ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2007

ΛΕΝΑ ΣΑΜΑΜΙΑΝ: ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ - LENA CHAMAMYAN: A STAR IS BORN IN THE EAST



Λένα Σαμαμιάν

Η (Λένα Σαμαμιάν) Lena Chamamyan είναι μια νέα καλλιτέχνης από τη Συρία, Αρμενικής καταγωγής. Έχει μελετήσει την ανατολίτικη κλασσική μουσική στο εκπαιδευτήριο μουσικής του Αλέππο. Έχει αποτολμήσει να προσθέσει στην τζαζ και την παραδοσιακή Αρμενική μουσική, η οποίες απεικονίζονται στο ύφος των τραγουδιών της. Η Λένα έχει συνεργαστεί με τον (Βασίλη Ραζούμπ) Basel Rajoub επίσης γεννημένος στο Αλέππο που είναι οργανοπαίκτης και παίζει σάλπιγγα. Τον Σεπτέμβριο του 2006 είχαν κερδίσει το πρώτο ραδιοφωνικό βραβείο Μόντε Κάρλο Μεσανατολίτικης Μουσικής. Το Μάιο του 2007 η Λένα κοικλοφόρησε το νέο άλπουμ της (Σαμάτ) Shamat που παρουσίασε στο θέατρο Αλ-Χάμρα στη Δαμασκό.

Αυτά τα τραγούδια είναι από το πρώτο της άλπουμ (Χαλ Ασμάρ Ελλόν) Hal Asmar Ellon.


1. Ala Mowj Elbahr00:5:26Play Download
2. Hal Asmar Ellon00:5:22Play Download
3. Lamma Bada Yatathanna00:4:01Play Download



Lena Chamamyan

Lena Chamamyan is a young Syrian artist of Armenian descent. She has studied eastern classical music at the Aleppo Conservatory. She has also ventured into jazz and traditional Armenian music, which was reflected in her style of singing. Lena has collaborated with the Aleppo-born instrumentalist and trumpet player Basel Rajoub. In September 2006 they have won the first Radio Monte Carlo Moyen-Orient Music Award.In May 2007 Lena launched her new album entitled ‘Shamat’ at Al Hamra Theater in Damascus.

These
tracks are from her first album Hal Asmar Ellon.


1. Ala Mowj Elbahr00:5:26Play Download
2. Hal Asmar Ellon00:5:22Play Download
3. Lamma Bada Yatathanna00:4:01Play Download

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2007

Ο ΑΜΠΟΥ ΑΛ-ΚΑΣΙΜ ΣΑΜΠΙ: Ο ΡΕΜΠΩ ΤΗΣ ΑΡΑΒΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ - ABOU AL-QASIM CHABBI: THE RIMBAUD OF ARABIC POETRY-أبو القاسم الشابي

Ο μεγάλος Άραβας λυρικός ποιητής Άμπου ’λ-Κάσιμ Σάμπι (1909—1934) γεννήθηκε στη πόλη Τοζεούρ της Τυνησίας. Ωστόσο ήταν και βαθύς γνώστης της Αμερικανικής ποίησης. Πέθανε σε ηλικία 23 ετών. Τη σημαντικότατη ποιητική παραγωγή του διέκοψε στα 19 του χρόνια. Για μας είναι ο Ρεμπώ της Αραβικής ποίησης. Ο νεαρός Σάμπι ακολούθησε τον πατέρα του, που ήταν καδής (Δικαστής), σε διάφορα μέρει της πατρίδας του. Έλαβε μια πολύ προσεγμένη και σκληροπυρηνική θρησκευτική παιδεία, όντας εσώκλειστος σε ιεροδιδασκαλείο. Στη συνέχεια σπούδασε νομικά (1928-1929). Έγινε γνωστός από μια διάλεξη που έδωσε το 1929, η οποία άφησε μάλιστα εποχή: «Η ποιητική φαντασία των Αράβων», όπου με σκληρότητα και γενναιότητα έκρινε την Αραβική ποιητική παράδοση. Τάραξε τα νερά αντιμετωπίζοντας την παράδοση με κριτικό πνεύμα. Πέθανε νεότατος από καρδιοπάθεια στην Τύνηδα. Τα ποιήματα του εκδόθηκαν το 1955 με τον τίτλο Αγάνι αλ- χαγιάτ (Τραγούδια της ζωής) σε μια κοινή εκδοτική προσπάθεια Τύνιδας και Καΐρου. Υπάρχει μια πολύ καλή Αγγλική μετάφραση του έργου του από τις Lena Jayyusi και Naomi Shihab Nye. Ο Σάμπι είναι η μεγαλύτερη μορφή της ποίησης στο Μαγρέμπ. Όντας σχεδόν ακόμη έφηβος, έγραφε: «Η παιδική ηλικία είναι ο ποιητικός χρόνος». Ο λυρισμός του είναι έκφραση υποκειμενική και συνοδεύεται από μια μορφή εθνισμού, την οποία ενθαρρύνει η Αραβική Αναγέννηση όσο και η Ευρωπαϊκή αποικιοκρατία στην πατρίδα του. Παρά το νεαρό της ηλικίας του είχε πλήρη επίγνωση της βαρύτητας του έργου του. Ο ίδιος αναφέρει ότι «δε γράφει στίχους για να ικανοποιήσει τον πρίγκιπα, αλλά για να πραγματοποίσει το δικό του δρόμο και να ικανοποιήσει τη δική του συνείδηση». Η ποίηση του είναι απολογία προσωπικών συναισθημάτων, αλλά και μια φωνή της πατρίδας και του λαού του.

Στους τυράννους του κόσμου
Αί...! εσείς, δεσποτικοί τύραννοι,
εραστές του σκοταδιού και εχθροί της ζωής.

χλευάζετε τα βογγητά των ανήμπορων ανθρώπωνκαι τα χέρια σας είναι μολυσμένα με το αίμα τους.

Επιβιβαστήκατε για να δηλητηριάσετε τη γοητεία της ύπαρξηςκαι ρίξατε τη σπορά των αγκαθιών της θλίψης στους ορίζοντές της.

Θα δείτε! Μην εξαπατήστε από την άνοιξη,
τον λάμποντα ουρανό και το φως του πρωινού.


Γιατί στον ευρύ ορίζοντα κρύβεται ο τρόμος του σκοταδιού,
η βροντή βουίζει και θυελλώδεις άνεμοι έρχονται.

Συμφορά! Συμβαίνει οι φλόγες να είναι κάτω από τις τέφρες
Αυτός που καλλιεργεί αγκάθια θερίζει τις πληγές.

Ρίξτε μια ματιά... εκεί όπου κόβετετα κεφάλια των ανθρώπων και τα λουλούδια της ελπίδας.

Έχετε γεμίσει τη καρδιά της γης με αίμα

και την καταστήσατε πιωμένη από δάκρυα.
Η πλημμύρα, από τις πλημμύρες του αίματος, θα σας σαρώσει μακριά,
και η καυτή θύελλα θα σας καταπιεί.

Αμπού aλ-Κάσιμ Σάμπι - Μετάφραση NOCTOC
Born in the southern Tunisian oasis town of Tozeur, Abu al-Qasim al-Chabbi had a mobile childhood because of his father's judicial career. The constant traveling familiarized him with the Tunisian countryside and people and induced in him a profound and lifelong infatuation with both that permeated his later poetry. Studies at Tunis's eminent Zaytuna Mosque university and law school also influenced al-Chabbi, but they clashed with his penchant for European and Arabic literature and with his budding rebellion against the French colonial system and the restrictions of the Arab poetic tradition. His entire poetic career was compressed in a seven-year period that occurred between age eighteen, when he began publishing his poetry, and age twenty-five, when he succumbed to heart disease. The pressures of family obligations caused by his father's untimely death in 1929 and the additional responsibilities occasioned by his marriage are thought to have contributed to his early demise in October 1934.
New currents in Arab poetry from the Middle East and North America stirred al-Chabbi's imagination, as did the European Romantics. Al-Chabbi sought to break the bonds of convention and tradition and to revolutionize both poetry and society. Although he opposed the French colonial regime, he also castigated traditional Tunisian mores and called for social transformation, freedom, and progress. For this imaginative poet, the city contrasted unfavorably with nature, where he felt he could escape into a solitary utopia and indulge in his pursuit of idealized womanhood. Al-Chabbi's revolutionary stance appealed to a later generation of Tunisian and Arab nationalists. Along with other Tunisians of his generation, al-Chabbi contributed to the literary renaissance of his country, at the same time that other Tunisians heralded a social renaissance (for example, Tahir al-Haddad in his epochal work on Tunisian women) and a political renaissance (for example, Habib Bourguiba through his founding of the NeoDestour party in the year of al-Chabbi's death). Al-Chabbi helped Tunisian poets break with traditional forms and find a more impassioned poetic expression that could help move the Tunisian people toward social awakening and a modern outlook. Many of his poems were set to music and became patriotic or popular songs. During October 1994, which marked the sixtieth-anniversary commemoration of the poet's death, celebrations were held in the towns al-Chabbi had visited or resided in, such as Tozeur (his birthplace and the site of his mausoleum), Majaz al-Bab, Gafsa, and Kebilli. Al-Chabbi is known as the "poet of life", after his most famous collection of poems, Songs of Life.Critics establish a kinship between his poetry and that of Rimbaud.

To the Tyrants of the World

Hey you, despotic tyrant,
Darkness lover and enemy of life,

You scoffed at a powerless people's groans;And your hands are tainted with their blood.

You embarked on empoisoning the allure of existenceand sowing prickles of grief in its horizons.

You will see! don't be deceived by spring time,
Shining sky and morning light

For in the wide horizon lurk darkness fright,
Thunder Rumble and stormy winds.

Woe betide you for flames are underneath ashes.Who grows prickles reaps wounds.

Have a look there… where you cut off
The people’s heads and the flowers of hope;

You imbibed the heart of the earth with blood
And made it drunk with tears.

The flood, of blood, will wipe you away,
and the flaring gale will eat you up.
Abou-Al-Qasim Chabbi

إلى طغاة العالم

ألا أيــهــا الـظـالــم المـسـتـبـدّ
حبـيـب الـظـلام ، عــدو الحـيـاة

سخـرت بأنّـات شعـب ضعـيـف
وكـفّـك مخضـوبـة مــن دمـــاه

وسـرت تشـوّه سـحـر الـوجـود
وتبذر شـوك الأسـى فـي ربـاه


****

رويـــدك! لا يخـدعـنـك الـربـيــع
وصحو الفضـاء ، وضـوء الصبـاح

ففي الأفق الرحب هول الظلام
وقصف الرعود ، وعصف الريـاح

حـذار! فتـحـت الـرمـاد اللهيــب
ومن يبذر الشـوك يجـنِ الجـراح


*****

تأمـل هنـالـك .. أنّــى حـصـدت
رؤوس الـورى ، وزهــور الأمــل

ورويّــت بـالـدم قـلــب الـتــراب
وأشربتـه الدمـع ، حـتـى ثـمـل

سيجرفك السيل ، سيل الدمـاء
ويأكـلـك الـعـاصـف المشـتـعـل


Το ελληνικό μέρος είναι από το βιβλίο ''ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΑΒΩΝ '' της Ελένης Κονδύλη-Μπασούκου

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΡΑΒΑ ΠΟΙΗΤΗ ΖΟΥΧΑΙΡ

Εμείς είμαστε ρούχα λιωμένα
Ενώ τ’ άστρα τη νύχτα ανεβαίνουν στον ουρανό δίχως φθορά.
Τα βουνά και τα βράχια, τα κάστρα και τα παλάτια
που χτίσαμε, παραμένουν χωρίς εμάς.
Οι άνθρωποι σ’ αυτή τη ζωή είναι σαν επισκέπτες
που σταματούν για λίγο σ’ ένα πανδοχείο,
περνούν τo διάστημα μιας μέρας,
και φεύγουν βιαστικά την επομένη,
κι ο τόπος μένει χέρσα γη.
Αλίμονο στα παιδιά που θα γεννήσει ο πόλεμος,
γρήγορα θα απογαλατιστούν και θα φύγουν με κακία τρομερή.
Ο πόλεμος θα σας φέρει τόσες δυστυχίες
όσες ποτέ σοδείες δεν είχαν και τα πιο εύφορα μέρη της Μεσοποταμίας

Ζουχάιρ


Από το βιβλίο ''ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΑΒΩΝ '' της Ελένης Κονδύλη-Μπασούκου

ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΚΥΨΕΛΕΣ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ - THE BEEHIVE HOUSES OF SYRIA

‘‘Δεν είναι καθόλου σαν άλλα χωριά εκτός από εκείνα που βλέπουμε στις απεικονίσεις ταξιδιωτικών βιβλίων της κεντρικής Αφρικής’’- αυτά εξέφρασε η Γιερτούτ Μπελ,μια τυχοδιώκτρια της Μέσης Ανατολής γράφοντας για τα σπίτια κυψέλες της Συρίας στις αρχές του 20ού αιώνα.Τα λόγια της ισχύουν και σήμερα. Αυτές οι δομές είναι οι έσχατες στην απλότητα - ασπροβαμμένες κωνικές δομές από τούβλο λάσπης ενός δωματίου, που προσεγγίζονται από ένα μικρό άνοιγμα.Είναι επίσης καλά προσαρμοσμένα στο κλίμα- το πάχος των τοίχων και η έλλειψη παραθύρων σημαίνει ότι στο εσωτερικό παραμένει μια σταθερή θερμοκρασία, εξίσου αδιαπέραστη στη θερμότητα των θερινών ημερών και το κρύο των χειμερινών νυχτών. Αν και η μέθοδος όψης και οικοδόμησης των σπιτιών κυψέλες έχει αλλάξει λίγο από τα χρόνια της κυρίας Μπελ, σήμερα υπάρχουν πολύ λιγότερες οικοδομές σαν και αυτές. Στις μέρες μας σπίτια κιβώτια έχουν πάρει τη θέση τους. Αυτά που υπάρχουν ακόμα χρησιμοποιούνται συχνά για την αποθήκευση του σανού η άχυρου παρά μάλλον ως οικογενειακές κατοικίες. θα τις δείτε ανατολικά της Αλέππο στις σκονισμένες πεδιάδες καθώς κατευθύνεστε προς στον ποταμό Ευράτη, και τις ξηρές περιοχές ανατολικά της πόλης Χαμά, όπου σε χωριά όπως το Σαζούκ και το Ντουάλιτ Νταπαγέιν, οι άνθρωποι κατοικούν ακόμα σε αυτές τις κατοικίες. Μια από αυτές τες κυψέλες στο Σαζούκ μετατράπηκε ως σπίτι "υποδοχής", πλήρες με χαλιά. Έδω είναι πού θα σας κεράσουν τσάι εάν γραφτείτε για μια εκδρομή ‘‘Νγσάρ Ιπν Γουαρτάν’’ με ένα από τα ξενοδοχεία στη Χαμά.
 

"They are like no other villages save those that appear in illustrations of Central African travel books."- this was Middle Eastern adventuress Gertude Bell writing about the beehive houses of Syria in the early years of the 20th century. Her words hold true today. These structures are the ultimate in simplicity- white washed conical mud brick structures of one chamber, accessed by a single, small opening. But they're also well adapted to the climate-the thickness of the walls and lack of windows mean that the darkened interior remains a constant temperature, equally impervious to heat of summer days and the cold of winter nights. Although the appearance and building method of the beehive houses has changed little since Bell's time, there are far fewer of the structures these days. Concrete boxes have taken over. Those that still exist are often used for storage of hay and fodder rather then as family dwellings. You will see them east of Aleppo on the dusty plains as you head out to the Euphates,and the arid areas east of Hama, where in villages like Sajouk and Twalid Dabaghein, people still inhabit these dwellings. One of the beehive houses in Sajouk is kept as a 'reception' house, complete with rugs. This is where you will be brought tea if you sign up for a Qasr Ibn Wardan trip with one of the hotels in Hama.


Η ζωή σ’ένα χωριό κυψέλη
Life in a beehive village

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2007

ΟΙ ΝΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΧΑΜΑ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ - THE NORIAS OF THE CITY OF HAMA IN SYRIA

Οι νόριες οι γιγάντιοι αρδευτικοί τροχοί της πόλης Χαμά στη Συρία, είναι από τις αρχαιότερες στον κόσμο.Χτίστηκαν αρχικά από τους Βυζαντινούς, ως σύστημα άρδευσης και ρυθμίζουν τα νερά του ποταμού Ορόντη από τον 14ο αιώνα. Ο ποταμός Ορόντης (Αλ-Άσση) ήταν μεγάλης σπουδαιότητας για την αύξηση και την εξέλιξη της πόλης Χαμάς δια μέσου της ιστορίας. Όπως όλους τους άλλους ποταμούς στον κόσμο, έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο στην άρδευση των κήπων που τον περιβάλλουν. Οι τοίχοι του Ορόντη ήταν πάρα πολύ βαθιοί για το νερό να μεταφέρεται άμεσα από τον ποταμό,για αυτό οι γιγαντιαίοι αδρευτικοί αυτοί τροχοί σχεδιάστηκαν και χτίστηκαν προκειμένου να ανυψώνουν το νερό από το ποταμό και να το ρίχνουν στους αγωγούς και τα κανάλια που οδηγούν στους κήπους που περιμένουν να ποτιστούν. Κατά τη διάρκεια των μεσαιωνικών χρόνων, η Χαμά είχε 30 νόριες εκ των οποίων μόνο 17 επιβίωσαν μέχρι σήμερα. Οι ρόδες και οι τροχοί στους οποίους τοποθετούνται είναι ξύλινοι, και η τριβή μεταξύ των δύο παράγει ένα λυπητερό οίχο που περιβάλλει τον αέρα της κεντρικής Χαμά. Περίπου ένα χλμ από το κέντρο της Χαμά, βρίσκετε η μεγαλύτερη από τις νόριες γνωστή ως Αλ-Μωχαμμαντίγεχ. Χρονολογείτε από τον 14 αιώνα και χρησιμοποιήτο για να παρέχει στο μεγάλο μουσουλμανικό τέμενος νερό. Οι εντυπωσιακότεροι τροχοί εντούτοις είναι οι τέσσερις νόριες ονόματι Βισαγιάτ. Βρήκα την Χαμά να είναι η πιο ευχάριστη πόλη στη Συρία, πράσινη, καθαρή και μη- τουριστκή.

The Norias of the city Hama in Syria, which are some of the oldest waterwheels in the world, were first built by the Byzantines, as a system of irrigation and they regulate the waters of the Orontes River since the 14th century. The Orontes River (Al Assi) was of great importance to the growth and development of Hama through history. Like all other rivers in the world, it played a part in the irrigation of the fields surrounding it. The Orontes walls were too deep for water to be transferred directly from the river, so gigantic waterwheels were designed and built in order to raise water from the river and drop it into ducts and canals that lead to the fields waiting to be irrigated. During medieval times, Hama had 30 Norias of which only 17 survive to this day. The wheels and blocks on which they are mounted are wooden, and the friction between the two produces a mournful groaning that privates the air of central Hama. About one km from the centre of Hama, is the largest on the norias known as the Al-Mohammediyyeh. It dates from the 14 century and used to supply the Grand Mosque with water. The most impressive wheels however are the the four norias of Bichiyat. I found Hama to be the most pleasant city in Syria, green, clean and non- touristy.

Ο ΣΥΡΟΣ ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΣΤΥΛΙΤΗΣ - THE SYRIAN SAINT SEMEON THE STYLITE

Μια από τις πιο αμφιλεγόμενες θρησκευτικές προσωπικότητες των πρώτων Χριστιανικών αιώνων είναι ο άγιος Συμεών Στυλίτης. Οι ακραίες πρακτικές του σηματοδότησαν το κίνημα του χριστιανικού ασκητισμού και συνέβαλαν στην ορισμό του ως προτύπου αγιότητας την περίοδο εκείνη.Γεννήθηκε στην κώμη Σισάν της Αντιόχειας. Οι γονείς του ήταν φτωχοί βοσκοί. Επί Λέοντος του Μεγάλου (457-474), όταν Πατριάρχης ήταν ο Μαρτύριος, αναχώρησε για το μοναστήρι της Μάνδρας, όπου έμεινε μια ολόκληρη δεκαετία. Μετά από τριετή παραμονή στην κώμη Τελάνισο, αποφάσισε να γίνει στυλίτης και ασκήθηκε με τον τρόπο αυτό επί 47 έτη.Πολύ σύντομα, μετά τον θάνατο του Αγίου, η πιο όμορφη εκκλησία της Ανατολής χτίστηκε στην κορυφή του λόφου που χρησιμοποιούσε ως κατοικία. Το σχέδιο του ναού, έχοντας σαν κέντρο τον φημισμένο στύλο, ήταν πρωτότυπο. Τέσσερις βασιλικές, διευθετημένες στο σχήμα του σταυρού, άνοιγαν σε ένα είδος οκταγώνου καλυμμένου από έναν θόλο (τρούλο). Στο κέντρο στεκόταν ο ιερός στύλος. Ο ναός ο οποίος ήτανε προσανατολισμένος προς την ανατολή και για αυτό το λόγο ελαφρώς μη ευθυγραμμισμένος, ήταν αυτός που κυρίως χρησιμοποιούνταν για την λατρεία. Οι τρεις άλλοι ναοί στέγαζαν τους προσκυνητές. Υπήρχε πάντα ένα ενθουσιώδες πλήθος, που ήλπιζε σε ένα θαύμα. Ο αλεξανδρινός ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης έτρεφε μεγάλο θαυμασμό γι' αυτόν και του αφιέρωσε ένα ποίημα κι ένα πεζό κείμενο του. «Αυτός ο μεγάλος», σημειώνει ο ποιητής, «αυτός ο υπέροχος άγιος, είναι ασφαλώς θέμα που πρέπει να ξεχωρισθη από μέσα στην εκκλησιαστική ιστορία, για να θαυμασθή και να μελετηθή. Υπήρξε ίσως ο μόνος άνθρωπος, που ετόλμησε να ζήση πραγματικά ολομόναχος».


Συμεών

Τα ξέρω, ναι, τα νέα ποιήματά του·
ενθουσιάσθηκεν η Βηρυτός μ' αυτά.
Μιαν άλλη μέρα θα τα μελετήσω.
Σήμερα δεν μπορώ γιατ' είμαι κάπως ταραγμένος.

Απ' τον Λιβάνιο πιο ελληνομαθής είναι βεβαίως.
Όμως καλλίτερος κι απ' τον Μελέαγρο; Δεν πιστεύω.

Α, Μέβη, τι Λιβάνιος! και τι βιβλία!
και τι μικρότητες!... Μέβη ήμουν χθες -
η τύχη τώφερε - κάτω απ' του Συμεών τον στύλο.

Χώθηκα ανάμεσα στους Χριστιανούς
που σιωπηλοί προσεύχονταν κ' ελάτρευαν,
και προσκυνούσαν· πλην μη όντας Χριστιανός
την ψυχική γαλήνη των δεν είχα -
κ' έτρεμα ολόκληρος και υπόφερνα·
κ' έφριττα, και ταράττομουν, και παθαινόμουν.

Α μη χαμογελάς· τριάντα πέντε χρόνια, σκέψου -
χειμώνα, καλοκαίρι, νύχτα, μέρα, τριάντα πέντε
χρόνια επάνω σ' έναν στύλο ζει και μαρτυρεί.
Πριν γεννηθούμ' εμείς - εγώ είμαι είκοσι ενιά ετών,
εσύ θαρρώ είσαι νεότερος μου -
πριν γεννηθούμ' εμείς, φαντάσου το,
ανέβηκεν ο Συμεών στον στύλο
κ' έκτοτε μένει αυτού εμπρός εις τον Θεό.

Δεν έχω σήμερα κεφάλι για δουλειά.-
Πλην τούτο, Μέβη, κάλλιο να το πεις
που ό,τι κι αν λεν οι άλλοι σοφισταί,
εγώ τον παραδέχομαι τον Λάμονα
για πρώτο της Συρίας ποιητή.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Simeon Stylites, Saint (390?-459), Syrian ascetic and pillar saint, born in Sisan (possibly the modern Samandapi, Turkey). He withdrew from a monastery near Antioch and in 423 took up residence on a very small platform atop a stone pillar, which fact accounts for his name, Stylites (Greek, "of a pillar"). After leaving this structure, which was about 1.8 m (about 6 ft) high, he lived on a succession of pillars, each higher than its predecessor. He made his final home atop an 18.3-m (60-ft) pillar, from which he did not descend during the last 30 years of his life. Pilgrims came from many countries to hear him preach. He converted many nonbelievers to Christianity and had numerous disciples called Stylites. Pillar saints occasionally have been found in the East, even in recent centuries. Simeon's traditional feast day is January 5. The Great Greek poet Constantine Cavafy admired Saint Simeon greatly and wrote a poem about him.


Simeon

Yes, I know his new poems;
all Beirut is raving about them.
I'll study them some other day.
I can't today because I'm rather upset.
Certainly he's more learned in Greek than Libanius.
A better poet than Meleager though? I wouldn't say so.
But Mebis, why talk about Libanius
and books and all these trivialities?
Mebis, yesterday (it happened by chance)
I found myself under Simeon's pillar.
I slipped in among the Christians
praying and worshipping in silence there,
revering him. Not being a Christian myself
I couldn't share their spiritual peace-
I trembled all over and suffered;
I shuddered, disturbed, completely caught up.
Please don't smile; for thirty-five years -think of it-
winter and summer, night and day, for thirty-five years
he's been living, suffering, on top of a pillar.
Before either of us was born (I'm twenty-nine,
you must be younger than me),
before we were born, just imagine it,
Simeon climbed up his pillar
and has stayed there ever since facing God.
I'm in no mood for work today-
but Mebis, I think it better that you tell them this:
whatever the other sophists may say,
I at least recognize Lamon
as Syria's leading poet.

Constantine P. Cavafy

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2007

ΑΔΩΝΗΣ: Ο ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΟΥ ΑΡΑΒΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟY

Άδωνης είναι το ψευδώνυμο του Άλι Άχμαντ Σαίντ, του κορυφαίου Σύρου ποιητή εν ζωή. Γεννήθηκε το 1930 στη Συρία, στο χωριό Αλ Κασσάπιν στη Λατάκια περιοχή της Λαοδικείας. Οι γονείς του ήταν φτωχοί, και δούλευε στα χωράφια. Ο πατέρας του όμως τον έμαθε να αποστηθίζει ποιήματα και άρχισε να δημιουργεί και δικά του. Χάρις στο ταλέντο του, όταν ήταν 14 χρονών απάγγειλε ένα ποίημα μπροστά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Συρίας, και αυτός θέλησε να τον ανταμείψει. Το νεαρό αγόρι ζήτησε να γραφτεί στο σχολείο και έτσι έλαβε μια πολύ προσεγμένη παιδεία στη Γαλλική και Αραβική γλώσσα.
Δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα όταν ήταν 17 χρονών με το ψευδώνυμο Άδωνης, το οποίο φυσικά δεν είναι τυχαίο. Η βαθιά και διφορούμενη ταυτότητα του Άδωνη σκιαγραφείτε ήδη στα πρώτα κείμενα του. Αντί να διατηρήσει το Αραβικό του όνομα, διαλέγει ένα άλλο που ακούγεται Ελληνικό. Εξαρχής λοιπόν ο Άδωνης ανήκει στη Μεσόγειο. Σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Δαμασκού, και αρκετά χρόνια αργότερα, το 1973, τελείωσε τη διδακτορική του διατριβή στη φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Αγίου Ιωσήφ στο Λίβανο. Στο τέλος των σπουδών του πέρασε ένα χρόνο στη φυλακή της Συρίας λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων. Στην συνέχεια κατέφυγε στο Λίβανο, όπου πολιτογραφήθηκε Λιβάνιος πολίτης. Εκεί ίδρυσε μαζί με το Λιβάνιο ποιητή Γιουσίφ αλ-Χαρ την πρωτοποριακού χαρακτήρα ομάδα «Ποίηση» ή «Σιρ» στα Αραβικά. Το περιοδικό παρουσίαζε σύγχρονους Άραβες ποιητές που θεωρούνταν «πειραματιστές» της γλώσσας και της ποίησης. Αυτοί απελευθέρωσαν τον ποιητικό λόγο από κάθε κατεστημένο.Το 1960, ο ποιητής έφυγε για το Παρίσι, όπου συνέγραψε τη μεγαλύτερη ποιητική συλλογή του: Αγάνι Μιχιάρ αλ-Ντιμάσκι (Άσματα του Μιχιάρ του Δαμασκηνού). Το ποίημα που ακολουθεί ανήκει σε αυτή τη συλλογή:


Η πόρτα

Εδώ και εβδομάδες, την πόρτα
παραμονεύουν τα βλέφαρα του,
το σώμα μες στην κλίνη του χαμένο,
η καρδιά του ψάχνει,στην πόρτα κρεμασμένη,
κανείς δε χτύπησε την πόρτα

ποθεί να δακρύσει-
πόσο ευγενικό το κλάμα και πολύτιμο,
στο ποτάμι του ένα καράβι
τους αγαπημένους μου κουβαλάει.

Η πόρτα και τα βλέφαρα μπορεί να είναι οι είσοδοι (ή ακριβέστερα, οι φραγμοί των εισόδων) του κόσμου και του σώματος αντίστιχα, και αποτελούν κοινό τόπο σε περιβάλλοντα μάθησης και μυητικής διαδικασίας. Η πόρτα είναι σιωπηλή και στέκει άπραγη, όπως το σώμα. Αντίθετα, τα βλέφαρα, αγωνιούν, όπως η καρδιά, που παραμονεύει «κρεμασμένη στη πόρτα». Τις πόρτες των ματιών, τα βλέφαρα, έρχονται δάκρυα: στον ποταμό των δακρύων ταξιδευει ένα καράβι που φέρνει τους αγαπημένους. Το ποτάμι των δακρύων είναι η έξοδος, η απελευθέρωση της καρδιάς. Πρόκειται για θέμα αγαπητό στην πατερική και ασκητική θεολογία, σύμφωνα με την οποία δλακρυα αγάπης και κάθαρσης φέρνουν την χαρμολύπη, τη θεία ηρεμία όπου η αναζήτηση της αγάπης βρίσκει διέξοδο. Να πως ένας σύγρονος ποιητής δανείζεται κοινούς τόπους της μυστικής θεολογίας και τους δίνει το δικό του νόημα.
Το 1964 το περιοδικό «Ποίηση» και η ομάδα του διαλύθηκαν. Το 1968 ο Άδωνης ίδρυσε ένα καινούριο λογοτεχνικό περιοδικό,το Μαουάκιφ (Στάσεις), το οποίο επιβίωσε όντας ανεξάρτητο αλλά απαγορευμένο στις περισσότερες Αραβικές χώρες μέχρι το 1994.
Ο Άδωνης δεν γράφει μόνο ποίηση, αλλά ασχολείται και με την κριτική και θεωρία της λογοτεχνίας. Διδάσκει σε πανεπιστήμια τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική, και παίρνει θέσεις στα καυτά προβλήματα του Αραβικού Κόσμου. Είναι ποιητής παγκόσμιας εμβέλειας, που στο πρόσωπο του ο Αραβικός κόσμος τιμά και προβάλλει τη Αραβική λογιοσύνη, ενώ ο ίδιος με το έργο του που εκτείνεται από τη φιλοσοφία, την ποίηση και τη φιλολογία φέρει το βάρος μιας παγκόσμιας πρωτοπορίας. Το Ινστιτούτο του Αραβικού Κόσμου αφιέρωσε στον Άδωνη μια τρίμηνη έκθεση (Δεκέμβριος 2000-Φεβρουάριος 2001 ) και στον τόμο της έκθεσης προσωπικότητες από όλο τον κόσμο δίνουν τη δική τους μαρτυρία για τον Άδωνη.
Μερικές από τις ποιητικές συλλογές του είναι λυρικές. Άλλες είναι προσανατολισμένες σ΄ένα λόγο εντελώς πρωτάκουστο για την Αραβική ποίηση, και ίσως πρωτάκουστο παγκοσμίως. Σ΄αυτές μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την ποίηση του γυμνή, τόσο διάφανη, ώστε να μην αντικατοπτρίζει κάποιο συναίσθημα ή μήνυμα, αλλά να ορίζει ως μοναδική δυνατότητα κατανόησης την πολυσημία και τον πλούτο της Αραβικής γλώσσας. Εάν στη συνήθη ποίηση οι λέξεις παραπέμπουν σ΄ένα τοπίο φυσικό ή πνευματικό, εδώ ο νατουραλισμός των όσων αναφέρονται παραπέμπει στην ίδια την ποίηση, που έγινε ένας ολόκληρος κόσμος. Έτσι, μια μικρή ποιητική του συλλογή φέρει τον τίτλο «Αλ-Μουταμπακάτ ουα’ λ-Αουάιλ», που θα μπορούσαμε να μεταφράσουμε ως «Οι αναλογίες και οι Αρχές». Στο παρακάτω ποίημα αυτής της συλλογής η εικόνα λειτουργεί ως αναφορά ενός ολόκληρου λαού.

Ένα καραβάνι φάνηκε κι έπειτα χάθηκε
κι έσβησαν πίσω του οι στίχοι των τραγουδιών:
ας αναγνωρίσουμε ότι εμείς πεθάναμε.

Η ζωή σου παραπαίει,την ισοπεδώνουν λέξεις
που το λεξικό δεν φανερώνει τα μυστικά τους
λέξεις που δεν απαντούν,μόνο ρωτούν-περιπλάνηση

Το δε σύμβολο είναι μετάβαση
από φωτιά σε φωτιά
από θάνατο σε θάνατο

Κι εσύ είσαι το διάβα στο αντίπερα
που ψάχνεται και γεννιέται με κάθε ιδέα:
αδύνατη του προσώπου σου η περιγραφή

Ένα μεγάλο μέρος πάρθηκε από το βιβλίο ''ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΑΒΩΝ'' της Ελένης Κονδύλη-Μπασούκου

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2007

ΣΥΡΙΑ: Η ΠΟΛΗ ΣΑΦΙΤΑ KAI Η ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ - SYRIA: THE TOWN OF SAFITA AND THE VALLEY OF THE CHRISTIANS

Η Σαφίτα είναι μια όμορφη, ήσυχη, και πράσινη μικρή πόλη στο νομό Ταρτούς της Συρίας. Εκτείνεται στα βουνά κοντά στη Μεσόγειο θάλασσα σε υψόμετρο μεταξύ 300 και 400 μέτρων. Η πόλη της Σαφίτας καταλαμβάνει τις κορυφές τριών λόφων και τις μεταξύ τους κοιλάδες. Οι λόφοι αυτοί είναι τμήμα των παραλιακών οροσειρών της Συρίας. Ο πληθυσμός του δήμου της Σαφίτας είναι 30.000 κατοίκοι. Περιλαμβάνει το κέντρο της πόλεως, τα 89 χωριά και τους 49 οικισμούς της γύρω περιοχής. Οι επισκέπτες στη Σαφίτας βλέπουν την ευγένεια και την καλοσύνη ζωγραφισμένα στα πρόσωπα των κατοίκων της. Παρ' ότι ανήκουν σε διαφορετικές θρησκείες και δόγματα, διατηρούν καλές σχέσεις μεταξύ τους και μοιράζονται ένα κοινό τρόπο ένδυσης, ήθη και έθιμα. Όλοι οι κάτοικοι συμμετέχουν στις γιορτές των συμπατριωτών τους καθώς επίσης και σε κάθε λύπη και χαρά. Αγαθοί, υπεύθυνοι και απλοί στις μεταξύ τους σχέσεις διατηρούν την ευγένεια και τους καλούς τρόπους στις συναναστροφές τους. Στις συνήθειές τους είναι και το θερμό καλωσόρισμα στον επισκέπτη, καθώς ανοίγουν τις καρδιές τους πριν τα σπίτια τους, όπου η φιλοξενία δεν έχει όρια. Μια από τις παλιές συνήθειες που κράτησαν μέχρι τις ημέρες μας είναι το νυφοπάζαρο (βόλτα) από τις 9 έως τις 10 το βράδυ.

Safita is a beautiful, restful and green, mountain town near Tartus in Syria. It lies in the mountains near the Mediterranean Sea in altitude between 300 and 400 metres. The town of Safita occupies the tops of three hills and the valleys between them. These hills are part of the coastal mountain ranges of Syria. The municipality of Safita has 30.000 residents. This population lives in the centre of the town and in 89 villages and 49 settlements in the around region.
The visitors of Safita can easily notice the politeness and the kindness of the people. Although they belong in different religions and sects, their social relations are good, they are dressed the same way and have common folkways. All the residents participate in the feasts of their compatriots as well as in each other's sad and happy circumstances. They are virtuous, responsible and simple and have also good manners. One of their habits is a warm welcome to any visitor, as they open their hearts before their houses, where the hospitality has no limits. An old habit that they kept up to our days is a walk in the streets from 9 to 10 in the evening, which is an excellent opportunity for social contacts.


THE WATCHTOWER OF SAFITA-Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΣΑΦΙΤΑΣ

Ο πύργος της Σαφίτας πάνω στο τρίλοφο της πόλης
γεμίζει την καρδιά δέος και γαλήνη
όποιος σηκώσει το κεφάλι του προς τα πάνω
σκύβει το σύννεφο για να του φιλήσει το μέτωπο

Ο πύργος παρατηρητήριο της Σαφίτας είναι χαρακτηριστικά απλός με μερικά ανοίγματα για πυροβόλα, αλλά ο πρώτος όροφος είναι ακόμα σε χρήση και στεγάζει τη κύρια Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία της πόλης που είναι αφιερωμένη στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Ο επισκέπτης είναι δυνατό να σκαρφαλώσει τις απότομες σκάλες μέχρι επάνω στη στέγη, όπου η θέα είναι θαυμάσια - είναι δυνατό να δει την Ταρτούς και το κάστρο των Ιπποτών (Crak Des Chevaliers) από εδώ.

The tower of Safita at the top of three hills
makes the heart feel awe and peace
whenever it raises its head higher
the cloud bends in order to kiss its forehead.

The watchtower is very typically blank with a few firing slits, but its first floor is still in use as the town's main Greek Orthodox Church which is dedicated to Archangle Micheal. It can be visited and it is possible to climb the steep steps up onto the roof, where the view is magnificent - it is possible to see Tartous and the Krak Des Chevaliers from here.

CRAK DES CHEVALIERS-ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΙΠΠΟΤΩΝ


Το κάστρο των ιπποτών είναι κτισμένο κοντά στη Σαφίτα. Το κάστρο Crak des Chevaliers (Το κάστρο των ιπποτών), που περιγράφεται από τον Τ.Ε. Λόρενς σαν "ίσως το καλύτερα συντηρημένο και το πληρέστερα αξιοθαύμαστο κάστρο στον κόσμο" είναι το ανατολικότερο μιας αλυσίδας πέντε κάστρων που εγκαθίστανται ώστε να εξασφαλιστεί το χάσμα της Χόμς... αυτό βρίσκεται 65 χλμ δυτικά της Χόμς στην κατεύθυνση της Ταρτούς, και φθάνει σε ένα ύψος κορυφής 750 μέτρων επάνω από τη στάθμη θάλασσας. Το κάστρο ελέγχει ένα στρατηγικό πέρασμα το αποκαλούμενο χάσμα της Χόμς στην κοιλάδα του Ορόντη. Το κάστρο καλύπτει μια έκταση 3 εκταρίων και έχει 13 πύργους που περιέχουν διάφορες αίθουσες, καταστήματα, περάσματα, στάβλους και γέφυρες. Ενσωματώνει τα υπολείμματα ενός προηγούμενου κάστρου, γνωστό ως Χόσν Αλ-Ακράντ, το Κάστρο των Κούρδων,που πήρε αυτό το όνομα από τους κούρδους στρατιώτες που εγκαθίδρυσαν φρουρά εκεί στον ενδέκατο αιώνα. Το κάστρο που οι Κούρδοι δημιούργησαν καταλήφθηκε από τον Κώμη της Τουλούζης το 1099 και έπειτα από τους σταυροφόρους, και από τον Τανκρέδο Αντιόχειας ακολούθως.Το έλαβε το 1110, και άρχισε την επέκταση του κάστρο, έως ότου μπορούσε να στεγάσει μια φρουρά των 2000 ανδρών.

The Castle of the Crak des Chevaliers is situated near Safita.The Castle Crak des Chevaliers (Crak of the Knights), described by T.E. Lawrence as "perhaps the best preserved and most wholly admirable castle in the world" is the easternmost of a chain of five castles sited so as to secure the Homs Gap...It is located 65 km west of Homs in direction of Tartus, and reaches a summit of 750 meters above sea level. The castle controls a strategic passage called the Homs gap in the Orontes Valley. The castle covers an area of 3 hectares and has 13 towers containing a number of halls, stores, passages, stables and bridges.
It incorporates the remains of an earlier castle, known as Hosn al-Akrad, the Castle of the Kurds, after the Kurdish soldiers garrisoned there in the eleventh century . The castle that the Kurds erected was taken over by the Count of Toulouse in 1099 and then the Crusaders, commanded by Tancred of Antioch, captured it in 1110, and began a process of strengthening and enlarging the castle, until it could house a garrison of 2000 men.


ΤΟ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ & Η ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ
--------------------------------------------------------------------------------
ST. GEORGE GREEK ORTHODOX MONASTERY & THE VALLEY OF THE CHRISTIANS

Κοντά στη Σαφίτα βρίσκεται επίσης το Ελληνορθόδοξο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου ή Ντάιρ Μαρ Γκιρκίς στα Αραβικά. Αυτή η περιοχή ονομάζεται η κοιλάδα των Χριστιανών, και είναι κέντρο του Ελληνορθόδοξου δόγματος από την αρχή του χριστιανισμού. Σήμερα ζουν στη Συρία, πάνω από 1 εκατομμύριο Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί.Τώρα τελευταία πολλές εκκλησίες και μοναστήρια χτίστηκαν, και η μοναστική ζωή γίνεται πάλι δημοφιλής. Κάτω από τον επίσκοπο Ιωάννη Γιαζίγκι, το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου αποκαταστάθηκε σε μοναστική κοινότητα το 1995. Ο πάτερ Ιωάννης Γιαζίγκι,ιερέας τότε, κλήθηκε από το μοναστήρι του Αγίου Παύλου στο Άγιο Όρος για να εκτελέσει αυτό το στόχο. Κάτω από την καθοδήγησή του, το μοναστήρι αποκαταστάθηκε, και με τη βοήθεια μερικών νέων και αφοσιωμένων σπουδαστών θεολογίας, έγινε για άλλη μια φορά ένα ισχυρό παράδειγμα μοναστικής ζωής. Σήμερα το μοναστήρι θεωρείται το πιο ενεργό στη Συρία και κατοικείται από 12 μοναχούς. Χιλιάδες προσκυνητές επισκέπτονται το μοναστήρι στη γιορτή του Αγίου Γεωργίου, και στις 14ς Σεπτεμβρίου, στη γιορτή του Τιμίου Σταυρού.

Near Safita also lies the Greek Orthodox Monastery of St. George or Deir Mar Jirgis in Arabic. This area is called Valley of the Christians, and has been a center for the Greek Orthodox sect since the beginning of Christianity. Today, over 1 million Geek Orthodox Christians live in Syria. Many churches and monasteries were built, and monastic life is becoming popular again. Under the Bishop John Yazigy, Saint George's monastery was restored into a monastic community in 1995. Father John Yazigy, a priest at the time, was called from Saint Paul's monastery in Athos to carry out this task. Under his guidance, the monastery was restored, and with the help of a few young and devoted theology students, it became once again a powerful example of monastic life. Today the monastery is considered the most active in Syria, and is populated by 12 monks. Thousands of pilgrims visit the monastery on the feast of St. George, and on September 14th, the feast of the Holy Cross.


http://safita.ms11.net/

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2007

Ο ΜΙΧΑΗΛ ΝΟΥΑΪΜΑ: ΕΝΑΣ ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΟΥ ΛΙΒΑΝΟΥ - MIKHAIL NAIMY: A GREAT POET FROM LEBANON

Ο Μιχαήλ Νoυαΐμα ( 1889-1988) γεννήθηκε στο ορεινό χωριό Μπασκίντα του Λιβάνου. Γόνος μιας φτωχής πολυμελούς Χριστιανικής Ελληνορθόδοξης οικογένειας, έκανε τες βασικές σπουδές του στο Ορθόδοξο Ρωσικό σχολείο της Ναζαρέτ, στη συνέχεια στην ιερατική σχολή της Πολτάβα στη τσαρική Ρωσία (1906-1911) και κατόπιν στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος τον βρήκε λοιπόν στις ΗΠΑ, απεσταλμένο από τη σύμμαχο, μέχρι το 1917, Ρωσία. Επιστρατεύτηκε από τους Αμερικάνους το 1918 και στάλθηκε στην Ευρώπη (Γαλλία), όπου επωφελήθηκε σπουδάζοντας στο Πανεπιστήμιο της Rennes. Προς τα τέλη του 1919 επέστρεψε στις ΗΠΑ, όπου είχε ήδη αρχίσει από το 1913 στα πλαίσια του ‘‘Λογοτεχνικού Συνδέσμου’’ ή αλλιώς ‘‘Λέσχη των δέκα (Χριστιανών) Αράβων συγγραφέων’’. Εκεί γνωρίστηκε με τον μεγάλο Λιβάνιο ποιητή Χαλίλ Γκιμπράν. Μετά από 30 χρόνια αλλεπάλληλων περιπλανήσεων, επέστρεψε στο Λίβανο το 1932, αποτραβήχτηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του και έζησε στο χωριό του σχεδόν σαν ερημίτης. Πρόκειται για έναν κορυφαίο ποιητή.
Ο πολυτάλαντος Νουαΐμα ήταν βαθύς γνώστης των γλωσσών που χρησιμοποίησε, αρχίζοντας από τα Ρωσικά, τα οποία μελέτησε από τα πρώτα ακόμη χρόνια της ζωής του. Είχε βαθιές ανησυχίες, τις οποίες η πολύπλευρη και πλούσια λογοτεχνική παραγωγή του πρόσφερε ως τροφή στις γενιές που επηρέασε. Τα άπαντα του εκδόθηκαν στην Βηρυτό σε εννέα πολυσέλιδους τόμους, μεταξύ 1970 και 1975. Μας άφησε 50 περίπου τίτλους έργων που ανήκουν σχεδόν σε όλα τα λογοτεχνικά είδη:
- αφηγιματικού τύπου: Σάουτ αλ-Άλαμ (η φωνή του κόσμου).
- λογοτεχνική κριτική: Αλ-Γιρπάλ (η κρησάρα), το 1923. Κείμενο τεράστιας σημασίας για τη γενική αξιολόγηση της Αραβικής λογοτεχνίας.
- ποίηση: Τα σπουδαιότερα έργα του εκδόθηκαν στο Λίβανο:Χαμς αλ-Τζουφούν (κρότος βλεφάρων, δηλαδή: Ψίθυροι), Βηρυτός 1943. πρόκειται για μια ποιητική συλλογή σε τρεις γλώσσες: Αραβικά, Αγγλικά, και Ρωσικά. Τα Αγγλικά και τα Ρωσικά είναι μεταφρασμένα και στα Αραβικά από τον ίδιο. Ένα άλλο έργο του είναι το Μουδακαράτ αλ-Άρκας, του 1949, το οποίο μεταφράστηκε στα Αγγλικά και δημοσιεύτηκε επίσης στη Βηρυτό το 1952 με τον τίτλο memories of vagrant soil. Το 1962 δημοσιεύτηκαν επίσης στη Βηρυτό τρεις τόμοι με τίτλο σαμπαούν, με εισαγωγή του συγγραφέα γραμμένη το 1959, οπότε εξηγείται και ο τίτλος-που μεταφράζεται ατέχνως ως Εβδομηντάδα: το 1959 ο Μουαΐμα γινόταν 70 ετών. Μερικά ποιήματα του, που είναι από τα ωραιότερα της σύγχρονης Αραβικής λογοτεχνίας είναι γραμμένα σε ελεύθερο στίχο, κάτι το πρωτοποριακό θα λέγαμε. Η μεταφυσική του ανησυχία πλησιάζει τον Γκιμπράν:
Πού είμαι;
Στο ύψος της θυσίας.
Και η σπηλιά;
Πίσω σου.
και η μαύρη άβυσσος;
Μπροστά σου.

(Από το ‘‘Μιρντάντ’’)


Άλλοι στίχοι του Νουαΐμα δείχνουν ωστόσο, τη σχέση του με τον Θεό:



‘‘Η χθεσινή μου μέρα ήταν πράγματι σπουδαία.
Δεν είπα και δεν έγραψα παρά μια λέξη μόνο-Θεός''

‘Ιησού μου, ο Σταυρός σου είναι η ασπίδα μου,
η αγάπη σου είναι η προστασία μου,
το Ευαγγέλιο σου είναι η οδός της αλήθειας.
Η αγάπη μου για σένα ας Μεσιτεύει κοντά Σου’’.

Αν

Αν ο ουρανός σου μια μέρα
καλυφθεί από σύννεφα,
Κλείσε τα μάτια: θα δεις
πέρα από κει,το άσπρο των Μάγων
Αν η γη γύρω σου
καλυφθεί με χιόνι,
Κλείσε τα μάτια: θα δεις
χίλια λιβάδια να χορεύουν.
Αν υποφέρεις από κάτι κακό,
που όλοι το λένε ανίατο,
Κλείσε τα μάτια: θα δεις
μέσα στο κακό, το πιο καλό φάρμακο.
Κι όταν έλθει ο θάνατος,
Κλείσε τα μάτια: θα δεις
μέσα στον τάφο, τα οθόνια της ζωής.

Η μυστικιστικές τάσεις του Νουαΐμα σχετίζονται και με τη μύηση στη θεοσοφία. Αυτό διαφαίνεται ιδιαίτερα στο έργο του The Book of Mirdad, το οποίο έγραψε το 1948,στην Αγγλική γλώσσα και μετέφρασε ο ίδιος για να το δημοσιεύσει στα Αραβικά τέσσερα χρόνια αργότερα.

Mikhail Naima (Naimy) was born in 1889 in Mount Sannine in Lebanon, and died in1988). He was a Lebanese author and poet of the Pen League. He was born in a poor Greek Orthodox family and completed his secondary education in the Baskinta school. He later studied at the Russian Teachers' Institute in Nazareth and the Theological Seminary in Poltava, Russia. He moved to the United States where he received degrees in Law and Liberal Arts at the University of Washington. After studing at the University of Rennes he moved again to New York, where along with Khalil Gibran and eight other writers he formed a movement for the rebirth of Arabic literature, the Pen League. He was the Vice President and Khalil Gibran was President. In 1932 he returned to Baskinta, Lebanon, where he resided for the rest of his life. He wrote around fifty books, including drama, essays, poetry, criticism, short stories and biography, and died on March 1st, 1988.
Among his best known books is the Book of Mirdad, a mystical text first published in Lebanon in 1948,in English which was translated into Arabic four years later. Mikhail Naimy tells of the visit of the mysterious stranger, Mirdad, to the remote mountain monastery, the Ark. The culmination and indeed the message of the story is that Mirdad's own Ark is the Ark of Holy Understanding, which will bring mankind through another deluge, greater than Noah's, when heaven will be revealed on earth. Mikhail Naimy was a contemporary of Kahlil Gibran and his writing style is very much influenced by Gibran. It has been said that the way the book has been written, unravelling one layer after another, shows that it has descended from some mysterious source.
Love is the law of God.

MIRDAD: Love is the law of God. You live that you may learn to love. You love that you may learn to live. No other lesson is required of Man. And what os ot to love but for the lover to absorb forever the beloved so that the twain be one? And whom, or what, is one to love? Is one to choose a certain leaf upon the Tree of Life and pour upon it all one`s heart? What of the branch that bears the leaf? What of the stem that holds the branch? What of the bark that shields the stem? What of the roots that feed the bark, the stem, the branches and the leaves? What of the soil embosoming the roots? What of the Sun,and sea, and air that fertilize the soil? If one small leaf upon a tree be worthy of your love how much more so the entire tree in its entirity? The love that singles out a fraction of the whole foredooms itself to grief. You say But there be leaves and leaves upon a single tree. Some are healthy, some are sick; some are beautiful, some, ugly; some are giants , some are dwarfs. How can we help but pick and choose. I say to you, Out of the paleness of the sick proceeds the freshness of the healthy. I further say to you that ugliness is Beauty`s palette, paint and brush; and that the dwarf would not have been a dwarf had he not given of his stature to the giant. You are the tree of Life. Beware of fractioning yourselves. Set not a fruit against a fruit, a leaf against a leaf, a bough against a bough; nor set the stem against the roots; nor set the tree against the mother- soil. That is precisely what you do when you love one part more than the rest, or to the exclusion of the rest. You are the Tree of Life. Your roots are everywhere. Your boughs and leaves are everywhere. Your fruits are in every mouth. Whatever be the fruits upon that tree; whatever be its boughs and leaves; whatever be the roots; they are your fruits; they are your leaves and boughs; they are your roots. If you would have the tree bear sweet and fragrant fruit, if you would have it ever strong and green, see to the sap wherewith you feed the roots. Love is the Sap of Life. While Hatred is the pus of Death. But Love, like blood, must circulate unhindered in the veins. Repress the blood, and it becomes a menace and a plague. And what is Hate but Love repressed, or Love withheld, therefore becoming such a deadly poison both to the feeder and the fed; both to the hater and to that he hates. A yellow leaf upon your tree of life is but a Love-weaned leaf, Blame not the yellow leaf. A withered bough is but a Love-starved bough. Blame not the withered bough. A putrid fruit is but a Hatred-suckled fruit. Blame not the putrid fruit. But rather blame your blind and stingy heart that would dole out the sap of life to few and would deny it to many, thereby denying it to itself. No love is possible except by the love of self. No self is real save the All-embracing Self. Therefore is God all Love, because he loves himself. So long as you are pained by Love, you have not found your real self, nor have you found the golden key of Love. Because you love an ephemeral self, your love is ephemeral. The love of a man for woman is not love. It is thereof a very distant token. The love of a parent for the child is but the threshold to Love`s holy temple. Till every man be every woman`s lover, and the reverse: till every child be every parent`s child, and the reverse, let men and women brag of flesh and bone clinging to flesh and bone, but never speak the sacred name of Love.For that is blasphemy. You have no friends so long as you can count a single man a foe. The heart that harbours enmity how can it be a safe abode for friendship? You do noy know the Joy of Love so long as there is hatred in your hearts. Were you to feed all things the sap of Life except a certain tiny worm, that certain tin worm alone would embitter your life. For in loving anything, or anyone, you love in truth but yourselves. Likewise in hating anything, or anyone, you hate in truth but yourselves. For that which you hate is bound up inseparably with that which you love, like the face and the reverse side of the same coin. If you would be honest with yourselves, then must you love what you hate and what hates you before you love what you love and what loves you. Love is not a virtue. Love is a neccessity; more so than bread and water; more so than light and air. Let no one pride himself on loving. But rather breathe in Love and breathe it out just as unconsciously and freely as you breathe in the air and breathe it out. For Love needs no one to exalt it. Love will exalt the heart that it finds worthy of itself. Seek no rewards for Love. Love is reward sufficient unto LOve, as Hate is punishment sufficient unto Hate. Nor keep any accounts with Love. For Love accounts to no one but itself. Love neither lends nor borrows; Love neither buys nor sells; but when it gives, it gives its all; and when it takes, it takes its all. Its very taking is a giving. Its very giving is a taking. Therefore is it the same to-day, to-morrow and forevermore. In a short while there will be more to come. 


Το ελληνικό μέρος είναι από το βιβλίο ''ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΑΒΩΝ'' της Ελένης Κονδύλη-Μπασούκου

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2007

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΡΜΠΕΛ ΚΑΙ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ Η ΜΠΕΚΚΑ ΚΑΦΡΑ-SAINT CHARBEL AND HIS VILLAGE BEKKA KAFRA

Τοποθετημένο στο βόρειο Λίβανο,το χωριό Μπέκκα Κάφρα δεν είναι ένα οποιοδήποτε χωριό. Η Μπέκκα Κάφρα είναι το υψηλότερο κατοικημένο χωριό, στα υψηλότερα βουνά όλης της Εγγύς Ανατολής. Είναι κτισμένο στα 1.560 μέτρα επάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Ακριβώς για να δοθεί μια σύγκριση, στην Κύπρο το χωριό Πρόδρομος, είναι το υψηλότερο στο νησί, και τοποθετείται στα 1.380 μέτρα επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η Μκέκκα Κάφρα είναι κτισμένη 180 μέτρα πιο ψηλά. Όμως,αυτό που κάνει την Μπέκκα Κάφρα να ξεχωρίζει δεν είναι μόνο το υψηλό υψόμετρο του χωριού, αλλά και επειδή αυτό είναι το χωριό του Αγίου Σάρμπελ, του πιο αγαπητού Αγίου του Λιβάνου. Ο Άγιος Σάρμπελ γεννήθηκε σε μια ταπεινή Μαρωνίτικη οικογένεια το 1828 ψηλά πάνω σε αυτό το χωριό. 
Αντίθετα από την Κύπρο όπου τα χωριά είναι παραμελημένα, στο Λίβανο τα περισσότερα χωριά είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένα με πολυόροφες πολυκατοικίες, τράπεζες, υπεραγορές, νοσοκομεία, γυμνάσια, λύκεια,και ακόμη και πανεπιστήμια σε πολλές περιπτώσεις. Όμως, όταν επισκέφτηκα τη Μπέκκα Κάφρα, διαπίστωσα ότι το χωριό ήταν μάλλον φτωχό για τα δεδομένα του Λιβάνου. Το σπίτι του Αγίου Σάρμπελ, έχει μετατραπεί τώρα σε μουσείο που τιμά την μνήμη της ζωής του με ζωγραφιές. Εντούτοις όταν μπήκα μέσα ήταν γεμάτο από ανθρώπους που προσεύχονταν. Έξω από το σπίτι του υπάρχει μια πηγή με πολύ δροσερό νερό. Το χωριό φαινόταν πολύ ήσυχο, δεν νομίζω να ζουν πολλοί ανθρώπου εκεί.
Το όνομά του Αγίου ήταν Γιουσούφ Αντούν Μακχλούφ αλλά όταν έγινε μοναχός, πήρε το όνομα Σάρμπελ,το οποίο σημαίνει ‘‘η ιστορία του Θεού’’ στα Αραμαϊκά. O Άγιος Σάρμπελ είναι ένας σύγχρονος Μαρωνίτης Άγιος. Πέθανε το 1898 και αγιοποιήθηκε το 1977 από τον Πάπα. Για ένα μεγάλο μέρος της ζωής του έζησε στο μοναστήρι του Αγίου Μάρωνα στο χωριό Αννάγια αν και μετά αποσύρθηκε στο ερημητήριο του Αγίου Πέτρου και Παύλου που είναι εξαρτώμενο αυτού του μοναστηριού. Εδώ πέρασε μια ζωή με συνέχει προσευχή, και έφευγε σπάνια από το ερημητήριο. Μέσα από όλα τα πράγματα είναι υποδειγματικό πρότυπο της αυτό-άρνησης και της ιερότητας. Μετά από είκοσι τρία χρόνια στο ερημητήριο, πέθανε την παραμονή των Χριστουγέννων το 1898 και θάφτηκε στο νεκροταφείο του χωριού Αννάγια. Πολλά θαύματα έχουν αποδοθεί στον Άγιο Σάρμπελ του ο οποίου ο τάφος προσελκύει χιλιάδες προσκυνητές κάθε χρόνο. Το άγονο μικρό σημείο, που αλλιώς πιθανότατα θα είχε παραμεληθεί από τον υπόλοιπο κόσμο, σφύζει από ζωή και ανθρώπους.


Situated in north Lebanon, Bekka Kafra is not just any village. It is the highest populated village, in the highest mountains in the Near East, built at 1560 meters above sea level. Just to give a comparison, in Cyprus, Prodromos is the village with the highest altitude, being situated at 1,380 metres above sea level. However, what makes Bekka kafra stand out is not only its high altitude but also because it is the village of Saint Charbel, Lebanon's most loved Saint. Saint Charbel was born in a Maronite modest family, in the year 1828 high up in this village. Unlike Cyprus where villages are neglected, in Lebanon most villages are highly developed with high rise buildings, banks, supermarkets, hospitals, high schools and even universities in many cases. However, when I visited Bekka Kafra, I found that the village was rather poor for Lebanese standards. Saint Charbel's house has now been turned into a museum which commemorates Saints life in paintings. However, when I entered it it was full of people who were praying. Outside his house there is a water spring, and the water is very good and cold. The village seem very quite, I don't think many people live there.
The name of the saint was Youssef Antoun Makhlouf but when he became a monk, he took the name of Charbel, which means ''God's Story'' in Aramaic. Saint Charbel is a contemporary Maronite Saint. He died in 1898 and was canonized as a Saint in 1977 by the Pope. During much of his life he lived at the Monastery of Saint Maroun of Annaya , after which he withdrew definitely to the hermitage of Saint Peter and Saint Paul attached to this Monastery. Here he passed a life of constant prayer, rarely leaving the hermitage an in all things an exemplary model of self-denial and sanctity . After twenty – three years at the hermitage , he died on Christmas Eve 1898 and was buried in the cemetery of Annaya. Many miracles have been attributed to Saint Charbel whose tomb attracts thousands of pilgrims every year. The barren little spot, that otherwise would most likely have been neglected by the rest of the world, teems with humanity.


Lord, infinitely Holy and Glorified in Your Saints,
You have inspired Charbel, the saint monk,
to lead the perfect life of a hermit.
We thank You for granting him the blessing
and the strength to detach himself from the world
so that the heroism of the monastic virtues of poverty,
obedience, and chastity, could triumph in his hermitage.
We beseech You to grant us the grace of loving and serving You,
following his example.