ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2008

ΙΡΑΝ: ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ - IRAN: WAITING FOR THE BARBARIANS

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

Aπό το ποιήμα "Περιμένοντας τους Βαρβάρους" του Κ. Π. Καβάφη

Αυτή τη φωτογραφία την έβγαλα σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου καφέ στη Τεχεράνη. Η χειρόγραφη επιγραφή που είναι κολλημένη στη τηλεόραση γράφει τα ακόλουθα '' οι γυναίκες πρέπει να φορούν τις μαντίλες τους''.Τ ώρα, αυτή την επιγραφή μπορεί κάποιος να τη δει σε πολλά δημόσια μέρη στο Ιράν και δεν υπάρχει τίποτα περίεργο επί τούτου. Αυτό που καθιστά αυτή τη συγκεκριμένη επιγραφή διαφορετική από τις άλλες είναι ότι έχει ένα πολύ σαρκαστικό υπόβαθρο στο μήνυμα του. Δίνει ένα άλλο μήνυμα μέσα από το ίδιο το μήνυμα. Αυτό είναι το μήνυμα της κρατικής προπαγάνδας και των κρατικών μέσων πληροφόρησης και ο ιδιοκτήτης βρήκε ένα πολύ έξυπνο τρόπο να το επικρίνει και συγχρόνως να μείνει ατιμώρητος κάνοντας το.
Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα από τα πολλά άλλα με τα οποία οι ιρανοί έχουν βρει ένα τρόπο να επαναστατήσουν και να επικρίνουν το καθεστώς τους χωρίς ταυτόχρονα να συλλαμβάνονται. Η μεγάλη πλειοψηφία των ιρανών ξέρει πολύ καλά τη λυπητερή κατάσταση ύπαρξης μέσα στην οποία ζουν. Ξέρουν ότι δεν έχουν καμία ελευθερία, ότι κυβερνιούνται από μια ομάδα θρησκευτικών φανατικών που όχι μόνο δεν τους αντιπροσωπεύουν αλλά προσβάλλουν τους ίδιους και τον ιρανικό πολιτισμό. Για τους ιρανούς το ισλάμ είναι μια θρησκεία που παρουσιάστηκε στη χώρα τους από τους άραβες εισβολείς και που τους ανάγκασαν να το ασπαστούν. Μπορεί να είναι εκπληκτικό για τους περισσότερους ανθρώπους, αλλά στο Ιράν γύρο στο 40% του πληθυσμού είναι είτε καθαρά άθεοι είτε μη εν ενεργεία μουσουλμάνοι. Το γεγονός ότι το Ιράν κυβερνιέται από ένα ισλαμικό προσανατολισμένο προς τους άραβες καθεστώς έρχεται σε αντίθεση με αυτό. Το Ιράν κυβερνιέται από μια ισλαμική ''Δημοκρατία'' που επιβάλλει μια θρησκεία και ένα τρόπο ζωής για τα οποία σχεδόν ο μισός πληθυσμός πολύ λίγο νοιάζεται.
Η ζωή στο Ιράν, είναι όπως τη διαβίωση σε μια ανοικτή φυλακή. Κανένας δεν μπορεί να καταλάβει πόση σημασία έχει η απώλεια της προσωπικής ελευθερίας και τη σημαίνει έως ότου τη χάσει ο ίδιος. Οι ιρανοί ζουν χωρίς οποιαδήποτε προσωπική ελευθερία. Όλες οι πτυχές της ζωής τους ρυθμίζονται, από τον τρόπο που ντύνονται, τη σεξουαλική τους ζωή, τις φιλίες και τη καθημερινή ύπαρξή τους. Παραδείγματος χάριν, είναι απαγορευμένο στους ιρανούς να κάνουν φιλίες με τους τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα εκτός αν έχουν την ειδική άδεια ως τουριστικοί οδηγοί. Για τους πιο πολλούς ιρανούς που η εμπειρία του σεξ είναι άγνωστη εκτός αν παντρευτούν, έτσι δεν έχουν καμία σεξουαλική διέξοδο. Η μουσική και ο χορός που είναι τόσο σημαντικά για τους ανθρώπους, έχουν εξαλειφθεί από τους δημόσιους χώρους. Σύμφωνα με το ισλαμικό καθεστώς, το αίσθημα της χαράς και η απόλαυση της ζωής είναι ενάντια στο Ισλάμ και σχεδόν το μισό έτος στο Ιράν αφιερώνεται στο πένθος και στο αίσθημα της λύπης για τους θανάτους των 12 ιμάμηδων. Αυτές ονομάζονται "ημέρες της λύπης'' κατά τις οποίες οι θρησκευόμενοι άνδρες φορούν μαύρα. Οι δε γυναίκες, φορούν μαύρα ολόχρονα. Μαύρο είναι το εθνικό χρώμα του Ιράν και είναι παντού. Σπάνια θα δει κάποιος οποιοδήποτε άνθρωπο να φορεί φωτεινά ρούχα δεδομένου ότι το καθεστώς δεν επιτρέπει στους ιρανούς τα χρώματα στην ένδυση τους. Οι ιρανές φαίνονται σαν σκιές περπατώντας μέσα στην αβάσταχτη ζέστη τυλιγμένες μέσα στα μαύρα Σαντόρς, χιλιάδες και χιλιάδες μαύρα σαντόρς που κινούνται στους δρόμους. Το σκοτάδι και η κατάθλιψη είναι παντού. Είτε είναι "Μαύρες Μέρες'' ή όχι, οι μέρες στο Ιράν είναι μακρές και καταθλιπτικές. Η χαρά είναι κάτι κακό, το χαμόγελο και το γέλιο από χαρά δεν είναι κάτι που θα δεις πολύ συχνά στο Ιράν. Ο κόσμος ζει στην ανοικτή του φυλακή φοβισμένος από την κυβέρνηση του και ο ένας από τον άλλο.
Το Ιράν έχει 70 εκατομμύρια πληθυσμό και η μεγάλη πλειοψηφία αυτών των εκατομμυρίων των ανθρώπων είναι νέοι. Μεγάλωσαν κατά τη διάρκεια της ισλαμικής επανάστασης, και αυτός είναι ο μόνος τρόπος ζωής που ξέρουν και έχουν μάθει. Οι μέρες του Σάχη λέγονται σε αυτούς από τους πατέρες και τους παππούδες τους. Ξέρουν ότι ζουν σε μια μεγάλη φυλακή αποκαλούμενη Ιράν και μισούν κάθε ημέρα για αυτό. Η ανοικτή σύγκρουση και ανυποταγή θα τους στοιχίσει οι ζωές τους, έτσι βρήκαν άλλους τρόπους να δείξουν τη διαφωνία τους με τους εξουσιαστές τους. Οι άνδρες αφήνουν μακριά μαλλιά ,ένας άλλος τρόπος είναι η αποφυγή της χρησιμοποίησης αραβικών λέξεων στο λεξιλόγιο τους προτιμώντας να κρατήσουν τη γλώσσα τους τα φαρσί όσο μακρυά από τα αραβικά γίνεται. Το καθεστώς που προσπάθησε να αραβοποίηση τη γλώσσα φαρσί με την εισαγωγή πολλών αραβικών λέξεων σε αυτή, και με τη καταστροφή του ιρανικού πολιτισμού μέσω της αλλαγής των ονομάτων των δρόμων από τα φαρσί στα αραβικά. Ένας άλλος τρόπος για να δείξουν την απόσταση τους από το ισλαμικό καθεστώς είναι να γίνουν άθεοι ή ξανα-υιοθετούν κρυφά την αρχικά τους θρησκεία,τον Ζωροαστρισμό. Εντούτοις εάν δείξουν ανοιχτά ότι δεν είναι πλέον μουσουλμάνοι, θα τους σκοτώσουν.
Στη μέση όλων αυτών, έρχεται η Αμερική. Πολλοί Αμερικανοί και μη Αμερικανοί που ξέρουν πολύ λίγα για το Ιράν νομίζουν ότι οι ιρανοί μισούν τους Αμερικανούς. Η αλήθεια είναι ακριβός το αντίθετο. Οι ιρανοί αγαπούν την Αμερική και οτιδήποτε είναι αμερικάνικο. Στα μάτια τους η Αμερική είναι η χώρα που στέκεται ανοιχτά ενάντια στο μισημένο καθεστώς τους και βλέπουν τον αμερικάνικο τρόπο της ζωής ως μια εναλλακτική λύση στον δικό τους που είναι επιβαλλόμενος από το ισλαμικό κράτος τους. Για αυτό το σκληρό ροκ είναι πολύ δημοφιλή στο Ιράν ανάμεσα στη νεολαία και είναι ζωντανό και τα πάει καλά ακόμη και αν είναι επίσημα απαγορευμένη μουσική και πρέπει να επιζήσει στο υπόγειο. Για τα εκατομμύρια των νέων και μη τόσο νέων ιρανών που βλέπουν τη ζωή τους να κλέβεται και να τους την παίρνει το καθεστώς τους, δεν αντέχουν να περιμένουν τη μέρα που αυτό το μισημένο ισλαμικό καθεστώς ανατραπεί έτσι ώστε να μπορούν να είναι ελεύθεροι για ακόμη μια φορά. Η μόνη ελπίδα τους είναι τώρα η Αμερική, και ελπίζουν ότι η Αμερική θα εισβάλει στο Ιράν και θα τους ελευθερώσει από τους μουλάδες και τη καταθλιπτική ζωή τους.

NOCTOC

What are we waiting for, assembled in the forum?
The barbarians are due here today.
Why isn't anything happening in the senate?
Why do the senators sit there without legislating?
Because the barbarians are coming today.
What laws can the senators make now?
Once the barbarians are here, they'll do the legislating.

part of the poem ''Waiting for the Barbarians'' By C. P. Cavafy

I took this photo at one of my most favorite cafes in Tehran. The hand written sign stuck on the T.V reads the following ''Women must wear their hedjabs''. Now this sigh can be seen in many public places in Iran and there is nothing strange about it. What makes this sign different from the others is that it has a very sarcastic undertone in its massage. It gives another message under the message itself. This is the message of state Propaganda and state run media and the owner found a very clever way to criticize it and at the same time get away with it.
This is just one example of many others in which Iranians have found a way to revolt and criticize their regime without actually being arrested. The vast majority of Iranians know very well the sad state of existence they live in. They know that they have no freedom, that they are ruled by a bunch of religious fanatics who not only do not represent them but insult them and Iranian culture. For Iranians Islam is a religion brought in the country by the Arab invaders and was forced on them. It might be surprising to most people, but in Iran about 40% of the population are either pure atheists or non practicing Muslims. The fact that Iran is ruled by an Islamic -Arab oriented regime contradicts that. Iran is an Islamic Republic imposing a religion and a way of life which almost half the population cares little about.
Living in Iran, is like living in an open prison. A person cannot understand what loss of personal freedom means until he/she looses it himself. Iranians live their lives without any personal freedom. All aspects of their lives are regulated. From the way they are dressed to their sexual lives, to their friendships and daily existence. For instance, it is forbidden to Iranians to make friends with tourists visiting the country unless they have special license as tour guides. For many Iranians the pleasure of sex is not experienced unless they get married, so they have no sexual outlet. Music and dancing which is so important to humans has been eliminated from public. According to the Islamic regime, feeling happy and enjoying life is against Islam and almost half the year in Iran is dedicated to mourning and feeling sad for the deaths of the 12 imams. These are called ''sad days'' and religious men wear black.As for women, they wear black all year around. Black is the national colour of Iran. Black is everywhere. One will seldom see any person wearing bright clothes since the regime does not allow colours to be worn by people. Iranian women seem like shadows walking in the immense hit wrapped in the black chadors. Thousands and thousands of black chadors moving in the streets-darkness and depression is everywhere whether they are ''Black Days'' or not, the days in Iran are long and depressing. Happiness is something bad,smiling and laughing from happiness is not something one will see in Iran very often. People live in their open prison afraid of their government and of each other.
Iran has 70 million people and the great majority of these millions of people are young. They grew up during the Islamic revolution,and this is the only life they know and have experienced. The days of the Shah are told to them by their fathers and grandfathers.They know that they live in a big prison called Iran and they hate each and every day for it. Open unrest and and defiance will cause them their lives, so they found ways to show their disagreement with their rulers. Men growing long hair is one of them, another is the avoidance of using Arab words in their vocabulary preferring to keep their Farsi language is distant from Arabic as possible. This is a way of showing disapproval of their regime which is trying to Arabize the Farsi language by introducing many Arabic words to it, and by killing Iranian culture through changing the street names from Farsi ones to Arabic ones. Another way to show their distance from their Islamic regime is becoming atheists or secretly re-adopting their original religion-Zoroastrianism. However if they openly show that they are no longer Muslims, they will be killed.
Amidst all these, comes America. Many Americans and non Americans who know very little about Iran think that Iranians hate Americans. The truth is actually the apposite. Iranians love Americans and everything American. In their eyes, America is the country which stands openly against their hated regime and they look at the American way of life as an alternative to their State imposed Islamic one. For this reason, hard rock is very popular in Iran among the young and is alive and well even thought it is officially forbidden and must survive in the underground.
For millions of young and not so young Iranians who see their lives being stolen and taken away from them cannot wait for the day, their hated Islamic regime is overthrown so that they can be free once again. Their only hope now is America, hoping that America will invade Iran and free them from the Mullahs and their depressing lives.

NOCTOC

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου