ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2007

Ο ΓΙΑΚΟΥΤ ΑΛ-ΡΟΥΜΙ: ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ - YAQUT AL-RUMI: A GREEK RESEARCHER OF THE MIDDLE AGES

Οι Σύριοι τον ανακηρύττουν ως δικό τους και το ίδιο κάνει ολόκληρος ο Αραβικός κόσμος. Εντούτοις αυτός ο μεγάλος μεσαιωνικός ιστορικός, εθνογράφος και γεωγράφος γεννημένος το 1179 και που πέθανε το 1229 δεν ήταν ούτε Σύριος ούτε Άραβας. Γεννήθηκε στη Μικρά Ασία και ήταν Έλληνας, όπως Έλληνες ήταν και ο πατέρας του και η μητέρα του. Όταν ήταν μικρό παιδί, πιάστηκε ως σκλάβος από τους Άραβες και πωλήθηκε σε κάποιον με το όνομα Αμπτουλάχ από την πόλη Χαμά της Συρίας. Δεν ξέρουμε το Ελληνικό όνομά του, ούτε από ποια πόλη ήταν, αλλά αυτό που ξέρουμε είναι ότι ο Κύριός του τον πήρε στη Χαμά, τον έκανε μουσουλμάνο και του έδωσε το όνομα Γιακούτ που σημαίνει ρουμπίνι στα Αραβικά. Οι Άραβες συνήθως έδιναν ονόματα πολυτίμων λίθων στους σκλάβους τους, εκ των οποίων ο Γιακούτ ήταν ένας. Έτσι έγινε γνωστός ως Γιακούτ ίμπν Αμπτουλάχ Χαμάγουϊ, που σημαίνει Γιακούτ ο γυιός το Αμπτουλάχ από τη Χάμα. Εντούτοις επειδή αυτός και οι γονείς του ήταν Έλληνες τον φώναζαν ως Γιακούτ αλ-Ρούμι, "ο Ρωμιός" ή ο''Βυζαντινός." Οι Άραβες αποκαλούσουν τους Έλληνες Ρούμι εκείνη την περίοδο. Η ζωή ενός σκλάβου στο μεσαιωνικό Ισλάμ δεν ήταν απάνθρωπα σκληρή. Πράγματι, ο Κύριος του Γιακούτ, που αναγνώρισε τα ταλέντα του, τακτοποίησε για να τον σπουδάσει. Το 1199, ο Κύριος του μετακόμισε την οικογένειά του στη Βαγδάτη, που ήταν τότε η πρωτεύουσα των μουσουλμάνων κατά την περίοδο των Αββασίδων.
Σύμφωνα με υπάρχουσες πληροφορίες, ο Γιακούτ στη Βαγδάτη παντρεύτηκε και έγινε πατέρας μερικών παιδιών προτού να τον απελευθερώσει ο Κύριός του. Σε πολλούς σκλάβους, επάνω στην απελευθέρωσή τους, χορηγείτο ιδιοκτησία και μια θέση ασφαλείας, αλλά ο Γιακούτ πήρε μόνο την ελευθερία του και πέρασε πολλά χρόνια περιπλανομένος, βγάζοντας τα προς το ζην με την αντιγραφή και την πώληση χειρογράφων. Ταξίδεψε στις μακρινές γωνίες του μουσουλμανικού κόσμου, συμπεριλαμβανομένου του Ομάν, του βορειοδυτικού Ιράν, της Αιγύπτου, της Παλαιστίνης, και της Συρίας. Η υποστήριξή του για το ριζοσπαστικό κίνημα Χαριζίτε του δημιούργησε πρόβλημα στη Δαμασκό, και το 1215 απέδρασε στην ειρηνική διανοούμενη πόλη Μαργ στο Χουρασάν του βορειοανατολικό Ιράν. Εκεί ο Γιακούτ ξοδεύσαι δύο χρόνια στις βιβλιοθήκες, από όπου απορρόφησε ένα μεγάλο μέρος της γνώσης που θα έβαζε αργότερα στα βιβλία του. Από 1218 ήταν στην πόλη Χήβα κατά μήκος της θάλασσας της Αραλ, εκεί που είναι τώρα το Ουζμπεκιστάν.Όταν η είδηση ότι οι στρατοί του Τζενγκις Χαν (1167-1227) ήταν στο δρόμο προς το Χουρασάν, ο Γιακούτ όρμηξε πίσω στην ασφάλεια του Ιράκ. Τα υπόλοιπα χρόνια ζωής του τον βρήκαν είτε στη Μοσούλη, είτε στη Συριακή πόλη του Αλλέπο. Κατά τη διάρκεια της τελικής δεκαετίας της ζωής του, ο Γιακούτ, έγραψε το Κιτάπ, που αργότερα μεταφράστηκε μερικώς ως " Το Λεξικό του Γιακούτ για τους Σοφούς Άνδρες της ανθρωπότητας." Το Κιτάπ, το τελικό σχέδιο του οποίου ολοκλήρωσε το 1228, είναι σημαντικό όχι μόνο για την εγκυκλοπαιδική ποιότητά του, αλλά και για τη σύνθεση ελληνικών και αραβικών απόψεών του σχετικά με την επιστήμη και την κοσμολογία. Επιπλέον, ο Γιακούτ έγραψε το βιβλίο "Το Λεξικό των Χωρών", ένα άθροισμα ιστορικών, γεωγραφικών, και εθνογραφικών πληροφοριών του Αραβικού κόσμο της εποχής του. Ο Γιακούτ ήταν ένας από τους τελευταίους μελετητές που είχαν αποκτήσει πρόσβαση στις βιβλιοθήκες στα ανατολικά μέρη της Κασπίας θάλασσας, σε αυτά που είναι σήμερα οι πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της κεντρικής Ασίας-βιβλιοθηκών που, μαζί με τα εδάφη και τις πόλεις γύρω από αυτά, θα καταστρέφονταν στη επίθεση των Μογγόλων. Πράγματι, η συμβολή του Γιακούτ στην εκμάθηση είναι πρώτιστα αυτή ενός συντηρητικού και ενός συνθέτη, παρά αυτή ενός αυθεντικού φιλοσόφου. Στο "Λεξικό των Σοφών", παρέχει ανεκτίμητες πληροφορίες για προσωπικότητές που θα είχαν χαθεί εντελώς από την ιστορία χωρίς τις προσπάθειές του για διατήρηση της μνήμης τους. Λέγεται ότι στο τέλος της ζωής του, ο Γιακούτ είχε αποκτήσει αρκετό πλούτο για να παρέχει βοήθεια στη χήρα και τα ορφανά του προηγούμενου Κυρίου του, οι οποίοι είχαν πέσει σε σκληρούς χρόνους. Αυτό είναι ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτο λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι αντίθετα από τους περισσότερους μελετητές της μεσαιωνικής εποχής, ο Γιακούτ δεν είχε κανέναν προστάτη.
The Syrians claim him as their own and so does the whole Arab world. However, the great medieval historian, ethnographer and geographer who was born in 1179 and died in 1229 was neither Syrian nor Arab. He was born in Asia Minor and was Greek and both his mother and father were Greek. When he was a boy, he was taken as a slave by the Arabs and was sold to a man called Abdallah from Hama in Syria. We do not know his Greek name nor what city he was from, but what we know is that his master took him to Hama, made him Muslim and gave him the name Yaqut which means Ruby in Arabic. Slaves, of whom Yaqut was one, were often given the names of gemstones. Thus, he came to be known as Yaqut ibn Abdallah al Hamawi, which means Yaqut the son of Abdallah from Hama. However, because he and his parents were Greek he was often known as Yaqut al-Rumi, "the Greek" or "the Byzantine". The Greeks called themselves Romioi (singular Romiόs) at that time and for this reason the Arabs used to call Greeks, Rumi. The life of a slave in medieval Islam was not unremittingly harsh; indeed, Yaqut's master, recognizing his talents, arranged for him to be educated. In 1199, the master moved his household to Baghdad, then capital of the Muslim under Abbasid rule. In Baghdad, Yaqut reportedly married and fathered several children before his master released him. Many slaves, upon their release, were granted property and a place of security, but Yaqut had only his freedom, and he spent many years wandering, making a living by copying and selling manuscripts. He traveled to far corners of the Muslim world, including Oman, northwestern Iran, Egypt, Palestine, and Syria. His support for the radical Kharijite sect got him into trouble in Damascus in 1215, and he fled to the peaceful scholarly town of Marw in northeastern Iran. There Yaqut spent two years in libraries, absorbing much of the knowledge he would later put into his books.
By 1218 he was in the city of Khiva along the Aral Sea in what is now Uzbekistan. Hearing that the armies of Genghis Khan (1167-1227) were on their way, Yaqut rushed back to the safety of Iraq. The remaining years of his life found him either in Mosul, or in the Syrian city of Aleppo. During Yaqut's final decade, he composed the Kitab, later partially translated as "The Introductory Chapters of Yaqut's 'Mu'jam al-buldan,'" and the Mu'jam al-udaba', translated as "Yaqut's Dictionary of Learned Men."
The Kitab, the final draft of which he completed in 1228, is significant not only for its encyclopedic quality, but also for its synthesis of Greek and Arabic views on science and cosmology. In addition, Yaqut wrote the book"Dictionary of countrie" a summation of historical, geographical, and ethnographic information in the Arab world of his time.Yaqut was one of the last scholars to gain access to the libraries east of the Caspian Sea, in what are today the former Soviet republics of Central Asia—libraries that would be, along with the lands and cities around them, devastated in the Mongol onslaught.
Indeed, Yaqut's contribution to learning is primarily that of a preserver and a synthesizer, rather than that of an original thinker. In his Dictionary of Learned Men, he provided priceless information on figures who might have been completely lost to history without his efforts at maintaining their memory.
It is said that at the end of his life, Yaqut had acquired enough wealth to provide assistance to the widow and orphans of his former master, who had fallen on hard times. This is particularly remarkable in light of the fact that unlike most scholars in medieval times, Yaqut had no patron.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου