ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2007

Ο ΜΙΧΑΗΛ ΝΟΥΑΪΜΑ: ΕΝΑΣ ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΟΥ ΛΙΒΑΝΟΥ - MIKHAIL NAIMY: A GREAT POET FROM LEBANON

Ο Μιχαήλ Νoυαΐμα ( 1889-1988) γεννήθηκε στο ορεινό χωριό Μπασκίντα του Λιβάνου. Γόνος μιας φτωχής πολυμελούς Χριστιανικής Ελληνορθόδοξης οικογένειας, έκανε τες βασικές σπουδές του στο Ορθόδοξο Ρωσικό σχολείο της Ναζαρέτ, στη συνέχεια στην ιερατική σχολή της Πολτάβα στη τσαρική Ρωσία (1906-1911) και κατόπιν στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος τον βρήκε λοιπόν στις ΗΠΑ, απεσταλμένο από τη σύμμαχο, μέχρι το 1917, Ρωσία. Επιστρατεύτηκε από τους Αμερικάνους το 1918 και στάλθηκε στην Ευρώπη (Γαλλία), όπου επωφελήθηκε σπουδάζοντας στο Πανεπιστήμιο της Rennes. Προς τα τέλη του 1919 επέστρεψε στις ΗΠΑ, όπου είχε ήδη αρχίσει από το 1913 στα πλαίσια του ‘‘Λογοτεχνικού Συνδέσμου’’ ή αλλιώς ‘‘Λέσχη των δέκα (Χριστιανών) Αράβων συγγραφέων’’. Εκεί γνωρίστηκε με τον μεγάλο Λιβάνιο ποιητή Χαλίλ Γκιμπράν. Μετά από 30 χρόνια αλλεπάλληλων περιπλανήσεων, επέστρεψε στο Λίβανο το 1932, αποτραβήχτηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του και έζησε στο χωριό του σχεδόν σαν ερημίτης. Πρόκειται για έναν κορυφαίο ποιητή.
Ο πολυτάλαντος Νουαΐμα ήταν βαθύς γνώστης των γλωσσών που χρησιμοποίησε, αρχίζοντας από τα Ρωσικά, τα οποία μελέτησε από τα πρώτα ακόμη χρόνια της ζωής του. Είχε βαθιές ανησυχίες, τις οποίες η πολύπλευρη και πλούσια λογοτεχνική παραγωγή του πρόσφερε ως τροφή στις γενιές που επηρέασε. Τα άπαντα του εκδόθηκαν στην Βηρυτό σε εννέα πολυσέλιδους τόμους, μεταξύ 1970 και 1975. Μας άφησε 50 περίπου τίτλους έργων που ανήκουν σχεδόν σε όλα τα λογοτεχνικά είδη:
- αφηγιματικού τύπου: Σάουτ αλ-Άλαμ (η φωνή του κόσμου).
- λογοτεχνική κριτική: Αλ-Γιρπάλ (η κρησάρα), το 1923. Κείμενο τεράστιας σημασίας για τη γενική αξιολόγηση της Αραβικής λογοτεχνίας.
- ποίηση: Τα σπουδαιότερα έργα του εκδόθηκαν στο Λίβανο:Χαμς αλ-Τζουφούν (κρότος βλεφάρων, δηλαδή: Ψίθυροι), Βηρυτός 1943. πρόκειται για μια ποιητική συλλογή σε τρεις γλώσσες: Αραβικά, Αγγλικά, και Ρωσικά. Τα Αγγλικά και τα Ρωσικά είναι μεταφρασμένα και στα Αραβικά από τον ίδιο. Ένα άλλο έργο του είναι το Μουδακαράτ αλ-Άρκας, του 1949, το οποίο μεταφράστηκε στα Αγγλικά και δημοσιεύτηκε επίσης στη Βηρυτό το 1952 με τον τίτλο memories of vagrant soil. Το 1962 δημοσιεύτηκαν επίσης στη Βηρυτό τρεις τόμοι με τίτλο σαμπαούν, με εισαγωγή του συγγραφέα γραμμένη το 1959, οπότε εξηγείται και ο τίτλος-που μεταφράζεται ατέχνως ως Εβδομηντάδα: το 1959 ο Μουαΐμα γινόταν 70 ετών. Μερικά ποιήματα του, που είναι από τα ωραιότερα της σύγχρονης Αραβικής λογοτεχνίας είναι γραμμένα σε ελεύθερο στίχο, κάτι το πρωτοποριακό θα λέγαμε. Η μεταφυσική του ανησυχία πλησιάζει τον Γκιμπράν:
Πού είμαι;
Στο ύψος της θυσίας.
Και η σπηλιά;
Πίσω σου.
και η μαύρη άβυσσος;
Μπροστά σου.

(Από το ‘‘Μιρντάντ’’)


Άλλοι στίχοι του Νουαΐμα δείχνουν ωστόσο, τη σχέση του με τον Θεό:



‘‘Η χθεσινή μου μέρα ήταν πράγματι σπουδαία.
Δεν είπα και δεν έγραψα παρά μια λέξη μόνο-Θεός''

‘Ιησού μου, ο Σταυρός σου είναι η ασπίδα μου,
η αγάπη σου είναι η προστασία μου,
το Ευαγγέλιο σου είναι η οδός της αλήθειας.
Η αγάπη μου για σένα ας Μεσιτεύει κοντά Σου’’.

Αν

Αν ο ουρανός σου μια μέρα
καλυφθεί από σύννεφα,
Κλείσε τα μάτια: θα δεις
πέρα από κει,το άσπρο των Μάγων
Αν η γη γύρω σου
καλυφθεί με χιόνι,
Κλείσε τα μάτια: θα δεις
χίλια λιβάδια να χορεύουν.
Αν υποφέρεις από κάτι κακό,
που όλοι το λένε ανίατο,
Κλείσε τα μάτια: θα δεις
μέσα στο κακό, το πιο καλό φάρμακο.
Κι όταν έλθει ο θάνατος,
Κλείσε τα μάτια: θα δεις
μέσα στον τάφο, τα οθόνια της ζωής.

Η μυστικιστικές τάσεις του Νουαΐμα σχετίζονται και με τη μύηση στη θεοσοφία. Αυτό διαφαίνεται ιδιαίτερα στο έργο του The Book of Mirdad, το οποίο έγραψε το 1948,στην Αγγλική γλώσσα και μετέφρασε ο ίδιος για να το δημοσιεύσει στα Αραβικά τέσσερα χρόνια αργότερα.

Mikhail Naima (Naimy) was born in 1889 in Mount Sannine in Lebanon, and died in1988). He was a Lebanese author and poet of the Pen League. He was born in a poor Greek Orthodox family and completed his secondary education in the Baskinta school. He later studied at the Russian Teachers' Institute in Nazareth and the Theological Seminary in Poltava, Russia. He moved to the United States where he received degrees in Law and Liberal Arts at the University of Washington. After studing at the University of Rennes he moved again to New York, where along with Khalil Gibran and eight other writers he formed a movement for the rebirth of Arabic literature, the Pen League. He was the Vice President and Khalil Gibran was President. In 1932 he returned to Baskinta, Lebanon, where he resided for the rest of his life. He wrote around fifty books, including drama, essays, poetry, criticism, short stories and biography, and died on March 1st, 1988.
Among his best known books is the Book of Mirdad, a mystical text first published in Lebanon in 1948,in English which was translated into Arabic four years later. Mikhail Naimy tells of the visit of the mysterious stranger, Mirdad, to the remote mountain monastery, the Ark. The culmination and indeed the message of the story is that Mirdad's own Ark is the Ark of Holy Understanding, which will bring mankind through another deluge, greater than Noah's, when heaven will be revealed on earth. Mikhail Naimy was a contemporary of Kahlil Gibran and his writing style is very much influenced by Gibran. It has been said that the way the book has been written, unravelling one layer after another, shows that it has descended from some mysterious source.
Love is the law of God.

MIRDAD: Love is the law of God. You live that you may learn to love. You love that you may learn to live. No other lesson is required of Man. And what os ot to love but for the lover to absorb forever the beloved so that the twain be one? And whom, or what, is one to love? Is one to choose a certain leaf upon the Tree of Life and pour upon it all one`s heart? What of the branch that bears the leaf? What of the stem that holds the branch? What of the bark that shields the stem? What of the roots that feed the bark, the stem, the branches and the leaves? What of the soil embosoming the roots? What of the Sun,and sea, and air that fertilize the soil? If one small leaf upon a tree be worthy of your love how much more so the entire tree in its entirity? The love that singles out a fraction of the whole foredooms itself to grief. You say But there be leaves and leaves upon a single tree. Some are healthy, some are sick; some are beautiful, some, ugly; some are giants , some are dwarfs. How can we help but pick and choose. I say to you, Out of the paleness of the sick proceeds the freshness of the healthy. I further say to you that ugliness is Beauty`s palette, paint and brush; and that the dwarf would not have been a dwarf had he not given of his stature to the giant. You are the tree of Life. Beware of fractioning yourselves. Set not a fruit against a fruit, a leaf against a leaf, a bough against a bough; nor set the stem against the roots; nor set the tree against the mother- soil. That is precisely what you do when you love one part more than the rest, or to the exclusion of the rest. You are the Tree of Life. Your roots are everywhere. Your boughs and leaves are everywhere. Your fruits are in every mouth. Whatever be the fruits upon that tree; whatever be its boughs and leaves; whatever be the roots; they are your fruits; they are your leaves and boughs; they are your roots. If you would have the tree bear sweet and fragrant fruit, if you would have it ever strong and green, see to the sap wherewith you feed the roots. Love is the Sap of Life. While Hatred is the pus of Death. But Love, like blood, must circulate unhindered in the veins. Repress the blood, and it becomes a menace and a plague. And what is Hate but Love repressed, or Love withheld, therefore becoming such a deadly poison both to the feeder and the fed; both to the hater and to that he hates. A yellow leaf upon your tree of life is but a Love-weaned leaf, Blame not the yellow leaf. A withered bough is but a Love-starved bough. Blame not the withered bough. A putrid fruit is but a Hatred-suckled fruit. Blame not the putrid fruit. But rather blame your blind and stingy heart that would dole out the sap of life to few and would deny it to many, thereby denying it to itself. No love is possible except by the love of self. No self is real save the All-embracing Self. Therefore is God all Love, because he loves himself. So long as you are pained by Love, you have not found your real self, nor have you found the golden key of Love. Because you love an ephemeral self, your love is ephemeral. The love of a man for woman is not love. It is thereof a very distant token. The love of a parent for the child is but the threshold to Love`s holy temple. Till every man be every woman`s lover, and the reverse: till every child be every parent`s child, and the reverse, let men and women brag of flesh and bone clinging to flesh and bone, but never speak the sacred name of Love.For that is blasphemy. You have no friends so long as you can count a single man a foe. The heart that harbours enmity how can it be a safe abode for friendship? You do noy know the Joy of Love so long as there is hatred in your hearts. Were you to feed all things the sap of Life except a certain tiny worm, that certain tin worm alone would embitter your life. For in loving anything, or anyone, you love in truth but yourselves. Likewise in hating anything, or anyone, you hate in truth but yourselves. For that which you hate is bound up inseparably with that which you love, like the face and the reverse side of the same coin. If you would be honest with yourselves, then must you love what you hate and what hates you before you love what you love and what loves you. Love is not a virtue. Love is a neccessity; more so than bread and water; more so than light and air. Let no one pride himself on loving. But rather breathe in Love and breathe it out just as unconsciously and freely as you breathe in the air and breathe it out. For Love needs no one to exalt it. Love will exalt the heart that it finds worthy of itself. Seek no rewards for Love. Love is reward sufficient unto LOve, as Hate is punishment sufficient unto Hate. Nor keep any accounts with Love. For Love accounts to no one but itself. Love neither lends nor borrows; Love neither buys nor sells; but when it gives, it gives its all; and when it takes, it takes its all. Its very taking is a giving. Its very giving is a taking. Therefore is it the same to-day, to-morrow and forevermore. In a short while there will be more to come. 


Το ελληνικό μέρος είναι από το βιβλίο ''ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΑΒΩΝ'' της Ελένης Κονδύλη-Μπασούκου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου