ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2008

ΧΑΡΙΤΑ ΜΑΝΤΟΛΕΣ: Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΜΑΝΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ


Όταν το 1974 οι Τούρκοι μπήκαν στο χωριό της Χαρίτας Μάντολες, την Ελιά στη Κερύνεια, αυτή και αρκετοί συγχωριανοί της συνελήφθησαν από τα τουρκικά στρατεύματα και οδηγήθηκαν σε έναν ελαιώνα, λίγο έξω από το χωριό. Εκεί,πυροβολήθηκαν εν ψυχρώ. Η Χαρίτα Μάντολες, κρατώντας το παιδί της σφικτά στην αγκαλιά της έπεσε στο χώμα, και προσποιήθηκε ότι ήταν νεκρή λίγο πριν την βρούνε οι σφαίρες. Έτσι γλίτωσε τη ζωή του παιδιού της. Όμως ο σύζυγος της πυροβολήθηκε, ενώ προσπαθούσε να προστατέψει το άλλο τους παιδί πίσω από την πλάτη του. Όταν οι πυροβολισμοί τελείωσαν, η Χαρίτα Μάντολες σηκώθηκε και έτρεξε προς τον σύζυγο της και το άλλο τους παιδί. Ο σύζυγος της ήταν αιμόφυρτος στο έδαφος, ευτυχώς όμως το παιδί γλύτωσε τον θάνατο προστατευμένο πίσω από την πλάτη του πατέρα του. Οι Τούρκοι την άφησαν να πάρει το παιδί της, όμως δεν την άφησαν να μείνει κοντά στον σύζυγο της. Τότε ήρθαν άνδρες από τα Ηνωμένα Έθνη και πήραν τους ζωντανούς και τους μετάφεραν στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου. Άφησαν πίσω τους δώδεκα άτομα που πυροβολήθηκαν εν ψυχρώ. Μεταξύ αυτών, ήταν ο σύζυγος, ο πατέρας, και δύο γαμπροί της Χαρίτας Μάντολες. Από τότε κανείς δεν γνώριζε αν κάποιοι τραυματίστηκαν και βρίσκονταν κάπου, ή αν ήταν όλοι νεκροί. Από τότε άρχισε ο Γολγοθάς αυτής της γυναίκας που μόνη και αβοήθητη, ξεκίνησε ένα αγώνα ενάντια στη τουρκική κατοχή και την εξεύρεση των δικών της ανθρώπων. Επί 34 ολόκληρα χρόνια, η Χαρίτα Μάντολες πάλεψε για την Κύπρο, για τους χαμένους δικούς της, και το χαμένο χωριό της. Ενώ οι άλλοι Κύπριοι ζούσαν μέσα στη λήθη που έφερε ο πουπουλένιος νεοπλουτισμός τους, αυτή η απλή γυναίκα νυχτοξημερωνόταν στα οδοφράγματα και διαφώτιζε τους τουρίστες, καλώντας τους να μην επισκέπτονται τα κατεχόμενα. Έτρεχε στις πρεσβείες και τα μέγαρα των μεγάλων δυνάμεων, στην Κύπρο και το εξωτερικό, να μάχεται για την Κύπρο και τους αγνοούμενους μας. Η Χαρίτα Μάντολες πάλεψε μόνη για όλους εμάς που το μόνο που ξέρουμε να κάνουμε είναι να ζούμε στη καλοπέραση και να μιμούμαστε τους Ευρωπαίους και τους Αμερικάνους. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι είναι αυτοί που μας μύησαν στο υλισμό που μας έφερε τη λησμονιά και την εθνική απαλλοτρίωση. Η Χαρίτα Μάντολες πάλεψε έχοντας σαν μοναδικό της όπλο την Ελληνική ψυχή της και είναι αυτή η Ελληνική ψυχή της που μας ταρακουνάει εμάς τους υπόλοιπους από τον ύπνο της ψεύτικης αγαλλίασης. Φέτος η Χαρίτα Μάντολες πληροφορήθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ότι τα οστά του συζύγου της και των άλλων χωριανών της βρέθηκαν σε ομαδικό τάφο. Της έστειλαν ότι απέμεινε από τα λείψανα του συζύγου της- δύο πόδια και ένα χέρι. Χωρίς κρανίο, χωρίς κορμί, αυτά δεν βρέθηκαν. Μετά από 34 χρόνια τον έθαψε καθώς αρμόζει σε ένα ορθόδοξο χριστιανό.

NOCTOC
 

Αυτόν τον τόπο τελικά η Ελληνίδα μάνα κι ο ευσεβής παππούλης τον κρατάνε .

Λόγια σοφά του λαού.

3 σχόλια:

  1. νόστε, πες λίγο πιο πολλά
    γιατί εγώ, ιδιαιτέρως ανόητη και απαίδευτη σε πολλά (όχι σε όλα), δε γνωρίζω.
    ποια είναι η χαρίτα μάντολες;
    έστω κι αν είναι χαζή ερώτηηση, θέλω απάντηση.

    όσο για το ότι εμείς είμαστε με τα κεφάλια γερμένα κάτω, το ξέρω.
    και τους ήρωες πολλές φορές τους θέλουμε απλώς σαν ατού, χωρίς να τους σεβόμαστε πραγματικά.

    κάποτε είχαν φέρει στο πανεπιστήμιο αθηνών, στα προπύλαια, στην αίθουσα τελετών, δλδ ό,τι πιο 'ανώτερο' ως χώρο, τους γονείς των δυο παλλικαριών που οι τούρκοι έλιωσαν τον πρώτο με τις πέτρες στα 'σύνορα' κατοχής, και τον άλλον τον σκότωσαν την ώρα που κατέβαζε τη σημαία.
    τη μαυρίλα αυτών των ανθρώπων δε θα την ξεχάσω.
    κανείς δεν είπε ότι τα παλλικάρια που πεθαναν, αν αγαπούσαν τα χώματα που δεν πάτησαν, ήταν γιατί πατεράδες και μανάδες ήταν αυτοί που τους μιλούσαν γι'αυτά.
    από την τεράστια αίθουσα που ήταν όλη γεμάτη, μια γυναίκα βρέθηκε να τους φιλήσει τα χέρια, λέγοντας: είσαστε πατέρες ηρώων. δικά σας παιδιά και δική σας φλόγα ήταν αυτά τα παλλικάρια.
    τα δάκρυα ήταν εκείνη την ώρα μια μοιρασιά ανθρωπιάς, ανάμεσα στον πόνο τους κι εκείνη την άγνωστη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φίλη μου,
    Έχω ξαναγράψει την ανάρτηση μου για να είμαι πιό σαφής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή