ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2007

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΕΡΕΙΠΩΜΕΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΩΡΟ ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΠΑΦΟΥ - SAINT GENNADIUS: HIS STORY AND RUINED CHURCH IN PAPHOS

Ο Άγιος Γεννάδιος, ο ονομαστός Οικουμενικός πατριάρχης της Κωνσταντινουπόλεως εξέλεξε την Κύπρο ως ασκητικό καταφύγιο. Έτσι, αφού προαισθάνθηκε το τέλος του, έσπευσε να χειροτονήσει και ν' αφήσει για διάδοχο του στον πατριαρχικό θρόνο τον πρεσβύτερο Ακάκιο, άνθρωπο αναγνωρισμένης ικανότητος κι αρετής και να αποσυρθεί. Φόρεσε τον δερμάτινο σάκο του ασκητή, έβαλε κατάσαρκα στο κορμί του σίδερα κι αναχώρησε νύχτα απ' την Πόλη. Με συνοδό ένα ευλαβή μοναχό, τον Νείλο, τράβηξε για τους Αγίους Τόπους. Εκεί αφού είδε και προσκύνησε τον Γολγοθά και τον Ζωοδόχου Τάφο προχώρησε για την Κύπρο. Έφτασε στην Πάφο και χωρίς καμιά χρονοτριβή άφηκε εκεί τον συνοδό του Νείλο κι αυτός μόνος ξεκίνησε για το όρος, όπου παλιά είχε στήσει την ασκητική του παλαίστρα ο γίγας της μοναστικής ζωής, Ιλαρίων ο Μέγας. Η απόσταση απ' την πόλη ήταν μεγάλη. Κουρασμένος, ο σεβάσμιος γέροντας, απ' τα χρόνια περπατούσε σιγά. Έτσι πριν να φτάσει, άρχισε να νυκτώνει και να πέφτει χιονόνερο. Για να φυλαχτεί απ' τη θύελλα, τάχυνε το βήμα του προς το χωριό Κισσότερρα (το παλιό όνομα του χωριού Μωρό Νερό), που είναι κοντά και ζήτησε καταφύγιο σ' ένα σπίτι στο όποιο κατοικούσε μια χήρα με τα δύο παιδιά της. Κτύπησε την πόρτα του σπιτιού πολλές φορές. Φώναξε, παρακάλεσε, μα κανένας δεν του άνοιξε. Το αποτέλεσμα δεν είναι δύσκολο να το συμπεράνουμε. Από το δυνατό κρύο ο άγιος πάγωσε και τη νύχτα εκείνη παρέδωσε το πνεύμα.

Την άλλη μέρα το πρωί τον βρήκαν οι χωριανοί νεκρό. Την άπονη δε χήρα και τα παιδιά της μισοπεθαμένους και εξαγιασμένος. Ένας από το χωριό μετέφερε στον επίσκοπο της Πάφου το μήνυμα. Κι ο επίσκοπος Υπερόριος έστειλε ένα Ιερέα κι ένα λαϊκό μαζί, για να κανονίσουν τα της ταφής του μοναχού. Αυτή την εντύπωση έδινε ο νεκρός ιεράρχης. Ο λαϊκός πού έφτασε πρώτος ανήγγειλε στους εκεί παρευρισκομένους, τον ερχομό του ιερέα τον όποιο και περίμεναν. Ο ιερέας όμως, όταν έφτασε έξω από το χωριό, όπου βρισκόταν ή βρύση του νερού, αναγκάστηκε να σταματήσει και φοβισμένος να γυρίσει πίσω, γιατί αντί της βρύσης έβλεπε μπροστά του ένα μεγάλο κι απέραντο ποταμό. Σε λίγο άλλος απεσταλμένος από το χωριό έτρεξε προς τον επίσκοπο και του ανέφερε, πώς ο ιερέας δεν είχε πάει και του ζήτησε να ενδιαφερθεί για την κηδεία του μοναχού. Τη στιγμή εκείνη προσήλθε κι ο ιερέας πού είχε σταλεί κι εξήγησε πώς ο λόγος πού δεν πήγε στο χωριό ήταν ή ύπαρξη ενός πολύ μεγάλου ποταμού, πού βρισκόταν μπροστά στο χωριό. Τα λόγια αυτά κίνησαν την περιέργεια του επισκόπου, ο οποίος αφού κάλεσε όλους τους ιερείς της πόλεως ξεκίνησε μ' αυτούς και με πλήθη λαού προς το χωριό. Πραγματικά, όταν έφτασαν κοντά στη βρύση του νερού, είδαν με μεγάλη έκπληξη τους αντί της βρύσης όχι μόνο τον τεράστιο ποταμό, αλλά και σκοτάδι πάνω απ' το νερό. Ο Επίσκοπος κατάλαβε πώς ο νεκρός για τον οποίο του μίλησαν δεν μπορούσε να ’ναι ένας κοινός μοναχός, αλλά κάποιος μεγάλος άγιος, κι ότι αυτοί από αναξιότητα δεν μπορούσαν να πλησιάσουν. Ύστερα από εκτενή και κατανυκτική παράκληση ο ποταμός εξαφανίστηκε, το σκοτάδι διαλύθηκε και φάνηκε ή βρύση του νερού. Αυτήν ο επίσκοπος ονόμασε Όμορον Ύδωρ (δηλ. κοντινό νερό) το γνωστό σήμερα χωριό με τ’ όνομα Μωρό Νερό που βρίσκεται κοντά στο χωριό Επισκοπή της Πάφου. Μετά την εξαφάνιση του ποταμού, ο επίσκοπος με τους ιερείς και τον λαό προχώρησε προς το μέρος πού βρισκόταν ο νεκρός. Σαν έφτασε προσκύνησε με ευλάβεια το δερμοφόρο και σιδηροφόρο σκήνωμα και διέταξε να φέρουν και να βάλουν κοντά σ' αυτό την ακίνητη και μισοπαγωμένη χήρα με τα παιδιά της. Τότε ο ευλαβής επίσκοπος Υπερόριος γονάτισε μπροστά στο λείψανο και προσευχήθηκε. Από μέρους της γυναίκας ζήτησε απ' τον ξένο μοναχό να την συγχωρήσει και να της χαρίσει πάλι την υγεία της.Το θαύμα έγινε με μιας. Η μισοπεθαμένη γυναίκα και τα παιδιά της ζωντάνεψαν στη στιγμή. Κινήθηκαν, σηκώθηκαν, περπάτησαν. Μικροί και μεγάλοι ξέσπασαν σε φωνές και με δάκρυα χαράς δόξασαν τον Θεό και τον άγνωστο άγιο του. Σε λίγο πλήθη λαού απ' την πόλη και τα γειτονικά μέρη πού άκουσαν τα γενόμενα, άρχισαν να καταφθάνουν στο μικρό χωριό, για να δουν και να προσκυνήσουν τον θαυματουργό μοναχό. Ανάμεσα σ' αυτούς που ήρθαν ήταν κι ο συνοδός του αγίου, ο Νείλος. Σκηνή πολύ συγκινητική διαδραματίστηκε την ώρα πού αυτός αντίκρισε τον νεκρό ιεράρχη. Έπεσε πάνω στο άγιο λείψανο και με κλάματα και φωνές θρηνούσε τον κύριο του. Έτσι αποκαλούσε τον νεκρό. Ο επίσκοπος Υπερόριος κάλεσε ιδιαίτερα τον Νείλο και ζήτησε απ' αυτόν να του πει την ταυτότητα του νεκρού. Ο μοναχός Νείλος αρνιόταν στην αρχή. Ύστερα όμως του φανέρωσε το μυστήριο: Δέσποτα μου, του είπε, ο μοναχός αυτός, ο ξένος και ταπεινός, είναι ο Γεννάδιος, ο άλλοτε Πατριάρχης της Κωνσταντινουπόλεως. Στο άκουσμα του ονόματος ο επίσκοπος Υπερόριος σηκώθηκε και βαθιά συγκινημένος έδωσε εντολή να ετοιμάσουν για τον νεκρό το ανάλογο φέρετρο. Ύστερα, αφού τοποθέτησαν εκεί το άγιο λείψανο, με ύμνους και θυμιάματα, το σήκωσαν και με λαμπάδες κι άλλην ιερή δορυφορία το μετέφεραν για να το θάψουν στην επισκοπή. Μόλις οι άνθρωποι πού κρατούσαν το φέρετρο προχώρησαν κι έφτασαν εκεί πού κτίσθηκε αργότερα ο ομώνυμος ναός, ένιωσαν μεγάλη κούραση κι απέθεσαν το φέρετρο για να ξεκουραστούν λίγο. Όταν ύστερα δοκίμασαν να το σηκώσουν πάλι και να προχωρήσουν, στάθηκε αδύνατο. Το φέρετρο δεν μετακινείτο. Νόμιζε κανείς πώς είχε ριζώσει στη γη. Το γεγονός αυτό τους έκαμε να καταλάβουν, πώς ο άγιος ήθελε στον τόπο εκείνο να ταφεί. Αυτό και έγινε. Εκεί τον έθαψαν κι εκεί αργότερα η ευλάβεια των πιστών έκτισε ένα ναό. Σε τούτο τον ναό ο συνοδός του, ο Άγιος Νείλος, χειροτονήθηκε υποδιάκονος κι απέθανε σε λίγο. Αυτού του ναού τα ερείπια σώζονται μέχρι σήμερα στη μνήμη του Άγιου Γενναδίου στο χωριό Μωρό Νερό.

Η μνήμη του Αγίου Γενναδίου εορτάζεται στις 17 Νοεμβρίου.
Saint Gennadios, the well known Ecumenical Patriarch of Constantinople selected Cyprus to make his hermitage. Thus, after he foresaw his end, he hurried and enthroned a successor for the Patriarchate and withdraw. His successor was Akakios, a man of recognized ability and virtue. He put on a leather bag for hermits, and left at night from Constantinople. Along with his devoted monk Nile, he went to the Holy Land. After he saw and payed his respects to the Golgotha, and the Grave of Christ, he proceeded for Cyprus. He reached Paphos and without any delay he left monk Nile there, and alone he began to go to the mountain which before the hermit Hilarionas the Great had set up his hermitage there. The distance from the city was big. Tired, the old man walked slowly. Thus before he reached his destination, it began to get dark and a snow storm started. In order to find shelter from the storm, he started to walk faster and reached the village of Kissoterra (the old name of Moro Nero village) which was near to where he wanted to go. He asked for shelter in a house where a widow with her two children lived. He knocked the door of house many times. He called and requested for help, but no one opened for him. The result is not difficult for us to conclude. The Saint froze to death from the cold during the night and died.

In the morning of the next day they found him dead. The merciless widow and her children were also half dead from the cold. Some-one from the village took the news to the Bishop of Paphos. Bishop Iperorios sent a priest and another man to the village in order to arrange the burial of the monk. This is the impression that the dead hierarch gave. The man reached first before the priest and announced to everybody in the village the coming of the priest whom they waited for. However, when the priest reached outside the village, where a waterspring was situated, he was forced to stop because instead of the water spring, he saw a big and an immense river in front of the village. He was afraid to return back and another envoy from the village run to the Bishop and reported to him that the priest did not go and asked the Bishop to take care for the funeral of the monk. At that moment the priest also arrived and he explained that the reason that he did not go to the village was the existence of a very big river, which was found in front of the village. This explanation took the curiosity of the Bishop, and after he called all the priests of city, he began along with them, and with crowds of people, to head for the village.Truly, when they reached near the water spring, they saw with big surprise that in the place of the water spring there was an enormous river, but also a darkness above the water. The Bishop understood that the deceased for whom they spoke about, could not have been a common monk. He was certain that he was a great saint and that they could not reach him because they were unworthy to approach him. After long and devoted prayers, the river disappeared, the darkness was dissolved and the water spring appeared once again. The bishop named the spring Homoron Hydor (that is to say Adjacent Water). Thus, this is today the name of the known village of Moro Nero (Moro Nero) which is near Episkopi in Paphos. After the disappearance of the river, the Bishop along with the priests and the people went to the place where Gennadios was found dead. When they reached his body, they kissed it with devotion, and the Bishop ordered for the motionless and half dead widow with her children, to be brought and be put near the Saint's body. After that, the devoted Bishop Iperorios knelled in front of the body and prayed. From her part the woman asked from the foreign monk to forgive her and have her health back again. The miracle happened at once. The half-dead woman and her children got their life back in a moment's time. They could move, they could get up, they could walk. Young and old, they all burst out in chatting and with teardrops they glorified God and his unknown Saint. In a short time crowds of people from the city and the neighbouring parts who had heard what had happened, began to arrive up to the small village in order to see and kiss the miracle giving monk. Among the ones who came was also Gennadio's devoted monk Nile. A very moving scene followed after he saw the dead hierarch. He fell over the Saint's body and with cries and shoutings he was mourning for his spiritual father-his Geronda. This is how he called the dead monk. Bishop Iperorios called monk Nile and asked to tell him the identity of the dead monk. In the beginning Nile denied to tell him. Later however, he revealed who the mysterious monk was." My Bishop", he said to him, this foreign and humble monk, is Gennadios, the previous Patriarch of Constantinople" In hearing of the name, Bishop Iperorios got up and deeply moved, gave command for the appropriate coffin for the dead Patriarch to be prepared. Later, after they placed the saint's body in it, with hymns and incense, they raised it with candles and in a holy procession they transported him in order to be buried at the Bishopric. As soon as the men who held the coffin moved and reached the spot where later the church of Saint Gannadios was built, they felt a big tiredness overtaking them and they put down the coffin in order to rest a little. Later, when they tried to raise him again and move, it became impossible. The coffin could not be moved. No-one could believe how it got rooted in the ground. This made them understand that the Saint wanted to be buried in that place. This is what took place. They buried him there and later the people built a church to his name. In this church, his traveling companion, Saint Nile, was ordained into a sub deacon before he died a little afterwards. The ruins of this church which was build in Saint Gennadios memory survive at the village of Moro Nero to this day.

The Memory of Saint Gennadios is celebrated on the 17th of November.


Αυτές είναι οι φωτογραφίες της εκκλησίας του Αγίου Γενναδίου στο χωριό Μωρό Νερό της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο. Μια εκκλησία που συνδέεται τόσο στενά με την πολιτιστική και θρησκευτική ιστορία στης Κύπρο και ιδιαίτερα της Πάφου. Δυστυχώς, αυτή η εκκλησία βρίσκεται ερειπωμένη, ξεχασμένη και άγνωστη. Εκεί όπου άλλες ευρωπαϊκές χώρες κάνουν το έπακρον για να συντηρήσουν την πολιτιστική κληρονομιά τους, η Κύπρος φαίνεται να φροντίζει πολύ λίγο ή τίποτα για πολλά από τα μνημεία της. Η φωτογραφία σε μαύρο και λευκό λήφθηκε το 1970. Η δεύτερες λήφθηκαν το 2007. Μέσα σε 37 χρόνια τίποτα δεν έχει γίνει για να ανακαινιστεί και να ανοικοδομηθεί η εκκλησία. Χρόνο με το χρόνο καταστρέφεται περισσότερο μέχρι να χαθεί εντελώς. Που είναι το τμήμα αρχαιοτήτων Κύπρου; Φαίνεται ότι στην περίπτωση της εκκλησίας του Αγίου Γενναδίου, είναι απών δεδομένου ότι είναι καπών και η Ιερά Μητρόπολη Πάφου, όπως και η Εκκλησία της Κύπρου συνολικά.

These are the photos of the ruined Church of Saint Gennadios at the village of Moro Nero in Paphos, Cyprus. A church associated with so much cultural and religious history in Cyprus and particularly Paphos. However, it lies ruined, forgotten and unknown. Where other European countries do the utmost to preserve their cultural heritage, Cyprus seems to care very little or nothing for many of its own monuments. The photo in black and white was taken in 1970. The coloured photos were taken in 2007. In 37 years nothing has been done to renovate and rebuild the church. Year by year it gets more ruined until time destroys it completely. Where is the department of the Cyprus Antiquities? It seems that in the case of the Church of Saint Gennadios, it is absent as it is the Bishopric of Paphos, and the Church of Cyprus as a whole.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου