ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2008

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ - SPIRITUAL ELDER PORPHYRIOS AND THE FREEDOM OF THE INDIVIDUAL

""Ελευθερία αληθινή θα βείς μόνο κοντά ή σε μεγάλους αγίους ή σε μεγάλους αμαρτολούς"

Είπεν Γέρων

Από το Βιβλίο του Μοναχού Μιχαήλ: Η Επικηρυγμένη Ορθοδοξία

ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΡΩΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟ

Εκείνο που έκανε μεγάλη εντύπωση σ΄αυτόν τον Γέροντα ήταν και η υπέροχη ελευθερία του. Κι όχι μόνο σ΄άυτόν αλλά και σ΄ άλλους όμοιους γεροντάδες. Η αγιότητα τους συνοδευόταν πάντοτε από μεγάλη ελευθερία. Και είναι παράδοξο όντως, ασκητές που ζούσαν τελείως απομονομένοι να έχουν αυτή την άνεση και την ελευθερία, ενώ γεροντάδες β΄ κατηγορίας που μέρα-νύκτα ασχολούνται με τον κόσμο και θα περίμενε κανείς μια άνεση στην αντιμετώπιση των προβλημάτων τησ καθημερινής ζωής, τους βλέπεις στριφνούς, ιδιότροπους, στενοκέφαλους και απροσάρμοστους.
Ένας δε απ΄αυτούς τους γεροντάδες τους όμορφους, όταν πήγα κι εξομολογήθηκα νεαρός ως 22 ετών, μου έκανε μια πολύ σημαντική παρατήρηση.
Πρόσεχε παιδί μου, που απευθύνεσαι πλέον διότι έχεις έμφυτη μια ελευθερία στο χαρακτήρα σου και θα πρέπει να ξέρεις ότι πραγματική ελευθερία στο χώρο της Εκλησίας, θα τη βρείς ή σε μεγάλους αγίους ή σε μεγάλους αμαρτολούς.
Πράγματι του είπα, στους αληθινούς αγίους βρίσκει κανείς πραγματική και μεγάλη ελευθερία, αλλά στους αμαρτωλούς, πως να την βρείς;
Εάν ο άνθρωπος αποδεχθεί το γεγονός κι ομολογήσει το χάλι του, τότε ο Θεός αυξάνει το βεληνεκές της ακτίνας του και την ένταση του φωτός του. Αλλά εάν όμως ο άνθρωπος κοροίδευει τον εαυτό του επικαλούμενος τον Θεό, όπερ, και συνήθως συμβαίνει, με το μισοσκόταδο που εμφανίζει ο Θεός, του δίνει την δυνατότητα να κρυφτεί μέσα σ΄αυτό και να τον απορρίψει. Διότι αυτό που του αποκάλυψε ο Θεός δεν συμφωνεί με την γνώμη που έκτισε ο ίδιος για τον εαυτό του. Και σε τέταια περίπτωση, πολύ δύσκολα ο άνθρωπος απορρίπτει την πλαστή του προσωπικότιτα. Κι ο Θεός λυπημένος μεν, αλλά σεβόμενος την ελευθερία του ανθρώπου, απομακρύνεται χωρίς να διαμαρτυρηθεί για την καταστρατήγηση της αλήθειας. Καλά, οι άγιοι μαθαίνουν απ΄τό Θεό την ελευθερία, οι αμαρτωλοί από που την μαθαίνουν; Από την αμαρτία; Όχι φυσικά. Η αμαρτία είναι δηλητήριο κι δηλητηριάζει την ομορφιά που συναντάει. Εκ των καρπών γινώσκομεν το δέτρον, και η ελεύθερη κι αξιοπρεπής προσωπικότιτα δεν είναι δυνατόν να είναι καρπός αμαρτίας. Από που λοιπόν η ελευθερία στους αμαρτωλούς; Από αμαρτωλές συνδιαλλαγές! Δηλαδή: Ένας ανήθικος Επίσκοπος μπορεί να αφήσει κάπιον έντιμο προσερχόμενο κληρικό να βρεί τον χώρο να αναπτύξει το έργο του Θεού, φτάνει ο κληρικός να μην επεμβένει στην προσωπική ζωή του Επισκόπου.Ένας καθαρός και δηλωμένος αμόλυντος Επίσκοπος μπορεί να είναι τόσο ανυπόφορος και πνιγηρός η και ασυνεννόητος, που στην ουσία καταπνίγει το έργο του Θεού. Τι συμφέρει τέλος πάντων την Εκκλησία; Να έχει καθαρούς Επισκόπους αλλά πνιγηρούς, ή ανήθικους που σου αφήνουν λίγη ελευθερία για να κάνεις αυτό που θεωρείς σωστο;
Η ηθική δεν είναι μόνο μια τερταγωνική σπιθαμή κάτω από τον οφαλό, αλλά κάτι πολύ περισσότερο, είναι η ακέραιη πνευματική προσωπικότητα.

"One will find real freedom next to great saints or next to great sinners"

ASaying by a Spiritual Elder



From the book by monk Michael: Banned Orthodoxy

ABOUT SPIRITUAL ELDER PORPHYRIOS

What made a great impression about this Spiritual Elder was his magnificent freedom. But not only him, but also other similar Spiritual Elders. Their holiness was always accompanied by great freedom. And it is paradoxical that these men who lived as ascetics, completely isolated from the world, to have this air and this freedom and second rate Spiritual Elders, who day and night are busy with people, lack. One would have expected a more open approach from them in the daily problems of life, instead we see them being moody, idiosyncratic, closed minded and unable to adjust to new things.
One of those first mentioned beautiful Spiritual Elders, made a very important comment to me when I was 22 years old and went to confess to him.
Be careful my child, where you look to find Spiritual fathers because you have an inborn freedom in your character, and you must know that real freedom within the realms of the Church can only be found either in great saints or in great sinners.
It is true, I told him, in true saints one finds real and great freedom, but how can one find it among the sinners?
How is it possible for ascetics who live in caves, learn to respect freedom so much and to face others with so much respect? One would have expected that the more someone isolates himself from the world, the more he would find it difficult to connect with other people. And the less he becomes in contact with human daily affairs,the more difficult it would be for him to face them. From where then,do these ascetics gain so much freedom which shocks people? They get this freedom from God. They also learn to be free, because God is free and liberal also. Seeing God acting with so much gentleness and sensitivity toward human individuality, they also learn to do the same.
If humans learn to accept the fact about their misdirection in life, then God extends his radiance and the vibrancy of his light. However, if humans deceive themselves, which is what most usually happens, with the half darkness which God reveals, He gives humans the possibility to hide in this darkness and denounce God. Because what God has revealed to man does not fit with the impression man has about himself. In such a situation, it is very difficult for humans to denounce their fake individuality. And God, feeling sad but respecting the freedom of the individual, departs without complaining about the falsification of truth.
O.K. Saints learn from God about freedom, where do sinners learn it from? From sin? Naturally no. Sin is a poison and everywhere it touches, it poisons the beauty which it comes in contact with. With know a tree by its fruits, and a free and dignified individuality is not possible to come from the fruits of sin.
From where then one finds freedom from sinners? From sinful conciliation! What is meant by this is the following: An unethical Bishop can let an honest new cleric to find the space to develop the work of God, as long as this cleric does not interfere in the private life of this Bishop. On the other hand, a clean and an immaculate Bishop, could be so unbearable and suffocating, or non communicative, that in essence he drowns the work of God. What is therefore within the interest of the Church? To have clean Bishops but suffocating, or unethical ones who leaves you some space of freedom, so you can do what you consider is right?
Ethics are not just a square foot below your navel, but something much more. It is the whole spiritual being of a person.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου