ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2008


Το ντάμπκε είναι ο παραδοσιακός χορός της Λεβαντίνης, που πάει γενεές πίσω, και είναι επίσης ο εθνικός χορός του Λιβάνου, της Παλαιστίνης, της Συρίας και της Ιορδανίας. Μπορεί να χορεύεται από άνδρες, γυναίκες, ή και από τους δύο, με διαφορετικά βήματα και με διαφορετικούς ρυθμούς σε διάφορες χώρες της μέσης ανατολής. Το ντάμπκε είναι ένας κοινωνικός χορός, που εκτελείται συχνά στους γάμους και άλλες χαρούμενες περιπτώσεις. Όμως, είναι επίσης ένας χορός αλληλεγγύης και ένας θετικός τρόπος εθνικής και ιστορικής παρουσίας στη τέχνη και στο πολιτισμό. Οι Λιβάνιοι,οι Σύροι,οι Ιορδανοί και οι Παλαιστίνιοι χορεύουν το ντάμπκε λίγο πολύ με τον ίδιο τρόπο, αλλά μόνο μια χώρα ανακήρυξε το ντάμπκε ως εθνικό χορό της, και αυτή είναι ο Λίβανος.
Κανένας δεν είναι πολύ βέβαιος για τη προέλευση του ντάμπκε και ο σύγχρονος χορός που χορεύεται σήμερα είναι βασικά ένα μείγμα όλων των ποικιλιών από τα χωριά. Το ντάμπκε διαδόθηκε και εκσυγχρονίστηκε κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα από τους Λιβάνιους συνθέτες αδελφούς Ραχμπάνι (ο Άσσι Ραχμπάνι ήταν σύζυγος της Φεΐρουζ) για τα φεστιβάλ τους στο Μπάλμπεκ. Σύμφωνα με τη λιβανέζικη παράδοση το ντάμπκε άρχισε όταν οι άνθρωποι συνήθιζαν να ζουν στα παραδοσιακά λιβανέζικα σπίτια που ήταν κτισμένα από πέτρες και οι στέγες τους γίνονταν από ξύλο (βολίτζια) , άχυρο και χώμα. Κάθε φορά προτού βρέξει, η στέγη έπρεπε να συμπιεστεί με νέο χώμα, που το έκαναν συμπαγή με μια κυλινδρική πέτρα που ονομάζεται "mahdaleh= μάγδαλο". Αλλά πριν από τη κυλινδρική πέτρα, συνήθιζαν να το κάνουν συμπαγή με τα πόδια τους, και αυτή η δουλειά χρειαζόταν πολλούς δυνατούς άνδρες που έπρεπε να χτυπούν το χώμα σκληρά με έναν ομοιόρυθμο τρόπο προκειμένου να το συμπιέσουν ομοιόμορφα. Αυτή η ομαδική εργασία ήταν γνωστή ως "tawneh=τάνιμα".
Θεωρείται ότι είναι από αυτή την εργασία που το ντάμπκε και τα ρυθμικά τραγούδια πήραν την αρχική τους μορφή σε μια προσπάθεια να κρατηθεί η εργασία διασκεδαστική και χρήσιμη. Είναι επίσης δυνατό ότι ένας τραγουδιστής τραγουδούσε στους άλλους και οι υπόλοιποι άνδρες χτυπούσαν τη στέγη με έναν ομοιόμορφο τρόπο που έκλεινε όλες τις ρωγμές και συμπίεζε το χώμα που οδηγούσε τη ροή του νερού κάτω από τη στέγη χωρίς να μεταβαίνει μέσα στο σπίτι.

Dabke is the traditional folk dance of the Levant, going back generations, and is also the national dance of Lebanon, Palestine, Syria and Jordan. It can be danced by men, women, or both, with different steps and different rhythms being more common in different areas of the Middle East. Dabke is a dance of community, often performed at weddings and other joyous occasions. However, it is also a dance of solidarity and a way of expressing nationalism and the age-old presence of art and culture in a positive way. Lebanese, Syrians, Jordanians and Palestinians dance the Dabke more or less the same way, but only one country claims the Dabkeh as their national dance, and that's Lebanon.
No one is quite sure of its origins and the modern one danced today is basically a hybrid of all the village varieties. Dabke was popularized and modernized during the Twentieth Century by Lebanese composers Rahbani brothers (Assi Rahbani was Fairuz's husband) for their Baalbek festivals.
According to Lebanese tradition the dabke started when people used to live in the traditional Lebanese homes that were built out of stones and their roofs where made out of wood, straws and dirt. Every time before it rains, the roof was supposed to be compacted with new dirt, and they use to compact it with a rolling stone called mahdaleh. But before the rolling stone, they used to compact it with their feet, and this event needed many strong men who had to hit the dirt hard in a uniform way in order to compact it evenly. This collective work was known as tawneh. It is believed that it is thought this work that the dabke and the rhythmic songs got started in an attempt to keep the work fun and useful. It is also possible that a singer used to sung for them and the other men used to hit the roof in a homogeneous way that closed all the cracks and compacted the dirt and made the water flow down the roof without going inside the house.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου