ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2008

ΒΑΓΔΑΤΗ: Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΑΛ ΜΟΥΤΑΝΑΜΠΙ

Η θάλασσα κατάπιε το μέλι και η αγάπη μετατράπηκε σε στάχτες στους δρόμους. - Χαμίντ Μοχτάρ, "Ο Όχλος"

Η οδός Αλ Μουτανάμπι στη Βαγδάτη, πήρε το όνομα της από ένα θρυλικό ποιητή του 10ου αιώνα, και ήταν κάποτε γνωστή για την φασαρία της και ως τόπος γι' ανταλλαγή ιδεών. Τώρα είναι κυρίως έρημη. Οι θαμώνες των καφενείων , ποιητές και βιβλιοπώλες ακόμα έρχονται εδώ για συζήτηση, αλλά τώρα οι συζητήσεις είναι σχετικά για την αμερικανική στρατιωτική κατοχή. Μια ανταπόκριση από τα λογοτεχνικά καφενεία της Βαγδάτης, τα οποία έχουν στοιχειώσει από τον φόβο.

Του Φίλιπ Ρόμπερτσον

Κοντά στην παλιά Εβραϊκή συνοικία της Βαγδάτης, στην οδό Αλ Ρασίντ, υπάρχει ένα δρομάκι που πήρε το όνομα του από τον Ιρακινό ποιητή Αλ Μουτανάμπι. Ο δρόμος του ποιητή διακλαδώνεται μακριά από την οδό Αλ Ρασίντ και συνεχίζεται μέχρι ποιο πέρα μέσω ενός ιστού από ερειπωμένα κτήρια με λεπτές στήλες που κρατάνε στραβωμένα μπαλκόνια. Βιβλιοπωλεία κάθε περιγραφής κάνουν κατάληψη του δρόμου στον επίπεδο χώρο, όπου πωλούν τεχνικά εγχειρίδια, στολισμένα αντίγραφα του Κορανιού και μια ωραία επιλογή από πειρατικό λογισμικό. Η οδός Αλ Μουτανάμπι τότε συνεχίζει την κατηφόρα προς τη καφέ από τη λάσπη καμπή του Τίγρη μέχρι να παρεκκλίνει δυτικά σε μια καλυμμένη αγορά και τα ψηλά τείχη ενός παλιού σχολείο μέσα στο τέμενος. Ακριβώς εκεί που ο δρόμος στρίβει, υπάρχει το θρυλικό λογοτεχνικό καφενείο της Βαγδάτης, το Σαπαντάρ, όπου επί δεκαετίες οι συγγραφείς και διανοούμενοι έρχονται να πιουν τσάι και να καπνίσουν ναργιλέ. Το καφενείο είναι γεμάτο από καπνό και είναι βρώμικο. Όταν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα, που είναι σχεδόν ποτέ, οι ανεμιστήρες δεν φρεσκάρουν καθόλου τον αέρα. Λογοτεχνικοί άνδρες με μακρυμάνικα πουκάμισα κάθονται και καπνίζουν. Την Τρίτη, τις 2 Αυγούστου, περπατώντας προσεκτικά κάτω από τον λευκό-καυτό ήλιο, ένας άνδρας με μια τσάντα, που περπατούσε στην οδό Αλ Μουτανάμπι μπήκε στο χαρτοπωλείο Χατζή Κουάις Αννί, έμεινε για λίγο, έπειτα έφυγε, χωρίς τη συσκευασία. Όταν το πακέτο εξερράγη σε σύντομο χρονικό διάστημα αργότερα, η ανατίναξη σκότωσε τον Χατζή Κουάϊς, που καθόταν κοντά στην πόρτα και φύλαγε το κατάστημα του. Η βόμβα έβαλε φωτιά στο κατάστημα, και είναι πλέον ένα μαυρισμένο κέλυφος στο δρόμο των βιβλιοπωλών. Ο Χατζή Κουάϊς ήταν στην οδό Αλ Μουτανάμπι για 10 χρόνια και τον ήξεραν όλοι οι πωλητές της περιοχής. Πουλούσε ευχετήριες κάρτες για τις γεννήσεις και επετείους μαζί με δώρα των Χριστουγέννων και του Πάσχα, κολόνιες και στυλό. Είχε γένια και ήταν επίσης γνωστός ως ένας ευσεβής σουνίτης, που δεν είχε πρόβλημα στο να κάνει πρόσληψη σε Σιίτες εργαζόμενους, ή να περνά τον ελεύθερο χρόνο του με χριστιανούς συναδέλφους. Πέρα από την αποθήκευση μερικών πραγμάτων που σχετίζονται με χριστιανικές γιορτές, δεν υπήρχε τίποτε το ασυνήθιστο μέσα στο κατάστημα του. Δεν ήταν σε γνωστός ως μέλος σε κανένα πολιτικό κόμμα, και ήταν σύμφωνα με τους γείτονες του στην οδό Αλ Μουτανάμπι, ένας γενναιόδωρος άνθρωπος που συχνά έδινε χρήματα στους φτωχούς. Κανείς στην περιφέρεια δεν θα μιλήσει ανοιχτά για το ποιος τον σκότωσε, συμπεριλαμβανομένου και του δικού του γιου. Ο Άχμαντ Νουλάϊμι, ένας νεαρός κιθαρίστας που παίζει για το μόνο Χέβι μέταλ συγκρότημα του Ιράκ, είπε μια ιστορία που κάνει τον γύρω της Βαγδάτης τις τελευταίες εβδομάδες. Υπήρχε ένας παγοπώλης που πουλούσε πάγο από ένα μικρό κατάστημα στο πεζοδρόμιο της γειτονιάς Ντόρα. Μία ζεστή μέρα, ένας άντρας ήρθε με το όπλο του και είπε: "Δεν πρέπει να πωλείς πάγο διότι ο Προφήτης Μωάμεθ δεν είχε πάγο στην εποχή του." Στη συνέχεια ο ληστής πυροβόλησε τον παγοπώλη και τον σκότωσε. Η ιστορία αυτή τρομοκρατεί τους Ιρακινούς, αλλά συχνά γελάνε όταν την αφηγούνται, γιατί είναι παράλογο ότι κάποιος θα σκοτωνόταν γιατί πουλούσε πάγο ή επειδή ξυρίζει τα γένια του. Είναι επίσης αλήθεια ότι το ανέκδοτο του παγοπώλη ακολουθεί ένα πρότυπο από δολοφονίες, γύρω από την πρωτεύουσα, όπου Ισλαμιστές μαχητές έχουν τακτικά δολοφονήσει Ιρακινούς για την παραβίαση αυστηρών, αλλά και εντελώς τυχαίων κωδικών συμπεριφοράς.Η ουσία της ιστορίας του παγοπώλη είναι ότι τώρα, κάποιος στο Ιράκ μπορεί να θανατωθεί για οποιοδήποτε λόγο. Όταν ο Χατζή Κουάϊς σκοτώθηκε, πάνω από το ένα πρόσωπο ανάφερε αυτές τις αυθόρμητες δολοφονίες, και μίλησαν για αυτές με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο σκιαγραφούν μια αμμοθύελλα, ένα περιεκτικό πράγμα που κανείς δεν μπορεί να σταματήσει. Η λογοτεχνική γειτονιά της Βαγδάτης, έχει μία μακρά ιστορία διαφωνίας με το κατεστημένο και την ανοχή στις διαφορετικές ιδέες των άλλων. Κάτω από τον Σαντάμ, η οδός Αλ Μουτανάμπι ήταν ένα κέντρο για μικρές ομάδες αντικαθεστωτικών που δημοσίευαν παράνομα αντικαθεστωτικό υλικού, με ψευδώνυμα. Επειδή το μέρος ήταν γνωστό για πνευματική αντίσταση κατά του καθεστώτος και ως κέντρο για φιλελεύθερες ιδέες, η κυβέρνηση το είχε στη μαύρη λίστα.Κατά τις μανιακές μέρες μετά την πτώση της Βαγδάτης, μια πλημμύρα από δυτικούς δημοσιογράφους ήρθε στην οδό Αλ Μουτανάμπι για να κάνουν ανταπόκριση αντιφρονούντων ιρακινών συγγραφέων, και στα καφενεία και στα μαγαζιά υπήρχε πάντα ένας ενθουσιώδης βρυχηθμός από συνομιλίες. Οι άνδρες κτυπούσαν τα ποτήρια τους με τσάι, και έλεγαν τα συμπεράσματα τους. Η μετάφραση στα αγγλικά ήταν ένα καυτό εμπόρευμα εκείνες τις πρώτες ημέρες. Ήμουν στο καφενείο Σαπαντάρ τον Μάιο του 2003, όταν ο Αμίρ Σαγέχ, ένας ιρακινός χριστιανός, ήρθε προς το μέρος μου και μου είπε πώς λάτρευε τον Σίντνεϊ Σέλτον και ότι υπερισχούσε τον Τζέϊμς Τζόϊς και τον Γουίλιαμ Φόλκνερ και ότι ήταν ο μεγαλύτερος συγγραφέας που έγραψε ποτέ στα αγγλικά. Δεν είχε καμία χρήση για τους λογοτεχνικούς κανόνες, αλλά πήρε τους συγγραφείς και τους έκανε μέρος της γειτονιάς. Ο Αμίρ εκκόλαπτε ένα εκατομμύριο συμπεράσματα για το μετά-Σαντάμ Ιράκ. Έγραψε μεγάλες συμβουλευτικές επιστολές προς τον Πρόεδρο Μπους, και ήθελε να ξεκινήσει μια αγγλική σχολή διδασκαλίας για ενήλικες, που ήταν λογικό και σχεδόν το πέτυχε. Ο Αμίρ εξηγούσε στον κάθε δέσμιο ακροατή ότι προσπαθούσε να γράψει ένα χειρόγραφο που θα ανίχνευε τα εκρηκτικά γραψίματα γκραφίτι της Βαγδάτης. "Ο Σαντάμ θα γυρίσει", έχει αντιγράψει από ένα σκονισμένο τοίχο στην παλιά πόλη, που γράφτηκε όταν έπεσε η Βαγδάτη. Κάτω από αυτό το γκραφίτι ήταν η απάντηση "ναι, αλλά θα έλθει και πάλι μέσα από τον κώλο σου." Μέχρι τον Ιούνιο του περασμένου έτους, είχε αντιγράψει πάνω από 3,000 γκραφίτι από τους δρόμους και συνέχιζε να προσθέτει νέα γκραφίτι στο αρχείο του.Στους ίδιους τοίχους ξανάγραφαν, επανειλημμένα ανώνυμοι συγγραφείς, και το γκραφίτι στρεφόταν κατά των ΗΠΑ. Όταν έφυγα το Σεπτέμβριο του 2004, είχε την καλοσύνη να μου δώσει ένα αντίγραφο. Ο Αμίρ, ένας καταπιεστικός φαφλατάς, δεν μπορούσε να σταματήσει να μιλά γιατί είχε από χρόνια αποθηκεύσει αυτά τα σχόλια ακριβώς για τη στιγμή που θα κατέρρεε το καθεστώς. Όταν ο καιρός τελικά ήρθε, ήταν σχεδόν κάτι το περισσότερο από ότι θα μπορούσε να αντέξει. Ήταν ο Αμίρ, Σωκρατικός στην ασχήμια του, πρώην τεχνικός ραντάρ, εκπρόσωπος των αντιφρονούντων, ο οποίος πίστευε ότι το Ιράκ μπορούσε να επιβιώσει από την κατοχή και να βγει από τις στάχτες της δικτατορίας. "Αυτό είναι το πραγματικό κοινοβούλιο του Ιράκ", ένας ένοικος του καφενείου Σαπαντάρ παρότρυνε μετά την εισβολή. "Εδώ είναι που οι πραγματικές συζητήσεις γίνονται." Αν το Σαπαντάρ ήταν το Κοινοβουλίου του Ιράκ, τότε ο Αμίρ αλ Σαγέχ θα ήταν ο Πρωθυπουργός. Αν ήσασταν συγγραφέας στη Βαγδάτη, απ΄ όπου δίποτε κι αν προερχόσασταν, θα καταλήγατε στο Σαπαντάρ, επειδή το καφενείο και αυτή γειτονιά όπου πωλούν βιβλία τους δεχόταν όλους. Ο Αμίρ θα σας έβρισκε εκεί. Αν ήσασταν κλέφτης, τότε το λημέρι σας θα ήταν το Μπαπ αλ Σάρζι. Για τους λογοτεχνικούς τύπους, θα ήταν η οδός Αλ Μουτανάμπι. Συμβαίνει να υπάρχει μία μεγάλη συμμετρία στα αραβικά, που συνδέει τις λέξης "συγγραφέας" και "βιβλίο" σε ένα μόνο ήχο. Το βιβλίο λέγεται "Κιτάπ," ο συγγραφέας λέγεται "Κατίπ," και η διαφορά είναι μόνο λίγο κάτι περισσότερο από μια μετατόπιση του τόνου, όταν οι λέξεις ομιλούνται.Σήμερα, ο δρόμος όπου συνυπήρχαν βιβλία και συγγραφείς έχει μετατραπεί σε δρόμο φάντασμα. Μετά την επιστροφή μου στο Ιράκ κατά τα τέλη Μαΐου του τρέχοντος έτους, έμαθα ότι ο Αμίρ Σαγέχ έφυγε για τον Καναδά. Οι Ιρακινοί ακόμη ψωνίζουν στην περιοχή των βιβλιοπωλείων, αλλά οι περισσότεροι από τους διανοούμενους που κάποτε αισθάνονταν ελεύθεροι να εκφράσουν τις απόψεις τους στο κοινό, τώρα είτε κρύβονται ή έχουν σιωπήσει από φόβο ότι κατάσκοποι από διάφορες ένοπλες ομάδες θα τους βάλουν ως στόχο για δολοφονία.Οι Ιρακινοί συγγραφείς άρχισαν να συναντιούνται υπογείως, σε προστατευόμενα μέρη. Επειδή ο λογοτεχνικός πολιτισμός βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη γειτονιά της Βαγδάτης, μια επίθεση εναντίον της οδού Αλ Μουτανάμπι είναι μια επίθεση στην ιρακινή κουλτούρα την ίδια. Πρόκειται για ένα πολιτισμό που ήταν κάποτε τόσο ζωντανός, ώστε αυτά τα περίφημα λόγια υπήρχαν γνωστά στον αραβικό κόσμο, " το Καΐρο γράφει, η Βηρυτός δημοσιεύει, και η Βαγδάτη διαβάζει."Μόνο δυόμισι χρόνια έχουν περάσει από τότε που συνάντησα τον Αμίρ, τώρα ούτε ίχνος αισιοδοξίας δεν παραμένει, και στη περιοχή όπου ήταν κάποτε ευπρόσδεκτοι πολλοί ξένοι από τους Ιρακινούς, σήμερα τους αποφεύγουν. Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να συναναστρέφονται ανοιχτά με Δυτικούς, κυρίως Αμερικανούς, δεδομένου ότι κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει σε κάποιο να καταγγελθεί ως προδότης από επαναστατικές ομάδες. Κανείς δεν θέλει να πάθει όπως τον παγοπώλη. Άλλοι Ιρακινοί, που είχαν μέλη από την οικογένεια τους σκοτωμένα από τις εξεγέρσεις που εξαπλώνονται σε όλη τη χώρα, έχουν κινηθεί προς την κατεύθυνση των ανταρτών ή προσχώρησαν σε αυτούς. Εκείνοι που έμειναν στη μέση, εκείνοι που δεν έχουν κακή άποψη για τους ξένους, είναι μία μειονότητα υπό εξαφάνιση.Η εμπιστοσύνη που είναι πάντα δύσκολο να βρεθεί στο Ιράκ, τώρα είναι εξαιρετικά σπάνια. Πρόκειται για μια ριζική αλλαγή, αλλαγή εμφανής από τα σκληρά βλέμματα και τις διστακτικές χειραψίες, όταν συναντούμε περαστικούς. Οι ξένοι στο Ιράκ βιώνουν αυτή τη κοινωνική καταστροφή με άμεσο τρόπο, αλλά οι Ιρακινοί υποφέρουν σε πολύ πιο έντονο επίπεδο. Αντιμετωπίζουν τις ίδιες ακριβώς απειλές, τη χαμένη εμπιστοσύνη, τον πάντοτε παρών κίνδυνο απαγωγής και δολοφονίας, αλλά αυτοί δεν έχουν τη δυνατότητα να ξαναγυρίσουν στα σπίτια τους σε άλλη χώρα. Η παλιοί δεσμοί, που δέσμευαν τους Ιρακινούς τον ένα με τον άλλο καταρρέουν.Από τον καιρό της πτώσης της Βαγδάτης, μια τεράστια αγορά από λεηλατημένα κλεμμένα αντικείμενα, ναρκωτικά και άλλες παράνομες επιχειρήσεις έχει πνίξει την οδό Αλ Ρασίντ, τη μακρά κάποτε κομψή παλιά λεωφόρο που εκτείνεται κατά μήκος του Τίγρη, στέλνοντας τα πλοκάμια της και στη πολυσύχναστη περιοχή των βιβλιοπωλείων. Η οδός Αλ Ρασίντ έχει μια μακρά περίμετρο από δρόμο με κολόνες που έχει πλέον κλείσει στην κυκλοφορία, ενώ παρατηρητές από ένοπλες ομάδες παρακολουθούν στενά την αγορά για να δουν αν υπάρχουν ξένοι. Όλοι είναι ύποπτοι και όλοι ελέγχονται.Όταν άκουσα για πρώτη φορά σχετικά για το θάνατο του Χατζή Κουαϊς, έψαχνα για ένα φίλο που έκανα κατά τις πρώτες ημέρες της κατοχής, ένα ιρακινό συγγραφέα που ονομάζεται Ηαμίντ Μοχτάρ, που περνάει πολύ χρόνο στην οδό Αλ Μουτανάμπι. Ο Άχμαντ Ντουλάϊμι πήγε να τον ψάξει την Παρασκευή της 5 ης Αυγούστου, αλλά δεν υπήρχε καμία ένδειξη του Μοχτάρ και βρήκε μόνο νευρικούς βιβλιοπώλες και το καφενείο Σαπαντάρ κλειστό. Το Σαπαντάρ είναι πάντα ανοικτό, ακόμη και κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού, και αυτό ήταν άλλο ένα κακό σημάδι. Αυτό που ξεκίνησε ως μια αναζήτηση για ένα συγγραφέα έγινε μια αναζήτηση για μία γειτονιά.Λίγες μέρες αργότερα, όταν τελικά συνάντησα τον Μοχτάρ στο οίκημα της Ένωσης Ιρακινών Συγγραφέων, και του είπα για τον βομβαρδισμό στο δρόμο των βιβλιοπωλών, δεν έμεινε έκπληκτος. Είχε ήδη ακούσει την είδηση και είπε χωρίς δισταγμό, «Είμαστε όλοι στόχοι για δολοφονία τώρα."Ο Μοχτάρ, που είναι γνωστός στο Ιράκ αφού πέρασε οκτώ χρόνια στις φυλακές του Αμπού Γκράιμπ κατά τη διάρκεια του καθεστώτος Σαντάμ, γνωρίζει καλά το συναίσθημα. Ενώ άλλοι συγγραφείς συνεργάστηκαν με την προηγούμενη κυβέρνηση, ο Μοχτάρ ήταν ένα μέρος από το μικρό αριθμό διανοουμένων που συνέχισαν να γράφουν, χωρίς την υποχρεωτική εγκωμιάση για τον δικτάτορα. Τελικά, οι άνδρες της ασφάλειας ήρθαν στο σπίτι του και πήραν τη γραφομηχανή του, με τη δυσάρεστη διαπίστωση ότι δεν αρκούσε αυτό και επέστρεψαν και συνέλαβαν και τον ίδιο. Αυτές τις μέρες, είναι ακόμη λεπτός σαν το σιδηρόδρομο αλλά φαίνεται πολύ πιο καλά από ότι φαινόταν μετά την απελευθέρωσή του από φυλακή. Ο γλυκομίλητος Μοχτάρ υποστηρίζει και μιλάει για θρησκευτική ανοχή και εθνική ενότητα. Στο Ιράκ, που τώρα έγινε μιά χοάνη για τους φονταμενταλιστές από δύο διαφορετικές παρατάξεις, η πράξη στο να υποστηρίζεις δημοσίως αυτές τις αρχές στη Βαγδάτη είναι ηρωική. "Όταν εμφανιστώ στην τηλεόραση και στα περιοδικά, με φέρνει στην προσοχή των εν λόγω [ένοπλων] ομάδων. Πολλοί από τους φίλους μου έχουν χάσει τη ζωή τους, ακόμη και συνάδελφοι μου από τη φυλακή έχουν μπει στο στόχαστρο. Πρώτα υποφέραμε από τον Σαντάμ, αλλά τώρα υπάρχουν πολλοί Σαντάμ." Στον απόηχο της κατοχής, οι πιστοί από κάθε μία από τις πολλές πολιτικο-θρησκευτικές ένοπλες συμμορίες είναι δυσδιάκριτοι από οποιονδήποτε άλλον στο Ιράκ. Η απειλή είναι αφανής. Ο Μοχτάρ προσπαθεί να βρει τον εαυτό του, μαζί με τους άλλους συγγραφείς που έπαθαν ένα ξαφνικό σοκ ελευθερίας, κάτω από ορισμένες από τις ίδιες δυσάρεστες πιέσεις που ένιωθαν από το καθεστώς Σαντάμ. Συγγραφείς και διανοούμενοι σπρώχνονται ξανά πίσω στα υπόγεια ή, τουλάχιστον, εμποδίζονται από την αβεβαιότητα και τον φόβο της αντίποινας για υποστήριξη απαγορευμένων ιδεών, και μια ιδέα που είναι αποδεκτή από μία φατρία είναι αίρεση για την άλλη. Ο προαιώνιος εχθρός του Σαγέχ και του Μοχτάρ δεν επέστρεψε ως ενιαίος τύραννος, αλλά ως ένα πλάσμα που το επάγγελμα του έχει εξατομικευτεί σε χιλιάδες οπλοφόρους γεμάτους με καθαρό μίσος και υποστήριξη για το φονταμενταλιστικό Ισλάμ. "Τον καιρό του Σαντάμ είχα μόνο έναν εχθρό, τον δικτάτορα. Τώρα ο εχθρός δεν είναι πολύ σαφής. Είναι άφανος. Ο Σαντάμ έχει μετατραπεί σε φάντασμα, θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε," εξηγεί ο Μοχτάρ με ένα κούνημα των ώμων του. Η οδός Αλ Μουτανάμπι είναι το μέρος όπου εκφράζουμε τις ιδέες μας. Δεν έχουμε κανένα άλλο μέρος για να πάμε και πολλοί από τους διάσημους ιρακινούς συγγραφείς έχουν εγκαταλείψει τη χώρα. Ο μόνος τρόπος να επικοινωνήσουμε μαζί τους είναι μέσω του Διαδικτύου. Οι άλλοι φοβούνται και κρύβονται. Έχω ειδοποιηθεί να μην βγαίνω έξω. "Ο Μοχτάρ είπε ότι το παλιό του αυτοκίνητο μπορούσε εύκολα να αναγνωριστεί στο δρόμο, οπότε πήρε ένα καινούριο που δεν ξεχωρίζεται τόσο πολύ. Την επόμενη Τετάρτη, πέντε ημέρες μετά από τη μέρα που συνάντησα τον Μοχτάρ στο γραφείο του, πήρα τον Άχμαντ στην οδό Αλ Μουτανάμπι. Βρήκαμε το καφενείο Σαπαντάρ ανοικτό. Υπήρχαν ορισμένοι νεότεροι άνδρες καθισμένοι σε έδρανα και παρακολουθούσαν την πελατεία και είχαν γενειάδες, μια νέα εξέλιξη για το Σαπαντάρ. Πρόκειται για τους νεοεισερχόμενους, που έρχονται να παρακολουθούν τους καπνιστές και πότες τσαγιού. Έξω μπροστά από τα μεγάλα παράθυρα, που κάθονται πίσω από τον Χατζή Μοχάμαντ, τον ιδιοκτήτη του καφενείου, είναι ένας γραφέας για όσους χρειάζονται να γράψουν επιστολές, αλλά δεν ξέρουν να γράφουν. Ο γέρος είναι σκυμμένος πάνω από μια αρχαία γραφομηχανή που γράφει αραβικά και που έχει ένα κομμάτι κιτρινισμένο χαρτί στην πλατίνα. Φαίνεται σαν να είναι σε αυτό το τόπο για εκατό χρόνια. Μέσα στο Σαπαντάρ, ο Μοχάμεντ καθόταν δίπλα μου προσπαθώντας να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει. "Θέλετε να πάμε να συζητήσεις με τον ιδιοκτήτη, Χατζή Μοχάμαντ, σχετικά με τους βομβαρδισμούς;" "Όχι" "Εντάξει. Τι θέλετε να κάνουμε;" "Δεν θέλω να κάνω τίποτα. "Ο Άχμαντ περίμενε για περισσότερες πληροφορίες. Φορούσε ένα μαύρο μπλουζάκι που έλεγε," Μισώ το παιχνίδι, αλλά όχι τον παίκτη." "Θέλω μόνο να καθόμαστε εδώ και να αφήσουμε τα παιδιά να μας συνηθίσουν πρώτα. "Υπήρχαν προειδοποιητικά σημάδια. Κανείς δεν μιλούσε στο καφενείο, και οι περισσότεροι πελάτες κάπνιζαν στη σιωπή. Αν συνέβαινε να μιλήσουν, διατηρούσαν χαμηλή τη φωνή τους ώστε να μην ακούγεται τι έλεγαν. Οι άνδρες που κάθονταν στους πάγκους του καφενείου κοίταζαν μακριά όταν βλέπαμε προς τη κατεύθυνση τους. Ο κόσμος μας παρακολουθούσε, μερικοί περίμεναν να δούνε τι θα συμβεί, κρατώντας το σίδηρο στην φωτιά για τις πιθανές μελλοντικές μας κινήσεις. Όταν μπήκαμε στο καφενείο, είχα δει έναν άνδρα γύρω στα 30 που είχε ένα συγκεκριμένο είδος γενειάδας που αρέσει στους πολεμιστές του τζιχάτ. Διάβαζε μία εφημερίδα και προσποιήθηκε ότι δεν κοίταζε προς τα πάνω. Τη γενειάδα αυτή την έχουν οι πολεμιστές του στρατού του Μάχντι. Όμως, δεν πρέπει και να σημαίνει και τίποτα, αν και οι γενειάδες δεν ήταν κάτι το συνηθισμένο πριν από δύο χρόνια. Καθίσαμε δίπλα του. "Άχμαντ, κοίτα αυτόν τον τύπο δίπλα μας". "Βέβαια, τον βλέπω, δεν υπάρχει πρόβλημα. "Ο Άχμαντ μιλάει τέλεια τ' αγγλικά του αμερικανικού σινεμά." Ρώτα τον για την βομβιστική επίθεση την Τρίτη που σκότωσε τον Χατζή Κουάϊς. " Έτσι, Ο Άχμαντ στράφηκε προς τον άνδρα και τον ρώτησε. "Ξέρω ότι εσείς είστε από τον Τύπο" ψιθύρισε ο άνδρας με το μούσι. "Ρωτάτε πολύ ευαίσθητα ζητήματα. Αν ρωτήσετε τον Χατζή Μοχάμαντ γι' αυτό το θέμα, ίσως να σας υποψιαστεί για κάτι. "Ο άνδρας με το μούσι δεν ήθελε να μιλάμε για το βομβαρδισμό. Πήγαμε στην πρόσοψη του καφενείου και βρήκαμε τον Χατζή Μοχάμαντ, ο οποίος είναι ελαφρώς ψαρός και ευερέθιστος, κολλημένος πίσω από το μικρό γραφείο όπου παίρνει τους πελάτες. Όταν τον ρώτησε σχετικά με την βομβιστική επίθεση, είπε ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί καμιά εποχή που οι άνθρωποι έχαναν τη ζωή τους χωρίς να υπάρχει λόγος. Ο Χατζή Μοχαμάντ άρχισε να μιλάει με λαχτάρα για τη παλιά μοναρχία, λέγοντας ότι το Ιράκ πέρασε τις καλύτερες του μέρες, κάτω από τον βασιλιά. Τον ρώτησε γιατί είχε κλειστό το καφενείο την περασμένη Παρασκευή, την πιο πολυάσχολη μέρα της εβδομάδας. "Τις Παρασκευές χάνω πολλά χρήματα γιατί οι άνθρωποι αγοράζουν ένα τσάι και κάθονται όλη μέρα και όταν έρχεται η ώρα να πληρώσουν, έρχονται και μου λένε ψέματα για το πόσα τσάγια είχαν. Λοιπόν έκλεισα το καφενείο. Είχαμε και προβλήματα με την γεννήτρια," είπε ο Χατζή Μοχάμαντ. Ήταν ένα τεράστιο ψέμα, το οποίο δεν περίμενε να πιστέψουμε. Η Παρασκευή είναι η μέρα με την μεγαλύτερη κίνηση στο Σαπαντάρ, η μέρα που οι συγγραφείς από όλη την πόλη έρχονται για να συζητήσουν, να μεταφράσουν και να γράψουν χειρόγραφα. Η επιχείρηση είναι στα ύψη της αυτή τη μέρα. Ο Μοχτάρ επίσης κάνει ότι μπορεί για να έρχεται στο Σαπαντάρ τις Παρασκευές, όπου κάνει συζητήσεις. Ο πραγματικός λόγος που ο Χατζή Μοχάμντ έκλεισε την καφετέρια, και που ο καθένας στο δρόμο ξέρει, είναι ότι έχει πάρει απειλές από αντάρτικες ομάδες που δεν ήθελαν τους πελάτες του και την πολιτική τους. Ο Μοχτάρ είναι πιθανόν ένας από τους λόγους, αλλά υπάρχουν και άλλες ομάδες αντιφρονών. Βρήκαμε μιά τέτοια ημιπαράνομη οργάνωση δύο μέρες αργότερα και μας επιβεβαίωσαν ότι το Σαπαντάρ λάμβανε απειλές, αλλά δεν μπορούσαν να πουν ποιος ήταν πίσω από αυτές. Οι άνδρες δεν δείχνουν ποτέ ποίοι είναι. Φύγαμε από το Σαπαντάρ και βρήκαμε ένα άντρα γύρω στη γωνία ο οποίος είπε ότι ο γιος του Χατζή Κουάϊς δεν σκοτώθηκε στην βομβιστική επίθεση, και έμαθε για το θάνατο του πατέρα του από την τηλεόραση. Είπε ότι ο Άχμαντ Κουάϊς δούλευε σε ένα άλλο μικρό κατάστημα με χαρτικά είδη γύρω από τη γωνία του δρόμου, που ονομάζεται Νατίμ. Ο βιβλιοπώλης είπε ότι θα μπορούσαμε να του μιλήσουμε, αν μας ενδιέφερε. Ο γιος του Χατζή Κουάϊς, ο 'Αχμαντ Κουάϊς, είναι στα 30 του, και είναι ένας καλά εκπαιδευμένος σουνίτης μηχανικός. Είναι ξυρισμένος και ευγενικός, δεν είναι εξτρεμιστής.Ο Άχμαντ Κουάϊς είναι λίγο παχουλός αφού καταναλώνει τσάι που περιέχει ζάχαρη μαζί με ψωμί. Είναι πολυμαθής στα αραβικά, και καταλάβει πολύ καλά τ ' αγγλικά, αφού συχνά απαντούσε πριν από την μετάφραση. Για έναν άνθρωπο του οποίου ο πατέρας είχε σκοτωθεί πριν από λίγες μέρες, ο Άχμαντ Κουάϊς ήταν αρκετά ήρεμος και εστιασμένος. Μου πήρε λίγο καιρό να τον πείσω να μιλήσει σε ένα ρεπόρτερ αλλά τα κατάφερα μετά από λίγα λεπτά. Βρήκαμε ένα δωμάτιο στο πίσω μέρος του καταστήματος με χάρτινα είδη από όπου θα μπορούσαμε να μιλήσουμε. "Ποιος νομίζετε ότι σκότωσε τον πατέρα σας;" Τον ρώτησα. Έγειρε προς τα εμπρός και χαμήλωσε τη φωνή του. "Όλοι είναι ύποπτοι. Δούλευε όλη μέρα και όλη νύχτα, οπότε δεν υπήρχε τρόπος να μπορεί να συμμετέχει σε κάτι. Η αστυνομία ήρθε και προέβη σε σύντομη διερεύνηση και στη συνέχεια έφυγε, αλλά σε μια χώρα καταστρεμένη όπως αυτή, δεν μπορούν να ερευνήσουν τα πάντα. Υπάρχουν επίσης εδώ κάποια περίεργα άτομα που πιστεύουν ότι ο πατέρας μου πωλούσε πράγματα όπως δώρα για το Πάσχα και ορισμένοι πιστεύουν ότι μπορεί να είναι λάθος αυτό που έκανε". Ο Άχμαντ Κουάϊς μίλησε για περίπου μια ώρα για τον τρόπο με τον οποίο ήταν σημαντικό για την οικογένειά του να προχωρήσουν με τη ζωή τους, και φαινόταν σαν ένα παράδοξο σχόλιο να κάνει τόσο σύντομα μετά το φόνο. Ο Άχμαντ Κουάϊς δεν υποστήριξε μία κάποια συγκεκριμένη θεωρία του εγκλήματος. Στην πραγματικότητα, έμεινε μακριά από το να πει τίποτε συγκεκριμένο και δεν ονόμασε κανένα ότι είχε εμπλακεί στο φόνο. Ήταν προφανώς, εξαιρετικά φοβισμένος και νόμιζε ότι στο να μιλήσει για τη δολοφονία του πατέρα του θα του έφερνε προβλήματα. Ο Άχμαντ Κουάϊς με ρώτησε αν έχω ακούσει αυτό που συνέβη στον παγοπώλη στην Ντόρα και είπαμε ναι, αυτή η ιστορία έκανε τον περίγυρο και τη γνωρίζαμε. Τον ρώτησα αν ο πατέρας του είχε πάρει απειλές και είπε ότι δεν υπήρχε κάτι τέτοιο, ότι ο πατέρας του δεν είχε εχθρούς σε αυτό το δρόμο. Ακριβώς πριν φύγω του έδωσα ένα κομμάτι χαρτί με πληροφορίες πως να ρθει σ' επαφή μαζί μου. Μου είπε: "Ακόμα και αν είχα κάποιες πληροφορίες, θα ήθελα να τις κρατήσω για τον εαυτό μου". Ο Άχμαντ Κουάϊς μου είπε ότι είχε δύο οικογένειες για να στηρίξει και ότι ήταν μια μεγάλη ευθύνη. "Πρέπει να το ξεχάσουμε αυτό", είπε. Έμεινα εμβρόντητος. "Να ξεχάσουμε τη δολοφονία;" "Ναι". Ο Χατζή Κουάϊς Αννί είχε πεθάνει μόλις πριν έξι μέρες. Το μαυρισμένο του κατάστημα είναι μία υπενθύμιση για τη δολοφονία, αλλά και μια προειδοποίηση προς τους άλλους πωλητές της οδού Αλ Μουτανάμπι . Την Κυριακή, τρεις μέρες πριν συναντήσω τον γιο του, ένας άλλος άνδρας που πωλούσε κασέτες του Κορανιού δολοφονήθηκε από οπλοφόρους. Δούλευε σε ένα κατάστημα ένα τετράγωνο μακριά από κατάστημα του Χατζή Κουάϊς. Δύο μέρες αργότερα, την Παρασκευή, με την αμυδρή ελπίδα ότι θα βρίσκαμε το καφενείο Σαπαντάρ ανοικτό, πήγαμε πίσω στην οδό Αλ Μουτανάμπι να ανταμώσουμε τον Χαμίντ Μοχτάρ, αλλά το καφενείο ήταν κλειστό. Ο δρόμος είχε γεμίσει με βιβλιοπώλες και αγοραστές βιβλίων. Ήταν 10 το πρωί, και θα ήταν 115 βαθμοί Φαρενάιτ, στους δρόμους οι πωλητές φώναζαν, "Ποτά! Παγωμένα! Ποτά! Πέπσι! Μιράντα!" Ήταν δύσκολο να κινηθώ μέσα στο πλήθος. Υπήρχαν εκατοντάδες άνδρες στο δρόμο που ψώνιζαν βιβλία απλωμένα σε χαλιά, και αγόραζαν θρησκευτικά φυλλάδια, ή τεχνικά εγχειρίδια. Πειρατικά αντίγραφα λογισμικού είχαν τεθεί με σεβασμό προσεκτικά δίπλα από τα Κοράνια. Βρήκαμε το Μοχτάρ να περιμένει μπροστά από το Καφενείο Σαπαντάρ. Μου είπε: "Δεν μπορούμε να μείνουμε εδώ". Γι ' αυτό και περπατήσαμε σε ένα βιβλιοπωλείο που ονομάζεται Βιβλιοπωλείο Αντνάν, όπου ήπιαμε τσάι, ενώ ο Μοχτάρ περιεργαζόταν για να βρει ένα ασφαλές σημείο. Μας οδήγησε μέσα από στενούς δρόμους κάτω στην οδό Αλ Ρασίντ, από μικρά δρομάκια που διακλαδώνονται με την οδό Αλ Μουτανάμπι , στενά δρομάκια των οποίων οι τοίχοι ήταν λευκοί στον ήλιο.Ο Μοχτάρ ανησυχούσε ότι θα μας επιτεθούν. Είχε πάρει αυτή η διαδρομή πολλές φορές στο παρελθόν, προσπαθώντας να ξεφορτωθεί από την Μουχταπαράτ (μυστική αστυνομία) στις μέρες από το παλαιό καθεστώς. Στην οδό Ρασίντ, υπάρχει ένα σκοτεινό αχούρι που ονομάζεται Χασάν ο αλλοδαπός. Άνδρες που δεν μπορούσαν να μπουν στο καφενείο Σαπαντάρ ήταν εκεί και έπιναν τσάι και κάπνιζαν. Μαθητές έγραφαν σε ένα κοντινό τραπέζι και έπαιρναν σημειώματα προσεκτικά. Ήταν αδύνατο να δω τι έγραφαν. Ο χώρος ήταν αρχαίος, ετοιμόρροπος και έτοιμος να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή. Ένα αμυδρό φως ερχόταν από τα ορθογώνια παράθυρα και πέθαινε και πάλι πίσω από τον τοίχο όπου βρήκαμε ένα ελεύθερο πάγκο. "Ανακάλυψα ότι μια κοπέλα που ήξερα από το κολέγιο εγγράφε αναφορές για μένα [για την μυστική αστυνομία]." Είπε ο Μοχτάρ. "Έμεινα έκπληκτος αλλά αυτό μου έδωσε μια ιδέα για ένα νέο βιβλίο". Τον ρώτησα αν ήταν σε θέση να γράψει αυτές τις μέρες. Ο Μοχτάρ αναστατώθηκε από αυτή την ερώτηση. "Όχι, δεν μπορώ να γράψω κάτω από αυτές τις συνθήκες, πρέπει να ηρεμήσω πρώτα. Χρειάζομαι λίγο χρόνο να σκεφτώ. Είναι πολύ σύντομα ακόμη". Όπως όλοι οι Ιρακινοί, ο Μοχτάρ έχει σπρωχτεί γρήγορα μέσα σε ένα μέλλον διάσπασης, χωρίς να έχει χρόνο για να αντιμετωπίσει το παρελθόν. Καθώς μιλούσε, άλλοι μεσήλικες άνδρες συγκεντρώθηκαν γύρω μας πολύ ήσυχα και κάθισαν μετά από μία μεγάλη τελετή από χαιρετισμούς. Ήταν όλοι ποιητές και πρώην πολιτικοί κρατούμενοι. Ήταν όλοι τους φίλοι του Μοχτάρ. Όλοι οι φυλακισμένοι είναι το ίδιο. Μιλούσαν για την φυλακή, πώς επέζησαν, και μετέφεραν τις φωτογραφίες εκείνων των ημερών όπως τις φωτογραφίες του γάμου. Στις φωτογραφίες που πάρθηκαν σε ειδικές περιπτώσεις, όταν επετρεπόταν η επίσκεψη από τις οικογένειές τους, φαίνονται σε ομάδες και με κοίλες στα μάτια.
Οι κρατούμενοι είχαν διαμορφώσει μία πολύ σφιχτοδεμένη ομάδα και οι φωτογραφίες έδειχναν το κύκλο των ανδρών τους οποίους ο Μοχτάρ εμπιστευόταν. Ήταν μία ιδιαίτερη τιμή να δω αυτές τις φωτογραφίες. Ο Μοχτάρ τις μετέφερε μαζί του. Κατάφερα να μου επιτραπεί να μπω μέσα στο κελί του Μοχτάρ. Ένας από τους φίλους του Μοχτάρ, ένας ποιητής, έγειρε προς εμένα και μου είπε, "Έχω κάποιες πληροφορίες. Το καφενείο Σαπαντάρ είναι κλειστό, διότι πήρε μια απειλή". "Από που;" "Κανείς δεν ξέρει". Ο ποιητής αυτός τυφλωνόταν σιγά σιγά από καταρράκτη. Ήθελε να μάθει πού μπορεί να πάει για θεραπεία. «Είμαι συγγραφέας.Χωρίς τα μάτια μου, τι μπορώ να κάνω;" Ρώτησε. Μιλούσαμε και πίναμε τσάι ώσπου ένας μεγαλόφωνος άνδρας ξετρύπωσε από το πουθενά. Ούτε που τον είχα δει να έρχεται. Ήταν ένας φωνακλάς αραβο-αμερικάνος από την Ιντιάνα και φορούσε ένα ημιεπίσημο πουκάμισο και ο οποίος δήλωσε ότι εργαζόταν για το Διεθνές Ρεπουμπλικανικό Ινστιτούτο. (Το Δ.Ρ.I. αναφέρει ότι κανείς με την αναφερόμενη περιγραφή δεν έχει εργαστεί στην οργάνωσή του.) Μπήκαμε σε μια συζήτηση για το τι έκανε, η οποία δεν είχε καμία λογική, στη συνέχεια, εξήγησε ότι δεν μπορούσα να γράψω καμία από τις πληροφορίες του, γιατί δεν ήθελε να είναι στόχαστρο από την αντίσταση. Ο άνθρωπος από την Ιντιάνα είπε επίσης όλα αυτά τα πράγματα από την κορυφή των πνευμόνων του στα αγγλικά, στα βάθη ενός καφενείου που το ελέγχουν οι αντάρτες ή τουλάχιστον το παρακολουθούν. Ήταν ένα τρομερό λάθος στο Χασάν τον αλλοδαπό και δεν υπήρχε τίποτα που θα μπορούσαμε να πούμε. Ο Μοχτάρ με κοίταξε με δυστυχισμένα μάτια και έφυγε για άλλο ραντεβού. Η Μίνκα Νιζχούϊς, μια λαμπρή Ολλανδή δημοσιογράφος, καθόταν δίπλα μου και είπε ότι θα πρέπει να πάμε να βρούμε κάποιους ανθρώπους που πίστευε ότι από αυτούς θα μπορούσαμε να μάθομε περισσότερα σχετικά με τους βομβαρδισμούς και τις απειλές για το καφενείο. Επίσης είπε ότι θα ήταν ασφαλέστερο να είμαστε σε συνεχή μετακίνηση. Φύγαμε από το αχούρι, μπήκαμε στο ήλιο, και βρήκαμε το δρόμο των βιβλιοπωλών εγκαταλελειμμένο, οι πωλητές μάζευαν τα πράγματα τους. Ένας νάνος πέρασε από δίπλα μας σπρώχνοντας ένα καρότσι με άδεια κουτιά. Η Μίνκα είχε επαφές με τα μέλη ενός κοσμικού κόμματος υπέρ της δημοκρατίας που ονομάζεται Πολιτιστική Σύναξη. Περπατήσαμε μέχρι το τέλος της οδού Αλ Μουτανάμπι. Δίπλα από μια καλυμμένη αγορά ορθώνεται ένα μεγάλο κτίριο με αυλή. Μέσα στην αυλή, ήταν άνδρες που πωλούσαν βιβλία και φυλλάδια πάνω σε τραπέζια. Ο δεύτερος όροφος είχε σωρούς από νεκρές φωτοτυπικές μηχανές, ήταν ένα νεκροταφείο για νεκρούς εξοπλισμούς γραφείων. Προχωρήσαμε προς τις πύλες, όπου η Μίνκα μίλησε με έναν άνδρα ο οποίος μας ζήτησε να περιμένουμε για λίγο. Ήταν τότε που συνειδητοποιήσαμε ότι η ομάδα έκανε χρήση παρατηρητών, οι οποίοι έκαναν σίγουρο ότι κανείς που δεν άνηκε εκεί δεν θα μπορούσε να περάσει τις πύλες. Αν υπήρχε πρόβλημα, ένας από τους άνδρες θα έτρεχε στην ομάδα και θα τους έλεγε να εξαφανιστούν. Το γραφείο είναι μακρυά από την αυλή, έτσι στο να ελέγχονται οι πύλες δεν ήταν δύσκολο. Άνδρες στον δρόμο που πωλούν τσιγάρα, πωλητές αναψυκτικών και άλλα άτομα που παραμένουν στο ίδιο μέρος για μεγάλο χρονικό διάστημα εργάζονται συχνά ως παρατηρητές για υπόγειες ομάδες στο Ιράκ. Το βλέπεις παντού. Η Πολιτιστική Σύναξη ανησυχούσε ότι θα δεχθούν επίθεση από τους αντάρτες και είχαν τα μάτια τους ανοικτά. Ο ηγέτης του ιρακινού κόμματος, Πολιτιστική Σύναξη, εμφανίστηκε από την αυλή για να μας χαιρετίσει, μισοκλείνοντας τα μάτια του στο σκληρό φως. Το όνομα του ήταν Σακίρ Μοχάμαντ Μαχμούντ, και ήταν ευτυχής να δει δημοσιογράφους γιατί ήθελε να μιλήσει για το έργο του και δεν υπήρχαν οποιοιδήποτε αλλοδαποί να έρχονται να τον ακούσουν. Μέσα σε ένα μικρό, σκονισμένο γραφείο με έναν υπολογιστή και μερικές καρέκλες, ο Μαχμούντ μας είπε "Έχουμε την άποψη ότι κάθε πτυχή του πολιτισμού των Ιρακινών είχε καταστραφεί από τη δικτατορία, για αυτό το λόγο θα πρέπει να ανασυγκροτήσουμε την κουλτούρα μας και να φέρουμε προσοχή μας πίσω στον ιρακινό πολιτισμό. Στο παρελθόν υπήρξε μία μεγάλη ζημιά.Απομονωθήκαμε και αποξενωθήκαμε ο ένας από τον άλλο. Για τον λόγο αυτό, δημιουργήσαμε αυτή την οργάνωση". Η οργάνωση τυπώνει ένα ημερολόγιο και δοκίμια για τη δημοκρατία και τον ιρακινό πολιτισμό, όπου προωθούν τις αξίες μιας κοσμικής και ενωμένης χώρας. Ο Μαχμούντ δεν ήταν ενθουσιώδεις για τη θρησκεία ως βάση της κυβέρνησης. Πίστευε ότι το ομοσπονδιακό σύστημα που εκφράζεται στο σχέδιο του Συντάγματος ήταν ένα απλό κράτημα εξουσίας από τις ένοπλες παρατάξεις. Άλλοι τέσσερις άντρες μπήκαν ήσυχα στο δωμάτιο για να συμμετάσχουν στη συζήτηση, κάθισαν στις καρέκλες και άκουγαν ενώ ο Μαχμούντ, που εργάζεται ως αρχισυντάκτης μιας εφημερίδας, μας εξήγησε τι προσπαθούσαν να κάνουν. "Οργανώσαμε συναντήσεις στο καφενείο Σαπαντάρ των συγγραφέων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Ιράκ κατά τα χρόνια του Σαντάμ. Η δική μας βασική ιδέα είναι ότι οι Ιρακινοί θα πρέπει να κατανοήσουν τον εαυτό τους". Η παράδεισος του Μαχμούντ στο Σαπαντάρ διήρκεσε δύο συναντήσεις και αυτό ήταν όλο. Μετά από αυτό, ο Χατζή Μοχάμαντ τους είπε ότι δεν ήταν ευπρόσδεκτοι, ότι θα προκαλούσαν προβλήματα επειδή είχε από καιρό απειλές από αντάρτικες ομάδες. Ο Μαχμούντ, του οποίου η ομάδα έχει περίπου 120 ανεπίσημα μέλη, συζητούσε για την ιρακινή εθνική ταυτότητα πίνοντας τσάι με τους φίλους του. Το Ισλάμ και οι επιδράσεις του πάνω στο πολιτισμό ήταν το θέμα της δεύτερης συνάντησης, ένα θέμα που μπορεί να είχε σπρώξει τον χατζή Μοχάμαντ στο Σαπαντάρ στο χείλος του γκρεμού. Στοχαστές που υποστηρίζουν ένα κοσμικό Ιράκ σπρώχνονται σιγά σιγά στα υπόγεια, επειδή οι ιδέες τους αποτελούν απειλή για τους θρησκευτικούς φονταμενταλιστές σε κάθε ένοπλη ομάδα. Ο Τζαράρ Χασάν, ένας έντιμος μεσήλικας που καθόταν δίπλα στον Μαχμούντ, είπε, "Ο Χατζή Μοχάμαντ θεωρεί ότι οι απειλές έχουν να κάνουν με τις συναντήσεις μας. Μίλησα μαζί του και μου είπε τι συνέβη επειδή έχουμε μια καλή σχέση. Μου είπε: "Αν έρχεστε τις Παρασκευές, στη συνέχεια κάποιος θα ρίξει μια βόμβα και θα σας σκοτώσει όλους σας". Γι ' αυτό έκλεισα το καφενείο "Η Μίνκα είπε, "Εσείς είστε τότε οι ταραξίες". "Μας τιμά να είμαστε έτσι,"Ο Μαχμούντ γέλασε. "Είμαστε ακόμη μια μικρή οργάνωση. Δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά. Εμείς δεν έχουμε δημόσιους καταλόγους ένταξης και δεν μας απείλησαν προσωπικά, αλλά ως ομάδα έχουμε κατηγορηθεί ως κατάσκοποι για τις ΗΠΑ και κατηγορούμαστε για αποστασία. Στις εφημερίδες, εκτύπωσαν άμεσες απειλές εναντίον μας". Καθώς φεύγαμε, ο Μαχμούντ μας έδωσε ένα αντίγραφο της εφημερίδας του κόμματος, Ιρακινή Πολιτιστική Σύναξη, για να πάρουμε μαζί μας. Ήταν δύσκολο να αφήσουμε τους άντρες εκεί. Φαίνονταν εγκλωβισμένοι και αβέβαιοι για το μέλλον. Ξεκινήσαμε να βγούμε έξω. Στην αίθουσα υποδοχής, περάσαμε τους προσεκτικά διαλεγμένους παρατηρητές, όπως περνούσαμε από εκεί, ο κάθε σοβαρός νεαρός που ήταν εκεί, εντάχθηκε στην ομάδα και μας πήραν προς τα κάτω, στον δρόμο. Κανένας από αυτούς δεν κρατούσε όπλο.

Μετάφραση από τ' αγγλικά: NOCTOC

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου