ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2007

YAZD: ODAY'S DREAM - ΓΙΑΖΝΤ: ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΟΝΤΑΪ

Abdel wakes up early every morning to start work at the bread oven where he works. Abdel makes the flat Iranian bread in a traditional oven. Yazd where he was born and lived all the twenty-four years of his life, is a city in the middle of the Iranian desert. Daily temperatures in Yazd reach over 50c during the summer. The official temperature set by the government is always 37c. The traditional oven where Abdel works does not use electricity to make the bread but wood fire. Air-conditioning of course does not exist. The heat inside the bread oven can become unbearably hot. Abdel works from 3 a.m. to 4 p.m every day except on Fridays which is the Muslim holiday. He works very hard and long hours in inhuman conditions, but Abdel does not complain. You see, Abdel has no nationality and no passport. Yazd is the only place Abdel knows, it is the city of his birth and the only home he ever had. However, his father is not Iranian, but Iraqi. His father who is Shia'h Muslim left Iraq as a refugee during the Iranian-Iraqi war and ended up in Yazd where he married an Iranian woman. Under Iranian law, a child can only take his father's nationality but not his mother's. For this reason, Abdel is an illegal in Iran, even if his mother is Iranian. For this reason also, he could not go to school and get an education like other Iranian children. As a result, Abdel is happy to work at the bread oven because he at least has a job since he has no future and cannot get any passport to leave Iran. Abdel has no dreams in life. Oday, Abdel's brother also worked at the bread oven before him. Oday, unlike Abdel had dreams. After finishing his work making bread, Oday would spend almost all his free time playing music. Over the years, he had mastered playing the setar, the oud, the tar, and classical guitar. Oday's dream was to become a musician, and by singing and playing music, he found a way to dream of a better tomorrow. When Oday made his first C.D. he felt so happy because he was one step closer to freedom and one step farther away from the bread oven. One night, Oday took his motorcycle in order to go pick up a friend. On his way there, he got hit and run over by a car in one of the dark and narrow streets of Yazd. Oday died on the spot and so did his dreams. Since that day, Abdel has also stopped making dreams. Now, after work he goes home, puts on Okay's C.D. and listens to his brother's voice.

http://rapidshare.com/files/60910652/be_yade_to_miyoftam.mp3.html

Ο Αμπτέλ ξυπνά νωρίς το πρωί για να αρχίσει την εργασία του στο φούρνο ψωμιών όπου εργάζεται. Ο Αμπτέλ κάνει το επίπεδο ιρανικό ψωμί σε έναν παραδοσιακό φούρνο στην Γιαζντ, τη πόλη όπου γεννήθηκε και έζησε όλα τα εικοσιτέσσερα χρόνια της ζωής του. Η πόλη της Γιαζντ είναι στη μέση της Ιρανικής ερήμου, και η καθημερινή θερμοκρασία πάει πέρα από 50c κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Η επίσημη θερμοκρασία που τίθεται από την κυβέρνηση είναι πάντα 37c. Ο Αμπτέλ εργάζεται σε ένα φούρνο παραδοσιακό όπου δεν χρησιμοποιείτε η ηλεκτρική ενέργεια για να κάνει το ψωμί, αλλά τα ξύλα. Σύστημα κλιματισμού φυσικά δεν υπάρχει και η θερμοκρασία μέσα στο φούρνο μπορεί να γίνει αβάσταχτα ζεστή. Η εργασία του Αμπτέλ αρχίζει από 3 π.μ. με 4 μ.μ. κάθε ημέρα εκτός από τις Παρασκευές που είναι η μουσουλμανική αργία. Οι ώρες εργασίας του είναι πολλές και εργάζεται μέσα σε πολύ σκληρούς και απάνθρωπους όρους, αλλά ο Αμπτέλ δεν παραπονιέται. Βλέπετε, ο Αμπτέλ δεν έχει καμία υπηκοότητα και κανένα διαβατήριο. Η πόλης του, η Γιαζντ, είναι η μόνη πόλη που ξέρει, είναι η πόλη που γεννήθηκε, και η μόνη πατρίδα που έχει. Όμως, ο πατέρας του δεν είναι Ιρανός, αλλά Ιρακινός Σιίτης μουσουλμάνος . Έφυγε από το Ιράκ ως πρόσφυγας κατά τη διάρκεια του Ιρανικό-Ιρακινού πολέμου και κατέληξε στην Γιαζντ όπου παντρεύτηκε μια Ιρανή γυναίκα. Βάσει του Ιρανικού νόμου, ένα παιδί μπορεί μόνο να πάρει την υπηκοότητα του πατέρα του, αλλά όχι αυτή της μητέρας του. Έτσι ο Αμπτέλ είναι παράνομος στο Ιράν, ακόμα κι αν η μητέρα του είναι Ιρανή. Για αυτό τον λόγο, δεν μπόρεσε να πάει στο σχολείο και να πάρει μια εκπαίδευση, όπως τα άλλα παιδιά στο Ιράν. Για επίσης αυτόν τον λόγο, ο Αμπτέλ είναι ευτυχής που εργάζεται στο αρτοποιείο, επειδή έχει τουλάχιστον μια εργασία, δεδομένου ότι δεν έχει κανένα μέλλον και δεν μπορεί να πάρει οποιοδήποτε διαβατήριο για να φύγει από το Ιράν. Ο Αμπτέλ δεν έχει κανένα όνειρο στη ζωή. Ο Ονταΐ, ο αδελφός του Αμπτέλ εργάστηκε επίσης στο αρτοποιείο πριν από αυτόν. Ο Ονταΐ, αντίθετα από τον Αμπτέλ, έκανε όνειρα. Μετά το τέλος της εργασίας του όπου κατασκεύαζε ψωμί, ο Ονταΐ, ξόδευε σχεδόν όλο τον ελεύθερο χρόνο του παίζοντας μουσική. Με τον καιρό είχε μάθει να παίζει το σετάρ, το ούτι, το ταρ, και την κλασσική κιθάρα. Το όνειρο του Ονταΐ ήταν να γίνει μουσικός, και τραγουδώντας και παίζοντας μουσική, έβρισκε ένα τρόπο να ονειρεύεται ένα καλύτερο αύριο . Όταν ο Ονταΐ έκανε τον πρώτο του ψηφιακό δίσκο, ένιωσε πολύ ευτυχισμένος γιατί τώρα ήταν ένα σκαλί πιο κοντά στην ελευθερία, και ένα σκαλί πιο μακριά από τον φούρνο. Μια νύχτα, ο Ονταΐ πήρε τη μοτοσικλέτα του προκειμένου να μεταφέρει κάποιο φίλο. Στο δρόμο χτυπήθηκε από ένα αυτοκίνητο που έτρεχε σε ένα από τους σκοτεινούς και στενούς δρόμους της Γιαζντ. Ο Ονταΐ πέθανε επί τόπου και το ίδιο και τα όνειρά του. Από εκείνη την ημέρα, ο Αμπτέλ έχει σταματήσει τα όνειρα. Τώρα, μετά από την εργασία του πηγαίνει στο σπίτι και βάζει το C.D. του αδελφού του για ν’ ακούει τη φωνή του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου