ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2007

ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΟΥ ΛΙΒΑΝΟΥ - THE PARADOX OF LEBANON

Όταν ο Λίβανος κέρδισε την ανεξαρτησία του από τη Γαλλία το 1946, το νέο σύνταγμά του κράτους δεν δήλωνε ότι ο Λίβανος ήταν Αραβική χώρα. Αυτό το έχει κάνει μόνο το 1991 μετά από τον εμφύλιο πόλεμο. Ο λόγος πίσω από αυτό, είναι η κοινότητα των Μαρωνιτών που ένα μεγάλο μέρος της θεωρεί ότι ο Λίβανος δεν είναι Αραβική χώρα, και ότι οι ίδιοι οι Μαρωνίτες είναι Φοίνικες και όχι Άραβες. Αντίθετα, οι υπόλοιπες θρησκευτικές κοινότητες του Λιβάνου, ταυτίζονται ως Άραβες, και θεωρούν ότι είναι μέρος του μεγαλύτερου Αραβικού Έθνους. Αυτές οι δύο διαφορετικές προσεγγίσεις έχουν δημιουργήσει πολλά προβλήματα που έχουν χαρακτηρίσει τη σύγχρονη ιστορία του Λιβάνου. Ο ίδιος ο Λίβανος είναι πολυδιάστατη χώρα και υπάρχουν πολλοί Λίβανοι στο Λίβανο και αυτό είναι που δυστυχώς προκαλεί όλα τα προβλήματα της χώρας. Ο Λίβανος είναι μοναδικός στη Μέση Ανατολή όχι μόνο η ίδια η χώρα που είναι πολύ πράσινη και γεμάτη από ποταμούς και έχει αφθονία νερού αλλά και επειδή είναι η μόνη χώρα στην περιοχή που μέχρι τον εμφύλιο πόλεμο είχε μια Χριστιανική πλειοψηφία. Οι Μαρωνίτες που είναι μια θρησκευτική ομάδα γηγενή στο Λίβανο, διαμορφώνει τον όγκο των Χριστιανών και ακολουθούνται από τους Ελληνορθόδοξους και άλλες πολύ μικρότερες Χριστιανικές ομάδες. Μετά έρχονται οι Μουσουλμάνοι. Διαιρούνται επίσης μεταξύ των Σιιτών, που διαμορφώνουν την πλειοψηφία, και των Σουνιτών που είναι η μειονότητα. Τελευταίοι, αλλά όχι ασήμαντοι, έρχονται οι Δρούζοι και οι Αρμένιοι. Εκτός από τους Λιβάνιους υπάρχουν περίπου 350.000 Παλαιστίνιοι που ζουν στο Λίβανο από το συνολικό πληθυσμό των 3,500,000 της χώρας. Οι Παλαιστίνιοι ζουν στα στρατόπεδα προσφύγων στο νότο και ήρθαν στο Λίβανο μετά τη φυγή τους από την Παλαιστίνη. Στη μεγάλη πλειοψηφία τους, οι Λιβάνιοι δεν θέλουν τους Παλαιστίνιους λόγω του ρόλου τους στον εμφύλιο πόλεμο και γιατί πάντα αποσταθεροποιούν τη χώρα. Όμως, οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν πουθενά αλλού να πάνε. Δεν έχουν διαβατήρια να ταξιδέψουν και είναι παγιδευμένοι στο Λίβανο, χωρίς να είναι σε θέση να εργαστούν επειδή δεν είναι Λιβάνιοι πολίτες. Οι συνθήκες τους είναι δραματικές και ζουν από τα τρόφιμα που δίνονται σε τους από τα Ηνωμένα Έθνη.
Όλες αυτές οι θρησκευτικές ομάδες, συγκεντρώνονται στα διαφορετικά μέρη της χώρας. Οι Σιίτες βρίσκονται κυρίως στις αγροτικές περιοχές του νότου και είναι γενικά πολύ παραδοσιακοί, ενώ οι Σουνίτες, ζουν κυρίως στις πόλεις και είναι γενικά πολύ φιλελεύθεροι. Οι Χριστιανοί, στη μεγάλη πλειοψηφία τους ζουν στο βόρειο Λίβανο, και η κοιλάδα Κουατίσα είναι η ενδοχώρα των Μαρωνιτών, ενώ οι Ελληνορθόδοξοι ζουν κυρίως στις παράκτιες περιοχές μεταξύ της Βίβλου και της Τρίπολης και στα βουνά βόρεια από αυτές τις πόλεις. Οι Δρούζοι κρατάνε τα βουνά Σούφ. Τώρα ερχόμαστε στη Βηρυτό, τη πρωτεύουσα, η οποία είναι ένας μικρόκοσμος του Λιβάνου. Η πόλη της Βηρυτού διαιρείται σε δύο τομείς. Τον χριστιανικό τομέα, τον Μουσουλμανικό τομέα, και μέσα σε αυτούς ζουν επίσης ξεχωριστά οι υποδιαιρέσεις κάθε θρησκείας. Παραδείγματος χάριν, οι Σιίτες ζουν σε μια περιοχή όλη δική τους που ελέγχεται από την Χισπολλάχ και που ούτε η Λιβανική αστυνομία, αλλά και ούτε ο Λιβανικός στρατός μπορούν να πάνε μέσα στη συνοικία τους. Μετά είναι η περιοχή Ασραφίεχ που είναι απολύτως Χριστιανική. Υποθέτω ότι το μόνο μέρος στη Βηρυτό όπου όλες οι θρησκείες ενώνονται είναι η περιοχή γύρω από την Χάμρα, και το κέντρο της πόλης της Βηρυτού. Οι υπόλοιποι είναι χωρισμένοι σύμφωνα με τη θρησκεία που ανήκουν. Υπάρχουν δύο Βηρυτοί στη Βηρυτό, η ανατολική Βηρυτός που είναι Χριστιανική και δυτική Βηρυτός που είναι Μουσουλμανική. Ο λόγος που γράφω όλα αυτά τα πράγματα, είναι για να δοθεί μια μικρή κατανόηση για το πόσο διαφορετικός και σύνθετος είναι ο Λίβανος και πόσα πρόσωπα έχει. Τώρα, ιστορικά οι Χριστιανοί Μαρωνίτες, και σε ένα μεγάλο βαθμό οι Σουνίτες Μουσουλμάνοι έχουν πάντα την Ευρώπη, και ιδιαίτερα τη Γαλλία, ως πρότυπο τους. Οι Λιβάνιοι Ελληνορθόδοξοι όμως δεν έχουν ταυτιστεί ποτέ με αυτά τα δύο πρότυπα αλλά κοιτάνε προς στον Αραβικό Κόσμο και στην Ελλάδα. Η εκπαίδευση στο Λίβανο είναι ιδιωτική και όχι κρατική. Η κάθε θρησκευτική κοινότητα έχει και ρυθμίζει τα δικά της εκπαιδευτήρια. Όμως σε γενικές γραμμές διαιρείται μεταξύ του Γαλλικού εκπαιδευτικού συστήματος, και του Αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος. Η πρόσβαση στη δυτική εκπαίδευση, η δυνατότητα να μιλούν τρεις γλώσσες, Γαλλικά, Αγγλικά και Αραβικά, έχουν οδηγήσει στη δημιουργία πολιτών στο Λίβανο που είναι κοσμοπολίτικοι άνθρωποι, με ένα πολύ εξευρωπαϊσμένο τρόπο ζωής που διαφέρει πολύ ελάχιστα από αυτόν στην Ευρώπη. Όμως, αυτό συμβαίνει κυρίως στους Χριστιανούς και τους Σουνίτες Μουσουλμάνους. Οι Σιίτες που τώρα είναι η πλειοψηφία του πληθυσμού στο Λίβανο, έχουν ταυτόχρονα και τη λιγότερη δύναμη στη χώρα, με τους Χριστιανούς ακόμα να ελέγχουν τη δημόσια σφαίρα, και τον πλούτο της χώρας. Οι Σιίτες ζουν σχετικά απομονωμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία του Λιβάνου, έχουν μόνο μια καθαρά Αραβική εκπαίδευση, και Αραβόφωνα πανεπιστήμια για να σπουδάσουν, και το Ιράν που είναι Σιιτική χώρα για να κοιτάνε. Έτσι υπάρχουν δύο αντιθέσεις που ζούνε μαζί στο Λίβανο. Οι εύποροι Χριστιανοί, και οι Σουνίτες Μουσουλμάνοι, που είναι ιδιαίτερα εξευρωπαϊσμένοι, και κοιτάζουν προς την Ευρώπη ως πρότυπο τους, και οι σχετικά φτωχοί, μονόγλωσσοι, παραδοσιακοί Σιίτες που κοιτάνε να δημιουργήσουν στο Λίβανο ένα Ισλαμικό κράτος τύπου Ιράν που είναι και το πρότυπο τους. Ανάμεσα τους έρχονται οι Δρούζοι που είναι πολύ εύποροι, μισό εξευρωπαϊσμένοι και μισο παραδοσιακοί. Όμως όλες αυτές οι διάφορες και πολύ διαφορετικές κοινότητες έχουν κάτι από κοινού που τις κρατά μαζί. Αυτό το κοινό είναι η αγάπη τους για το Λίβανο, και μια Λιβανική ταυτότητα που εκφράζεται πολύ άγρια μερικές φορές. Παραδείγματος χάριν, πολλοί Μαρωνίτες δεν θεωρούν τους εαυτούς τους ως Άραβες, και μιλούν Γαλλικά ο ένας με τον άλλο, όμως είναι φανατικοί Λιβάνιοι. Το πρόβλημα είναι ότι, κάθε κοινότητα αγαπά το Λίβανο για τους δικούς της λόγους και δεν είναι πρόθυμη να μοιραστεί τη χώρα με τις άλλες κοινότητες. Το ίδιο συμβαίνει και στην Κύπρο.
Εάν κάποιος δεν πήγε ποτέ στο Λίβανο, και έρχεται να επισκεφτεί μόνο την ανατολική Βηρυτό, το κέντρο της πόλης της Βηρυτού, και την απολύτως Χριστιανική πόλη Ντζιούνεχ ακριβώς λίγο βόρεια της Βηρυτού, και συνεχίσει προς τη Βίβλο και πάει στα βουνά όπου οι Χριστιανοί και οι Δρούζοι ζουν, δεν θα καταλάβει ότι έφυγε από την Ευρώπη- τη νότια Ευρώπη για να είμαι ακριβέστερος. Αυτός ο Λίβανος που αναπτύσσεται τόσο καλά οικονομικά, με ένα πολύ υψηλό βιοτικό επίπεδο, και έναν ευρωπαϊκό τρόπο της ζωής, θα ταίριαζε απόλυτα στη νότια Ευρώπη. Όμως, στην άλλη άκρη δίπλα σε αυτόν τον εύπορο Λίβανο, υπάρχει ένας άλλος Λίβανος, ένας Λίβανος της ένδειας που συνυπάρχει πρόσωπο με πρόσωπο με έναν βρωμερά πλούσιο Λίβανο. Τόσο πλούσιο, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με το Μόντε Κάρλο. Αυτός ο άλλος Λίβανος, είναι στις περιοχές των Σιιτών της Βηρυτού, στις Μουσουλμανικές πόλεις, στη Σιδώνα, τη Τρίπολη, και τη Τύρο. Ο Λίβανος της ένδειας και των τριτοκοσμικών συνθηκών διαβίωσης είναι στα χωριά του νότου, των Χριστιανών και των Μουσουλμάνων. Αυτός ο Λίβανος που αφέθηκε υπανάπτυκτος και δεν ανοικοδομήθηκε μετά από τον εμφύλιο πόλεμο επειδή ήταν κάτω από την Ισραηλινή κατοχή ως ζώνη ασφαλείας. Αυτός ο Λίβανος που καταστράφηκε πάλι και ισοπεδώθηκε από τους Ισραηλίτες το τελευταίο καλοκαίρι. Αυτός ο Λίβανος, δεν έχει τίποτα από κοινού με την Ευρώπη, είναι φτωχός, είναι ανατολίτικος, και παραδοσιακά Μουσουλμάνος.
Υπάρχουν πολλοί Λίβανοι στο Λίβανο. Θα τους δείτε ειδικά στην οδό Χάμρα της Βηρυτού που είναι ένα από τα λίγα σημεία όπου όλα τα πρόσωπα του Λιβάνου ενώνονται και αναμιγνύονται. Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Δρούζοι, οι πάμφτωχοι και οι βρωμερά πλούσιοι. Περπατούν ο ένας δίπλα από τον άλλον, αλλά ενεργούν σαν να ζουν σε δύο διαφορετικές χώρες, σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Οι πρώτοι μπορεί να ζουν στη Γαλλία, και μιλούν Γαλλικά, οι δεύτεροι μπορεί να ζουν σε οποιαδήποτε Αραβική χώρα, είτε πρόκειται για τη Συρία ή την Αίγυπτο, αυτοί μιλούν Αραβικά μεταξύ τους. Ανάμεσα τους περπατούν οι μεσαίες τάξεις. Έχουν το ένα πόδι στην Ευρώπη και άλλο στη Μέση Ανατολή. Στο σπίτι μιλούν Αραβικά και ακούνε αραβική μουσική, όταν βγαίνουν έξω μιλούν στα Γαλλικά, και ακούνε δυτική μουσική. Όμως καθώς περπατούν, όλοι ξέρουν ότι πατάνε σε Λιβανικό χώμα, και θα πεθάνουν για αυτό εάν ο χρόνος πρέπει να έρθει σε εκείνο το σημείο. Ναι θα πεθάνουν, αλλά για διαφορετικούς λόγους και διαφορετικούς Λιβάνους.
Αυτό είναι το παράδοξο του Λιβάνου. Οι πολίτες του ζουν μαζί αλλά χωριστά ο ένας από τον άλλον, όμως όλοι έρχονται ενωμένοι στην αγάπη για τη χώρας τους αλλά συγχρόνως αυτή η αγάπη είναι μια πολύ εγωιστική αγάπη, επειδή κάθε κοινότητα θέλει το Λίβανο για δικό της. Μέχρι αυτοί οι πολλοί Λίβανοι γίνουν ένας Λίβανος, οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά, δεν μπορεί ποτέ να γίνει μια ενοποιημένη χώρα. Κύπρος ακούς;


NOCTOC

When Lebanon gained its independence from France in 1946, its new constitution did not state that Lebanon was an Arab country. It has only done so in 1991 after the civil war. The reason behind this is the Maronite community which largely believes that Lebanon is not an Arab country and Maronites themselves are Phoenicians and not Arabs. In contrast, the rest of Lebanon's religious communities identity themselves as Arabs and believe that they are part of the greater Arab nation.These two different approaches have created many problems which have marked the modern history of Lebanon. Lebanon itself is a multidimensional country. There are many Lebanon's in Lebanon and this is what causes all the problems of the country unfortunately. Lebanon is unique in the Middle East. Not only the country itself which is very green and lashed with plenty of rivers and waters but also because it is the only country in the region which until the civil war had a Christian majority. The Maronites who are a religious community indigenous to Lebanon, form the bulk of the Christians followed by the Greek Orthodox and other much smaller Christian denominations.Then come the Muslims. They are also divided between the Shi'ah who form the majority and the Sunnis who are the minority. Last but not least come the Druze and the Armenians. Besides the Lebanese there are about 350,000 Palestinians living in Lebanon out of the total population of 3,500,000. The Palestinians live in refugee camps in the south and came to Lebanon fleeing Palestine. The Palestinians are not wanted by the great majority of the Lebanese, because of their role in the civil war and for always destabilizing the country. However, the Palestinians have no-where to go. They have no passports to travel and they are trapped in Lebanon, without being able to work because they are not Lebanese citizens. Their conditions are dramatic and live off from food given to them by the United nations.

All these religious groups are concentrated in different parts of the country. The Shi'ah are found mostly in rural areas the south and are generally very traditional, while the Sunnis, live mostly in the cities and they are generally very liberal. The Christians in their great majority live in northern Lebanon, and the Qadisha valley is the heartland of the Maronites, while the Orthodox live mostly at the coastal areas between Byblos and Tripoli and the mountains north of these cities. The Druze hold the Chouf Mountains. Now we come to Beirut the capital which is a microcosm of Lebanon. The city of Beirut is divided up in different parts. The Christian part, the Muslim part, and within those parts live also the subdivisions of each religion. For instance the Shi'ah live in an area all their own which is controlled by the Hezbollah and which neither the Lebanese police nor the Lebanese Army can go in. Then is the area of Achrafeih which is completely Christian. I guess the only place in Beirut where all religions come together is the area around Hamra, and down town Beirut. The rest are separated according to religion. There are two Beirut's. East Beirut, which is Christian, and West Beirut, which is Muslim.

The reason I am writing all these things is to try and give a small understanding of how diverse and complex Lebanon is and how many faces it has.

Now, historically the Maronite Christians and to a great extend the Sunnis have always looked at Europe, and particularly France, as their role model. The Lebanese Greek Orthodox on the other hand, have never identified with these two prototypes but looked to the Arab world and Greece instead. In Lebanon, education is private and not state run. Each religious community has and runs its own educational schools. However, on a general level, Lebanese education is divided up between the French educational system and the American educational system. The access of western education, the ability to speak 3 languages, French, English and Arabic, have resulted in making the Lebanese a cosmopolitan people with a very westernized way of life that differs very little from Europe. However, this goes mostly as far as the Christians and the Sunni Muslims. The Shi'ah, who now make the majority of the population in Lebanon, have also the less power in the country, with Christians still dominating the country and its commerce and industry. As much as the Christians and the Sunnis are westernized, the opposite are the Shi'ah. Being greatly excluded from the public sphere and the wealth of the country, the Shi'ah live relatively isolated from the rest of the Lebanese society, having an Arabic education, and Arabic universities to attend, and Iran to look to which is a Shi'ah country. So there are two opposites living together in Lebanon. The affluent Christian and Sunni Muslims who are highly westernized and look towards Europe as their role model, and the relatively poor, monolingual Arabic speaking, traditional Shi'ah who look to establish an Islamic state in Lebanon like the one in Iran which is their role model. In between come the Druze who are very affluent, half westernized and half traditional. Yet all these diverse and very different communities have something in common which keeps them together. Their love for Lebanon and a Lebanese identity which is very fierce sometimes. For instance, many Maronites don't even think of themselves as Arabs and speak French with each other, yet they are fanatic Lebanese. The problem is, each community loves Lebanon for themselves and are not willing to share the country with the other communities. The same is happening in Cyprus.

If some-one has never been to Lebanon and comes to visit only East Beirut, Down Town Beirut, and to the completely Christian city of Jouneh just a little bit north of Beirut, and continues on to Byblos and go on the mountains where the Christians and the Druze live, one will think that he never left Europe-southern Europe to be more precise. This Lebanon which is so well economically developed, with a very high standard of living and a European way of life, would fit right in southern Europe. However, at the other end living right next to it, there is another Lebanon, a Lebanon of poverty co-existing face to face with a filthily rich Lebanon. So rich that it can only be compared to Monte Carlo. This other Lebanon is in the Shi'ah areas of Beirut, in the Muslem cities of Saida, Tripoli, and Sour. The Lebanon of poverty and third world living conditions is in the villages of the south, Christian and Muslim. This Lebanon that was left underdeveloped and not rebuilt after the civil war because it was under Israeli occupation as a security zone. This Lebanon which was again destroyed and leveled down by the Israelis last summer.This Lebanon, has nothing in common with Europe, its poor, its eastern, and traditional Muslim.

There are many Lebanons in Lebanon. You will see them walking in the streets of Beirut, especially Hamra street, were its one of the few meeting points where all the faces of Lebanon come together and mix. Christians, Muslims, Druze, the filthily rich, and the dirt poor, walking past each other, but act as if they are living in two different countries, in two different worlds. The first could live in France and speak French. The second could live anywhere in an Arab country, be it Syria or Egypt, and they speak Arabic. In between, walk the middle classes. They have one foot in Europe and the other in the Middle East. At home they speak Arabic and listen to Arabic music, when they go out, they will speak French and listen to western music. Yet, they all know that they step on Lebanese soil as they walk, and they will die for it, if time must come to that point. Die yes, but for different causes and for different Lebanons.

This is Lebanon's paradox-its people live together yet separately from each other, however they all come united in the love of their country, but at the same time this love is a very selfish love because each community wants Lebanon for its own. Until these many Lebanons become one Lebanon, economically, politically and socially, it can never become a unified country. Cyprus do you hear this?

NOCTOC

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου