ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Κφαρ Μπάραμ: Η οδύσσεια ενός Μαρωνίτικου χωριού στο Ισραήλ - Kfar Baram: The odyssey of a Maronite village in Israel

Ενώ οι Μαρωνίτες της Κύπρου αγωνίζονται να επιστρέψουν στα τέσσερα τουρκοκρατούμενα χωριά τους στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, στο Ισραήλ, οι κάτοικοι ενός άλλου μαρωνίτικου χωριού αγωνίζονται επίσης να επιστρέψουν στο δικό τους. Πριν από την οδυνηρή εξαφάνιση του, το μαρωνίτικο παλαιστινιακό χωριό Κφαρ Μπάραμ, τρία χλμ. νότια των λιβανικών συνόρων, είχε 1050 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή που έγινε στις 7 Νοεμβρίου 1948). Στις 29 Νοεμβρίου 1948, ο ισραηλινός στρατός μπήκε στο Κφαρ Μπάραμ και συναντήθηκε με τον πληθυσμό που συγκεντρώθηκαν στην εκκλησία. Δύο ημέρες αργότερα, ο στρατός διέταξε τους κατοίκους να μετακινηθούν πέντε χιλιόμετρα μακριά προς τη λιβανική μεθόριο, υποσχόμενος να τους αφήσει να γυρίσουν ξανά μέσα σε δύο εβδομάδες, όταν οι στρατιωτικές ασκήσεις στα σύνορα θα είχαν τελειώσει. Οι κάτοικοι πίστεψαν τις υποσχέσεις και περίμεναν για την επιστροφή τους στο χωριό τους. Εξήντα τρία χρόνια μετά, ακόμη περιμένουν. Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1953, το χωριό τους ανατινάχτηκε από τους ισραηλινούς με δυναμίτες. Οι πρόσφυγες διασκορπίστηκαν στο χωριό Ντζις, και στις πόλεις Χαΐφα και Άκκα.

Στο κράτος του Ισραήλ σήμερα ζουν περίπου 6,800 αυτόχθονες Μαρωνίτες συν 2,500 Μαρωνίτες Χριστιανοί Φαλαγγίτες από τον Λίβανο που πήραν πολιτικό άσυλο από το Κράτος τoυ Ισραήλ μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο στη χώρα. Οι Μαρωνίτες στο Ισραήλ ζουν στην Ιερουσαλήμ, Τζιάφα, Ναζαρέτ, Χαΐφα, Άκκα, το μαρωνίτικο χωριό Ντζις (ή Γκούς Χαβάλ, όπως ονομάζεται από τους Ισραηλινούς), και το μικτό χριστιανικό χωριό Ισφίγια. Μέχρι το 1948, ακόμη ένα άλλο μαρωνίτικο χωριό υπήρχε στην Παλαιστίνη, το Κφαρ Μπάραμ. Στίς 29 Νοεμβρίου 1948, οι ισραηλινές δυνάμεις κατέλαβαν το χωριό ως μέρος της προσπάθειας του Ισραήλ να αποφευχθεί η διείσδυση από το Λίβανο στο νεοσύστατο κράτος. Οι χωρικοί από το Κφαρ Μπάραμ και το ουνιτικό (ελληνοκαθολικό) χωριό Ικρίτ, είχαν εκκενωθεί από τα χωριά τους με την υπόσχεση ότι θα μπορούσαν να επιστρέψουν σε μερικές μέρες. Ορισμένοι είχαν φιλοξενηθεί από συγγενείς και φίλους στο χωριό Ντζις τέσσερα χιλιόμετρα από το Κφαρ Μπάραμ. Άλλοι βρήκαν καταφύγιο σε χωράφια καλλιεργημένα με καπνό, και ελαιώνες, ή σε σπηλιές κοντά σε αμπελώνες. Το 1949, ο Μπεν Γκουριόν (πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ) εξέδωσε δήλωση λέγοντας: "Η κυβέρνηση δεν έχει καμιά πρόθεση να στερήσει από τους κατοίκους των χωριών Ικρίτ και Κφαρ Μπάραμ τη γη τους και τα μέσα επιβίωσης "- αλλά ούτε αυτός ή κάποιος άλλος έχει κάνει καμιά προσπάθεια για να τους επιτραπεί να επιστρέψουν. Η νομική υπόθεση εκκρεμεί για χρόνια. Το 1951 το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ απεφάνθη ότι οι κάτοικοι θα πρέπει να επιτραπεί να επιστρέψουν, αλλά το Δεκέμβριο του ίδιου έτους, ο στρατός κατεδάφισε τα σπίτια του χωριού Ικρίτ, και το Σεπτέμβριο του 1953 τα πέτρινα σπίτια του χωριού Κφαρ Μπάραμ καταστράφηκαν. Τα αγροτεμάχια από τα δύο χωριά, περίπου 28,000 εκτάρια συνολικά, είχαν απαλλοτριωθεί για τα Κιμπούτζ και Μοσαβίμ των Εβραίων εποίκων κατά μήκος των λιβανικών συνόρων -Μπάραμ, Σάσα, Σούμρα και Ντοβέβ. Τελικά η ισραηλινή κυβέρνηση επίτρεψε την επαναφορά τους χωριανούς να επιδιορθώσουν την εκκλησία τους και να θάβουν τους νεκρούς τους στο νεκροταφείο του χωριού τους, αλλά δεν τους άφησε να επιστρέψουν ή να ανοικοδομήσουν τα σπίτια τους. Οι απόγονοι των χωρικών της Κφαρ Μπάραμ ακόμη πραγματοποιούν όλες τις οικογενειακές τους συνεστιάσεις και διακοπές στα ερείπια του χωριού τους, από βαπτίσεις και γάμους μέχρι τη ταφή των νεκρών τους στο νεκροταφείο του χωριού. Σήμερα οι περισσότεροι από τους χωρικούς και τους απογόνους τους ζουν στο χωριό Ντζις και στις πόλεις Άκκα και Χάϊφα. Έχουν υποβάλει ένσταση στο Ανώτατο Δικαστήριο τέσσερις φορές να τους επιτραπεί να επιστρέψουν, την τελευταία φορά πριν από τέσσερα χρόνια. Οι ακροάσεις αναβλήθηκαν επτά φορές κατόπιν αιτήματος και των τριών διαδοχικών κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένης και της τρέχουσας. Ο δικαστής που τους εκπροσωπεί αναφέροντας, λέει ότι οι πελάτες του έχουν τη δικαστική απόφαση από το 1950 που τους επιτρέπει να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Οι κάτοικοι λένε ότι δεν θα συμφωνήσουν σε οποιαδήποτε άλλη διευθέτηση εκτός από την επιστροφή τους στη γη τους. Δύο φορές το χρόνο, τα παιδιά των Μαρωνιτών του Κφαρ Μπάραμ μεταφέρονται στο χωριό για να μάθουν τα σχετικά με την κληρονομιά τους με επισκέψεις στο Κφαρ Μπάραμ, το οποίο, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, χρονολογείται τουλάχιστον κατά 400 χρόνια. Οι απόγονοι του Κφαρ Μπάραμ οργανώνουν επίσης καλοκαιρινές κατασκηνώσεις για τα παιδιά, που κοιμούνται στα χαλάσματα του χωριού τους και δουλεύουν για την ανακαίνιση και τη διατήρηση της εκκλησίας τους. "Τους λένε για την ιστορία του χωριού για να τους ευαισθητοποιήσουν και να κρατήσουν την παράδοση", εξηγεί ο Αρχιεπίσκοπος των Mαρωνιτών του Ισραήλ, Σάγιαχ. Πριν πέντε χρόνια, αναφέρει ο Αρχιεπίσκοπος, χειροτόνησα ιερέα στην εκκλησία. Ενώ η γη που ανήκε στο χωριό Ικρίτ διανεμήθηκε σε γειτονικές κοινότητες, το μεγαλύτερο μέρος των εκτάσεων που ανήκε στο Κφαρ Μπάραμ, δεν διανεμήθηκε. "Κανένα σημαντικό ποσό γης του Κφαρ Μπάραμ δεν έχει ποτέ πωληθεί, το οποίο είναι ένα σημαντικό γεγονός," λέει ο Αρχιεπίσκοπος των Mαρωνιτών. "Έχουμε διατηρείσει ζωντανή την ελπίδα μας για 63 χρόνια, και θα συνεχίσουμε να την κρατούμε". Ενώ εκατοντάδες άλλα χωριά των παλαιστινίων έχουν ανατιναχτεί και καταστραφεί από τους Ισραηλινούς, η περίπτωση των κατοίκων των χωριών Ικρίτ και Κφαρ Μπάραμ είναι ασυνήθιστη, επειδή έχουν πάρει ρητή υπόσχεση ότι θα μπορέσουν να ξαναγυρίσουν στα χωριά τους. Μέχρι στιγμής αυτή η υπόσχεση δεν τηρήθηκε.

While the Maronites of Cyprus are struggling to return back to their four Turkish occupied villages in the north part of Cyprus, in Israel the residents of another Maronite village are also struggling to return to theirs. Right before its painful disappearance, the Palestinian Maronite village of Kfar Baram three kilometers south of the Lebanese border had 1,050 inhabitants (according to the census made on November 7, 1948). On November 29, 1948, the Israeli army entered Kfar Baram and met the population gathered in the church. Two days later the army ordered the population to move five kilometers away toward the Lebanese border, promising to let them in again within two weeks, when the military exercises on the border were over. The inhabitants believed the promises and waited. Sixty three years later, they are still waiting. On September 16, 1953, the village was dynamited. The refugees scattered to the village of Jish, and the cities of Haifa and Akka.

In the state of Isreal today live around 6,800 native Maronites plus 2,500 Maronite Christian Phalangists from Lebanon who recieved political asylum from the State of Israel right after the Lebenese Civil War. The Maronites in Isreal live in Jerusalem, Jaffa,Nazareth ,Haifa, Akka, the Maronite village of Jish (or Goush Halav as it is called by the Israelis), and the mixed Christian village of Isfiya. Up until 1948,another Maronite village existed in Palestine, Kfar Baram. On November 29, 1948, Israeli forces occupied the village as part of Israel's attempt to prevent infiltration from Lebanon into the newly established state. The villagers from Baram and the Unite (Greek Catholic) village of Ikrit were evacuated from their villages with the promise that they could return in a few days. Some were taken in by relatives and friends from Jish four kilometers from Baram. Others took shelter in the tobacco fields and olive groves, or in the caves near the vineyards. In 1949, Ben-Gurion (the first Prime Minister of Israel) issued a statement saying: "The government has no intention to deprive the residents of Ikrit and Kfar Baram of their land and their means of living" - but neither he nor any one else made any effort to enable them to return. The legal case has been pending for years. In 1951 the High Court of Justice of Israel ruled that the residents should be allowed to return, but in December of that year the army demolished the buildings of Ikrit and in September 1953 the stone houses of Baram were destroyed. The farmlands of the two villages, some 28,000 dunams in total, were expropriated for the kibbutzim and moshavim of the Jewish Settlers along the Lebanese border - Baram, Sasa, Shumra and Dovev. Eventually the Israeli government would allow the villagers to restore their church and to bury their dead in the local cemetery, but not to return or re-build their homes. The descendants of the villagers still conduct all their family gatherings and holidays in the remains of the villages, from baptisms and weddings to burying their dead in the village cemetery. Today most of the villagers and their descendants live in the village of Jish and the cities of Akka and Haifa. They have petitioned the High Court four times to be allowed to return, the last time being four years ago. Hearings were postponed seven times at the request of each of three successive governments, including the current one.The Attorney who represents the petitioners, says that his clients have a court judgment from 1950 allowing them to return to their homes. The residents say they will not agree to any settlement other than to return to their land. Twice a year, local Maronite children are taken on heritage visits to the village, which, according to local tradition, dates back at least 400 years. Kfar Baram descendants also sponsor summer camps for the children, who sleep in the buildings and work to renovate and maintain the church. "They are told the story of the village to keep them aware of their tradition," explains the Maronite Archbishop of Isreal, Sayah. Five years ago, relates the Archbishop, he ordained a priest in the church. While the lands that belonged to the village of Ikrit were distributed to neighboring communities, the bulk of the lands that belonged to Kfar Baram, were not. "No significant amount of Kfar Baram land has ever been sold, which is an important fact," says the Maronite Archbishop. "We've kept our hope alive for 63 years, and we will keep it up". While hundreds of other Palestinian villages have been blown up and destroyed by the Israelis, the case of the residents in Ikrit and Kfar Baram was unusual, because they received an explicit promise that they could return to their villages. So far this promise was not kept.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου