ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2008

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ - THE GREEKS OF PONTUS

Οι Πόντιοι (από τα ελληνικά: Εύξεινος Πόντος = φιλόξενη θάλασσα) είναι ελληνική κοινότητα που εγκαταστάθηκε αρχικά στη νότια ακτή της Μαύρης Θάλασσας πριν περίπου 3,000 χρόνια και αργότερα επίσης στο βορρά,καθώς και στις ανατολικές και δυτικές ακτές. Οι πρώτοι άποικοι ήλθαν από τη Μίλητο στη Μικρά Ασία στην αρχή του 8ου αιώνα π.Χ. και ίδρυσαν την αποικιακή πόλη Σινώπη. Ακολούθησαν άποικοι από άλλες ελληνικές πόλεις όπως τα Μέγαρα και την Αθήνα. Η Ίδρυση αυτών των νέων παράκτιων πόλεων σήμαινε ότι οι Έλληνες του Πόντου ήταν σε θέση να ελέγξουν τους σημαντικούς εμπορικούς δρόμους. Η περιοχή κυβερνήθηκε αργότερα από τους Πέρσες: οι ελληνικές πόλεις, εντούτοις, διατήρησαν την αυτονομία τους και κυβερνήθηκαν δημοκρατικά. Η οικονομική δύναμη αυτών των ελληνικών πόλεων έφθασε στην αιχμή της κατά τη διάρκεια των Χρόνων του Μέγα Αλεξάνδρου και τους διαδόχους του. Μετά από το θάνατο του Αλεξάνδρου, ο Μιθριδάτης (γύρω στα 320 π. Χ.) ίδρυσε το πρώτο Βασίλειο του Πόντου. Κατά τη διάρκεια της δυναστείας του Μιθριδάτη προηγήθηκε ο "εξελληνισμός" της ενδοχώρας. Το 63 π.Χ. το βασίλειο προσαρτήθηκε από τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, μια εξέλιξη που παρείχε στη συνέχεια στους κατοίκους του Πόντου τον πλούτο και την ειρήνη. Το 1461, η Τραπεζούντα (ο τελευταίος προμαχώνας της Αυτοκρατορίας) κατακτήθηκε από τους Τούρκους. Οι Έλληνες διέφυγαν κατά χιλιάδες στον Καύκασο, στη Ρωσία, Γεωργία, Αρμενία και στο Καζακστάν, ή στα βουνά της ενδοχώρας όπου ίδρυσαν νέες ελληνικές πόλεις - πολιτιστικά κέντρα, όπου διωγμένου Έλληνες καλώς ορίστηκαν με ανοικτές αγκάλες ακόμη και πολλά χρόνια αργότερα. Κατά συνεπεία, μια δεύτερη Ελληνική Ποντιακή κοινότητα μεγάλωσε κατά την ίδια περίοδο, ειδικά στη Ρωσία, η οποία έγινε μεγαλύτερη και ισχυρότερη μέσω της περαιτέρω μετανάστευσης των προσφύγων καθ' όλη τη διάρκεια ολόκληρης της οθωμανικής περιόδου. Περισσότερο από μισό εκατομμύριο Πόντιοι βρέθηκαν σύντομα να ζουν μόνο στη Ρωσία και μετά από τη περαιτέρω μετανάστευση του 1918 ο αριθμός είχε υπερβεί συνολικά τις 650,000. Πολλοί Έλληνες του Πόντου, συγχρόνως, αφομοιώθηκαν βίαια από τους μουσουλμάνους. Η τελευταία πραγματική αίγλη για τους Έλληνες του Πόντου εμφανίστηκε στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, όπου είναι δυνατό να μιλήσουμε για μια αναγέννηση του ελληνικού πολιτισμού στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν έμποροι που έκτισαν σχολεία, ίδρυσαν θεατρικές ομάδες και οργανώσεις για τα παραδοσιακά έθιμα και δημοσίευσαν εφημερίδες. Η κατάκτηση της δύναμης από τους "Νεότουρκους" το 1908 σήμανε την αρχή του τέλους των Ελλήνων και όλων των Χριστιανών στην οθωμανική αυτοκρατορία. Οι "Νεότουρκοι" έβαλαν ως υψηλότερο στόχο τους τη ''Τουρκοποίηση" της οθωμανικής αυτοκρατορίας - οι χριστιανικές κοινότητες έπρεπε να εξολοθρευθούν μέσω γενοκτονίας η αναγκαστικής αφομοίωσης. Ο Κεμάλ Ατατούρκ ολοκλήρωσε αυτή τη πολιτική μέσω της αποκαλούμενης "επαναστατικής απελευθέρωσης" του. Η Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 σήμανε το τέλος της ελληνικής παρουσίας στη περιοχή του Πόντου, μια παρουσία που υπήρξε για χίλια χρόνια. Ως μέρος της υποχρεωτικής επανεγκατάσταση 1, 250, 000 Έλληνες από την Τουρκία επαναπατρίστηκαν βίαια στην Ελλάδα. Όποιος κατόρθωνε να επιζήσει από τον κατατρεγμό της φυγής ή να γλυτώσει από τα πυροβόλα όπλα των διωκτών του, έβρισκε καταφύγιο στην Ελλάδα, Ρωσία και επίσης στην Αρμενία και την Αίγυπτο. Μόνο οι Πόντοι που είχαν γίνει μουσουλμάνοι έμειναν πίσω (στη περιοχή Τοκάτ και Όφι). Μέχρι σήμερα, μιλούν ακόμη τη Ποντιακή διάλεκτό τους, μια διάλεκτο που προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά.

Η 19 Μαίου είναι η ημέρα θύμησης για τη γενοκτονία του ελληνισμού του Πόντου.



The Pontic (from the Greek: euxinos pontos = hospitable sea) is a Greek community which first settled on the southern shore of the Black Sea about 3000 years ago and later also on the north, east and west coasts. The first settlers came from Milita to Asia Minor at the beginning of the 8th century B.C. and founded the city of Sinopi. Settlers from other Greek cities like Megare and Athens followed. The foundation of these new coastal cities meant the Pontic Greeks were able to control important trade routes. The area was later ruled by the Persians : the Greek cities, however, retained their autonomous status and were governed democratically. The economic power of these Greek cities reached its peak during the time of Alexander the Great and his successors. After Alexander's death, Mithridates (around 320B.C.) founded the first Pontic state. During Mithridates' dynasty the "Hellenisation" of the hinterland was advanced. In 63 B.C. the kingdom was annexed by the Roman Empire, an action which subsequently provided the Pontic people with wealth and peace. In 1461, the city of Trapezount ("the last bastion of the empire") was conquered by the Turks. The Greeks fled in their thousands to the Caucasus, to Russia, Georgia, Armenia and to Kazakhstan, or to the mountains in the hinterland where they founded new Greek cities -cultural centres, where persecuted Greeks were still welcomed with open arms generations later. As a consequence of this, a second Ponto-Greek community grew up around the same time, especially in Russia, which became bigger and stronger through further immigration of refugees throughout the entire period of Ottoman rule. More than half a million Pontic people soon lived in Russia alone and after further immigration in 1918 the number had exceeded a total of 650,000. Many Pontic Greeks were, at the same time, assimilated forcibly by the Muslims. The last real heyday for the Pontic Greeks occurred at the end of the 19th and the beginning of the 20th century, when it is possible to speak of a Renaissance of Greek culture on the shores of the Black Sea. These people were traders who built up schools, founded theatre groups and organisations for traditional costums and published newspapers. The seizure of power by the "Young Turks" in 1908 meant the beginning of the end of the Greeks and of all Christians in the Ottoman Empire. The "Young Turks" set themselves the higher aim of the "Turkisation" of the Ottoman Empire - the Christian communities should be exterminated through genocide and forced assimilation. Kemal Attaturk completed this policy through the means of his so-called "Liberation Revolution". The Lausanne Treaty of 1923 meant the end of the Greek presence in the Pontos region, one which had existed for a thousand years. As part of the obligatory resettlement, 1,250,000 Greeks from Turkey were forcibly expatriated to Greece. Everyone who managed to survive the strain of their flight or to escape the guns of their persecutors found sanctuary in Greece, Russia and also in Armenia and Egypt. Only the Pontic people who had become Muslims stayed behind (in the area of Tokat and Ofis). To this day, they still speak their Pontic dialect, one derived from ancient Greek.

May 19th is a day of remembrance for the Pontic Greek genocide.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου