ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2007


By first view one could never imagine that Greece would have anything to do with this isolated and primitive village in Iran. Yet Maymand has received the Greek Melina Mercouri award in collaboration with UNESCO in 2005 for the preservation and the maintenance of historical sights. Maymand is a cave village and has been inhabited for 12,000 years. The houses are carved out of the stone in the foothills and when I reached there, very little seemed to have changed over all these thousands of years. Maybe for me and the few other tourists who ever make it to this place, this cave village might seem fascinating, and staying for a few days in a cave house could be an outstanding experience, but if we take a moment and look at things from outside our own ego, which we want to fill with travel experiences, Maymand is a lot more than a scenic cave village. It is a village of extreme poverty. Its inhabitants live an existance not very different from their animals, forgotten by God and people alike. While I am a strong supporter of people maintaining their cultural and historical heritage, the people of Maymand do not seem to be aware of such grand intelectual words. Their lives are hard, their poverty even more. I did not see a trace of this Melina Mercouri award in the village. I am wandering if the Greek government gave them this award in the same way we give awards for well kept zoos. Because unfortunately institutions, and tourists alike, look at Maymand the same way they would be looking at a zoo. Living in a historical cave village should not mean perserving poverty and primitiveness. This award should have been given along with inceptives in improving people's lives in the village. For one thing, there is not any kind of handicraft industry here. The Greek government should have helped the villagers in seting up a handicraft co-oparative where people could produce traditional crafts and by selling them, they can earn some money. Another thing which I noticed is that even in this remote village, where people live off by looking after sheep and goats, there is no production of cheese or any other dairy products. It might sound unbelievable, but people in Iran don't know how to make cheese nor batter. In the whole country, there is only one kind of cheese being made, which is similar to feta cheese. This is the only kind of cheese found in Iran. This cheese is made in factories, and people in Maymand, like all people in Iran buy this cheese from the city grossery store,while they have so much milk and they don't know what to do with it. It would have been great if some-one from the Melina Mercouri award office came to teach them to make cheese. They could have used this knowdlege to produce their own cheese and maybe sell it as well. Another thing they could have done is put drinking water in people's houses or make an irrigation system so that people can cultivate their empty fields. This is how one can help the people of Maymand, and not by giving them a Melina Mercouri award which has stayed in Tehran and never reached their village and the people themselves know nothing about it.

Από την πρώτη όψη, δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί κάποιος ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε τίποτα να κάνει με αυτό το απομονωμένο και πρωτόγονο χωριό στο Ιράν. Όμως, το Μεΐμαντ έχει λάβει το ελληνικό βραβείο Μελίνας Μερκούρη σε συνεργασία με την ΟΥΝΕΣΚΟ το 2005 για τη διατήρηση και η συντήρηση ιστορικών μνημείων. Το Μεΐμαντ είναι ένα χωριό σπηλαίων και έχει κατοικηθεί για 12.000 χρόνια. Τα σπίτια είναι σκαλισμένα μέσα στην πέτρα που υπάρχει στους λόφους και όταν έφθασα εκεί, πολύ λίγα φαίνονταν να άλλαξαν κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χιλιάδων χρόνων. Ίσως για μένα και τους λίγους άλλους τουρίστες που φθάνουν μέχρι αυτό το ξεχασμένο κομμάτι της γης , αυτό το χωριό σπηλαίων να φανεί συναρπαστικό, και η παραμονή για μερικές ημέρες σε ένα σπίτι σπηλιά μπορεί να είναι αξέχαστη. Τα πράγματα έξω από το εγώ μας, που θέλουμε να το γεμίσουμε με ταξιδιωτικές εμπειρίες , είναι πολύ διαφορετικά. Το Μεΐμαντ είναι πολύ περισσότερο από ένα φυσικό χωριό σπηλαίων. Είναι ένα χωριό ακραίας φτώχειας. Οι κάτοικοί του ζουν όχι πολύ διαφορετικά από τα ζώα τους, και είναι ξεχασμένοι από το Θεό, και τους ανθρώπους. Ενώ είμαι μεγάλος υποστηρικτής των ανθρώπων που διατηρούν το πολιτιστική και ιστορική τους κληρονομιά, οι άνθρωποι του Μεΐμαντ δεν φαίνονται να γνωρίζουν τέτοιες μεγάλες διανοούμενες λέξεις. Οι ζωή τους είναι σκληρή, η φτώχεια τους ακόμη περισσότερο. Δεν είδα ούτε ένα ίχνος αυτού του βραβείου Μελίνας Μερκούρη στο χωριό. Απορώ εάν η Ελληνική κυβέρνηση τους έδωσε αυτό το βραβείο με τον ίδιο τρόπο που θα εξέταζε ένα ζωολογικό κήπο. Επειδή δυστυχώς τα ιδρύματα, και οι τουρίστες, βλέπουν το Μεΐμαντ με τον ίδιο τρόπο που θα έβλεπαν ένα ζωολογικό κήπο. Το να ζει κάποιος σε ένα ιστορικό χωριό σπηλαίων δεν πρέπει να σημαίνει η ένδεια και η πρωτόγονη ζωή. Αυτό το βραβείο έπρεπε να είχε δοθεί μαζί με τα κίνητρα για βελτίωση της ζωής των ανθρώπων στο χωριό. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει οποιοδήποτε είδος βιοτεχνίας. Εδώ η Ελληνική κυβέρνηση έπρεπε να είχε βοηθήσει τους χωρικούς να δημιουργήσουν μια μετοχική βιοτεχνία όπου οι άνθρωποι μπορούσαν να παραγάγουν τα παραδοσιακά τους είδη και με την πώληση τους να μπορούν να κερδίσουν κάποια χρήματα. Ένα άλλο πράγμα που παρατήρησα είναι ότι ακόμη και σε αυτό το απομονωμένο χωριό, όπου οι άνθρωποι ζουν από τη φροντίδα των προβάτων και των αιγών, δεν υπάρχει καμία παραγωγή τυριού ή οποιωνδήποτε άλλων γαλακτοκομικών προϊόντων. Αυτό μπορεί να ακούγεται απίστευτο, αλλά οι Ιρανοί δεν ξέρουν να κάνουν τυριά, αλλά και ούτε βούτυρο. Το μοναδικό είδος τυριού που γίνεται, το οποίο είναι παρόμοιο με το τυρί φέτας, είναι το μόνο τυρί που υπάρχει στο Ιραν. Αυτό το τυρί γίνεται στα εργοστάσια, και οι άνθρωποι του Μεΐμαντ, όπως όλοι οι Ιρανοί, αγοράζουν αυτό το τυρί από το καταστήματα των πόλεων, ενώ έχουν τόσο πολύ γάλα και δεν ξέρουν τι να το κάνουν. Θα ήταν πολύ καλό εάν κάποιος από το γραφείο βραβείων Μελίνας Μερκούρη έρθει να τους διδάξει πως να κάνουν τυρί. Θα μπορούσαν να έχουν χρησιμοποιήσει αυτή την γνώση για να παραγάγουν το τυρί τους και ίσως να το πωλούν. Κάτι άλλο που θα μπορούσαν να έχουν κάνει είναι να βάλουν πόσιμο νερό στα σπίτια των ανθρώπων ή να κάνουν ένα σύστημα άρδευσης έτσι ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να καλλιεργήσουν τα τώρα άδεια τους περιβόλια. Έτσι μπορεί κάποιος να βοηθήσει και όχι με το βραβείο Μελίνας Μερκούρη που έχει μείνει στην Τεχεράνη και δεν έχει φθάσει ποτέ στο χωριό τους και οι άνθρωποι οι ίδιοι εδώ δεν ξέρουν τίποτα για αυτό.

Poverty stricken woman from the village. At least here women don't wear black chadors.
Γυναίκα από το χωριό, χτυπημένη από την φτώχεια. Τουλάχιστον εδώ οι γυναίκες δεν φορούν τα μαύρα σαντόρ.

Looking at Maymand from over the hill.
Κοιτώντας το Μεΐμαντ από το βουνό.

The village fountain.The only place where the inhabitants can get their drinking water.
Η πηγή του χωριού. Ο μόνος τρόπος που οι κάτοικοι μπορούν να πάρουν το πόσιμο νερό τους.


A cave house. People actually live in here.
Ένα σπίτι σπηλιά. Άνθρωποι στ’ αλήθεια ζουν εδώ.

Maymand's village fields,left uncultivated.
Περιβόλια του χωριού που αφήνονται ακαλλιέργητα.

The house cave where I stayed in. Inside is very cool but dark.
Το σπίτι σπηλιά όπου έμενα. Μέσα είναι πολύ δροσερά αλλά έχει σκοτάδι.

A "richman's house" build outside of the caves.
Ένα σπίτι ‘‘άρχοντα’’ κτισμένο έξω από τις σπηλιές.

My neighbour. Her children left and she lives alone with no-one to take care of her.There are no doctors anywhere near the village of course.
Η γείτονας μου. Τα παιδιά της έφυγαν και ζει μόνη με κανένα για να την φροντίσει. Δεν υπάρχει κανένας γιατρός οπουδήποτε κοντά στο χωριό φυσικά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου