanism. The Maronites who adopted Islam lived mainly in Louroujina in the district of Nicosia. However, these Maronites who had converted indespair did not fully denounce their Christian faith. They kept some beliefs and rituals, hoping to denounce their 'conversion' when the Ottomans left. For example, they baptized and confirmed their children according to Christian tradition, but administered circumcision in conformity with Islamic practices. They also gave their children two names, one Christian and one Muslem. Noting the poverty of the Maronite people, the lack of priests to serve their communities and the sad state of their parishes and constant persecution, their life on the island was filled with sorrow and pain. However, they maintained a presence and persisted in their faith, although some succumbed due to persecution. By the time British rule came to the island their numbers where reduced to 1.131 out of 209.286 Cypriots, and living in only 4 villages. This census was taken in1891-according to the historian Palmieri, there was, in the thirteenth century, an estimated number of 50.000 Maronites living in 60 villages.Their exctiction was almost complete. Under British Rule (1878-1960), the Maronite community saw a great economic and cultural development, together with an increase in population. They consolidated their religious and political rights, and built their own churches and schools. With the first census carried out by the newly established Republic of Cyprus in 1960, there were approximately 2.752 Maronites living in Cyprus, mainly in the four remaining Maronite villages of Kormakitis, Karpashia, Asomatos and Agia Marina, in the northwest region of the island. However, the suffering of the Maronites in Cyprus was not due to come to an end. In 1974, following the Turkish invasion of Cyprus and the partition of the island, the inhabitants of these villages, who were mainly an agricultural community owning considerable areas of land, were displaced from their ancestrial lands along with the Greek Cypriots and dispersed throughout the southern Greek controled part of the island. The year 1974 has turned the whole community into refugees. This sudden uprooting of the population, and its resettlement in a drastically different context has done great harm to the survival of the community and it's Arabic dialect which survived in Kormakitis village to the present.The dialect's long isolation from the main currents of the Arab world has caused it to develop on a track of its own, to such an extent that it is practically unintelligible to native speakers of Arabic. Linguists are puzzled by the characteristics it shares with the medieval Arabic dialect spoken in Baghdad by the Muslims and Jews, even as they point to evidence that it has reached an advanced stage of language death, as it is now spoken only by villagers over the age of 40. Once in the South, Maronites are in danger of losing their identity as many marry Greek Cypriots and assimilate, swapping their unique dialect and customs for the Greek Orthodox majority's. The four villages, which are now practically unpopulated but for a few elderly persons, are facing annihilation. Today, a drive to the Maronite heartland resembles a plunge into dereliction. Abandoned villages are fenced off by coils of rusty barbed wire and watchtowers - embedded at regular intervals - delineate out-of-bounds military zones. Military vehicles parked in rows in village squares and derelict church spires peeping above buildings subjected to 33 years of neglect complete the surreal panorama of a militarized rural idyll. Of the remaining Maronite villages, two are closed military zones whose residents need a pass to enter and exit. Today, the dusty lanes of Kormakitis are a steadily ossifying cultural repository of an ancient, perhaps doomed, community. A new generation of Maronites in the south prefer the hip cafes of Greek Nicosia over the church and see no need to hang on to a religious identity that sets them apart from the mainstream.Ties with Lebanon are weak and mostly confined to cultural and religious activities. While Maronite communities thrive in Brazil and the United States, the last members of one of the most historical Maronite communities of the diasporas appear to have entered it's final stage of extiction. While persecution is no longer a threat, Maronites today face their greatest threat in the form of assimilation into the homogeneous, Greek Orthodox Christian majority in the south. Their return therefore to their villages is essential if they are to preserve their identity.

Kormakitis-the largest village of the Maronites in Cyprus, in the Greek Cypriot dialect is called kormatjitis. It is believed that it got it's name from the local people who used to say in their Arabic language the following: "Nah nou zina vakour metjiti", which in English means: "We came here (in Cyprus) but Kour (a), (their original place in Lebanon) did not. Vakour metjiti gradually became kormatjiti, the name of their new village in Cyprus.
During 1974, Kormakitis had a population of over 3,000 people, however after the Turkish invasion only 250 mostly elderly people remained in the village. In the middle of the village, at the center square, the church of Saint George is build which has a very beautiful bell tower belonging to the 15th century. Besides the this big church, Kormakitis also has two small churches dedicated to Saint George. The first one is called Saint George of the nuns, and the second Saint George of Sporos situated at place called kornos. There is also another small church in the village dedicated to the Virgin Mary and was build in the 15th century.

The village of Karpasha is the smallest of the four Maronite villages of Cyprus. The village takes its name from the region of Lebanon from which the first inhabitants of Karpasha came from. During 1778 the village had only 99 inhabitants, and during another census taken in 1881 it went down even more. In 1973 the population of Karpasha was 245. It is one of the few villages which remained Maronite during the Ottoman domination of Cyprus. Karpasha is the village where the last Bishop of the Maronites of Cyprus, Lukas Karpashiotis, was born. During the Frankish rule of the island, Karpasha was a feud, even though at some time it belonged to the royal lands. The church of the village is dedicated to the Holy Cross. The iconostasis belongs to the 17th century as are two of the icons of the Virgin Mary. Once in the church there was also a precious Byzantine cross now believed to be at the Vatican.

Asomatos is the second largest village of the Cypriot Maronites. Before the Turkish invasion its inhabitants numbered 527. The village takes its name from the Archangels Michael and Gabriel who according to the Christian faith, do not have a body. Its church, dedicated to the Archangel Michael, was rebuilt in 1895. Asomatos is under strict military control since 1974 and the living conditions in the village are far more difficult than those in the other two Maronite villages. Only two old ladies live in Asomatos today.

The village of Ayia Marina is located about 24 kilometers south of Nicosia, the capital of Cyprus. Its Maronite people originated from the Qadisha Valley in Lebanon. Upon settling in this part of Cyprus, they founded a village and named it after their patron saint, Saint Marina of Qannoubin. Until 1964 the village was partly Maronite and partly Turkish. The majority of its inhabitants were Maronites (about 500 Maronites and 100 Turks). However, after that year all the Turkish Cypriots left the village. Ayia Marina once had two Maronite monasteries in its vicinity. The first was that of Saint John of Kouzband (Ayios Ioannis tou Konninokremou) and the latter one which was still in occupation and the only running Maronite monastery until 1974, was that of Saint Elias. It belonged to the Lebanese Maronite Order of Monks. Ayia Marina village had two churches. One church was named after Saint Marina and is believed to have been built in the 1400s. A second church was built in 1971. The village is now a Turkish military camp and its inhabitants don't have the right to return to their homes and lands.

Οι Μαρωνίτες πήραν το όνομά τους από τον Άγιο Μάρωνα (350-410 μ.Χ.) ο οποίος έζησε κοντά στο Όρος Ταύρος που βρίσκεται στην περιοχή της Απάμειας στη Συρία , μια διοικητική περιοχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το χάρισμα της θεραπείας από τον Άγιο Μάρωνα προσέλκυσε ένα μεγάλο πλήθος και πολλοί απ’ αυτούς τον ακολούθησαν επιδιώκοντας τη ζωή της προσευχής και της ταπείνωσης κάτω από τη δική του πνευματική καθοδήγηση. Μετά το θάνατό του το 410 μ.Χ., χτίστηκε ένας ναός και αφιερώθη στη μνήμη του. Οι μαθητές του σχημάτισαν τον πυρήνα της Μαρωνιτικής Εκκλησίας και ίδρυσαν μια Μονή που της δόθηκε το όνομά του. Αυτή η Μονή αναπτύχθηκε ταχύτατα και κατέστη η κεφαλή του κορμού των μοναστηριών που επεκτείνονταν σ’ όλη τη Συρία και το Λίβανο . Ο ‘‘Μαρωνιτισμός’’ σήμανε τη χριστιανική κίνηση εμπνευσμένη από τον Άγιο Μάρωνα, τους αποστόλους του και τα μοναστήρια του που ήταν μια πηγή εποικοδόμησις για πολλούς από τους πιστούς. Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα ήρθαν σε πλήρη κοινωνία με τη Ρώμη, και έτσι έγιναν Ρωμαϊοκαθολικοί, αλλά κράτησαν τον πατριάρχη τους, τις παραδόσεις, και τη χρήση της Συριακής γλώσσας στις θρησκευτικές τους λειτουργίες. Με τις ισλαμικές κατακτήσεις που προήλθαν από την αραβική χερσόνησο, και την καταστροφή του μοναστηριού του Αγίου Μάρωνα στον ποταμό Ορόντη το 938, οι Μαρωνίτες εγκατέλειψαν τις εύχυμες σε βλάστηση παράκτιες πεδιάδες της Συρίας για τα απρόσιτα βουνά του σύγχρονου Λιβάνου. Μερικοί πήγαν πιο μακρυά, μέρχι στη Κύπρο. Αυτή η αποδημία στη Κύπρο έγινε μέσα από τέσσερα διαδοχικά κύματα που άρχισαν τον 8ο αιώνα και διάρκεια πάνω από έξι αιώνες. Οι Μαρωνίτες της Κύπρου διεκδικούν την καταγωγή τους στο Λίβανο και αρχικά τα χωριά τους ανέρχονταν τουλάχιστον σε 60, εντούτοις μεταξύ του 1224 και της οθωμανικής κατάκτησης το 1571, ο αριθμός των χωριών τους μειώθηκε από 60 στα 33. Οι λόγοι πίσω από τον εκφυλισμό της παρουσίας των Μαρωνιτών στην Κύπρο θα μπορούσαν να είναι πολλοί: η πλεονεξία και η κατοχή της Λατινικής Εκκλησίας, η Φραγκισκανική εκστρατεία κατά τους Μαρωνίτες και η κατάσχεση εκκλησιών τους, η δίωξη που επιβάλλονται από την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία και τη κατάσχεση Μαρωνίτικων Μοναστηρίων από αυτή, της τυραννίας και βαρβαρότητα των Οθωμανών εισβολέων, συν τις επαναλαμβανόμενες φυσικές και επιδημικές καταστροφές. Οι Έλληνες της Κύπρου, που υπέφεραν τα μέγιστα στα χέρια της Καθολικής Εκκλησίας κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας της Κύπρου από τους Λατίνους, δεν έκαναν τίποτα για να συμμετέχουν στην υπεράσπιση του νησιού ενάντια στους Οθωμανούς, αλλά αντ' αυτού πολλοί χαιρέτισαν την κατάκτησή των Οθωμανών το 1570 με ανοικτές αγκάλες. Όμως οι Μαρωνίτες που ήταν Καθολικοί, υπεράσπισαν το βασίλειο των σταυροφόρων ενάντια στην εισβολή. Μέχρι 32.000 Μαρωνίτες σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κατάκτησης της Κύπρου το 1570. Μόνο στη μάχη της Αμμοχώστου, 8,000 πέθαναν σε μία προσπάθεια να σταματήσουν τους Τούρκους από την παραβίαση των τοίχων της πόλης. Με την Οθωμανική κατάκτηση της Κύπρου, οι Μαρωνίτες είχαν 33 χωριά, αλλά το 1596, περίπου 25 χρόνια μετά την οθωμανική κατάκτηση, ο συνολικός αριθμός των Μαρωνίτικων χωριών είχε μειωθεί στα 19. Η Οθωμανική κυριαρχία της Κύπρου έφερε σχεδόν το θάνατο της αποικίας των Μαρωνιτών στο νησί. Καθώς τα χωριά τους ερημώθηκαν από το θανάτου, την υποδούλωση και τη μετανάστευση, ο πληθυσμός των Μαρωνιτών είχε σχεδόν εκλείψει, και λόγω της δίωξης και της φορολογίας, οι επίσκοποι και οι αρχιεπίσκοποι τους έγιναν μη εδρεύοντες. Καθώς οι Οθωμανοί κυβερνούσαν, οι Έλληνες που είχαν αποκομίσει λίγο πλεονέκτημα για μια χρονική περίοδο, άρχισαν την εκδίκηση τους ενάντια στους Καθολικούς - που σήμαινε τους Μαρωνίτες, οι οποίοι ήταν οι μόνοι Καθολικοί που απέμεναν στο νησί. Η εκδίκηση των Ελλήνων άρχισε με την κατάσχεση των Μαρωνίτικων εκκλησιών και ενισχύθηκε από την κατηγορία πως η ιεροσύνη των Μαρωνιτών επίβλεπε για την επιστροφή της Ενετικής κυριαρχείας στην Κύπρο και έκανε σχέδια ενάντια στην Οθωμανική αυτοκρατορία πίσω από την Ωραία Πύλη στην Κωνσταντινούπολη. Συνεπώς, οι Οθωμανοί επέβαλαν το θυμό τους στους Μαρωνίτες. Σκότωσαν, εξόρισαν, φυλάκισαν και υποδούλωσαν πολλούς. Πολλοί άλλοι υποχρεώθηκαν να ασπασθούν την Ελληνική Ορθόδοξη ιεροτελεστία και να υπακούσουν την Ελληνική ιεραρχία. Μέχρι το 1636, η κατάσταση για τους Χριστιανούς στην Κύπρο, Έλληνες και Μαρωνίτες είχε γίνει ανυπόφορη και οι προσηλυτισμοί στο Ισλάμ άρχισαν. Δεδομένου ότι δεν μπόρεσαν όλοι να σταθούν τις πιέσεις της νέας κατάστασης, αυτοί που ήσαν ανίκανοι να αντισταθούν προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ και έγιναν Κρυπτοχριστιανοί. Ονομάστηκαν λινοβάμβακοι - μια σύνθετη ελληνική λέξη που σημαίνει τα άτομα του λινού και του βαμβακιού, ένας μεταφορικός όρος που αναφέρεται στη διπλή φύση των θρησκευτικών πεποιθήσεών τους. Αυτή η δίωξη ανάγκασε ένα σημαντικό αριθμό Χριστιανών, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου αριθμού Μαρωνιτών, να υιοθετήσει το Ισλάμ ως μηχανισμό επιβίωσης. Οι Μαρωνίτες που υιοθέτησαν το Ισλάμ ζούσαν κυρίως στη Λουρουντζίνα, περιοχή της Λευκωσίας. Εντούτοις, αυτοί οι Μαρωνίτες που είχαν προσηλυτιστεί στο Ισλάμ από απελπισία δεν εγκατέλειψαν πλήρως τη χριστιανική πίστη τους. Κράτησαν μερικές πεποιθήσεις και τελετουργικά, ελπίζοντας να εγκαταλείψουν "τη μετατροπή τους" όταν φύγουν οι Οθωμανοί. Παραδείγματος χάριν, βάφτιζαν και επιβεβαίωναν τα παιδιά τους σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, αλλά συμμορφώνονταν στη περιτομή σύμφωνα με τις ισλαμικές πρακτικές. Έδιναν επίσης στα παιδιά τους δύο ονόματα, ένα Χριστιανό και ένα Μουσουλμανικό. Επισημαίνοντας την ένδεια των Μαρωνιτών, την έλλειψη ιερέων για να εξυπηρετήσουν τις κοινότητες τους και τη θλιβερή κατάσταση των κοινοτήτων τους και συνεχή δίωξη, η ζωή τους στο νησί ήταν γεμάτη από θλίψη και πόνο. Εντούτοις, διατήρησαν μια παρουσία και ενέμειναν στην πίστη τους, αν και μερικοί υπέκυψαν λόγω της δίωξης. Όταν η Βρετανική κυριαρχία ήρθε στο νησί οι αριθμοί τους είχαν μειωθεί σε 1.131 από 209.286 Κυπρίους, και διαβίωναν σε μόνο 4 χωριά. Αυτή η απογραφή λήφθηκε το 1891. Κατά τον ιστορικό Palmieri, υπήρξε τον 13 αιώνα, ένας κατ' εκτίμηση αριθμός 50.000 Μαρωνιτών που ζούσε σε 60 χωριά. Η εξαφάνιση τους από τη Κύπρο ήταν σχεδόν πλήρες. Με την Βρετανική κυριαρχία στο νησί (1878-1960), η κοινότητα των Μαρωνίτων γνώρισε μια μεγάλη οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη, μαζί με μια αύξηση σε πληθυσμό. Παγίωσαν τα θρησκευτικά και πολιτικά δικαιώματά τους, και έχτισαν τις εκκλησίες και τα σχολεία τους. Με την πρώτη απογραφή που πραγματοποιήθηκε από την πρόσφατα καθιερωμένη Δημοκρατία της Κύπρου το 1960, υπήρξαν περίπου 2.752 Μαρωνίτες στην Κύπρο, κυρίως στα τέσσερα χωριά που τους παράμειναν. Ο Κορμακίτης, ο Ασώματος, η Καρπάσια, και η Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας, που βρίσκονται στη βορειοδυτική περιοχή του νησιού. Όμως τα βάσανα των Μαρωνιτών στην Κύπρο δεν επρόκειτο να τερματιστούν. Το 1974, μετά την Τουρκική εισβολή στη Κύπρου και το διαχωρισμό του νησιού, οι κάτοικοι αυτών των χωριών, που ήταν κυρίως γεωργικές κοινότητες που κάτεχαν μεγάλες ποσότητες γης, εκτοπίστηκαν από τα πατρογονικά τους εδάφη μαζί με τους Ελληνοκυπρίους και διασκορπίστηκαν σε όλο το νότιο μέρος του νησιού. Η εγκατάσταση τους σε ένα δραστικά διαφορετικό περιβάλλον έχει κάνει μεγάλη ζημιά στην επιβίωση της κοινότητας και της Αραβικής διαλέκτου που επέζησε στο χωριό Κορμακίτης μέχρι το παρόν. Η μακροχρόνια απομόνωση της διαλέκτου από τα κύρια ρεύματα του Αραβικού Κόσμου την έχει αναγκάσει να αναπτυχθεί σε μια δική της διαδρομή, σε τέτοιο βαθμό ώστε είναι σχεδόν ακατανόητη στους ομιλητές των Αραβικών. Οι γλωσσολόγοι μπερδεύεται από τα χαρακτηριστικά αυτής της διαλέκτου που μοιάζει με τη μεσαιωνική Αραβική προφορική διάλεκτο της Βαγδάτης, η οποία ομιλείτο από τους μουσουλμάνους και τους Εβραίους. Όπως δείχνουν τα στοιχεία, η Αραβική διάλεκτος της Κύπρου έχει φθάσει σε ένα προχωρημένο στάδιο γλωσσικού θανάτου, αφού μιλιέται τώρα μόνο από τους χωρικούς πέρα από την ηλικία των 40. Με τη μετοίκηση τους στο νότο, οι Μαρωνίτες είναι σε κίνδυνο να χάσουν τη ταυτότητά τους δεδομένου ότι πολλοί παντρεύονται Ελληνοκυπρίους και αφομοιώνονται, ανταλλάσσοντας τη μοναδική τους διάλεκτο και τα έθιμα τους με αυτά της Ελληνικής Ορθόδοξης πλειοψηφίας. Τα τέσσερα Μαρωνίτικα χωριά, που είναι τώρα σχεδόν ακατοίκητα εκτός από μερικά ηλικιωμένα άτομα, αντιμετωπίζουν τον εκμηδενισμό. Σήμερα, μια πορεία στην ενδοχώρα των Μαρωνιτών της Κύπρου μοιάζει με μια κατάδυση στην εγκατάλειψη. Τα εγκαταλειμμένα χωριά περιφράζονται από σκουριασμένα οδοντωτά καλώδία και παρατηρητήρια - που ενσωματώνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα - σκιαγράφοντας τις στρατιωτικές ζώνες που είναι εκτός ορίων. Τα στρατιωτικά οχήματα σταθμευμένα σε σειρές στις πλατείες των χωριών και εγκαταλελειμμένα κωδωνοστάσια εκκλησιών που κρυφοκοιτάζουν επάνω από τα κτήρια που υπέβαλαν 33 χρόνια παραμέλησης, ολοκληρώνουν το υπερφυσικό πανόραμα ενός στρατιωτικοποιημένου αγροτικού ειδυλλίου. Από τα τέσσερα χωριά των Μαρωνιτών, δύο είναι κλειστές στρατιωτικές ζώνες, οι κάτοικοι των οποίων χρειάζονται χαρτί πορείας για να μπουν και να βγουν. Σήμερα, οι σκονισμένες πάροδοι του Κορμακίτη οδηγούν σε μια οστειοποιημένη πολιτιστική αποθήκη μιας αρχαίας, ίσως καταδικασμένης, κοινότητας. Μια νέα γενεά Μαρωνίτων στο νότο προτιμά τα καφέ της Ελληνικής Λευκωσίας παρά την εκκλησία και δεν βλέπει καμία ανάγκη να κρατιέται πάνω σε μια θρησκευτική ταυτότητα που τους θέτει εκτός της πλειοψηφίας. Ο δεσμός τους με τον Λίβανο είναι πενιχρός και συνήθως είναι περιορισμένος σε πολιτιστικές και θρησκευτικές δραστηριότητες. Ενώ οι κοινότητες των Μαρωνιτών αναπτύσσονται στη Βραζιλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, τα τελευταία μέλη μιας από τις πιο ιστορικές κοινότητες των Μαρωνιτών της διασποράς φαίνονται να εισέρχονται στο τελικό στάδιο της εξαφάνισης. Ενώ η δίωξη δεν είναι πλέον απειλή, οι Μαρωνίτες της Κύπρου αντιμετωπίζουν σήμερα τη μέγιστη απειλή υπό μορφή αφομοίωσης στην ομοιογενή, Ελληνική Ορθόδοξη πλειοψηφία στο νότο. Η επιστροφή τους επομένως στα χωριά τους είναι ουσιαστική εάν πρόκειται να συντηρήσουν την ταυτότητά τους.

3 σχόλια:

  1. Excellent posting for the history of the Maronites of Cyprus and our congratulations for this. It is always our pleasure to see our history being reported more and more frequently and recognised for our long history on the island of Cyprus.

    Elias Kermezi
    www.Kormakitis.net

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα πρέπει να αναφερθεί ποιός είναι ο συντάκτης του άρθρου αλλιώς πως θα μπορέσει κάποιος να παραπέμψει σε αυτό;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό το πρέπει που δεν ήταν καθόλου ευγενικό τα χάλασε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή