ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2007

Ο ΑΜΠΟΥ ΑΛ-ΚΑΣΙΜ ΣΑΜΠΙ: Ο ΡΕΜΠΩ ΤΗΣ ΑΡΑΒΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ - ABOU AL-QASIM CHABBI: THE RIMBAUD OF ARABIC POETRY-أبو القاسم الشابي

Ο μεγάλος Άραβας λυρικός ποιητής Άμπου ’λ-Κάσιμ Σάμπι (1909—1934) γεννήθηκε στη πόλη Τοζεούρ της Τυνησίας. Ωστόσο ήταν και βαθύς γνώστης της Αμερικανικής ποίησης. Πέθανε σε ηλικία 23 ετών. Τη σημαντικότατη ποιητική παραγωγή του διέκοψε στα 19 του χρόνια. Για μας είναι ο Ρεμπώ της Αραβικής ποίησης. Ο νεαρός Σάμπι ακολούθησε τον πατέρα του, που ήταν καδής (Δικαστής), σε διάφορα μέρει της πατρίδας του. Έλαβε μια πολύ προσεγμένη και σκληροπυρηνική θρησκευτική παιδεία, όντας εσώκλειστος σε ιεροδιδασκαλείο. Στη συνέχεια σπούδασε νομικά (1928-1929). Έγινε γνωστός από μια διάλεξη που έδωσε το 1929, η οποία άφησε μάλιστα εποχή: «Η ποιητική φαντασία των Αράβων», όπου με σκληρότητα και γενναιότητα έκρινε την Αραβική ποιητική παράδοση. Τάραξε τα νερά αντιμετωπίζοντας την παράδοση με κριτικό πνεύμα. Πέθανε νεότατος από καρδιοπάθεια στην Τύνηδα. Τα ποιήματα του εκδόθηκαν το 1955 με τον τίτλο Αγάνι αλ- χαγιάτ (Τραγούδια της ζωής) σε μια κοινή εκδοτική προσπάθεια Τύνιδας και Καΐρου. Υπάρχει μια πολύ καλή Αγγλική μετάφραση του έργου του από τις Lena Jayyusi και Naomi Shihab Nye. Ο Σάμπι είναι η μεγαλύτερη μορφή της ποίησης στο Μαγρέμπ. Όντας σχεδόν ακόμη έφηβος, έγραφε: «Η παιδική ηλικία είναι ο ποιητικός χρόνος». Ο λυρισμός του είναι έκφραση υποκειμενική και συνοδεύεται από μια μορφή εθνισμού, την οποία ενθαρρύνει η Αραβική Αναγέννηση όσο και η Ευρωπαϊκή αποικιοκρατία στην πατρίδα του. Παρά το νεαρό της ηλικίας του είχε πλήρη επίγνωση της βαρύτητας του έργου του. Ο ίδιος αναφέρει ότι «δε γράφει στίχους για να ικανοποιήσει τον πρίγκιπα, αλλά για να πραγματοποίσει το δικό του δρόμο και να ικανοποιήσει τη δική του συνείδηση». Η ποίηση του είναι απολογία προσωπικών συναισθημάτων, αλλά και μια φωνή της πατρίδας και του λαού του.

Στους τυράννους του κόσμου
Αί...! εσείς, δεσποτικοί τύραννοι,
εραστές του σκοταδιού και εχθροί της ζωής.

χλευάζετε τα βογγητά των ανήμπορων ανθρώπωνκαι τα χέρια σας είναι μολυσμένα με το αίμα τους.

Επιβιβαστήκατε για να δηλητηριάσετε τη γοητεία της ύπαρξηςκαι ρίξατε τη σπορά των αγκαθιών της θλίψης στους ορίζοντές της.

Θα δείτε! Μην εξαπατήστε από την άνοιξη,
τον λάμποντα ουρανό και το φως του πρωινού.


Γιατί στον ευρύ ορίζοντα κρύβεται ο τρόμος του σκοταδιού,
η βροντή βουίζει και θυελλώδεις άνεμοι έρχονται.

Συμφορά! Συμβαίνει οι φλόγες να είναι κάτω από τις τέφρες
Αυτός που καλλιεργεί αγκάθια θερίζει τις πληγές.

Ρίξτε μια ματιά... εκεί όπου κόβετετα κεφάλια των ανθρώπων και τα λουλούδια της ελπίδας.

Έχετε γεμίσει τη καρδιά της γης με αίμα

και την καταστήσατε πιωμένη από δάκρυα.
Η πλημμύρα, από τις πλημμύρες του αίματος, θα σας σαρώσει μακριά,
και η καυτή θύελλα θα σας καταπιεί.

Αμπού aλ-Κάσιμ Σάμπι - Μετάφραση NOCTOC
Born in the southern Tunisian oasis town of Tozeur, Abu al-Qasim al-Chabbi had a mobile childhood because of his father's judicial career. The constant traveling familiarized him with the Tunisian countryside and people and induced in him a profound and lifelong infatuation with both that permeated his later poetry. Studies at Tunis's eminent Zaytuna Mosque university and law school also influenced al-Chabbi, but they clashed with his penchant for European and Arabic literature and with his budding rebellion against the French colonial system and the restrictions of the Arab poetic tradition. His entire poetic career was compressed in a seven-year period that occurred between age eighteen, when he began publishing his poetry, and age twenty-five, when he succumbed to heart disease. The pressures of family obligations caused by his father's untimely death in 1929 and the additional responsibilities occasioned by his marriage are thought to have contributed to his early demise in October 1934.
New currents in Arab poetry from the Middle East and North America stirred al-Chabbi's imagination, as did the European Romantics. Al-Chabbi sought to break the bonds of convention and tradition and to revolutionize both poetry and society. Although he opposed the French colonial regime, he also castigated traditional Tunisian mores and called for social transformation, freedom, and progress. For this imaginative poet, the city contrasted unfavorably with nature, where he felt he could escape into a solitary utopia and indulge in his pursuit of idealized womanhood. Al-Chabbi's revolutionary stance appealed to a later generation of Tunisian and Arab nationalists. Along with other Tunisians of his generation, al-Chabbi contributed to the literary renaissance of his country, at the same time that other Tunisians heralded a social renaissance (for example, Tahir al-Haddad in his epochal work on Tunisian women) and a political renaissance (for example, Habib Bourguiba through his founding of the NeoDestour party in the year of al-Chabbi's death). Al-Chabbi helped Tunisian poets break with traditional forms and find a more impassioned poetic expression that could help move the Tunisian people toward social awakening and a modern outlook. Many of his poems were set to music and became patriotic or popular songs. During October 1994, which marked the sixtieth-anniversary commemoration of the poet's death, celebrations were held in the towns al-Chabbi had visited or resided in, such as Tozeur (his birthplace and the site of his mausoleum), Majaz al-Bab, Gafsa, and Kebilli. Al-Chabbi is known as the "poet of life", after his most famous collection of poems, Songs of Life.Critics establish a kinship between his poetry and that of Rimbaud.

To the Tyrants of the World

Hey you, despotic tyrant,
Darkness lover and enemy of life,

You scoffed at a powerless people's groans;And your hands are tainted with their blood.

You embarked on empoisoning the allure of existenceand sowing prickles of grief in its horizons.

You will see! don't be deceived by spring time,
Shining sky and morning light

For in the wide horizon lurk darkness fright,
Thunder Rumble and stormy winds.

Woe betide you for flames are underneath ashes.Who grows prickles reaps wounds.

Have a look there… where you cut off
The people’s heads and the flowers of hope;

You imbibed the heart of the earth with blood
And made it drunk with tears.

The flood, of blood, will wipe you away,
and the flaring gale will eat you up.
Abou-Al-Qasim Chabbi

إلى طغاة العالم

ألا أيــهــا الـظـالــم المـسـتـبـدّ
حبـيـب الـظـلام ، عــدو الحـيـاة

سخـرت بأنّـات شعـب ضعـيـف
وكـفّـك مخضـوبـة مــن دمـــاه

وسـرت تشـوّه سـحـر الـوجـود
وتبذر شـوك الأسـى فـي ربـاه


****

رويـــدك! لا يخـدعـنـك الـربـيــع
وصحو الفضـاء ، وضـوء الصبـاح

ففي الأفق الرحب هول الظلام
وقصف الرعود ، وعصف الريـاح

حـذار! فتـحـت الـرمـاد اللهيــب
ومن يبذر الشـوك يجـنِ الجـراح


*****

تأمـل هنـالـك .. أنّــى حـصـدت
رؤوس الـورى ، وزهــور الأمــل

ورويّــت بـالـدم قـلــب الـتــراب
وأشربتـه الدمـع ، حـتـى ثـمـل

سيجرفك السيل ، سيل الدمـاء
ويأكـلـك الـعـاصـف المشـتـعـل


Το ελληνικό μέρος είναι από το βιβλίο ''ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΑΒΩΝ '' της Ελένης Κονδύλη-Μπασούκου

1 σχόλιο:

  1. τι να σας πω! μου δίνετε πραγματικά μεγάλη χαρά. να είσαστε ευλογημένος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή