ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2008

ΡΗΜΑΓΜΕΝΕΣ ΨΥΧΕΣ: ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ - RUINED SOULS: BY PHOTIS KONTOGLOU

Σύγχυση και ταραχή και χάος ανάμεσα στα έθνη! Ταραχή και σάστισμα και χάος και στους ανθρώπους, έναν-έναν. Που να βρεθεί κανένας να πορεύεται στη ζωή του μ' έναν υψηλόν σκοπό, με σταθερότητα και ελπίδα! Σπάνιο πράγμα.
Οι σημερινοί άνθρωποι έχουνε γίνει οι περισσότεροι κάποια πλάσματα άδεια από κάθε ζωντανή ιδέα, που να τους κάνει να αρμενίζουνε μέσα στο πέλαγος της ζωής χαρούμενοι και ζωηροί, σαν το καράβι που είναι φορτωμένο με καλό φορτίο, και, γεμάτο ελπίδα και λαχτάρα, τραβά κατά το περιπόθητο λιμάνι, ανάμεσα σε ξέρες κι άγρια βραχόνησα.
Σήμερα βρίσκει κανένας συχνά μπροστά του ανθρώπους που είναι τόσο κούφιοι από κάθε τι,που να απορεί, γιατί δεν πίστευε να υπάρχει στον κόσμο τόση ανοησία, τόση στενομυαλιά, τόση στενοκάρδια και μικρολογία. Σ' αυτές τις στεγνές ψυχές δεν υπάρχει τίποτα που να σε ζεστάνει, ας είναι και το παραμικρό. Δεν μιλώ για εξαιρετικά αισθήματα, για κάποια σπάνια ευαισθησία. Όχι! Μιλώ για τα συνηθισμένα αισθήματα, που άλλη φορά βρισκόντανε σε όλους τους ανθρώπους. Ναί, σήμερα δεν υπάρχουνε. Σχεδόν όλοι οι σημερινοί άνθρωποι περνάνε τη ζωή τους ξεπλυμένοι από κάθε ουσία, δίχως κανέναν αληθινόν σκοπό, δίχως αληθινή χαρά και ευχαρίστηση, δίχως καμμιά πίστη, και για τούτο, δίχως ελπίδα. Είναι γαντζωμένοι απάνω σε κάποια πράγματα, που θέλουνε να τα παραστήσουνε για σπουδαία, ενώ δεν είναι τίποτα. Κι οι χαρές τους, κι οι ευτυχίες τους, και τα γλέντια τους, κι οι διασκεδάσεις τους, κι οι κουβέντες τους και τα αστεία τους, είναι όλα άνοστα και ψεύτικα. Γιατί λείπει το αλάτι που τα άρτυζε άλλη φορά.
Και αλάτι είναι η πίστη πως ο άνθρωπος δεν ήρθε στον κόσμο κατά τύχη, αλλά πως έχει να κάνει, σ΄αυτό τον κόσμο, ένα έργο, μικρό η μεγάλο, και πως δεν ξοφλά με τούτη τη ζωή, αλλά πως υπάρχει κάποια μυστηριώδης τάξη κατά την οποία ανοίγει μια άλλη πόρτα, σαν κλείσει η πόρτα τούτης της ζωής. Όπου υπάρχει πίστη, υπάρχει και ελπίδα, κι όσο δυνατότερη είναι η πίστη, άλλο τόσο βεβαιότερη είναι η ελπίδα. Χωρίς ελπίδα, δεν γίνεται μήτε ευτυχία, μήτε ειρήνη μέσα στον άνθρωπο. Τ' άλλα όλα που λένε οι σαστισμένοι φιλόσοφοι, είναι ψευτιές. Για τούτο, οι απελπισμένοι χαλάνε τον κόσμο για να ξεχάσουνε την απελπισία τους, κάνουνε μεγάλη φασαρία για την καλοπέραση, για τις τέχνες, για τα ταξίδια,για τις απολάψεις.
Όλα αυτά είναι μια θλιβερή σκηνοθεσία. Μια αξιοθρήνητη απάτη. Για να γεμίσουνε το άδειο πιθάρι που είναι ο εαυτός τους, ρίχνουνε μέσα ότι μπορέσουνε, ώστε να ξεγελαστούνε πως ζούνε, απολαβαίνουνε τη ζωή, ενώ στ' ληθινά είναι σαν τα τρύπια πιθάρια των Δαναΐδων, χαρτοφάνερα που φαντάζουνε απ' έξω πως είναι κάτι. Τέτοια είναι η φοβερή δραστηριότητα του καιρού μας ,που γεμίζει τον κόσμο με βροντές και αστραπές, ενώ, κατά βάθος, είναι ένας γκαζοτενεκές, που τον χτυπάνε εκείνοι που λένε πως ζούνε κι απολαβαίνουνε "τη μεγάλη ζωή", για να διώξουνε τα μαύρα κοράκια της απελπισίας, που τριγυρίζουνε από πάνω τους. Τραμάζουνε ν'απομείνουνε μοναχοί με τον εαυτό τους, μήτε καν λίγα λεπτά, γιατί αλλιώς θα νοιώσουνε την αθλιότιτα τους. Μα πως όμως μπορεί να ζήσει αληθινά ένας άνθρωπος που φοβάται τον εαυτό του, που κρύβεται ολοένα από τον εαυτό του;
Και όμως αυτή είναι η ζωή για τους περισσότερους σημερινούς ανθρώπους. Καμμιά θέρμη, κανένας ανώτερος και σίγουρος σκοπός, κανένα μεράκι, καμμιά έμορφη μανία που νάχει βαθύτερες ρίζες. Παγερή αδιαφορία, ύπνος ψυχικός, οκνηρία πνευματική, φόβος, κρυφή απελπισία, και πολλή φασαρία για να σκεπαστεί η αμηχανία. Κι η φασαρία είναι για να σκεπαστεί η αμηχανία. Κι η φασαρία είναι ανοησίες, κουτσομπολιό, ανόητες κουβέντες, χαρτάκια, ποτά, σκάνδαλα, εγκλήματα, κάθε μικρολογία, που την πέρνουνε στα σοβαρά, ενώ κανένα σοβαρό πράγμα δεν βρίσκει θέση μέσα στα ζαλισμένα μυαλά τους και στις αποσυντεθεισμένες ψυχές τους. Από πνευματικό, δεν υπάρχει τίποτα. Δεν λέγω πνευματικό αυτό που λένε πνευματικό οι φιλόσοφοι, οι λογοτέχνες και γενικά εκείνοι που λέγουνται "διανοούμενοι", αλλά αυτό που είναι πνευματικό για την χριστιανική θρησκεία, δηλαδή η πίστη στον αιώνιον κόσμο που μας αποκάλυψε ο Χριστός. Μονάχα αυτή η πίστη δίνει στον άνθρωπο την ελπίδα, και χωρίς την ελπίδα της αιώνιας ζωής, οι λογής-λογής ευδαιμονίες, είναι λογής-λογής ψευτιές. Στο κουτί που κρατούσε τότε η Πανδώρα, απόμεινε η ελπίδα, αφού πετάξανε από μέσα όλα τα καλά, μα το κουτί που βαστάνε οι σημερινοί άνθρωποι, και που διατυμπανίζουνε πως έχει μέσα κάθε ευτυχία, είναι ολότελα άδειο. Για τούτο ο θεόγλωσσος Απόστολος Παύλος λέγει πως άπιστοι είναι "οι μη έχοντες ελπίδα". Οι απελπισμένοι.
Λιπών, σήμερα βρισκόμαστε σε ελεεινή κατάσταση, κι ας μη το λέμε, ζητώντας παρηγοριά στη φασαρία μιας ψεύτικης ζωής. Η απιστία είναι θρονιασμένη μέσα στην καρδιά μας, και γύρω της είναι τα παιδιά της, η απελπισία, η πνευματική νάρκη, η αναισθησία, ο φόβος, η αδιαφορία, η ψευτοπαρηγοριά, η μικρολογία, η καχυποψία, το συμφέρον, το μίσος, η ασπλαχνία.
Η νεότητα μαραζώνει γιατί δεν έχει, η δυστυχισμένη, μήτε σκοπό στη ζωή της, μήτε ενθουσιασμό για κάποιες ιδέες, μήτε όρεξη για τίποτα. Άκεφη κι ανόρεχτη. Είναι σαν υπνοβάτης. Συζητά ολοένα για ασήμαντα πράγματα που τους δίνει μεγάλη σημασία, και είναι να κλαίγει κανένας ακούγοντας τις κουβέντες της, τα πειράγματα της, και βλέποντας τις ανόητες σκηνοθεσίες, που μ΄αυτές προσπαθεί να δώσει κάποια σημασία στη ζωή. Οι ψυχές των νέων είναι ρημαγμένες από τα άγρια ένστικτα, που τα ανεβάσανε στην επιφάνεια από τα σκοτεινά τάρταρα της ανθρώπινης φύσης, κάποιοι εχθροί του ανθρώπου, κάποιοι πνευματικοί ανθρωποφάγοι, που ανάμεσα τους πρωτοστατεί ένας τρελλός λύκος λεγόμενος Νίτσε, μια μούμια σαν παληόγρηα λεγόμενος Βολταίρος, κάποιος ζοχαδιακός Φρόϋντ, κι ένα πλήθος από τέτοια όρνια και κοράκια και νυχτερίδες. Όσοι τους θαυμάζανε, ας καμαρώσουνε σήμερα τα φαρμακερά μανιτάρια που φυτρώσανε μέσα στις καρδιές και στις ψυχές της γαγγραινιασμένης ανθρωπότητας.

Φώτης Κόντογλου

There is confusion and unrest among all nations! Unrest and confusion and chaos among people, each and every one. Where can one find someone following his life with any morally high goals, stability and hope! Its a rare thing.
Most people of today have become creatures empty from any living ideas, and therefore be able to sail in the sea of life feeling happy and lively, the same as when a boat loaded with good merchandise, and full of hope and longing, is setting for the desired port without fear of reefs and inlets.
Today one often faces people who are so hollow of anything, which makes one wonder, why he did not believe that there exists in the world such stupidity, such narrow mindedness, such closed hearts and so much idle talk. In these dry souls, there is nothing to make you feel warth, even just a little. I am not talking about outstanding feelings, or of some rare sensitivity. No! I am talking about ordinary feelings, feelings which once could be found in people but today they can no longer be found. Almost all people today spend their lives washed out of any substance, without any real purpose, without real joy and pleasure, without any faith, and therefore without hope. They hung onto some things which they want to represent as being something great, while they are nothing. And their joys, and their happiness, and their parties, and their entertainment, and their conversations and their jokes, are all ugly and fake. They are fake and tasteless because the ingredient which made them tasteful is now absent.
And that ingredient is the belief that man does not come in this world by chance, but that he has a role to play in this world, a role, small or large, and that he does not finish with this life, but that there might be some mysterious order in which one door opens while the door of this life is closing. Where there is faith, there is hope, and the stronger the faith is, the stronger the hope is as well. Without hope, there is neither happiness, nor peace in people. Everything else which the confused philosophers say, are lies. For this reason, the desperate make alot of fuzz in the world in order to forget their despair, they make a big fuzz about having a good time, about the arts, about travel, about pleasure.
All this is a sad staging act. A deplorable deception. To fill up the empty jar which is themselves, they throw in what ever they can, in order to deceive others that they live it up, that they are enjoying life, while the truth is, their life is like the jars of the Danaidians with holes in them, like paper lanterns which they look from the outside as being something. Such is the terrible activity of people in our time, filling the world with thunder and lightning, while, basically, it is only a gas tin which is beaten by those who say that they live and enjoy "the great life" in order that they scare away the black crows of despair, which fly around them. They feel scared to stay alone with themselves, even for a few minutes, because otherwise they will feel their misery. But how can a person who fears himself, a person who hides more and more from himself truly live? Yet this is the life for most people of today. They don't have any warmth, no higher and definite moral aims, no taste, no obsession for something beautiful which has deeper roots. Cold indifference, cold sleep, spiritual laziness, fear, hidden despair, and much fuzz to hide their confusion. And this fuzz is just nonsense, chattering, stupid conversations ,card games, drinking, scandals, crimes, and every kind of idle talk which they take seriously, while no serious thing is able to find a place in their dizzy minds and their fallen apart souls. There is nothing spiritual in there. I do not call spiritual what philosophers call spiritual,or writers and generally those who call themselves "intellectuals", but that which is spiritual for the Christian religion, namely faith in eternal life which has been revealed by Christ. Only this faith gives humans hope, and without the hope of eternal life, all sorts and kinds of prosperity and happiness, are all sorts and kinds of lies. In the box that Pandora held, only hope remained since everything else went out from there, but the box which today's people hold and advertise that it has every kind of happiness inside it, is entirely empty. For this reason, the God spoken Apostle Paul says that unbelievers are "those who have no hope." The desperate.
Now, we are currently in a pitiful situation, even if we don't say it, seeking consolation in the fuzz of a false life. Unbelief has crowned itself in our hearts,
and around her are her children, despair, intellectual numbness, apathy, fear, indifference, false consolation, idle talk, suspicion, self interest, hatred, cruelty. The youth are withering away because these poor souls, have neither purpose in their lives, nor excitement for some new ideas, nor interest in anything. They are moody and have no zest for life. The youth are like sleepwalkers. They always talk about trivial things which they give great importance to, and one should cry when listening to their conversations, their teasing, and seeing the stupid staging act they put on, by which they try to give some importance to life. The souls of young people are ruined by the savage instincts which were brought to the surface from the dark depths of human nature, by some enemies of humankind, by some spiritual cannibals, who among them a so called mad wolf by the name of Nietzsche takes the leading role, a mummy of an old hack called Voltaire, a suffering from piles Froid, and a number of other such vultures and crows and night bats. For those who admired them, let them today be proud of the poisonous mushrooms which have grown inside the hearts and the souls of a humanity suffering from gangrene.

By Photis Kontoglou

Translated from Greek by NOCTOC

1 σχόλιο: