ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2007

ΣΠΑΝΙΑ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΡΕΜΒΕΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - RARE SONGS OF THE GREEKS OF ASIA MINOR

Τ' ακόλουθα τραγούδια είναι μια μεγάλη επιλογή σπάνιων αυθεντικών ηχογραφήσεων της ελληνικής μουσικής της Μικράς Ασίας, παραδοσιακά και ρεμπέτικα που καταγράφτηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
The following songs are a large selection of rare original recordings of Greek music of Asia Minor (present day Turkey) both traditional and rembetika recorded early in the 20th century.

| Ime Prezakias (Cifte Telli) | Zmirneikos Balos | Neva Hedzaz | Aidhinikos Horos | Gazeli Neva Sabah | Trava Re (Manga Ke) Alani | Horos Dervishikos | Tis Ksenityas O Ponos | Hedzaz (Hicaz?) Neva Manes | Burnovalio Sirto | Guzel Sabah Manes | Ise Pondos | Sousta Politiki | Opios Orfanepse Mikros | Coban Kizi (Amane) | Taxim - Zeybekiko | I Xenitia 'Gurbet' | I Baglamades (Baglamalar) | Minore You Teke | I Eleni I Zontohira 'Dul Eleni' | Gulbahar | To Ferece (Ferace) | Bournovalia (Bornovali) | Boharis | Mangiko (Manga Sarkisi) | To Prosfigaki (Zavalli Multeci) | Elenaki (Elenicik) | Trava Spango (Cek Arabani) | Nea Hira (Genc Dul) | Smirneiko Minore (Izmir Minoru) | Mages Tis Avgis (Safak Vaktinin Gazeli) | Ferte Preza na Prezaro (Getirin bir Tutam Cekeyim) | Anadolu Engini | Tha Spaso Kupes (KAdehleri Kiracagim) | I Bira tu Pikinu (Pikinosun Birasi) | Sti Taverna me tin Laterna (Laternayla Tavernada) | Politikos Hasapikos (Istanbul Kasap Havasi) | Ithela Nartho to Vradhi (Geceleyin Gelmek Istiyorum) | Aya Sofya | Arabas Perna | Khasapikos apta Tatavla (Kurtulus ta Kasap Havasi) | SOURINFO |

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2007

ΣΑΖΑΡΪΑΝ: Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΠΕΡΣΙΚΟΥ ΚΛΑΣΣΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ - SHAJARIAN: THE MASTER OF CLASSICAL PERSIAN SONG

Ο Μοχάμαντ Ρέζα Σαζαρϊάν είναι ένας ζωντανός μύθος και ο αδιαφιλονίκητος άρχοντας του περσικού παραδοσιακού (κλασσικού) τραγουδιού. Θεωρείται ως εθνικός θησαυρός και από τους μουσικούς και από τους εραστές της μουσικής. Το τραγούδι του είναι τεχνικά άψογο, ισχυρό, και έντονα συναισθηματικό. Στη παραδοσιακή μουσική του Ιράν, το τραγούδι είναι η δυσκολότερη τέχνη και είναι πολύ δύσκολο για κάποιον να μπορέσει να γίνει δεξιοτέχνης και να το κατέχει. Ο Σαζαριάν είναι η ενσωμάτωση του τέλειου τραγουδιστή και μια σημαντική πηγή έμπνευσης. Γεννημένος το 1940 στην πόλη Μασιάντ στο βορειοανατολικό Ιράν, ο Μοχάμαντ Ρέζα Σαζαρϊάν, άρχισε να μαθαίνει το παραδοσιακό ρεπερτόριο τραγουδιού από την ηλικία των δώδεκα χρονών και άρχισε τη σταδιοδρομία του το 1959, τραγουδώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό της επαρχίας του Χορασάν. Ανήλθε στην προεξοχή στη δεκαετία του 60' με το ευδιάκριτο ύφος του τραγουδιού του. Από τότε, έχει δημιουργήσει μια επιφανή σταδιοδρομία που περιλαμβάνει τη διδασκαλία στο πανεπιστήμιο της Τεχεράνης στο τμήμα καλών τεχνών (μεταξύ άλλων θέσεων), ερευνώντας τις μουσικές τέχνες του Ιράν, και δουλεύοντας στο εθνικό ραδιόφωνο και τηλεόραση. Έχει κάνει τακτικά παραστάσεις στο Ιράν και σε όλο τον κόσμο. Οι αποδόσεις του, του έχουν φέρει την καθολική αναγνώριση και μια διαπρεπή θέση μεταξύ των συμπατριωτών του. Μετά από την επανάσταση του 1979, είπε το αντίο στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις μέχρι σήμερα. Όμως μετά από πολλά χρόνια σιωπής στο Ιράν, ο Σαζαρϊάν άρχισε μια εκστρατεία για να ενισχυθούν οι κάτοικοι της πόλης του Μπαμ κατά το σεισμό του 2003 . Έκανε πολλές συναυλίες υπέρ των κατοίκων του Μπαμ και η χειρονομία του αυτή, ήταν ένα σημαντικό ανθρωπιστικό βήμα προς τους συμπατριώτες του. Είναι ευρέως γνωστός και αποδεκτός σαν ο τραγουδιστής του λαού του Ιράν και η μουσική του ακούγεται παντού στη χώρα του. Έχει παραγάγει ένα μεγάλο ποσοστό μουσικής με πολλές ηχογραφήσεις στο Ιράν, εκ των οποίων μόνο ένα πολύ μικρό μέρος έχει κυκλοφορήσει στη δύση. Το 1999, η ΟΥΝΕΣΚΟ στη Γαλλία τον βράβευσε με το βραβείο του Πικάσο, μια από τις υψηλότερες τιμές της Ευρώπης. Το 2004, βραβεύτηκε με το βραβείο Γράμμι στη κατηγορία καλύτερης παγκόσμιας μουσικής, και ξανά πάλι σε 2006.Το 2006 επίσης βραβεύτηκε με το υψηλότερο βραβείο της ΟΥΝΕΣΚΟ - το μετάλλιο Μότσαρτ.

ΓΙΑ Ν' ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΣΑΖΑΡΪΑΝ ΠΑΤΗΣΤΕ ΚΑΤΩ :
Mohammad Reza Shajarian Avaaz (Zemestan) / Bidaad (Zemestan) / Daad (Zemestan) /Daadobidaad (Zemestan)

ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΣΤΗ ΠΕΡΣΙΚΗ ΓΡΑΦΗ
چنان مستم
آواز وساز آوازو ساز

Shajarian is a living legend the undisputed master of Persian traditional (classical) singing . He is regarded as a national treasure by both musicians and music lovers. His singing is technically flawless, powerful, and strongly emotional. In music of Iran, traditional singing is the most difficult art to master. Shajarian is the embodiment of the perfect singer and a major source of inspiration.
Born in 1940 in the city of Mashhad in northeastern Iran, Mohammad Reza Shajarian,started familiarizing himself with the traditional song repertoire from the age of twelve.
Shajarian started his singing career in 1959 at Radio Khorasan. He rose to prominence in the 1960s with his distinct style of singing. Since then, he has led an illustrious career that includes teaching at Tehran University's department of Fine Arts (among other places), researching the musical arts of Iran, and workingat the National Radio and Television. He has been performing regularly in Iran and throughout the world. His performances have brought him universal acclaim and an eminent position among his compatriots.
After the revolution in 1979, he said farewell to the radios and televisions up to this day.
After years of silence in Iran, Mohammad Reza Shajarian initiated a project to help the people of Bam after the 2003 earthquake.. He also performed concerts in favour of people of Bam and was an outstanding humanitarian step towards his own people. He is widely known and accepted as the Singer of the People and his music is heard everywhere in Iran.He has produced an immense amount of music with many recordings in Iran, of which only very little has been released in the West.
In 1999, UNESCO in France presented him with the prestigious Picasso Award ,one of Europe's highest honors. In 2004 he was nominated the Grammy award in Best World Music ,and again in 2006.In 2006 also he was nominated The UNESCO highest award - the Mozart Medal.

TO LISTEN TO HIS MUSIC PRESS DOWN:

Bebar ey abre bahar BY: Mohammad Reza Shajarian

Click here to listen to part of this track (in MP3)

Click here to listen to part of this track (in MP3)


Mohammad Reza Shajarian Avaaz (Zemestan) / Bidaad (Zemestan) / Daad (Zemestan) /Daadobidaad (Zemestan)

AND ALSO DOWN ON THE PERSIAN SCRIPT

ش كجا بوده اي
آوازو ساز

چنان مستم
آواز وساز آوازو ساز


Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2007

ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΝΤΑΡΟΥΙΣ:Σ' ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΑΣ ΣΑΝ ΕΦΗΜΕΡΕΣ ΛΕΞΕΙΣ-MAHMOUD DARWISH: FOR THOSE WHO PASS FLEETING WORDS

Σ' ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΑΣ ΣΑΝ ΕΦΗΜΕΡΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

Ε.., εσείς που περνάτε τα λόγια μας σαν εφήμερες λέξεις
πάρτε τ' ονόματά σας, και φύγετε
απελευθερώστε το χρόνο μας από τις ώρες σας,
κλέψτε ότι μπορείτε από το γαλάζιο της θάλασσας
και της άμμου τις μνήμες
πάρτε όποιες εικόνες θέλετε,
για να καταλάβετε, αυτό που ποτέ σας δεν μπορείτε:
Πως μια πέτρα από το χώμα μας κτίζει τη στέγη του ουρανού μας.
Ε..., εσείς που περνάτε τα λόγια μας σαν εφήμερες λέξεις
από σας το ξίφος -- από μας το αίμα
από σας χάλυβας και πυρκαγιά -- από μας η σάρκα μας
από σας ακόμα ένα τανκς -- από μας πέτρες
από σας δακρυγόνα -- από μας βροχή
επάνω από μας, όπως επάνω από σας,είναι ουρανός και αέρας
έτσι πάρτε το μερίδιο σας από το αίμα μας--και χαθείτε
ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ σε μια χοροεσπερίδα -- και χαθείτε.
'Όσο για μας,
πρέπει να ποτίσουμε τα λουλούδια των μαρτύρων μας
όσο για μας,
πρέπει να ζήσουμε όπως μας αρέσει.
Μην μπαίνετε ανάμεσά μας σαν ιπτάμενα έντομα
γιατί έχουμε δουλειά να κάνουμε στη γη μας:
Έχουμε να σπέρνουμε σιτάρι,
που ποτίζουμε με τον ιδρώτα των κορμιών μας
έχουμε αυτό που εσάς δεν σας ευχαριστεί εδώ:
πέτρες και πέρδικες
έχουμε αυτό που εσάς δεν σας ευχαριστεί:
έχουμε το μέλλον
κ' έχουμε πράγματα να κάνουμε στη γη μας.
Ε..., εσείς που περνάτε τα λόγια μας σαν εφήμερες λέξεις
κάνετε τις παραισθήσεις σας σωρό,
σ' ένα εγκαταλειμμένο λάκκο, και χαθείτε.
Γιατί έχουμε αυτό που εσάς δεν σας ευχαριστεί εδώ,
γ' αυτό χαθείτε
κ' έχουμε αυτό που εσείς στερείστε:
μια αιμορραγούσα πατρίδα, ενός λαού που αιμορραγεί,
μια πατρίδα που της αξίζει η αιωνιότητα και η μνήμη.
Ε..., εσείς που περνάτε τα λόγια μας σαν εφήμερες λέξεις
είναι καιρός για σας να φύγετε χωρίς επιστροφή
ζήσετε οπουδήποτε σας αρέσει,
αλλά μην ζήτε ανάμεσά μας.
Πεθάνετε οπουδήποτε σας αρέσει,
αλλά μην πεθάνετε αναμασά μας
είναι καιρός για σας να φύγετε χωρίς επιστροφή,
γιατί έχουμε δουλειά να κάνουμε στη γη μας
έχουμε το παρελθόν εδώ,
έχουμε την πρώτη κραυγή της ζωής
έχουμε το παρόν, και το μέλλον,
έχουμε τον τωρινό κόσμο, και τον επόμενο
γ' αυτό αφήστε τη χώρα μας
τη γη μας, τη θάλασσα μας
το σιτάρι μας, το αλάτι μας, τις πληγές μας
τα πάντα, και αφεθείτε
από της θύμησης τις μνήμες.
Ε..., εσείς που περνάτε τα λόγια μας σαν εφήμερες λέξεις!

Μαχμούντ Νταρουίς

Παλαιστίνιος Ποιητής - Μετάφραση NOCTOC

Αφιερωμένο από αυτό το ιστολόγιο στο Τουρκικό στρατό κατοχής της Κύπρου.

FOR THOSE WHO PASS FLEETING WORDS

Οh you who pass between fleeting words
carry your names, and be gone
Rid our time of your hours, and be gone
Steal what you will from the blueness of the sea
and the sand of memory
Take what pictures you will, so that you understand,
That which you never will:
How a stone from our land builds the ceiling of our sky.
Οh you who pass between fleeting words
From you the sword--from us the blood
From you steel and fire--from us our flesh
From you yet another tank--from us stones
From you tear gas--from us rain
above us, as above you, are sky and air
So take your share of our blood--and be gone
GO to a dancing party--and be gone
As for us, we have to water the martyrs' flowers
As for us, we have to live as we see fit.
Do not pass between us like flying insects
For we have work to do in our land:
We have wheat to grow which we water with our bodies' dew
We have that which does not please you here:
Stones and partridges
We have that which does not please you:
we have the future
And we have things to do in our land.
Oh you who pass between fleeting words
Pile your illusions in a deserted pit, and be gone
For we have that which does not please you here,
so be gone
And we have what you lack: a bleeding homeland
of a bleeding people
A homeland fit for oblivion or memory
Oh those who pass between fleeting words
It is time for you to be gone with out return
Live wherever you like, but do not live among us
It is time for you to be gone without return
Die wherever you like, but do not die among us
For we have work to do in our land
We have the past here
We have the first cry of life
We have the present and the future
We have this world here, and the hereafter
So leave our country
Our land, our sea
Our wheat, our salt, our wounds
Everything, and leave
The memories of memory
Oh you who pass between fleeting words!


Mahmoud Darwish - Palestinian Poet

Dedicated by this blog to the Turkish Occupation Army in Cyprus.

القصيدة باللغة العربية:

عابرون في كلام عابر
أيها المارون بين الكلمات العابره
احملوا اسماءكم، وانصرفوا
واسرقوا ما شئتم من زرقة البحر ورمل الذاكره
وخذوا ما شئتم من صور ، كي تعرفوا
انكم لن تعرفوا
كيف يبني حجر من ارضنا سقف السماء
ـ2ـ
أيها المارون بين الكلمات العابره
منكم السيف ـ ومنا دمنا
منكم الفولاذ والنار ـ ومنا لحمنا
منكم دبابة اخرى ـ ومنا حجر
منكم قنبلة الغاز ـ ومنا المطر
وعلينا ما عليكم من سماء وهواء
فخذوا حستكم من دمنا وانصرفوا
وادخلوا حفل عشاء راقص.. وانصرفوا
وعلينا ، نحن ، ان نحرس ورد الشهداء..
وعلينا ، نحن ، ان نحيا كما نحن نشاء!
ـ 3-
أيها المارون بين الكلمات العابرة
كالغبار المر ، مروا أينما شئتم ولكن
لا تمروا بيننا كالحشرات الطائرة
خلنا في ارضنا ما نعمل
ولنا قمح نربيه ونسقيه ندى اجسادنا
ولنا ما ليس يرضيكم هنا:
حجر .. او خجل
فخذوا الماضي، اذا شئتم، الى سوق التحف
واعيدوا الهيكل العظمى للهدهد، إن شئتم،
على صحن خزف.
فلنا ما ليس يرضيكم : لنا المستقبل
ولنا في ارضنا ما نعمل
ـ4ـ
أيها المارون بين الكلمات العابره
كدسوا اوهامكم في حفرة مهجورة ، وانصرفوا
واعيدوا عقرب الوقت الى شرعية العجل المقدس
أو الى توقيت موسيقى مسدس!
فلنا ما ليس يرضيكم هنا ، فانصرفوا
ولنا ما ليس فيكم، وطن ينزف شعبا ينزف
وطنا يصلح للنسيان او للذاكرة..
أيها المارون بين الكلمات العابره،
آن أن تنصرفوا
وتقيموا أينما شئتم ، ولكن لا تموتوا بيننا
فلنا في ارضنا ما نعمل
ولنا الماضي هنا
ولنا صوت الحياة الاول
ولنا الحاضر، والحاضر ، والمستقبل
ولنا الدنيا هنا... والآخرة
فاخرجوا من أرضنا
من برنا.. من بحرنا
من قمحنا.. من ملحنا.. من جرحنا
من كل شيء ، واخرجوا
من ذكريات الذاكره
أيها المارون بين الكلمات العابره!..

محمود درويش

هذه القصيدة هي مكرسه في هذا بلوق لجيش الاحتلال التركي في قبرص

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2007

ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ: ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΝΤΑΡΟΥΙΣ - PASSPORT: A POEM BY MAHMOUND DARWISH-جواز سفر : قصيدة كتبها محمود درويش

Διαβατήριο

Δεν μ' αναγνώρισαν στις σκιές
που απορροφούν το χρώμα μου σε αυτό το διαβατήριο
και η πληγή μου ήταν για αυτούς μια έκθεση για επίδειξη
για κάποιο τουρίστα που αγαπά να συλλέγει φωτογραφίες.
Δεν μ' αναγνώρισαν.
Ω... μην αφήνετε,
τη παλάμη του χεριού μου χωρίς τον ήλιο
επειδή τα δέντρα μ' αναγνωρίζουν
όλα τα τραγούδια της βροχής μ' αναγνωρίζουν
μην μ' αφήσετε χλωμό σαν το φεγγάρι.

Όλα τα πουλιά που ακολούθησαν τη παλάμη μου
στη πόρτα του μακρινού αεροδρομίου
όλα τα χωράφια με το σιτάρι
όλες οι φυλακές
όλες οι άσπρες ταφόπετρες
όλα τα οδοντωτά συρματοπλέγματα
όλα τα κυματιστά μαντήλια
όλα τα μάτια
ήταν με μένα,
αλλά τ' αφαίρεσαν από το διαβατήριό μου.

Ξεγυμνομένος από τ' ονόμα μου και τη ταυτότητα μου
Σ' ένα χώμα που έθρεψα με τα χέρια μου!
Σήμερα ο Ιώβ αναφώνησε σ' όλα τα πλάτη της γης
γεμίζοντας τον ουρανό:
Μην με κάνετε παράδειγμα για τους άλλους ξανά!
Ω, κύριοι, προφήτες,
μην ρωτάτε τα δέντρα για το όνομά τους
μην ρωτάτε τις κοιλάδες πια είναι η μάνα τους
από το μέτωπο μ' αναπηδά το ξίφος της φωτιάς
και από το χέρι μ' αναπηδά το νερό του ποταμού
όλες οι καρδιές των ανθρώπων είναι η ταυτότητα μου
πάρτε μου λιπών το διαβατήριό μου!

Μαχμούντ Ντάρουις - Μετάφραση NOCTOC


ΓΙΑ Ν’ΑΚOYΣΕΤΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΑΤΗΣΤΕ ΚΑΤΩ:

Jawaz al Safar (Passport)
Μουσική και τραγούδι: Μαρσέλ Χαλίφε
Passport

They did not recognize me in the shadows
That absorb my colour in this Passport
And my wound was for them an exhibition in display
For a tourist who loves to collect photographs.
They did not recognize me.
Ah... Don't leave,
The palm of my hand without the sun
Because the trees recognize me
All the songs of the rain recognize me
Don't leave me pale like the moon!

All the birds that followed my palm
To the door of the distant airport
All the wheat fields
All the prisons
All the white tombstones
All the barbed boundaries
All the waving handkerchiefs
All the eyes
were with me,
But they dropped them from my passport.

Stripped of my name and identity,
On a soil I nourished with my own hands!
Today Job cried out
to all the lands Filling the sky:
Don't make an example of me again!
Oh, gentlemen, Prophets,
Don't ask the trees for their names
Don't ask the valleys who their mother is
From my forehead bursts the sword of light
And from my hand springs the water of the river
All the hearts of the people are my identity
So take away my passport!

Mahmoud Darwish
TO LISTEN TO THE SONG PRESS BELOW:
Music and song: Marcel khalife


جواز سفر


لم يعرفوني في الظلال التي
تمتصُّ لوني في جواز السفرْ
وكان جرحي عندهم معرضاً
لسائح يعشق جمع الصور

لم يعرفوني، آه... لا تتركي
كفي بلا شمسٍ،
لأن الشجر يعرفني...
تعرفني كل أغاني المطر
لا تتركيني شاحباً كالقمر!

كلُّ العصافير التي لاحقتْ
كفى على باب المطار البعيد
كل حقول القمح،
كل السجونِ،
كل القبور البيض
كل الحدودِ،
كل المناديل التي لوَحتْ،
كل العيونِ
كانت معي، لكنهم
قد أسقطوها من جواز السفر!

عارٍ من الاسم، من الانتماء ْ؟
في تربة ربَّيتها باليدينْ؟
أيوب صاح اليوم ملء السماء:
لا تجعلوني عبرة مرتين!
يا سادتي! يا سادتي الأنبياء
لا تسألوا الأشجار عن اسمها
لا تسألوا الوديان عن أُمها
من جبهتي ينشق سيف الضياء
ومن يدي ينبع ماء النهر
كل قلوب الناس... جنسيتي
فلتسقطوا عني جواز السفر
محمود درويش

للاستماع الى الاغنية الرجاء الصحافة ادناه :


الموسيقى والأغنية :مارسيل خليفة

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2007

ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΘΥΕΛΛΑΣ: ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΝΤΑΡΟΥΙΣ - PROMISES OF THE STORM: A POEM BY MAHMOUD DARWISH -وعود من العاصفة : قصيدة محمود درويش

Υποσχέσεις της θύελλας

Έτσι πρέπει
ν' αρνηθώ το θάνατο
και να κάψω τα δάκρυα των τραγουδιών που αιμορραγούν
και να γδύσω τις ελιές
απ' όλα τα νεκρά κλαδιά τους
εάν τραγουδούσα για την ευτυχία
κάπου πέρα από τα βλέφαρα των εκφοβισμένων ματιών
είναι επειδή η θύελλα
μου υποσχέθηκε κρασί και καινούργιες προπόσεις
και ουράνια τόξα
επειδή η θύελλα σκούπισε μακριά τις φωνές των αδρανών σπουργιτιών,
και σκούπισε μακριά τα νεκρά κλαδιά
από τους κορμούς των όρθιων δέντρων
έτσι πρέπει
να είμαι υπερήφανος για σένα
ω πληγωμένη πόλη
είσαι αστραπή στη λυπημένη μας νύχτα
όταν οι δρόμοι με συνοφρύζουν
με προστατεύεις από τις σκιές τους
και τα βλέμματα της έχθρας
θα συνεχίσω να τραγουδώ για την ευτυχία
κάπου πέρα από τα βλέφαρα των εκφοβισμένων ματιών
γιατί από το καιρό που η θύελλα άρχισε να οργίζεται
στη χώρα μου
μου έχει υποσχεθεί κρασί και ουράνια τόξα

Μαχμούντ Νταρουίς - Μετάφραση NOCTOC

Promises of the Storm

So be it
I must refuse death
And burn the tears of the bleeding songs
And strip the olive trees
Of all their dead branches
If I have been singing for happiness
Somewhere beyond the eyelids of frightened eyes
That is because the storm
Promised me wine and new toasts
And rainbows
Because the storm
Swept away the voices of idol sparrows,
And swept away the dead branches
From the trunks of standing trees
So be it
I must be proud of you
Oh wounded city
You are lightning in our sad night
When the street frowns at me
You protect me from the shadows
And the looks of hatred
I will go on serenading happiness
Somewhere beyond the eyelids of frightened eyes
For from the time the storm began to rage in my country
It has promised me wine and rainbows

Mahmoud Darwish


وعود من العاصفة

وليكن ...
لا بدّ لي أن أرفض الموت
وأن أحرق دمع الأغنيات الراعفةْ
وأُعري شجر الزيتون من كل الغصون الزائفة
فإذا كنت أغني للفرح
خلف أجفان العيون الخائفة
فلأن العاصفة
وعدتني بنبيذ
وبأنخاب جديدة
وبأقواس قزح
ولأن العاصفة
كنّست صوت العصافير البليدة
والغصون المستعارة
عن جذوع الشجرات الواقفة

وليكن ...
لا بد لي أن أتباهى بك يا جرح المدينة
أنت يا لوحة برق في ليالينا الحزينة
يعبس الشارع في وجهي
فتحميني من الظل ونظرات الضغينة

سأغني للفرح
خلف أجفان العيون الخائفة
منذ هبّت في بلادي العاصفة
وعدتني بنبيذ وبأقواس قزح

محمود درويش

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2007

Η ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ: ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΣΑΑΤΙ ΓΙΟΥΣΕΦ - A ROMAN COLONY: A POEM BY SAADI YOUSSEF -مستعمرة رومانية : من قصيدة سعدي يوسف


Η Αποικία των Ρωμαίων

Ήμασταν Έλληνες,
τα σπίτια μας στην άκρη της αραβικής ερήμου.
Αλλά είχαμε δύο ποταμούς και μερικά χωριά,
και αγροκτήματα ποτισμένα με τα νερά των ποταμών.
Και είχαμε και μερικούς ποιητές οι οποίοι συνθέταν στο μέτρο.
Και μιλούσαν για γυναίκες,
και για λουλούδια.
Και στη Κινεσρίν κτίσαμε μια φιλοσοφική σχολή.
Το παράξενο είναι ότι σπουδαστές του Αριστοτέλη,
έρχονταν κάθε τόσο και μας έλεγαν
για τις πιο πρόσφατες πραγματείες που γράφονταν στην Αθήνα.
Αλλά ήμασταν Έλληνες και αγρότες.
Δεν κάναμε όπλα,
και δεν ξέραμε πώς να εκπαιδεύσουμε τα αγόρια μας
σε στρατιώτες.
(οι σπουδαστές του Αριστοτέλη δεν μας είπαν ότι
ο δάσκαλός τους εκπαίδευε τον γυιο του
Φίλιππα του Μακεδόνα στη κατάκτηση πόλεων!).
Ο κόσμος αλλάζει,
είπαν.
Ακόμη και ο ήλιος θα ανατείλει από τη δύση.
.....................................
........................................
.........................................
Τώρα φλυαρώ, και παρεσθάνομαι,
μόνος
στην ταβέρνα του Κυριάκου στη Σηδώνα.
Το πήλινο κύπελλο μου μαύρισε,
και τα μαλλιά μου έγιναν λευκά.
Δεν ξέρω κανένα που να μπορώ να πω - με εμπιστοσύνη-
ότι οι Ρωμαίοι με είχαν εξορίσει όταν γίναμε αποικία.
Αλλά υποψιάζομαι ότι ο Κυριάκος το ξέρει ήδη.
Ο κόσμος αλλάζει,
είπαν.

Σαάτι Γιούσεφ - Ιρακινός Ποιητής - Μετάφραση NOCTOC

A Roman Colony

We were Greeks,
Our houses at the edge of the Arabian Desert,
But we had two rivers
And a few villages and farms we irrigated with the waters of the rivers,
And we had a few poets too who composed in meter.
And spoke of women,
And flowers.
And in Kinnesrin we built a school for philosophy.
The strange thing is that Aristotle's students came every now and then
And told us about the latest treatises written in Athens.
But we were Greeks and farmers.
We made no weapons,
And did not know how to shape our boys into soldiers.
(Aristotle’s students did not tell us that their teacher
Was training the son of Philip the Macedonian on the conquest of cities! ).
The world changes,
They said.
Even the sun will rise from the West.
……………………………….
………………………………….
…………………………………..
I’m jabbering now, hallucinating
And alone
In Kyriakos's tavern in Sidon.
My clay goblet is blackened
And my hair all white.
I know no one I can tell – in confidence-
That the Romans had banished me
When we became a colony.
But I suspect that Kyriakos already knows all about this.
The world changes,
They said.
Saadi Youssef - Iraqi poet

مستعمّرة رومانيٌة


كنٌا يونانيينّ ، منازلجنا عند تخومِ الصحراءِ العربيةِ :
لكنٌ لنا نهرينِ
وبضعّ قري ، ومزارعّ نسقيها من أمواهِ النهرّينِ “
وكان لنا أيضا شعراءج يجقِيمونّ الأوزانّ
ويحكون عن المرأةِ
والأزهارِ ،
وفي قِنٌسْرِينّ بنينا مدرسة للفلسفةِ
( الأمرج الأغربج أنٌ تلاميذّ أرسطو يأتون إلينا أحيانا
ليقولوا شيئا عن آخِرِ مخطوطات أثينا )
لكنٌا يونانيونّ وفلاٌحونّ
فلم نصنع أسلحة
لم نعرف كيف نجعِدٌج الفتيانّ جنودا
( ما قال تلاميذج أرسطو إن مجعلٌِمهم كان يدرٌِبج ابنّ فيليب المقّدونيٌ علي غزو المدنِ ! )
الدنيا تتغيٌرج
قالوا
حتي الشمسج ستشرقج من جهة الغربِ “
“““““
“““““
“““““
أنا أهذي الآنّ ، وحيدا ، في حانة كِرياكوسّ ب صّيدا
كوبج نبيذي الفخٌارج اسْوّدٌّ
وشّعري ابْيّضٌّ “
ولا أعرفج مّن أجخبرجهج _ حتي سِرٌا _ أنٌ الرومان نفّوني
حين غدّونا مستعمرة :
لكني لا أستبعدج أن يعرفّ كرياكوسج الأمرّ .
الدنيا تتغيٌرج
قالوا “

سعدي يوسف

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2007

ΑΜΕΡΙΚΗ, ΑΜΕΡΙΚΗ: ΠΟΗΜΑ ΤΟΥ ΙΡΑΚΙΝΟY ΠΟΙΗΤΗ ΣΑΑΤΙ ΓΙΟΥΣΕΦ-AMERICA, AMERICA:A POEM BY IRAQI POET SAADI YOUSSEF-أميركا ، أميركا : من قصيدة الشاعر العراق

Ο Σαάτι Γιούσεφ είναι ένας από τους πιο κορυφαίους ποιητές του αραβικού κόσμου. Γεννήθηκε κοντά στη Βασόρα του Ιράκ, το 1934 και άρχισε την ποίηση στην ηλικία των 17. Πήρε τη μόρφωσή του στη Βασόρα και στη Βαγδάτη, και εργάστηκε στη διδασκαλία και τη λογοτεχνική δημοσιογραφία. Το 1958 δημοσίευσε την τέταρτη του και τώρα-διάσημη συλλογή, 51 ποιημάτων, μετά από τη συντριβή της μοναρχίας στο Ιράκ. Άφησε τη χώρα του για δεύτερη και τελευταία φορά το 1979 και έχει ζήσει στη Συρία, το Λίβανο, τη Γιουγκοσλαβία, την Υεμένη, τη Γαλλία και την Ιορδανία, και κατά τη διάρκεια του τέλους της δεκαετίας 60' και της δεκαετίας του 70' έζησε για πολλά χρόνια στην Αλγερία. Έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 30 συλλογές ποίησης, ένα όγκο σύντομων ιστοριών, δύο μυθιστορημάτων, μερικών δοκιμίων, και τεσσάρων τόμων των συλλεγμένων εργασιών του και έχει λάβει διάφορα λογοτεχνικά βραβεία. Έχει μεταφράσει σημαντικούς διεθνείς ποιητές από τα αγγλικά σε Αραβικά, συμπεριλαμβανομένων και των Walt Whitman, Κωνσταντίνο Καβάφη, Γιάννη Ρίτσο, Federico Garcia lorca, Vasco Popa και Ungaretti. Επίσης μετάφρασε μυθιστορήματα του Ngugi wa Thiongo, Wole Soyinka, Nourridine Farah, George Orwell, David Malouf και V S Naipaul. Η ποίησή του έχει μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των γαλλικών, Loin du premier ciel [ μακριά από τον πρώτο ουρανό ], Actes Sud, Paris, το 1999, και πρόσφατα στα Αγγλικά ,από τον Λίβυο/Αμερικάνο ποιητή Χαλίντ Ματτάγα (Khaled Mattawa), το έργο του, Without an Alphabet, Without a Face (Graywolf Press, 2002). [ Χωρίς Αλφάβητο, Χωρίς Πρόσωπο (Graywolf Press, 2002)].
Ο Σαάτι Γιούσεφ τώρα ζει στο Λονδίνο. Είναι βοηθός συντάκτης στη Banipal.
Εδώ παρουσιάζεται ένα μέρος από το μακροσκελές του ποίημα "Αμερική, Αμερική". Η χρίση της αγγλικής γλώσσας σε μερικούς από τους στίχους του δεν είναι τυχαία.

ΑΜΕΡΙΚΗ, ΑΜΕΡΙΚΗ

Και εγώ αγαπώ τα τζιν τη τζαζ και το νησί των θησαυρών
και τον παπαγάλο του Λόνγ Νζιόν Σίλβερ
και τα πεζούλια της Νέας Ορλεάνης
αγαπώ τον Μάρκ Τουέιν και τα ατμόπλοια του Μισισιπή
και τα σκυλιά του Αβραάμ Λίνκολν
αγαπώ τα χωράφια του σιταριού και του καλαμποκιού
και τη μυρωδιά του καπνού της Βιρτζίνια.
Αλλά δεν είμαι αμερικάνος.Αρκεί αυτό για τον πιλότο του φάντομ
να με γυρίσει back to Stone Age!
Δεν χρειάζομαι ούτε το πετρέλαιο, ούτε την Αμερική ,
ούτε τον ελέφαντα ούτε τον γάιδαρο.
'Αφησε με πιλότε, άφησε το σπίτι μου που είναι κτισμένο
με φοινικόφυλλα και αυτή την ξύλινη γέφυρα.
Δεν χρειάζομαι ούτε τη Χρυσή Πύλη σου
ούτε τους ουρανοξύστες σου.

Χρειάζομαι το χωριό μου, όχι την Νέα Υόρκη.
Γιατί ήλθες σε μένα στρατιώτη από την έρημο της Νεβάδας σου,
οπλισμένος στα δόντια;
Γιατί ήρθες από τόσο δρόμο στη μακρινή Βασόρα όπου τα ψάρια
συνήθιζαν
να κολυμπούν δίπλα από τα κατώφλια μας.
Τα γουρούνια δεν προμηθεύονται με ζωοτροφές εδώ.
Έχω μόνο αυτούς τους βούβαλους του ποταμού που μασούν
νωχελικά τους κρίνους του νερού.
Άφησε με μόνο στρατιώτη.
Άφησε την πλεούμενη καλαμοκαλύβα μου
και το ψαροτούφεκό μου.

'Αφησε μου τα αποδημητικά πουλιά και τα πράσινα πλουμιά .
Πάρε τα μουγγρισμένα σιδερένια σου πουλιά
και τα βλήματα τομαχόκ σου.

Δεν είμαι ο εχθρός σου.
Είμαι αυτός που βρέχεται μέχρι τα γόνατα στους ρυζώνες.

'Αφησε με στη κατάρα μου.
Δεν χρειάζομαι την ημέρα της κρισεώς σου.

God Save America
My Home,Sweet Home

Σαάτι Γιούσεφ - Μετάφραση NOCTOC
Saadi Youssef is one of the Arab world's foremost poets.He was born near Basra, Iraq, in 1934 and started writing poetry at the age of 17. He was educated in Basra and Baghdad, and worked in teaching and literary journalism. In 1958 he published his fourth and a now-renowned collection, 51 poems, following the overthrow of the monarchy in Iraq. He left his country for the second and last time in 1979 and has lived in Syria, Lebanon, Yugoslavia, Yemen, France and Jordan, and during the late sixties and seventies for many years in Algeria. He has published more than 30 collections of poetry, a volume of short stories, two novels, some essays, and four volumes of his collected works and has received several literary awards. He has translated major international poets from English into Arabic, including Walt Whitman, C. P. Cavafy, Yannos Ritsos, Federico Garcia Lorca, Vasco Popa and Ungaretti, also novels by Ngugi wa Thiongo, Wole Soyinka, Nourridine Farah, George Orwell, David Malouf and V S Naipaul. His poetry has been translated into several languages, including French, Loin du premier ciel [Far from the first sky], Actes Sud, Paris, 1999, and most recently in English by the Libyan/American poet Khaled Mattawa, Without an Alphabet, Without a Face (Graywolf Press, 2002). Saadi Youssef lives in London. He is a contributing editor of Banipal. Here is a part of Saadi's very long poem"America, America". The use of the English language in some of his verses is not done by accident.

AMERICA, AMERICA
I too love jeans and jazz and Treasure Island
and Long John Silver's parrot and the terraces of New Orleans
I love Mark Twain and the Mississippi steamboats
and Abraham Lincoln's dogs
I love the fields of wheat and corn
and the smell of Virginia tobacco.
But I am not American. Is that enough for the Phantom pilot
to turn me back to the Stone Age!
I need neither oil, nor America herself,
neither the elephant nor the donkey.
Leave me, pilot, leave my house roofed with palm fronds
and this wooden bridge.
I need neither your Golden Gate nor your skyscrapers.
I need my village not New York.
Why did you come to me from your Nevada desert,
soldier armed to the teeth?
Why did you come all the way to distant Basra where fish
used to swim by our doorsteps.
Pigs do not forage here.
I only have these water buffaloes lazily chewing on water lilies.
Leave me alone soldier.
Leave me my floating cane hut and my fishing spear.
Leave me my migrating birds and the green plumes.
Take your roaring iron birdsand your Tomahawk missiles.
I am not your foe.
I am the one who wades up to the knees in rice paddies.
Leave me to my curse.
I do not need your day of doom.

God save America
My Home, sweet Home

Saadi Youssef

أميركا ، اميركا

أنا أيضا أحبٌج الجينز والجاز وجزيرة الكنز
وببغاء جون سيلفر ونوافذ نيو أورليانز
أحبٌج مارك توين ومراكب المسسبي وكلاب ابراهام
لنكولن أحب حقول القمح والذٌجرة ورائحة التبغ الفرجيني
لكني لستج بأميركيٌ أيكفي أنني لست بأميركيٌ حتي يعيدني
طيار الفانتوم إلي العصر الحجري؟
Back to stone _ age!
لا البترولٌ أريدج ولا 'أميركا' لا الفيلّ أريدج ولا الحمار
اتركْ لي أيها الطيار بيتي المسقوف بالسعف وقنطرة
الجذوع لا اريد البوابة الذهبية ولا ناطحات السحاب
أريدج القرية لا نيويورك لماذا جئتني من صحراء نيفادا
أيها الجندي المسلٌح حتي الأسنان؟ لماذا جئتّ إلي
البصرة البعيدة حيث السمك يبلغ عتبات البيوت؟
الخنازير لا ترعي هنا لديٌ فقط تلك الجواميس التي
تمضغ كسلي نيلوفرّ الماءِ اتركني أيها الجنديٌ اتركْ لي
كوخ القصب الطافي وحربة الصياد اترك لي طيوري
المهاجرة وخضرة الريش خذْ طيور الحديد المزمجرة
وصواريخ توماهوك لستج الخصيمّ
أنا المخوٌِض حتي ركبتيٌّ في مناقع الرزٌ
اتركني ولعنتي
لا أريد قيامتك.
ياربٌّ، احفظْ اميركا
موطني، موطني اللذيذ...

God save America
My home, sweet home


سعدي يوسف

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2007

ΧΟΣΕΪΝ ΑΛΙΖΑΝΤΕΧ: ΕΝΑΣ ΠΟΛΥΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΤΟΥ ΙΡΑΝ - HOSSEIN ALIZADEH: AN AWARD WINNING MUSICIAN FROM IRAN

Ο Χοσεΐν Αλιζαντέχ έχει αναγνωριστεί από καιρό ως ένας από τους σημαντικότερους και πιο επιδρώντες συνθέτες και οργανοπαίκτες της περσικής κλασσικής παράδοσης του Ιράν. Τα όργανα επιλογής του είναι τ' αρχαία λαγούτα της Περσίας: το ταρ και το σιτάρ. Σε αυτά τα δύο, ο Αλιζαντέχ έχει προσθέσει το σουρανγκίζ, ένα εξίχορδο λαγούτο. Αν και το σουρανγκίζ εφευρέθηκε περίπου πενήντα χρόνια πριν, ο Αλιζαντέχ έχει τροποποιήσει το όργανο σε σημείο που το έχει κάνει δική δημιουργία του.
Γεννημένος στην Τεχεράνη το 1951, αποφοίτησε από τη σχολή μουσικής του πανεπιστημίου της Τεχεράνης, το 1975 με Β.Α. στη σύνθεση και την απόδοση. Αφού ολοκλήρωσε τις αρχικές του μελέτες, ο Αλιζαντέχ έγινε διευθυντής και σολίστας για την ιρανική εθνική ορχήστρα ραδιοφώνου και τηλεόρασης. Στη συνέχεια δημιούργησε το Σύνολο Αρέφ, μια ομάδα αφιερωμένη στην προώθηση και την πρόοδο της ιρανικής κλασσικής μουσικής. Στις αρχές της δεκαετίας του '80, ο Αλιζαντέχ πήγε για να σπουδάσει σύνθεση και μουσικολογία στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Ένας εξαιρετικά ταλαντούχος συνθέτης, ο Αλιζαντέχ έχει γράψει τη μουσική ταινιών για μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες "νέου κύματος" του Ιράν, συμπεριλαμβανομένου του ''Νγαπέχ'', "οι χελώνες μπορούν να πετάξουν", και "ένας καιρός για τα μεθυσμένα άλογα". Επίσης έχει δημιουργήσει μια μεγάλη δουλειά από δικές του δισκογραφίες. Έχει διδάξει επίσης στο πανεπιστήμιο της Τεχεράνης, στη Σχολή Μουσικής της Τεχεράνης, και του Ιδρύματος Τεχνών της Καλιφόρνιας.
Αυτήν την περίοδο, ο Αλίζαντέχ ξοδεύει ένα μεγάλο μέρος του χρόνου του περιοδεύοντας τον κόσμο με δύο άλλους θρυλικούς ιρανούς καλλιτέχνες, τον αοιδό Μοχάμαντ Ρέζα Σαζαρϊάν και τον αριστοτέχνη στον κεμενζέ Καϊχάν Καλχόρ. Το τρίο, συν τον γυιo του Σαζαρϊάν, τον Χομαγιούν Σαζαρϊάν, εκτελούν μαζί ως μάστορες της περσικής μουσικής, και η ομάδα έχει κερδίσει τρία βραβεία Γράμμι για τα άλπουμ τους Without You (χωρίς εσένα) και Faryad (Φαργιάντ), και πιο πρόσφατα, το 2007 για το Endless Vision (Ατελείωτο Όραμα). Αυτή την φορά με συμμετοχή του Αρμένιου μουσικού, Νζιβάν Κασπαρϊάν.


ΓΙΑ Ν’ΑΚOYΣΕΤΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΑΛΙΖΑΝΤΕΧ ΠΑΤΗΣΤΕ ΚΑΤΩ

(Όταν ανoίξει η ιστοσελίδα του Rapidshare,πατήστε στο Free. Ξανά άλλη ιστοσελίδα θα ανοίξει όπου θα βάλετε στο άδειο κουτάκι τα γράμματα που θα σας δοθούν. Μετά πατήστε το download που είναι δίπλα για να κατεβάσετε την μουσική.)

http://rapidshare.com/files/76869047/01_-_Overture.mp3.html
http://rapidshare.com/files/76870790/02_-_Variations_on_Naghme.mp3.html
http://rapidshare.com/files/76873461/04_-_Nahoft_and_Foroud.mp3.html
http://rapidshare.com/files/76876173/11_-_Search.mp3.html

Hossein Alizadeh, is a three times Grammy Award nominated Iranian composer, Radif-preserver, researcher, teacher, and excellent tar and setar instrumentalist and improvisor, dubbed by many as an Ostad (Master) of Persian music. He is considered by critics to be one of the most promising artists of his generation.Alizadeh has won the Grammy award for his and his group's albums Without You and Faryard.Recently he has been nominated for the 2007 Grammy Award along with Armenian musician, Djivan Gasparyan, for their collaboration album, The Endless Vision.
Hossein Alizadeh was born in Tehran, Iran, in 1951. After graduating from the Music Conservatory, he entered the School of Music of the University of Tehran in 1975 where he received his bachelor's degree in composition and performance. During the same period he studied with various masters of Traditional Persian Music such as Houshang Zarif, Ali Akbar Shahnazi, NurAli Borumand, Mahmood Karimi, Abdollah Davâmi, Yousef Foroutan, and Saied Hormozi. From these masters he learned the Radif of Persian classical music. Upon completion of his studies, he was awarded a position with the National Orchestra. He became the conductor and soloist of the Iranian National Orchestra of Radio and Television of Iran and began a solo career through which he has performed both in Iran and abroad. He established the Aref Ensemble and worked with the Shayda Ensemble, both dedicated to the promotion and advancement of Persian classical music. Alizadeh's first professional experience in Europe was his participation in the orchestra of the famous Bejart Ballet Company in performance of Gulistan, a ballet by Maurice Bejart. In the early 1980's, he further expanded his formal education by studying composition and musicology at the Universityr of Berlin. Alizadeh has performed extensively throughout the United States, Europe, and Asia and has appeared on many radio and television programs, including Radio France, RIAS in Berlin, WDR in Cologne, the BBC, KCRW in Los Angeles, and KPFA in Berkeley. Some of Alizadeh's most noted compositions are, The Nava Improvisations (1976), Riders of the Plains of Hope (1977), Hesar (1977), Revolt (1983) for harp, string orchestra, and percussion, NeyNava (1983), Dream (1986) for harp and flute, Torkaman (1986), Raz-O-Niaz (1986), and Song of Compassion (1991). Many consider Alizadeh as one of the most important figures in contemporary Persian music. He has taught at the University of Tehran and the Tehran Music Conservatory. He has written and published a number of etudes for tar and has recorded the enfire body of the Radif based on the interpretation of Mirza Abdullah for Tar and Setar."


TO LISTEN TO SOME OF ALIZADEH'S MUSIC PRESS DOWN

(When rapidshare's web page opens up press on free.Again another web page will open up.Put in the empty box the letters given to you and press on download which is next to it in order to download the music)

http://rapidshare.com/files/76869047/01_-_Overture.mp3.html
http://rapidshare.com/files/76870790/02_-_Variations_on_Naghme.mp3.html
http://rapidshare.com/files/76873461/04_-_Nahoft_and_Foroud.mp3.html
http://rapidshare.com/files/76876173/11_-_Search.mp3.html

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2007

ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ - THE NATIVITY AS DEPICTED IN THE BYZANTINE ART OF CYPRUS

Το κορυφαίο γεγονός της Ενανθρώπισεως και Σαρκώσεως του Χριστού αποτελεί μια από τις πιο συχνές σκηνές στην τέχνη των ορθοδόξων εκκλησιών σ' ολόκληρο τον βυζαντινό κόσμο. Η Γέννηση απεικονίζεται όχι μόνο σε εντοίχια ψηφιδωτά, τοιχογραφίες, φορητές εικόνες και μικρογραφίες χειρογράφων, αλλά και σε άλλα είδη τέχνης εκτός από τη ζωγραφική, όπως σε χρυσοκεντήματα, σε είδη αργυροχοΐας και ξυλόγλυπτα, όπου με άλλα μέσα και χωρίς τη δυνατότητα της απόδοσης λεπτομερειών, που έχει ο χρωστήρας δίνεται με πιο απλοποιημένο τρόπο το μήνυμα των Χριστουγέννων.
"Η Περθένος σήμερον τον υπερούσιον τίκτει, και η γη το Σπήλαιον, τω απροσίτω προσάγει.
Άγγελοι μετά Ποιμένων δοξολογούσι. Μάγοι δε μετά αστέρος οδοιπορούσι".
Το Χριστουγεννιάτικο κοντάκιο θέτει ήδη το θείο συμβάν μέσα στο λόγο. Η κτίση συμμετέχει στο μυστήριο της γεννήσεως το Θεού, γύρω από τη φάτνη του Θεανθρώπου. Όλα τα κτίσματα σκύβουν εκστατικά και προσφέρουν δείγματα ευλάβειας:
"οι Άγγελοι τον ύμνον, οι ουρανοί τον Αστέρα, οι Μάγοι τα δώρα, οι Ποιμένες το Θαύμα. η γη το σπήλαιον, η έρημος την φάτνην, ημείς δε Μητέραν Παρθένον". Προστίθενται, ακόμα, τα ζώα και τα φυτά, που εκπροσωπούν το ζωικό και φυτικό βασίλειο.

Σε βραχώδες τοπίο εικονίζεται σπήλαιο με τη Θεοτόκο πάνω σε στρωμνή και τον Χριστό δίπλα της σπαργανομένο σε φάτνη. 'Εξω από το σπήλαιο διαδραματίζονται διάφορες σκηνές, που
συνδέονται με το γεγονός της Γεννήσεως.Οι ποιμένες δέχονται από τους αγγέλους το χαρμόσυνο άγγελμα. Οι σοφοί Μάγοι από την ανατολή, Βαλτάσαρ, Μελχιόρ και Γάσπαρ, έρχονται καθοδηγούμενοι από τον αστέρα να προσφέρουν τα πολύτιμα δώρα τους, χρυσό και λίβανο και σμύρνα, στο νεογέννητο Θείο Βρέφος.
Στο κάτω μέρος της παράστασης της γεννήσεως εικονίζονται δύο ακόμα σκηνές, παρμένες από την Ορθόδοξη Ιερά Παράδοση. Αριστερά ο Ιωσήφ καθισμένος κοιτάζει σκεπτικός και εκστατικός την εκ Παρθένου Γέννηση του Θεανθρώπου. Δεξιά απεικονίζεται το πρώτο λουτρό που δέχεται ο Χριστός ως βρέφος.

Η στάση της Παναγίας δηλώνει Ορθόδοξες δογματικές αντιλήψεις. Η Παναγία εικονίζεται άλλοτε καθισμένη κοντά στη φάτνη, άλλοτε ανακεκλιμένη, άλλοτε γονατιστή και πιο σπάνια να θηλάζει. Στις περιπτώσεις όταν η Παναγία εικονίζεται να κάθεται δείχνοντας ότι δεν πέρασε τις ωδίνες του τοκετού τονίζεται η Θεία προέλευση του Χριστού από την Παρθένο Μητέρα του. Τέτοια περίπτωση είναι η απεικόνιση της Παναγίας στη σκηνή της Γεννήσεως στην εκκλησία της Παναγίας του χωριού Μουτουλλάς. Οι περισσότερες ωστόσο παραστάσεις δείχνουν την Παναγία ξαπλωμένη σε στρωμνή να ξεκουράζεται, υποδεικνύοντας την ανθρώπινη φύση του Χριστού, την ενανθρώπιση του Θείου και την πραγματικότητα του γεγονός.
Γύρω από το κεντρικό θέμα με την Παναγία και τον Χριστό, η απεικόνιση συμβάντων με μη ιερά πρόσωπα δίνει την ευχέρεια στον τεχνίτη να αποδώσει με ασφάλεια και ρεαλισμό στοιχεία και στιγμιότυπα της καθημερινής ζωής.

Μέσα από τις απεικονίσεις της Γεννήσεως μπορεί κανείς να παρακολουθήσει την πορεία της βυζαντινής τέχνης και ειδικότερα της ζωγραφικής στην Κύπρο. Κατά τον 11ο και τον 12ο αιώνα η Κύπρος βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της Κωνσταντινούπολης και έχει στενές σχέσεις με αυτή. Αυτοκράτορες και υψηλά ιστάμενοι αξιωματούχοι γίνονται ιδρυτές μονών και αναλαμβάνουν τη δαπάνη ανέγερσης και τοιχογράφησις εκκλησιών. Κωνσταντινουπολίτες ζωγράφοι έρχονται να ιστορήσουν ναούς και μοναστήρια. Ανάμεσα τους ζωγραφισμένη στα 1192 και η εκκλησία του Άρακος στην οποία σώζεται η πιο παλιά ακέραιη παράσταση της Γεννήσεως στην Κύπρο. Η υστεροκομνήνεια παράδοση επιβιώνει στην Κύπρο και μετά την κατάληψη της από τους σταυροφόρους στα 1191.

Παράλληλα η Κύπρος αποκομμένη από την τέχνη της πρωτεύουσας δέχεται επιδράσεις από την Ανατολή και τη λεγόμενη σταυροφορική τέχνη. Δείγμα της τέχνης αυτής είναι η τοιχογραφίες στην εκκλησία της Παναγίας του Μουτουλλά (1280). Κατά τον 14ο αιώνα οι επαφές με το Βυζάντιο αποκαθίστανται εν μέρει και η ζωγραφική της Κύπρου γνωρίζει την παλαιολόγεια τέχνη. Παράλληλα Κύπριοι σπουδάζουν στην Ιταλία και γνωρίζουν την τέχνη και τις αντιλήψεις της Αναγέννησης. Τις σχέσεις αυτές μαρτυρεί σειρά τοιχογραφιών, όπως αυτές στο παρεκκλήσιο του Ακαθίστου Ύμνου, στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Λαμπαδιστή στο χωριό Καλοπαναγιώτης, γύρω στα 1500. Στο β' μισό του 15ο αιώνα αναπτύσσεται η Κυπριακή Σχολή ζωγραφικής η οποία διατηρεί αφενός τη μακροχρόνια παράδοση της βυζαντινής ζωγραφικής και αφετέρου αφομοιώνει τις επιδράσεις της ιταλικής τέχνης. Η τέχνη αυτή έδωσε μεγάλο αριθμό τοιχογραφιών και φορητών εικόνων σ' ολόκληρη την Κύπρο. Μεταξύ αυτών οι τοιχογραφίες του καθολικού της Μονής του Αγίου Νεοφύτου στην Πάφο, οι τοιχογραφίες στην εκκλησία του Σταυρού του Αγιασμάτι στην Πλατιναστάσα, της εκκλησίας της Παναγίας στο Παλαιχώρι και άλλες.

Η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία χρησιμοποιεί ξύλινους φορητούς πίνακες με θρησκευτικές παραστάσεις, όπως τα επιστύλια, που τοποθετούνται πάνω από το τέμπλο, ή φορητές εικόνες για το εικονοστάσι και το προσκυνητάρι. Το θέμα της Γεννήσεως απαντάται σε επιστύλια, ήδη από τον 140 αιώνα. Η δημιουργία των ψηλών ξυλόγλυπτων εικονοστασίων κατά τον 16ο αιώνα συμπεριέλαβε και εικόνες από τη ζωή του Χριστού, το Δωδεκάορτο. Ανάμεσα στις εικόνες της Γεννήσεως ξεχωρίζουν αυτές από τις εκκλησίες των χωριών Δερύνειας, Κλωνάρι, και Κούρδαλι.

Στα 1571 η Κύπρος καταλαμβάνεται από τους Τούρκους και υπάγεται υπό το ίδιο καθεστώς με τον υπόλοιπο βυζαντινό κόσμο. Η βυζαντινή παράδοση επιβιώνει αναπτύσσοντας την τοπική ματαβυζαντινή τέχνη όπως αυτή παρουσιάζεται μέσα από εικόνες, χρυσοκεντήματα, έργα ξυλογλυπτικής και αργυροχρυσοχοΐας. Δείγμα ύστερης μεταβυζαντινής ζωγραφικής στην Κύπρο είναι οι τοιχογραφίες του καθεδρικού ναού του Αγίου Ιωάννου των ετών 1740-1750 στην Λευκωσία, όπως επίσης και σειρά φορητών εικόνων.

The portrayal of the supreme event of the incarnation of Christ is one of the most common scenes in the paintings of the Orthodox churches throughout the Byzantine world. The nativity is represented not only in wall mosaics, wall paintings, portable icons and hand-painted miniatures, but also in other forms of art besides painting, such as gold embroidery, silverware and wood carvings, in which the message of Christmas is conveyed through different means but without the amount of detail made possible by the painter's palette.

"This day the Holy Virgin brings forth the Divine Child, and the earth makes the deep cave accessible. Angles and shepherds sing praises, and the Magi follow the Star". With these words the Christmas canticle describes the divine event. The whole of creation gathers around the manger of the Son of God in order to take part in the sacrament of the Nativity. God's creations bow in ecstasy and make offerings of devotion: "the Angles offer a Hymn, the sky the Star of Bethlehem, the magi bring gifts, the shepherds the miracle, the Earth the Cave, the desert the Manger, and our gift is the Virgin Mother". To these may also be added representatives of the animal and plant kingdom.

Set against a rocky landscape, the cave is at the center of the painting, with the Holy Virgin on a bed and the Holy Infant in swaddling cloths besides her. Outside the cave, various related scenes unfold. The shepherds receive the good tidings from the angles. Balthazar, Melchior and Gaspar, the three wise Kings from the East, guided by the star, have come to the manger in order to offer their precious gifts of gold, frankincense and myrrh to the new born infant deity. In the lower parts of the picture of the Nativity are depicted two more scenes from Sacred Orthodox Tradition. On the left, Joseph can be seen seated, gazing in ecstasy and in deep thought at the immaculate birth of the Son of God. On the right is depicted the first bath taken by the infant Jesus.

The Holy Virgin's position varies according to perceptions of Orthodox dogma. She is sometimes pictured seated close to the manger, sometimes kneeling and more rarely, suckling the child. The seated position, which implies that she has not suffered the agonies of childbirth, emphasizes the divine provenance of Christ through his Virgin Mother. An example of this is the portrayal of the Virgin Mary in the scene of the Nativity at the church of Panayia in the village of Moutoullas. Most paintings however, show the holy Virgin resting on a bed of straw in a recumbent position, in order to demonstrate the human nature of Christ and the incarnation of the Divine as well as the reality of the event.
The depiction of events featuring non-divine persons around the central subject of Mary and the Holy Infant allowed artists to create charming mainly bucolic, scenes and, in a realistic style, to present moments of everyday life.

Through depictions of the Nativity it is possible to follow the course of Byzantine Art-particularly painting in Cyprus. During the 11th and the 12th centuries, Constantinople showed a great deal of interest in Cyprus, and relations between the two were close. Emperors and high-ranking officials established monasteries and sponsored the building of churches and the decoration of the interiors with wall paintings. Painters from Constantinople came to Cyprus to decorate churches and Monasteries. One such church is that of Panayia tou Arakos, painted in 1192, in which is preserved intact the oldest painting of the Nativity in Cyprus. Late-Comnenian tradition survived in Cyprus even after the island's occupation by the Crusaders in 1191.

At the same time, cut off as it was from the art of the capital, the island was subject to influences from the East and the Crusader painting, as it was known. An example of this style of painting can be seen in the murals of the Church of Panayia at Moutoullas (1280) in the 14th century, contacts with Byzantium were partly re-established, and Cyprus became acquainted with Palaeologan art. At the same time, Cypriots began to study in Italy and came into contact with the art and ideas of the Renaissance. This influence is clearly visible in a series of paintings such as those in the chapel of the Akathistos Hymnos at the Monastery of Ayios Ioannis Lampadistis at the village of kalopanayiotis.

During the second half of the 15th century, the Cypriot School of Painting developed. While preserving the long tradition of Byzantine painting, the Cypriot school also assimilated the influences of Italian art. Painters of this school have produced a large number of wall paintings and portable icons throughout Cyprus. These include the murals of the Katholikon (or main Church) of the Monastery of Ayios Neophytos in Paphos, the Murals of the church of the Holy Cross of Ayiasmatis at the village of Platinastasa, the Church of Panayia at the village of Palaichori, and many others.

In order to depict religious scenes, the Eastern Orthodox Church uses portable wooden paintings, like the epistyles which are placed above the iconostasis, or portable icons. The nativity may be observed on epistyles from as early as the 14th century. The high iconostasis made of carved wood, which came into use during the 16th century, also showed scenes from the life of Christ Christ called the Dodekaorto. The Nativity scenes depicted at the churches of the villages of Dherynia, klonari, and kourdali, are among the most noteworthy.

In 1571, Cyprus was conquered by the Turks and came under the same yoke as the rest of the Byzantine world. Byzantine tradition survived through the development of the local post-byzantine art as this appeared through icons, emboideries, wood carvings and gold and silver metal work. Examples of late post-Byzantine art in Cyprus can be seen in the wall paintings of Saint Ioannis Cathedral (1740-1750) in Nicosia and in a number of portible icons.

Από το Ημερολόγιο 2000 της Τράπεζας Κύπρου.-From the calendar 2000 of the Bank of Cyprus