ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2007

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΖΑΡΙΟΥ - STORIES FROM THE SOUQ

Συνάντησα τον Γιασσίν σε ένα από τα καφενεία στο κέντρο της Δαμασκού. Είχα ζητήσει έναν Αραβικό καφέ και προσπαθούσα να πω στον ιδιοκτήτη του καφενείου πόση ζάχαρη ήθελα στον καφέ μου, αλλά λόγο γλώσσας δεν μπορούσε να με καταλάβει, και δεν μπόρεσα να τον καταλάβω ούτε και εγώ. Τότε είδα τον Γιασσίν που καθόταν δύο τραπέζια μακρυά από μένα να καπνίζει τον ναργιλέ του. Ξεχώριζε από όλα τα άτομα μέσα το καφενείο. Ήταν λίγο πάνω από τα εικοσιπέντε, καλοντυμένος, και καθαρός-κάτι που δεν βλέπει κάποιος πολύ συχνά σε αυτό το μέρος της πόλης.
"Μιλάτε αγγλικά;" Τον ρώτησα.
"Ναι", είπε αυτός.
"Α ωραία", απάντησα. "Μπορείτε να πείτε στον ιδιοκτήτη ότι θέλω ένα κουταλάκι ζάχαρη στον καφέ μου παρακαλώ;"
Σίγουρα άφησε τον άνθρωπο να ξέρει, και έτσι αρχίσαμε γνωριμία μας. Ο Γιασσίν μου είπε ότι περίμενε να πάρει το ταξί για να πάει στο Αμμάν. Ζει στην Ιορδανία αλλά είναι Παλαιστίνιος.
"Είμαι από την Τζιανίν της Παλαιστίνης", μου είπε και τα μάτια του ποτίστηκαν με δάκρυα. Έβγαλε έξω το πορτοφόλι του και το άνοιξε και μου παρουσίασε μια φωτογραφία. Ήταν αυτή ενός έφηβου αγοριού.
"Αυτός είναι ο αδελφός μου", είπε, "είναι νεκρός τώρα, οι Ισραηλίτες τον σκότωσαν". Έπειτα φίλησε το πρόσωπο στη φωτογραφία και άρχισε να μου δείχνει περισσότερες φωτογραφίες. "Αυτή είναι η μητέρα μου, και αυτή η φωτογραφία είναι του άλλου αδελφού μου" .
"Πού ζει η οικογένειά σου", ρώτησα .
"Είναι στην Τζιαννήν στην Παλαιστίνη", απάντησε, "δεν τους έχω δει για πέντε χρόνια" .
"Τι", είπα, "δεν έχεις δει την οικογένειά σου για πέντε χρόνια!"
"Ναι", Πήγα να επισκεφτώ την Ιορδανία, και όταν επέστρεψα, η ισραηλινή αστυνομία δεν μου επέτρεψε να ξαναμπώ στην Παλαιστίνη " .
" Αλήθεια!" αλλά γιατί ρώτησα με μεγάλη έκπληξη.
"Ακριβώς απλά μου είπαν ότι έχασα το δικαίωμα διαμονής μου όταν έφυγα από την Τζιαννήν και δεν μπορούσα να επιστρέψω.
"Πιο δικαίωμα διαμονής; Είσαι από εκεί, είσαι γεννημένος εκεί, πώς μπορεί να έχεις μόνο δικαίωμα διαμονής στην ίδια την χώρα σου;" Ρώτησα σοκαρισμένος.
"Αισθάνομαι μεγάλο θυμό", μου είπε, "όταν σκέφτομαι την πόλη μου, την οικογένεια μου, το σπίτι μου, και δεν μπορώ να επιστρέψω ξανά.
"Είναι απίστευτο", είπα, "γιατί η οικογένειά σου δεν έρχεται στην Ιορδανία να σε δει;
" Οι Ισραηλίτες μου είπαν ότι εάν θέλω να δω την οικογένειά μου, μπορώ να τους δω μόνο εάν πάνε στην Αίγυπτο, εάν έρθουν στην Ιορδανία ή οποιαδήποτε άλλη Αραβική χώρα, δεν θα τους επιτραπεί να επιστρέψουν πίσω στην Παλαιστίνη. Αυτός είναι ο λόγος γιατί δεν ήμουν σε θέση να τους δω για πέντε χρόνια.
"Είναι τρελό", αναφώνησα με τα μάτια μου ανοικτά.
"Ναι αλλά τι μπορώ εγώ να κάνω; Οι Ισραηλίτες πήραν τη χώρα μου, αυτοί κάνουν πάντα ότι θέλουν".
Στάθηκε πάνω να πάει να πληρώσει τον καφέ επιμένοντας να πληρώσει επίσης και τον δικό μου. Ενώ περπατούσε για να πάει στον πάγκο παρατήρησα ότι κούτσαινε. Πραγματικά δεν ανέμεινα να δω κάτι τέτοιο, και πρέπει να κατάλαβε την έκπληξή μου επειδή όταν επέστρεψε, μου είπε χωρίς καν να τον ρωτήσω .
"Η Ισραηλινή αστυνομία με πυροβόλησε στο πόδι. Ευτυχώς που μπορώ ακόμα να περπατώ'', είπε και χαμογέλασε.
Δεν είπα τίποτα.
"Είναι ώρα να πάρω το ταξί και να φύγω για το Αμμάν", είπε ο Γιασσίν.
"Μπορώ να περπατήσω μαζί σου στο ταξί;" του είπα, και πήρα μερικές από τις αποσκευές του και περπατήσαμε μέχρι το ταξί. Φιλήσαμε ο ένας τον άλλον αντίο, και καθώς γύρισα πίσω να του κάνω γεια με το χέρι μου, δεν μπορούσα να βγάλω την εικόνα αυτού του νέου παιδιού να περπατά κουτσαίνοντας, με τη βοήθεια της ομπρέλας του, από το μυαλό μου.
Να είσαι καλά Γιασσίν, και ελπίζω μια μέρα σύντομα, να ξανασυναντήσεις την αγαπημένη σου οικογένειά.
Τις καλύτερες ευχές μου σε σένα και σε όλους τους Γιασσίν σε αυτόν τον κόσμο.

I met Yassin at one of the coffee houses at the central part of Damascus. I requested for an Arabic coffee and I was trying to say to the coffee shop owner how much sugar I wanted in my coffee, but due to language difficulties he could not understand me, and I could not understand him. Then I saw Yassin sitting about two tables away from me smoking his nargeleh. He stood out from all the men in the coffee shop. He was in his mid twenties, neatly dressed, and clean-something u don't see too often in this part of the city.
"Do you speak English?" I asked him.
"Yes I do", he said
"Oh great", I replied. "Can you let the man know that I like one teaspoon of sugar in my coffee please?
"Surely he let the man know, and this is how we started talking and got to know each other. Yassin told me that he was waiting to take the taxi to go to Amman. He lives in Jordan but he is Palestinian.
"I am from Janeen in Palestine", he told me and his eyes watered. He took out his wallet and opened it and showed me a photo. It was that of a teenage boy.
"This is my brother", he said, "He is dead now, the Israelis killed him".
Then he kissed the image in the photo and started showing me more photos.
"This is my mother, and this photo is of my other brother".
"Where does your Family live", I asked.
"They are in Janeen in Palestine", he replied, "I haven't seen them for five years".
"What!" I said, "you haven't seen your family for five years!"
"Yes, "I went to visit Jordan, and when I came back, the Israeli police did not let me re-enter into Palestine".
"Really! But why?" I asked in a big surprise.
"They just simply told me that I lost my residence status after leaving Janeen and could not return back".
"What residence status, you're from there, you were born there, how can you have only a residence status in a place which is your country?" I asked in shock.
"I feel so angry", he told me, "when I think of my town, my family, my house, and I cannot go back again.
"That's unbelievable", I said,"why doesn't your family come to Jordan to see you?"
The Israelis told me that if I ever want to see my family, I can see them only if they go to Egypt, if they come to Jordan or any other Arab country, they will not be allowed to return back to Palestine either, that's why I haven't been able to see them for five years.
"That's crazy", I exclaimed with my eyes open
"Yes but what can I do? The Israelis took my country, they do what ever they want".
He stood up to go pay for the coffee on his insistence to pay for mine also. As he was walking to the counter, I noticed that he was limping. I really did not expect to see that, and he must understood my surprise because when he came back, he told me without me asking him.
"The Israeli police shot me on my leg. Its o.k I can still walk", he said and smiled.
I said nothing
"It's time to go take the taxi and head off to Amman". Yassin said.
"Let me walk with you to the taxi", I said, and I picked up some of his luggage and walked with him to take the taxi.
We kissed each other goodbye, and as I turned back to wave him goodbye, I could not take the image of this young man, limping and walking with the help of his umbrella.
May you be well Yassin, and I hope one day soon, you meet with your beloved family.
My best wishes to you and all the Yassins in this world.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου