ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2008

ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΓΑΜΗΛΙΟ ΕΘΙΜΟ: ΕΜΠΛΟΚΗ ΚΑΙ ΣΦΑΓΗ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΗΣ ΝΥΦΗΣ - A CYPRIOT WEDDING CUSTOM: FIGHTING AND KILLINGS AT THE VILLAGE OF THE BRIDE

Ένα πρωτότυπο έθιμο με αφορμή το γάμο στη παραδοσιακή Κύπρο ήταν η εμπλοκή και η σφαγή που γινόταν, όταν ο γαμπρός και η νύφη προέρχονταν από διαφορετικά χωριά. Αυτό το έθιμο εξαφανίστηκε κατά τον καιρό της αγγλικής κατοχής της Κύπρου, επειδή τα αγγλικά δικαστήρια τιμωρούσαν με μεγάλα πρόστιμα κάθε απόπειρα τέτοιας εμπλοκής. Προηγουμένως οι Τούρκοι το επέτρεπαν και έβλεπαν με ευχαρίστηση τους Έλληνες του νησιού να συγκρούονται και να σκοτώνονται μεταξύ τους. Όσοι περισσότεροι σκοτώνονταν, τόσο το καλύτερο για αυτούς.
Ο γαμπρός επέλεγε από το χωριό του όσο το δυνατό περισσότερους αληθινούς και ψεύτικους κουμπάρους και όσο το δυνατό μεγαλύτερο αριθμό ανδρών για να πάει στο χωριό της νύφης και να την ζητήσει για να την πάρει στο χωριό του όπου θα έμεναν και θα γινόταν και η γαμήλια τελετή. Αλλά και η νύφη και το χωριό της ενδιαφέρονταν να καλέσουν στο γάμο επίσης όσο το δυνατό περισσότερους άνδρες. Οι συγχωριανοί της νύφης περίμεναν στην είσοδο του χωριού την έφιππη πομπή των συγχωριανών του γαμπρού. Η είσοδος του γαμπρού στο ξένο χωριό της νύφης και η άρνηση του να κατεβεί από το άλογο στο πρώτο σπίτι του χωριού που θα συναντούσε, εθεωρείτο σαν κακοί οιωνοί για το χωριό. Για το λόγο αυτό οι συγχωριανοί της νύφης απαιτούσαν από τους άλλους να κατεβούν από τα άλογα τους πριν από το χωριό και να φτάσουν περπατώντας μέχρι το σπίτι της νύφης, τραβώντας πίσω τους τα ζώα.
Ο γαμπρός όμως και οι συγχωριανοί του, αντιστέκονταν συχνά σε αυτό το αίτημα. Κάποτε επιλέγαν ένα μέσο δρόμο. Ο γαμπρός προσέφερε όταν αναγκαζόταν στους συγχωριανός της νύφης για παράδειγμα ένα η δύο πιθάρια κρασί που είχαν χωρητικότητα γύρο στα 300 λίτρα το ένα. Αν δεν κατάφερναν να συμφωνήσουν και ο γαμπρός και η συνοδεία του δεν κατέβαιναν με τη θέληση τους από τα ζώα, το αποτέλεσμα ήταν μια αιματηρή σφαγή και αυτό το αποτέλεσμα ήταν και το πιο σύνηθες. Τα απαραίτητα ρόπαλα βρίσκονταν εκεί έτοιμα για δράση. Αν νικούσε η πλευρά του γαμπρού, τότε ακολουθούσε μια γιορταστική πομπή παρόμοια με την είσοδο ενός άρχοντα σε εχθρική πόλη που έχει κυριευθεί. Αν κέρδιζε η άλλη πλευρά, τότε ο γαμπρός αφού κατέβαινε από το άλογο του ματωμένος, γδαρμένος και κτυπημένος, με κουρελιασμένο το γιορτινό κουστούμι του θα έπρεπε να συρθεί με τα πόδια μέχρι την πόρτα του σπιτιού της νύφης, χλευασμένος από τους νικητές που στέκονταν στις δύο μεριές του δρόμου. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο γαμπρός συρόταν νεκρός στην πόρτα της νύφης, και αντί για γάμος γινόταν κηδεία στο χωριό του με επακόλουθο να ξεκινήσουν άλλες βεντέτες και σκοτωμοί μεταξύ των δύο χωριών.

Άλλη μια δραματική σκηνή εξελισσόταν, όταν η νύφη εγκατέλειπε το πατρικό της σπίτι και το χωριό της για να ακολουθήσει τον γαμπρό. Την άρπαζαν με βία και με κλάματα, και με κλωτσιές και κτυπήματα κατάφερναν να την βάλουν πάνω στο άλογο πίσω από τον γαμπρό. Επαναλάμβανε τις προσπάθειες της και πολλές φορές κατάφερνε να πέσει από το άλογο. Το θέατρο έληγε όταν την έπιανε κάποιος, την τοποθετούσε πάνω στο άλογο και αφού έβαλε τα χέρια της γύρο από το γαμπρό, την έδενε γύρο του με μεταξωτά φανταχτερά μαντήλια. Όσο πιο δραματικά υποδυόταν η νύφη σε αυτό το ρόλο, τόσο περισσότερο έδειχνε πόσο πολύ αγαπούσε τους γονείς της και το χωριό της.

On the occasion of marriage in traditional Cyprus, an unusual custom was the fighting and the slaughtering which took place when the groom and the bride came from different villages. This custom disappeared during the time of the British possession of Cyprus because the British court punished with big fines any attempt of such entanglement. Previously the Turks allowed it and saw with pleasure the Greeks of island fighting between themselves and killing each other. The more that were killed, so much the better for them.
The groom chose from his village as many as possible of his genuine or false best men and as big as possible, the number of men from his village in order to go to the village of the bride and ask for her hand so that he could bring her back to his village for the marriage ceremony and also to live there .However, the bride and her village was also interested to have invitations made for her marriage to as many men as possible from her village as well. The bride waited for the entry into her village of the horseback riding procession of the groom and the men from his village in the foreign village of the bride. The groom's refusal to get down from his horse at the first house that he would meet at the brides village, was considered as being bad omens for the village. For this reason the village men of the bride demanded that the groom's procession should get down from their horses before the entrance of the village and that they must walk to the house of the bride, pulling the animals behind them.
The groom and his procession however often resisted this demand. Sometimes they chose a medium alternative. The groom offered when he was forced by such circumstances a gift to the village men of the bride. For example he would offer them one or two clay pots of wine which had a capacity of about 300 liters each. If they did not accomplish to agree and the groom and his escortment did not get down from their horses with their will, the result was a bloody slaughter and this result was unfortunately the most usual. The essential clubs were brought there ready for action. If the side of the groom won, then a very joyous procession followed which resembled that of a noble man who had just conquered a hostile city. If the other side won, then the groom after he had gotten down from the horse, all wounded, scratched, with his body full of blood and his formal costume all ripped up, had to be pulled from his legs while on the ground all the way up to the door of the house of bride, being made fun of by the victors who stood by the two sides of the street. It was not unusual for the groom to be pulled dead at the door of bride, and instead of a marriage, a funeral took place at the groom's village with the consequence of having other vendettas and killings staring between the two villages.

Another dramatic scene evolved, when the bride left her father's house and her village in order to follow the groom to his village.They would seize her with violence and with cries, and with kicks and blows from her side, they would manage to put her on the horse behind the groom. She repeated her efforts and many times she would accomplish to fall from the horse. Then some-one would take her and place her again of the back of the horse and put her hands around the groom's body, tyeing her up with silk, colorful head kerchiefs .The more dramatically this role was impersonated by the bride, the so much more she showed how much she loved her parents and her village.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου