ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2007

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΡΑΣΙΝΤ - RASHID'S DAIRY

Η νύχτα είχε πέσει αλλά οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί γύρω από τα προάστια και τα χωριά της Τύρου, συνεχίστηκαν καλά μέσα στη νύχτα. Ο Ρασίντ πήρε το ημερολόγιο του, όπως έκανε κάθε νύχτα, και στο ημίσκοτο ενός λύχνου, άρχισε να γράφει.

12.8.2006
"Σήμερα κάναμε την κηδεία του ξαδέλφου μου, του Χασάν. Σκοτώθηκε μαζί με 3 άλλα παιδιά από τη γειτονιά μου κατά τη διάρκεια των χθεσινών βομβαρδισμών στο χωριό μας. Από τότε, αυτή η ερώτηση με βασανίζει ακόμα. Γιατί πέθανε ο Χασάν και όχι εγώ; Μήπως είναι ότι Αυτός που αποφασίζει, κρίνει με κριτήρια, τα οποία εμείς δεν μπορούμε να κατανοήσουμε; Μήπως πρέπει να βλέπουμε τον εαυτό μας και την ύπαρξη μας από τη θέση της αιωνιότητας και όχι μέσα στη μικροσκοπική περίοδο των 70-80 χρόνων; Δεν μπορώ να θεωρήσω ότι είμαστε σε έναν κόσμο που περιστρέφεται γύρω από την ανθρώπινη παράνοια, και ότι περνάμε μέσω της σήραγγας του θανάτου κατά τύχη. Επειδή τότε, Θεός που είναι υπεύθυνος για αυτόν τον κόσμο, δεν πρέπει να υπάρχει. Πάντως, εγώ πιστεύω ότι υπάρχει, ακόμα κι αν δεν μπορώ να καταλάβω όλες τις αποφάσεις του".

Όπως έγραφε, ο Ρασίντ αναγκάστηκε να σταματήσει επειδή αισθάνθηκε ολόκληρο το σπίτι του να κουνιέται από τα θεμέλια. Εντούτοις προτού να σταματήσει, κατόρθωσε να γράψει στις ακόλουθες λίγες τελευταίες λέξεις.

"Δεν είμαι Αμερικανάκι για να είμαι σε θέση να κάνω όνειρα για το μέλλον. Αύριο είναι τα γενέθλιά μου. Θα γίνω 16, αλλά μπορεί να μην είμαι ζωντανός.
Υ.Π. Σήμερα, έθεσα τον Παβαρότι, το καναρίνι μας ελεύθερο, και με το μικρό ποσό νερού που μας έμεινε ακόμα, πότισα το γιασεμί στη βεράντα μας.

Το πρωί της επόμενης ημέρας, 13 Αυγούστου, ο Aaron, ένας Ισραηλινός λοχίας, περνώντας με το απόσπασμά του, πάνω από τις καταστροφές ενός βομβαρδισμένου σπιτιού, τα μάτια του έπεσαν πάνω σε ένα παχύ βιβλίο. Έσκυψε και το πήρε από κάτω. Στο κάλυμμα, είχαν γραφτεί τα εξής: Το Ημερολόγιο του Ρασιντ Χ. Τα δάχτυλά του πέρασαν από τις σελίδες και δεδομένου ότι ήξερε Αραβικά, διάβασε την είσοδο στην τελευταία σελίδα. Κατόπιν έκρυψε το σημειωματάριο στο σακίδιο του, και με μια φωνή δονημένη είπε στους άνδρες του "lets move on". Γύρισε το βλέμμα του λοξά και με το λερωμένο χέρι του, σκούπισε ένα δάκρυ που έτρεχε στο μάγουλό του.

The night had fallen but the Israeli bombardments around the suburbs and villages of Tyre, continued well into the night.
Rashid took his dairy, as he used to do every night, and in the semi darkness of an oil lamp, he started writing.

12.8.2006
"Today we made the funeral of my cousin Hasan. He was killed along with 3 other children from my neighborhood during yesterday's bombings in our village. Since that time, this question still haunts me. Why did Hasan die and not me? Could it be that the One who decides, judges with criteria, which we do not comprehend? Could it be that we should look at ourselves and our existence from the position of eternity and not within the minuscule time-span of 70-80 years? I cannot believe that we are in a universe which is revolved by human paranoia, and that we pass through the tunnel of death by chance. Because then, God who is in charge of this universe, will not exist. I, however, believe that He exists even if I cannot understand all his decisions".

As he was writing, Rashid was forced to stop because he felt his whole house shaking right from its base. However before he stopped,he managed to write the following few last words.

"I am not an American boy to be able to make dreams for the future. Tomorrow is my birthday. I will turn 16, but I might not be alive.
P.S. Today, I set Pavarotti, our canary free, and with the little amount of water that was still left to us, I watered the jasmine on our veranda.

In the morning of the next day, August 13, Aaron, an Israeli sergeant, while passing with his platoon, over the ruins of a bombed house, his eyes caught hold of a thick notebook. Ηe bend down and took it. At the cover, the following was written: The dairy of Rashid H. His fingers went through the pages and since he knew Arabic, he read the entry οn the last page. Afterward he hid the notebook in his knapsack, and with a trembling voice he told his men, "lets move on". He turned his gaze sideways and with his dirt-covered hand, he wiped off a tear which was running down his cheek.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου