ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2008

ΟΙ ΚΑΝΙΒΑΛΟΙ ΤΗΣ ΜΑΑΡΑ - THE CANNIBALS OF MA'ARRA

Μετά τη βίαια κατάληψη της Αντιοχείας, οι κτηνώδης Δυτικοί Σταυροφόροι προχώρησαν προς νότο, κάνοντας επιδρομές και λεηλατώντας τη μια πόλη μετά τη άλλη, καθ 'οδόν προς την Ιερουσαλήμ. Προς την πορεία τους στα νότια, βρισκόταν η ατυχές Συριακή Αραβική πόλη Μάαρα. Μέχρι την άφιξη των Φράγκων, οι κάτοικοι της ζούσαν μια ήσυχη ζωή, προστατευμένοι από τα τοίχοι που περιτριγύριζαν τη πόλης τους. Η Μάαρα, αυτή η ειρηνική γεωργική πόλη της Συρίας δεν είχε στρατό ή πολιτοφυλακή. Η οικονομία της ήταν βασισμένη μόνο πάνω στα σταφύλια, τις ελιές, και τα σύκα. Στις 11 Δεκεμβρίου του 1098, οι Σταυροφόροι έφτασαν τα ξημερώματα στη Μάαρα. Έγινε μακελειό. Επί τρεις ημέρες έβαλαν τους κατοίκους κάτω από το σπαθί, και χιλιάδες άνθρωποι είχαν σκοτωθεί. Αλλά η φρίκη βασιζόταν λιγότερο στον αριθμό των θυμάτων παρά στη τύχη που τους ανάμενε, και αυτή η τύχη ήταν η ανθρωποφαγία. Η πόλη της Μάαρα, έτυχε φρικτό κανιβαλισμό εναντίον των Αράβων κατοίκων της που έπεσαν στα χέρια των Ευρωπαίων Σταυροφόρων. Ο Δυτικός Σταυροφόρος χρονικογράφος Ραδόλφος ντε Καέν όχι μόνο δέχεται αυτή τη γενοκτονία αλλά γράφει και με υπερηφάνεια τα ακόλουθα τρομακτικά λόγια: "Στη Μάαρα οι δικοί μας έβραζαν σε χύτρες τους ανθρώπους και καταβρόχθιζαν τα παιδιά ψημένα στη σούβλα". Ένας άλλος Χριστιανός Σταυροφόρος χρονικογράφος, ο Αλμπερτ Ντ'Αιξ , που έλαβε μέρος στο μακελειό της Μάαρα καυχήθηκε "Οι δικοί μας όχι μόνο δεν ένιωθαν απέχθεια να τρώνε Σαρακηνούς [Άραβες] και Τούρκους, αλλά έτρωγαν ακόμα και σκύλους". Το ότι οι Σταυροφόροι ασκούσαν κανιβαλισμό δεν ήταν κάτι το μοναδικό για την Μάαρα. Από τον ιστορικό Τζόνσον [Η Ιστορία του Χριστιανισμού σ. 246] ενημερωνόμαστε ότι, κατά την πρώτη Σταυροφορία (1096), μια στρατιά από αγρότες του Άρχοντα Πιέρ Λ'Ερμίτ είχε επιτεθεί σε μη Λατίνους Χριστιανούς στην Ορθόδοξη Βυζαντινή Μικρά Ασία και κατέσφαξαν μεγάλους αριθμούς ανθρώπων, σούβλισαν τα παιδιά τους, τα έψησαν πάνω από υπαίθριες φωτιές, και έφαγαν τη σάρκα τους. Ακόμη και η Πριγκίπισσα Άννα Κομνηνή , η κόρη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Αλέξιου I, αναφέρει στο βιβλίο της [Η Αλεξιάδα της Πριγκίπισσας Άννας Κομνηνής] τον τρόπο με τον οποίο συσσώρευαν τα πτώματα των θυμάτων τους για να σχηματίσουν ένα ψηλό βουνό. Επίσης έχει, περιλάβει τη περιγραφή όπου οι Σταυροφόροι έσχιζαν τα άκρα των παιδιών η πως έψηναν άλλα για να τα φάνε. Η μνήμη αυτών των φρικαλεοτήτων, διατηρήθηκε, και διαβιβάστηκε από τους τοπικούς ποιητές και την προφορική παράδοση, και έχουν διαμορφώσει μια εικόνα για τους Φράγκους που δεν θα μπορούσε εύκολα να σβήσει. Το περιστατικό του κανιβαλισμού στη Μάαρα ήταν να συμβάλει στο άνοιγμα ενός μεγάλου χάσματος μεταξύ των Αράβων και της Δύσης που δεν μπόρεσε να γεφυρωθεί για αιώνες. Αυτή η τεκμηριωμένη καταγραφή των Δυτικών ανθρωποφάγων Σταυροφόρων, η οποία είναι γνωστή στον Αραβικό κόσμο, είναι στη αφάνεια του σκότους για τους περισσότερους Δυτικούς, είτε γιατί βολεύει να αποκρύπτεται, είτε γιατί είναι βαθιά θαμμένη σε ορισμένα εξειδικευμένα αλλά απαρατήρητα βιβλία.


Following their vicious capture of Antioch, the brutal Western Crusaders moved on southward, raiding and pillaging town after town on their way to Jerusalem. On their way south, the unfortunate Arab Syrian city of Ma'arra was situated. Until the arrival of the Franks, the people of Ma'arra lived untroubled lives, shildered by their circular city walls. A peaceful Syrian agricultural city, Ma'arra had no army or militia. Its economy was based only on grapes, olives, and figs. On 11 December 1098, the Crusaders arrived at Ma'arra at dawn. It was carnaged. For three days they put people to the sword, and thousands of people were murdered. But the horror lay less in the mumber of victims than the fate that awaited them, and that fate was cannibalism. The city of Ma'arra, experienced horrific cannibalism against its Arab inhabitants at the hands of the European Crusaders. The Crusaders' chronicler at the time, Radulph of Caen, not only admitted this genocide, but also added, with pride, the following horrifying words: "In Ma'arra our troops boiled pagan adults in cooking pots; they impaled children on spits and devoured them grilled." Another Christian Crusader chronicler, Albert of Aix, who took part in the carnage of Ma'arra bragged, "Not only did our troops not shrink from eating dead Turks and Saracens [Arabs]; they also ate dogs!" That the Crusaders practiced cannibalism was not something unique to Ma'arra. We are informed by historian Johnson [ A History of Christianity, p. 246.] that during the first Crusade (1096) , Pierre L'Ermit's peasant band had attacked non-Latin Christians in Orthodox Byzantine Asia Minor and slaughtered them in heavy numbers, hung their babies on cooking spits, roasted them over open fires, and ate their flesh. Even Princess Anna Comnena, the daughter of the Byzantine Emperor Alexius I, reported in her book [The Alexiad of the Princess Anna Comnena] how they piled up the corpses of their victims to form a high mountain. She also included a description of Crusaders tearing off the limbs of children and roasting others on fire for food. The memory of these atrocities, preserved and transmitted by local poets and oral tradition, shaped an image of the Franks that would not easily fade. The Ma'arra incident of cannibalism was to contribute to opening a chasm between the Arabs and the West that would not be bridged for centuries to come.
This well-documented record of the cannibalistic Western Crusaders, which is well known in the Arab world, is rather obscure to most Westerners because it is either conveniently concealed or deeply buried in some unnoticed specialized books.

Πολλές από τις πληροφορίες αυτού του άρθρου προέρχονται από το βιβλίο: Οι Σταυροφορίες Από την Σκοπιά των Αράβων, του Αμίν Μααλούφ. Άλλες πηγές πληροφόρησης χρησιμοποιήθηκαν επίσης.
Much of the information of this article was found in the book: The Crusaders Through Arab Eyes, by Amin Maalouf. Other sources of information were used as well.

1 σχόλιο: