ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2007

ΚΟΡΜΑΚΙΤΗΣ- ΚΥΠΡΟΣ:ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΟΠΟΥ ΟΜΙΛΙΤΑΙ Η ΑΡΑΜΑΪΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ-KORMAKITIS-CYPRUS:THE VILLAGE WHERE THE ARAMAIC LANGUAGE OF CHRIST IS SPOKEN

Kormakitis, Cyprus: A Maronite village, isolated by the island's division, struggles to carry on the Aramaic tongue.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Κορμακίτης, Κύπρος: Ένα χωριό, που απομονωμένο από τη διαίρεση του νησιού, αγωνίζεται να κρατήσει την Αραμαϊκή γλώσσα .

If the people of this remote village were to travel back to Jesus' time and hear him preach, they wouldn't need an interpreter to understand the Sermon on the Mount or the parable of the prodigal son. That's because they speak the same language as the Son of God. Literally. Spoken in the Middle East during Jesus' time, Aramaic is still used in everyday life by most of the 130 elderly Maronite Catholics in Kormakiti, which overlooks the Mediterranean Sea. This could be good news for Mel Gibson. If the megastar had troublen finding an audience for "Passion," his movie about the final hours of Jesus' life on Earth with dialogue mostly in Aramaic. The folks here have no trouble with the original biblical tongue. Still, Kormakiti's unique diluted version of Aramaic, called Cypriot Maronite Arabic, is in danger of extinction. Once the thriving center of the island's Maronite community, Kormakiti now has the eerie atmosphere of a ghost town. Many of the village's stone and mud-brick houses are derelict, their wooden-beam roofs sagging and broken, letting in sunlight. There is bird song but no sound of children, because there are none left in the village. "Sometimes we're like astronauts in the sky - no one's here," says villager Elias Kassapis. The elementary school, run by Mr. Kassapis until 1991, closed down a few years ago when the last pupil left to attend a secondary school across the island's dividing "green line" in the Greek Cypriot controled region. Under Cyprus's 1960 Constitution, following independence from Britain, the island's Maronite, Armenian, and Latin religious minorities had to choose to belong to either the Greek Cypriot majority or the smaller Turkish Cypriot community. They chose the former. After Turkey's invasion of northern Cyprus in 1974, the island's four Maronite villages found themselves on the wrong side of the cease-fire line. The majority of the 6,000-strong Maronite community was displaced, moving south. A stalwart few stayed behind in Kormakiti and three nearby villages in Turkish-occupied northern Cyprus, and are viewed by those who left as heroes protecting Maronite land. The Rev. Antony Terzi, the village priest, negotiated with the invading Turkish Army on behalf of those who refused to be uprooted. And he said the village was safeguarded by the Pope's personal protection. The community nevertheless suffered. Families were forced out because of lack of opportunities, especially schooling. Those who left to study in the south were allowed to visit Kormakiti but not permanently return. Nor were villagers allowed to bequeath property to outside heirs.Providing a lifeline to those enclaved in Kormakiti were Maronite Catholics in the south of the island who send food, medicine, fuel, and other humanitarian supplies, which were delivered every two weeks by UN peacekeepers. On weekends, Kormakiti is transformed when hundreds of uprooted worshipers cross back north to celebrate mass. The main parts of the liturgy are read in Aramaic, Kassapis says. Kormakiti's long isolation from the main currents of the Arab world helped to keep alive its exotic strain of Aramaic, which incorporates Greek, Turkish, French, and Italian words. Hopes for Kormakiti's renaissance were stirred when theTurkish Cypriot authorities unexpectedly allowed limited access across the "green line" for the first time in nearly three decades. Now Maronites can visit for longer periods but are still not allowed to reside there. Sensing more of a future for their ancestral village, some are renovating their old homes for weekend use. Their hopes are pinned on a comprehensive settlement plan for Cyprus. Without a solution to the long-running Cyprus problem, the Maronite community - and its ancient language - in northern Cyprus could vanish, members say.

Εάν οι κάτοικοι αυτού του μακρινού χωριού επρόκειτο να ταξιδέψουν πίσω στο χρόνο του Ιησού και να τον ακούσουν να κηρύττει, δεν θα χρειάζονταν διερμηνέα για να καταλάβουν το κήρυγμα στο Όρος ή την παραβολή του άσωτου υιού. Αυτό είναι επειδή μιλούν την ίδια γλώσσα με το γιο του Θεού. Κυριολεκτικά. Ομιλούμενη στη Μέση Ανατολή κατά τη διάρκεια του Ιησού, τα Αραμαϊκά χρησιμοποιούνται ακόμα στην καθημερινή ζωή από τους περισσότερους των 130 ηλικιωμένων Καθολικών Μαρωνιτών του Κορμακίτη το οποίο αγναντεύει τη Μεσόγειο. Αυτό θα μπορούσε να είναι καλές ειδήσεις για τον Μελ Κίπσον. Εάν ο μεγάλος σταρ είχε πρόβλημα να βρει ακροατήριο για "Το Πάθος", την κινηματογραφική του ταινία για τις τελευταίες ώρες της ζωής του Ιησού στη γη με το διάλογο συνήθως στ’ Αραμαϊκά. Οι άνθρωποι εδώ δεν πρέπει να έχουν κανένα πρόβλημα με την αρχική βιβλική γλώσσα. Αν και έτσι, αυτή η μοναδική εκδοχή των Αραμαϊκών του Κορμακίτη, η αποκαλούμενη Κυπριακά Μαρωνίτικα Αραβικά, είναι στον κίνδυνο της εξάλειψης. Το κάποτε αναπτυγμένο κέντρο της κοινότητας των Μαρωνιτών του νησιού, ο Κορμακίτης έχει τώρα τη μυστηριώδη ατμόσφαιρα μιας πόλης φάντασμα. Πολλά από τα σπίτια του χωριού που είναι χτισμένα από πέτρα και λάσπη είναι εγκαταλελειμμένα, οι ξύλινες στέγες τους που κρέμονται και που σπάζουν, αφήνουν μέσα το φως του ήλιου. Υπάρχει τραγούδι πουλιών αλλά κανένας ήχος παιδιών, επειδή δεν υπάρχει κανένας, όλοι έφυγαν από το χωριό. "Μερικές φορές είμαστε όπως τους αστροναύτες στον ουρανό - κανένας δεν υπάρχει εδώ", λέει ο χωρικός Ηλίας Κασσάπης. Το δημοτικό σχολείο, που ήταν κάτω από την ευθύνη του Κ. Κασσάπη έως το 1991, έκλεισε πριν μερικά χρόνια που ο τελευταίος μαθητής έφυγε για να παρακολουθήσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση του πέρα από τη "πράσινη γραμμή" που διαιρεί το νησί, στην ελληνοκυπριακή ελεγχόμενη περιοχή. Σύμφωνα με το σύνταγμα του 1960 της Κύπρου, μετά από την ανεξαρτησία της από τη Μεγάλη Βρετανία, οι Μαρωνίτες του νησιού, οι Αρμένιοι, και οι Λατίνοι- και οι τρεις θρησκευτικές μειονότητες - έπρεπε να επιλέξουν να ανήκουν είτε στην ελληνοκυπριακή πλειοψηφία είτε τη μικρότερη τουρκοκυπριακή κοινότητα. Επέλεξαν την πρώτη. Μετά την εισβολή της Τουρκίας στη βόρεια Κύπρο το 1974, τα τέσσερα χωριά των Μαρωνιτών του νησιού βρέθηκαν στη λανθασμένη πλευρά της γραμμής εκεχειρίας. Η πλειοψηφία της 6.000-ισχυρής Μαρωνίτικης κοινότητας ,εκτοπίστηκε, κινούμενη στο νότο. Πολύ λίγοι έμειναν πίσω στο Κωρμακίτη και τα τρία κοντινά χωριά στην τουρκο-κατειλημμένη βόρεια Κύπρο, και αντιμετωπίζονται από εκείνους που έφυγαν ως ήρωες που προστατεύουν το έδαφος των Μαρωνιτών. Ο Πάτερ Αντώνης Τερζής, ο ιερέας του χωριού, διαπραγματεύτηκε με τον εισβάλλοντα τουρκικό στρατό εξ ονόματος εκείνων που αρνήθηκαν να ξεριζωθούν. Και είπε ότι το χωριό προστατεύθηκε από την προσωπική παρέμβαση του Πάπα. Εντούτοις η κοινότητα υπέφερε. Οι οικογένειες αναγκάστηκαν να φύγουν λόγω της έλλειψης ευκαιριών, και ειδικά της εκπαίδευσης. Εκείνοι που έφυγαν για να μελετήσουν στο νότο είχαν την άδεια για να επισκεφτούν τον Κωρμακίτη αλλά όχι να επιστρέψουν μόνιμα. Ούτε οι χωρικοί είχαν την άδεια για να κληροδοτήσουν την ιδιοκτησία τους στους ξεριζωμένους κληρονόμους. Η παροχή μιας σανίδας σωτηρίας σε αυτούς τους εγκλωβισμένους στο Κορμακίτη ήταν οι Καθολικοί Μαρωνίτες στο νότο του νησιού που στέλναν τρόφιμα, φάρμακα, καύσιμα, και άλλες ανθρωπιστική προμήθειες, οι οποίες παραδίδονταν κάθε δύο εβδομάδες από τους αστυφύλακες των Η.Ε. Τα Σαββατοκύριακα, ο Κορμακίτης αλλάζει όψη, όταν διασχίζουν οι εκατοντάδες των ξεριζωμένων προσκυνητών πίσω στο βορρά για να γιορτάσουν τη λειτουργία. Τα κύρια μέρη της λειτουργίας διαβάζονται στ’ Αραμαϊκά, λέει ο Κ. Κασσάπης. Η μακροχρόνια απομόνωση του Κορμακίτη από τα κύρια ρεύματα του αραβικού κόσμου βοήθησε να κρατήσει ζωντανό, αυτό το εξωτικό είδος της Άραμαϊκης, η οποία ενσωματώνει ελληνικές, τουρκικές, γαλλικές, και ιταλικές λέξεις. Οι ελπίδες για την αναγέννηση του Κορμακίτη ανάφλεψαν όταν οι τουρκοκύπριες αρχές επέτρεψαν απροσδόκητα την περιορισμένη πρόσβαση πέρα από τη "πράσινη γραμμή" για πρώτη φορά σε σχεδόν τρεις δεκαετίες. Τώρα οι Μαρωνίτες μπορούν να επισκεύθοντε για πιο μεγάλες περιόδους αλλά ακόμα δεν επιτρέπεται να κατοικήσουν εκεί.
Αισθανόμενοι να έχουν κάποιο μέλλον στο προγονικό χωριό τους, μερικοί ανακαινίζουν τα παλαιά σπίτια τους για χρήση τα Σαββατοκυρίακα. Οι ελπίδες τους στέκονται σε μια λύση για την Κύπρο. Χωρίς μια λύση στο μακροπρόθεσμο πρόβλημα της Κύπρου, η κοινότητα των Μαρωνιτών και η αρχαία γλώσσα τους - στη βόρεια Κύπρο- θα μπορούσε να εξαφανιστεί λένε τα μέλη της Κοινότιτας.


By Michael Theodoulou

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου