ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2008

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ: ΕΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ - A RETURN TO PALESTINE: A LIFE OF PERMAMENT STRUGGLE

Μερικές φορές είναι τόσο δύσκολο να γράψω γιατί πραγματικά δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Να ξεκινήσω από την αρχή, πριν καν τη δημιουργία μου και να πιστέψω ότι ήμουν με το Θεό και υπήρχε κάποιο είδος ειδικού σχεδίου για μένα ώστε να έχω καταλήξει στους Άγιους Τόπους; Ή απλά να ξεκινήσω γράφοντας ότι έχω γεννηθεί στην Τρίπολη της Πελοποννήσου, στην Ελλάδα και είμαι πολύ περήφανη για την Ελληνική μου καταγωγή, όμως οι γονείς μου ήταν από χωριό και με πήραν στις Ηνωμένες Πολιτείες για μια καλύτερη εκπαίδευση και ευκαιρίες εργασίας,μόνο για να παντρευτώ με κάποιον άνδρα που με έφερε πίσω σε χωριό. Ωστόσο, αυτό το χωριό που βρίσκομαι, (το Ταΐμπεχ) δεν είναι ένα συνηθισμένο χωριό. Τώρα κάθομαι στο ψηλότερο βουνό της περιοχής της Παλαιστίνης στη Δυτική Όχθη του Ιορδάνη Ποταμού πάνω από τη Νεκρά Θάλασσα. Το βράδυ μπορώ να δω τα φώτα της Ιερουσαλήμ να λάμπουν, και από την άλλη πλευρά τα φώτα του Αμμάν,της Ιορδανίας. Είμαι πραγματικά στο ένα και μοναδικό 100% χριστιανικό παλαιστινιακό χωριό που έχει απομείνει στην περιοχή αυτή όπου ο Χριστιανισμός έχει επιβιώσει δύο χιλιάδες χρόνια πολέμων και αιματοχυσίας, σε ένα Άγιο Τόπο, όπου ο Κύριος μας γεννήθηκε, έζησε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε και όπου οι Χριστιανοί έχουν εξαλειφθεί και σήμερα αποτελούν λιγότερο από το 1,6% του συνολικού παλαιστινιακού πληθυσμού.


Όταν αρχίσω να αισθάνομαι λύπη για τον εαυτό μου ως Ελληνίδα από την Αμερική να βρίσκομαι στη μέση της ερημιάς και μεταξύ ανθρώπων που δεν είναι καθόλου όπως εγώ, όπου μουσουλμάνοι και Εβραίοι αλληλοσφάζονται για για το δικαίωμα στην Γη της Επαγγελίας, κοιτάζω απλώς προς την Κοιλάδα της Ιορδανίας, όπου η Μαρία η Αιγυπτία δαπάνησε περισσότερο από σαράντα χρόνια της ζωής της, και προσπαθώ να πάρω κάποιο θάρρος και δύναμη από αυτή την αφοσίωση της στον Κύριο προκειμένου να καθαρίσει την ψυχή της και να επιδιώξει τη συγχώρεση, αφού ήρθε σε αυτή τη Γη της Επαγγελίας μόνο για τη διασκέδαση της και για δωρεάν βόλτα με τους προσκυνητές που την οδήγησαν στην πραγματικότητα σε μια εμπειρία ζωής που δεν ονειρευόταν ποτέ έως ότου δεν μπορούσε να εισέλθει στην Εκκλησία της Αναστάσεως. Είναι τεκμηριωμένο στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο, ότι η Μαρία η Αιγυπτία είχε ένα όραμα από την Θεοτόκο, όπου της έδωσε εντολή να προχωρήσει πέρα από τον Ιορδάνη Ποταμό και να επιδιώξει τη συγχώρεση των αμαρτιών της. Έτσι η ιστορία αυτής της μεγάλης Αγίας συνεχώς χρησιμοποιείται ως πρότυπο ρόλου, ιδίως κατά τη διάρκεια της Αγίας Τεσσαρακοστής για πολλούς αιώνες. Αλλά για μένα, που βρίσκομαι γεωγραφικά πάνω στην κοιλάδα του Ιορδάνη, η ιστορία της Μαρίας της Αιγυπτίας, είναι μια ισχυρή υπόμνηση της αφοσίωσης και της αγάπης των ανθρώπων για τον Θεό.

Η μοναδική άνεση που έχω σε αυτό το μικρό χωριουδάκι και η μόνη σχέση που μπορώ να αισθάνομαι σαν Ορθόδοξη Χριστιανή στη μέση του πουθενά είναι ότι ο Χριστός είχε περπατήσει σε αυτήν την περιοχή που είναι γνωστή ως το βιβλικό Εφραίμ, μόλις πριν τη σταύρωση του.

Στις αρχές της δεκαετίας του 90, ο σύζυγός μου Δαβίδ και ο αδελφός του Νατίμ (είναι Ελληνορθόδοξοι Παλαιστίνιοι) είχαν επηρεαστεί σημαντικά από την οικογένεια τους να επιστρέψουν από τη Βοστόνη, όπου ήμασταν φοιτητές στο Ελληνικό Κολέγιο και να επενδύσουν στην Παλαιστίνη, ιδίως με την ευκαιρία της ιστορικής συμφωνίας του Όσλο, όπου ελπίζαμε ότι Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι θα μπορούσαν να συνυπάρξουν και να έχουν ένα καλό μέλλον μαζί. Αφού επένδυσαν εκατομμύρια δολάρια στην παλαιστινιακή οικονομία για να παράγουν τη μία και μοναδική Παλαιστινιακή μπύρα, την μπύρα Taybeh, η οποία στην πραγματικότητα είναι η μόνη μικρο-ζυθοποιημένη μπύρα σε ολόκληρη τη περιοχή της Μέση Ανατολής, βρεθήκαμε σε μια οικονομία που κατέρρευσε μετά τη Δεύτερη παλαιστινιακή εξέγερση (28 Σεπτεμβρίου 2000) καθώς οι Ισραηλινοί ξαναπήραν στη κατοχή τους τα παλαιστινιακά εδάφη. Ενώ πολλές οικογένειες που είχαν έρθει να επενδύσουν στην Παλαιστίνη δεν μπορούσαν να αντέξουν τα σημεία ελέγχου και τους καθημερινούς πυροβολισμούς και επανήλθαν στις χώρες υποδοχής τους, εμείς συνεχίσαμε να παρακολουθούμε τον παλαιστινιακό λαό να αναζητεί την ελευθερία και την αυτοδιάθεση του, ενώ ο σύζυγός μου παρήγαγε μπύρα, και εγώ έκδιδα παιδική λογοτεχνία που είχα γράψει για να βοηθήσω στην προώθηση των αξιών και τις παραδόσεις της Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας, που είναι γνωστά ως "Τα Βιβλία της Χριστίνας", με το νεότερο να είναι "Η Χριστίνα Πηγαίνει στους Αγίους Τόπους" για την προώθηση μιας χριστιανικής παρουσίας στην Παλαιστίνη και το πρώτο από τα επτά όπου η Χριστίνα πηγαίνει στην εκκλησία για να βοηθήσουν τα παιδιά να κατανοήσουν τον Ορθόδοξο συμβολισμό.

Ως Ελληνίδα από την Αμερική, βρήκα τον εαυτό μου να είμαι μητέρα τριών παιδιών που δεν μπορούσα καν να τους πάρω στο σχολείο, διότι από τις εκατοντάδες στρατιωτικά σημεία ελέγχου που έχουν συσταθεί όλο γύρω μας για την προστασία των παράνομων ισραηλινών εποίκων οι οποίοι ζουν στη γη που έχουν δημεύσει από το Ταΐμπεχ μετά την εισβολή στη Δυτική Όχθη το 1967. Βρήκα τον εαυτό μου να οδηγεί στο οδικό δίκτυο που δημιουργήθηκε για τους Εβραίους μόνο και μόνο για να προσπερνώ τα αραβικά χωριά όπου το βράδυ οι Παλαιστίνιοι σκοτώνουν έποικους και κατά τη διάρκεια της μέρας οι έποικοι πυροβολούν Παλαιστινίους. Θα μπορούσα να αποτελώ στόχο και για τους δύο γιατί δεν είμαι ούτε Ισραηλινή αλλά ούτε και Παλαιστίνια, και πέρασα αρκετούς μήνες να τρέμω σωματικά σαν μια τοξικομανής καθώς οδηγούσα για το σχολείο. Για αρκετά χρόνια, άφηνα το σπίτι μου στις 6:45 π.μ. χωρίς ποτέ να ξέρω αν θα επιστρέψω ζωντανή το απόγευμα. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να αισθάνεσαι όταν άνθρωποι όλο γύρω σου αλληλοσκοτώνονται καθημερινά και εσύ θα μπορούσε απλώς να πεθάνεις με το να βρίσκεσαι σε λάθος τόπο σε λάθος χρόνο.

Αν και έχω πάντα πίστη στον Χριστό επειδή γεννήθηκα σε μια Ελληνική Ορθόδοξη οικογένεια και είχα μεγαλώσει από ευσεβείς γονείς, είναι ιδιαίτερα σε αυτή τη πολεμική κατάσταση που ένιωσα τη ζωή μου πάνω στη γη να είναι χωρίς νόημα και ότι η αναζήτηση μιας ζωής με τον Χριστό είναι αυτό που ο Θεός μας καλεί να κάνουμε. Νόμιζα ότι η ζωή μου στη γη μπορεί να τερματίσει ανά πάσα στιγμή και πέρα από το φανταχτερό σπίτι, τα ακριβά κοσμήματα, το πολυτελή αυτοκίνητο, τι θησαυρούς πραγματικά έχω που θα μπορούν να είναι αιώνιοι;

Η βία στην περιοχή μας, ήταν τόσο έντονη, και τόσα πολλά τα σημεία ελέγχου που επίσης έχασα τη δουλειά μου ως εκπαιδευτικός στα σχολεία του Λατινικού Πατριαρχείου και συνεισέφερα στο 60% ποσοστό ανεργίας της Παλαιστίνης. Ως μία επαγγελματίας έπεσα σε μια βαθιά κατάθλιψη χωρίς απασχόληση, και επιπλέον, ένιωσα ακόμα πιο υποτονικά, δεδομένου ότι ο σύζυγός μου δεν μπορούσε να εγκαταλείψει ή δεν ήθελε να φύγει και να επιστρέψει στη Βοστόνη. Από μικρή, μεγάλωσα νομίζοντας στο μυαλό μου ότι η οικογένεια είναι η μητέρα, ο πατέρας και τα παιδιά, αλλά στην Παλαιστίνη η οικογένεια είναι επίσης οι παππούδες και όλοι οι θείοι και θείες. Ο σύζυγός μου δεν μπορούσε να φύγει προς την ελευθερία, αφήνοντας πίσω την οικογένειά του. Πραγματικά, έπρεπε να αγωνίζομαι για να είμαι μια υπάκουη γυναίκα και να ξυπνώ με έναν άνδρα κάθε πρωί που άρχισα να πιστεύω πως ήταν εχθρός μου, αλλά μπροστά από τον Θεό είχα πάρει τον όρκο για να τον τιμήσω και να τον σεβαστώ. Ήμουν απογοητευμένη διότι η εκτεταμένη οικογένεια του ήταν πιο σημαντική από εμένα. Είμαι σίγουρη τώρα ότι αυτός είναι ο λόγος που η Παλαιστίνη έχει αδειάσει από το χριστιανικό πληθυσμό της από το 1948 με τη δημιουργία του Ισραήλ, διότι όταν κάποιος μεταναστεύει από την χώρα, μόλις μπορέσει παίρνει στην κυριολεξία όλους τους άλλους μαζί του, ολόκληρη την εκτεταμένη οικογένεια του ή την φατριά.

Θεωρώ ότι είναι πολύ λυπηρό το γεγονός ότι όταν συχνά πάω να προσκυνήσω τον Άγιο Τάφο του Χριστού, τον πιο πολύτιμο και Ιερό Τόπο της Χριστιανοσύνης, όπου η Αγία Ανάσταση του Χριστού έλαβε χώρα και το θαύμα του Αγίου Φωτός συνεχίζει να λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο το Μεγάλο Σάββατο, ότι ο ισραηλινός ξεναγός θα πει στους προσκυνητές: Δεν μπορώ να πάω εκεί μέσα μαζί σας, αλλά θα περιμένω εδώ έξω! Είναι σαν να δείχνει τους Αγίους Τόπους όπως ένα τόπο ενός μουσείου. Έχουμε μεγάλη ανάγκη να διατηρηθεί η χριστιανική μας κοινότητα εδώ, να έχουμε κόσμο να πιστεύει και να λατρεύει τον Κύριο μας σε εκκλησίες σε όλους τους Αγίους Τόπους, και να μην είναι απλά άδειοι ιεροί χώροι. Δεν έχω αντίρρηση σε μια οικουμενική παρουσία στην Ιερουσαλήμ και να μοιραζόμαστε αυτή τη γη με όλους αλλά πιστεύω συγκεκριμένα, ότι ο παλαιστινιακός χριστιανικός πληθυσμός θα πρέπει να έχει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα για να μπορούν αυτοί οι άνθρωποι μείνουν εδώ που γεννήθηκαν και που οι γονείς τους έχουν γεννηθεί, αντί να πιέζεται από τη σιωνιστική πολιτική που θέλει να κάνει μια 100% εβραϊκή πατρίδα για τους Εβραίους και μόνο.
Εγώ προσπάθησα να βρω κάποιο είδος νόημα στη ζωή μου, ζώντας σε πόλεμο και άνεργη και ζώντας σαν ξένη σε μια χώρα που ποτέ πραγματικά δεν ήθελα να έρθω και μπορώ να καταλογίσω τουλάχιστον πενήντα λόγους για τους οποίους δεν θέλω να ζω σε ένα παλαιστινιακή χωριό. Αλλά υπάρχει ένας λόγος που επισκιάζει όλους τους άλλους και αυτός είναι η πίστη μου στο Θεό. Κάνω κάθε δυνατή προσπάθεια για να έχω την εμπιστοσύνη μου στο σχέδιο που ο Κύριος έχει για μένα και μπορώ να καταλάβω γιατί κάποια πράγματα έχουν συμβεί σε μένα βοηθώντας με έτσι να πάρω την επόμενη ανάσα μου σε στιγμές που νιώθω σαν να πεθαίνω.

Προσπαθώ πολύ σκληρά να πιστέψω ότι ο Θεός όταν κλείσει τις πόρτες του στις ευκαιρίες για εσένα, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ανοίξεις όχι μόνο τα μάτια σου, αλλά την καρδιά σου και την ψυχή σου,και να βρεις τα παράθυρα ευκαιριών κατά το Θείο Του σχέδιο, που έχει για το καθένα και όλους εμάς, που ουσιαστικά αυτές τις μέρες ειλικρινά θεωρώ ότι είναι μόνο για να δώσουμε τη δόξα στον Θεό και τη λατρεία μας στον δημιουργό μας. Ως ανθρώπους, μας έβαλε εδώ στη γη για να αγωνιζόμαστε και μέσα από τον πόνο και την δυστυχία να καταβάλλουμε προσπάθεια για να μιλήσομε με τον Θεό. Πιστεύω ειλικρινά ότι θα αναφερόμουν στον Θεό λιγότερο αν συνέχιζα να ζω στο μεσαίο-αστικό μου σπίτι στη Βοστόνη, να διδάσκω στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης, να παίρνω τα παιδιά μου χόκεϊ, ποδόσφαιρο και Ελληνικό σχολείο και να προσπαθώ να έχω όμορφες διακοπές κάθε καλοκαίρι γιατί ουσιαστικά θα ήμουν τόσο απασχολημένη και σε μια τέτοια τέλεια και υπέροχη ρουτίνα που δεν θα χρειαζόμουν τον Θεό. Δεν χρειάζεσαι τον Θεό, όταν τυλίγεσαι στον υλισμό του παρόντος κόσμου.

Γνωρίζω το Θεό μέσα από τον πόνο, την δυστυχία και παλεύω σε όλα τα επίπεδα, σωματικά, συναισθηματικά, ψυχικά και πνευματικά. Γνωρίζω το Θεό γιατί προσπάθησα να καταλάβω το δρόμο στη ζωή που Αυτός έθεσε μπροστά μου, και πώς είναι να μπορώ να χρησιμοποιώ τις δεξιότητες και τις γνώσεις μου για να δώσω τη δόξα μου στο Άγιο Όνομα Του. Γνωρίζω το Θεό γιατί προσπαθώ να φέρω το σταυρό μου με πίστη και αξιοπρέπεια και όταν μου ήταν τόσο βαρύς είναι πραγματικά ο Θεός που έστειλε ανθρώπους που θα μπορούσαν να ήταν ακόμα και άγγελοι, δεν είμαι σίγουρη, αλλά προσευχήθηκαν για μένα, με ενέπνευσαν με την προσωπική τους πίστη στον Κύριο, με ενθάρρυναν να έχω την εμπιστοσύνη μου στο Θεό και μου θύμισαν ότι ο Θεός με αγαπά και ποτέ δεν θα με έβαζε σε μια κατάσταση που δεν θα μπορούσα να χειριστώ γιατί πραγματικά ξέρει την καρδιά μου και την δύναμη μου. Γνωρίζω τον Θεό μόνο από καθαρή πίστη. Γνωρίζω τον Θεό μόνο από άλλους που με έχουν εμπνεύσει με την παρουσία τους.

Γνωρίζω τον Θεό γιατί έχω δει το Φως και έχω γνωρίσει το θαύμα του Αγίου Φωτός. Η τελετή του Αγίου Φωτός είναι μια από τους πιο μεγαλοπρεπής εορτασμούς στους Αγίους Τόπους που έχει επισκιαστεί εξαιτίας της βίας και της αναταραχής που έχει βιώσει αυτή η περιοχή. Ζώντας τον κύκλο του θανάτου κάθε μέρα κατέστησε ακόμη πιο σημαντικό για τους Χριστιανούς να γιορτάζουμε τον Χριστό ανάμεσά μας και βάζουμε όλη μας την ελπίδα στον Σωτήρα. Με τόσα χρόνια βίας, ο ένας να σκοτώνει τον άλλο, οι άνθρωποι εδώ σίγουρα ζουν στο σκοτάδι του κακού. Κατά συνέπεια, φαίνεται ακόμα πιο σημαντικό από ποτέ να δούμε τον Χριστό ως το αληθινό Φως και να εμπνευστούμε για να συνυπάρχουμε με ειρηνικούς τρόπους. Όπως είναι γραμμένο στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, "Και το φως εν τη σκοτία φάνει, και η σκοτία, ου κατέλαβεν". (Ιωάννης 1:5). Σαν μια μικρή χριστιανική κοινότητα στους Αγίους Τόπους, έχουμε καθήκον να μοιραστούμε αυτό το μήνυμα με το σύνολο της διεθνούς κοινότητας. Να δώσουμε την ελπίδα σε ανθρώπους που μπορεί να υποφέρουν από το σκοτάδι και σε άλλες γωνιές του κόσμου. Κατά την ακολουθία του Ορθόδοξου Πάσχα ψάλλωμε:

Κύριε, εσφραγισμένου του τάφου υπό των παρανόμων, προήλθες εκ του μνήματος, καθώς ετέχθης εκ της Θεοτόκου: και ηνέωξας προς υμάς τας θύρας του Παραδείσου.


Κατά τη διάρκεια της τελετής, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί θυμούνται ότι ο Χριστός είναι εκείνος που έχει διασκορπίσει τις πύλες του Άδη και άνοιξε τις πύλες του παραδείσου, και εμφανίστηκε μπροστά μας! Βλέποντας τον Ζωοποιό Τάφο του Χριστού είναι μια άλλη υπενθύμιση για το τελικό μας πεπρωμένο. Σαν μια μικρή χριστιανική κοινότητα, θέλουμε να γίνουμε μάρτυρες και να αντικατοπτρίζουμε την αιώνια αγάπη του Χριστού. Εμείς προσευχόμαστε για την ειρήνη και ελπίζουμε ότι η Ιερουσαλήμ μπορεί να γίνει μια ανοιχτή πόλη όλων των θρησκειών, έτσι ώστε οι χριστιανοί προσκυνητές από όλο τον κόσμο να μπορούν να έρχονται και να εμπνέονται πνευματικά από τον αληθινό Φως του Χριστού και να μοιραστούν τον πλούτο από τις χριστιανικές ρίζες που υπάρχουν στο Αγίους Τόπους.

Αφού παντρεύτηκα έναν παλαιστίνιο Ορθόδοξο Χριστιανό σύζυγο, αυτό με έχει πάρει σε ένα ταξίδι μιας ολόκληρης ζωής. Ωστόσο, σε αυτό τον μακρύ δρόμο συνειδητοποίησα πως αυτή η Γη της Επαγγελίας που ζω τώρα δεν είναι μια φυσική οντότητα και το Ισραήλ για το οποίο τραγουδούμε και ψάλλωμε στα Ευαγγέλια μας δεν είναι το Ισραήλ που υπάρχει στην πραγματικότητα, τώρα που βλέπω όπλα, τανκς και τεθωρακισμένα τζιπ στους Αγίους Τόπους. Σαν χριστιανοί, εμείς είμαστε το νέο Ισραήλ, γιατί έχουμε βαφτιστεί στο όνομα του Χριστού και δεχθήκαμε τον Κύριο και Σωτήρα μας. Η δική μας Γη της Επαγγελίας είναι το ουράνιο βασίλειο του Θεού, όπου επιδιώκουμε να είμαστε στη παρουσία του Χριστού, του Βασιλιά της Ειρήνης. Είναι με την παρουσία μας εδώ στους Αγίους Τόπους που ως χριστιανοί μπορούμε να προωθήσουμε μη βίαιους τρόπους για την καταπίεση και να καταδικάσουμε τη βία. Είναι πολύ σημαντικό να διατηρήσουμε μια χριστιανική παρουσία στους Άγιους Τόπους για να γίνει μάρτυρας του Χριστού, για την ειρήνη και την αγάπη για τον πλησίον.

Η σημερινή κατάσταση μας θυμίζει ότι οι Χριστιανοί δεν καλούνται απλώς να αγαπούν το Θεό με όλη τους την καρδιά,μυαλό, ψυχή και δύναμη,και να αγαπούν τον πλησίον τους ως εαυτόν. Αυτές είναι οι κυριότερες εντολές της Παλαιάς Διαθήκης. Αλλά εμείς οι Χριστιανοί καλούμαστε να ακούσουμε τον Κύριο της Καινής Διαθήκης και να εκπληρώσουμε τις εντολές του που βρίσκονται στο κατά Μαθείον 5:43-45 ''Αγαπάτε τους εχθρούς σας! Κάνετε καλό σε εκείνους που σας μισούν! Δείνετε ευχές σε αυτούς που σας δίνουν κατάρες! Να προσεύχεστε γι' αυτούς που σας κακομεταχειρίζονται και σας διόκουν! Αν κάποιος σε κτυπήσει στο δεξί μάγουλο, γύρισε του και το άλλο!"


Η πιο συχνή ερώτηση που μου κάνουν είναι γιατί μένω στους Άγιους Τόπους με τέτοιου είδους βία, αφού μπορώ οικονομικά και επαγγελματικά να επανέλθω ανά πάσα στιγμή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Νομίζω ότι η αντίδραση μου σε αυτή την ερώτηση είναι ότι κάνω το κάθε καλύτερο που μπορώ για να καταλάβω το θέλημα του Θεού στη ζωή μου και να το ακολουθήσω, γιατί συχνά θεωρώ ότι αν ήμουν εγώ που ακολουθούσα το θέλημα μου, θα έπινα τώρα το καφεδάκι μου απολαμβάνοντας τη φύση και κάνοντας βόλτες στην Τρίπολη όπου γεννήθηκα. Η ποιο αγαπημένη μου μνήμη από την Τρίπολη ήταν όταν ήμουνα έξι ετών παιδί κατά τη διάρκεια της Ακολουθίας της Αναστάσεως στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία, όταν ο πατέρας μου ο μακαρίτης, ο Κωνσταντίνος, μου έδωσε ένα κερί και είπε: "Χριστός Ανέστη!". Έτσι, αν πραγματικά αναστήθηκε ο Χριστός πρέπει επίσης να αναστηθούμε με Αυτόν σε μια νέα ζωή με το Θεό, επιδιώκοντας να σώσουμε την ψυχή μας και να ακολουθήσουμε μία από τις πιο σημαντικές εντολές, "Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν!"


Έτσι ζω από μέρα σε μέρα και προσπαθώ να καταλάβω το Ευαγγέλιο και ιδιαίτερα από το 2000, έχω καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να υπηρετήσω την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Ταΐμπεχ ως εθελοντής ειδικά για την Ορθόδοξη Στέγαση, ένα έργο που θέλει να βοηθήσει τα νέα ζευγάρια να κτίσουν την πρώτη τους κατοικία. Τριάντα οικογένειες είχαν μπει στον κατάλογο και έπρεπε να εξοικονομήσουν περίπου $ 100 κάθε μήνα (αν μπορούσαν) για να είναι μέλη ενός οικοδομικού συνεταιρισμού που θα τους βοηθούσε να αποκτήσουν γη για ελεύθερη χρήση από το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων. Μια επιτροπή θα έκανε εκστρατεία για τη χρηματοδότηση και θα βοηθούσε αυτές τις άπορες οικογένειες που καμία δεν είχε $ 50,000 για να οικοδομήσουν το σπίτι τους. Εννέα χρόνια αργότερα και τέλος με τη βοήθεια της Μητρόπολης της Βοστόνης, το Ίδρυμα Βιρτζίνια Φάραχ ως το μεγαλύτερο δωρητή, και πολλές εκκλησίες και ιδιώτες σε όλο τον κόσμο, οι πρώτες $ 90,000 μαζεύτηκαν για να ξεκινήσει η οικοδόμηση αυτών των σπιτιών. Απογοητευμένοι από την έλλειψη κονδυλίων από το 1997, τα μισά μέλη του σχεδίου στέγασης απέσυραν την προσωπική αποταμίευση τους, δεδομένου ότι η Εκκλησία δεν έχει αρκετά χρήματα για να ξεκινήσει το έργο. Οι δώδεκα οικογένειες που συνέχισαν την ελπίδα, θα έπρεπε να συμβάλουν $ 12,000 η καθεμία από τις αποταμιεύσεις τους για να ταιριάζουν με τα κεφάλαια που αντλήθηκαν αν και κάποιοι εξακολουθούν να μην τα έχουν και δεν μπορούν να προχωρήσουν σε αυτό το ποσό.


Η 1 Αυγούστου 2005, ήταν σημαδιακή ημέρα για το σχέδιο στέγασης, είχα προσευχηθεί για πολλά χρόνια για αυτή την μέρα και άνθρωποι σε όλο τον κόσμο είχαν προσευχηθεί μαζί μου, και αυτός είναι ο κύριος λόγος που μπόρεσα να διατηρήσω εσωτερική ειρήνη και να συνεχίσω να υπηρετώ την Εκκλησία αν και ξεκινήσαμε μέσα από χρόνια αιματοχυσίας και βίας γύρω μας , με την ισραηλινή / παλαιστινιακή σύγκρουση, με τους Μουσουλμάνους και τους Ισραηλινούς να σφάζουν ένας τον άλλο, ενώ οι Χριστιανοί έχουν σφηνωθεί στο ενδιάμεσο .


Την 1 Αυγούστου 2005, η γη που διατέθηκε από τον εκλιπόντα Πατριάρχη Διόδωρο ετοιμάστηκε για να κτιστούν έξι κτίρια διπλής όψης που θα συμβάλει να έχουν σπίτι δώδεκα οικογένειες, όπως ο πεθερός μου ο μακαρίτης,ο Δαβίδ Καναάν Χούρι είχε σχεδιάσει ως ο ιδρυτής του σχεδίου. Για την μεγιστοποίηση της δημιουργίας θέσεων απασχόλησης, έξι διαφορετικοί εργολήπτες κατασκεύασαν τις οικιστικές μονάδες και όλοι οι εργαζόμενοι που ήταν εξειδικευμένοι σε αυτό το εργατικό σχέδιο είχαν προσωρινή εργασία από τον Αύγουστο του 2005 μέχρι τον Απρίλιο του 2006, όταν τελικά ο σκελετός δόμησης των δώδεκα σπιτιών ολοκληρώθηκε. Τώρα οι οικογένειες έχουν την ευθύνη να τελειώσουν τα σπίτια τους από το εσωτερικό, επειδή έχουμε δοκιμάσει κάθε ανθρωπιστική οργάνωση στο βιβλίο, αλλά δεν υπάρχει καμία που να βοηθά με την οικοδόμηση ιδιωτικών σπιτιών. Προσωπικά πιστεύω ότι αν μου χρειάστηκαν τόσα πολλά χρόνια μόνο και μόνο για να μαζέψω όσα η Καθολικοί συνάδελφοι μου μπορούν να μαζέψουν σε μια εβδομάδα, τότε, πιθανότατα να χρειάζομαι άλλο τόσο χρόνο από τη ζωή μου για να τελειώσω αυτά τα σπίτια δεδομένου ιδίως ότι είμαστε σε ένα έλλειμμα των $ 48,000. Ωστόσο, εγώ πιστεύω στα θαύματα και σε μεγάλους φίλους σαν την Μαριλένα Ρουβελά, που είναι συγγραφέας του βιβλίου "Ο Οδηγός στις Ελληνικές Παραδόσεις και τα Έθιμα στην Αμερική" που με βοήθησε να καταλάβω ότι εγώ πρέπει να κάνω πολλή επιτόπια δουλειά που θα συμβάλλει στην αύξηση της ευαισθητοποίησης σχετικά με τη χριστιανική παρουσία στους Άγιους Τόπους και πιστεύει ότι θα μπορούσα να το κάνω αυτό μέσα από βιβλία που προέκυψαν με τη έκδοση του "Η Χριστίνα Πηγαίνει στους Αγίους Τόπους" για παιδιά. Ένα πολύχρωμο βιβλίο που περπατάει στα βήματα του Ιησού με το μήνυμα ότι οι Χριστιανοί χρειάζονται βοήθεια για να παραμείνουν στους Αγίους Τόπους.
http://www.saintgeorgetaybeh.org/


Δρ. Μαρία Κουρεμένου Khoury


Η Μαρία είναι Ελληνίδα, γεννημένη στη Τρίπολη της Πελοποννήσου και μεγάλωσε στην Αμερική. Παντρεύτηκε Παλαιστίνιο Ελληνορθόδοξο και μένει στην Παλαιστίνη με το σύζυγο της και τα τρία τους παιδιά από το 1996. Είναι απόφοιτος του Ελληνικού Κολεγίου της Αμερικής, του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και Πανεπιστημίου της Βοστόνης με Δοκτοράτο στην εκπαίδευση.
Επικοινωνία: Khourymaria@hotmail.com.
Μετάφραση από τ' αγγλικά: NOCTOC
 It is so difficult to write sometimes because I really do not know where to start. Do I start at the beginning before even my creation and think that I was with God and there was some type of special plan for me so I ended up in the Holy Land? Or do I simply start that I was born in Tripoli, Greece and I am so proud of my Greek ethnicity but had parents from a village that took me to the United States for better educational and job opportunities only to marry a husband that would bring me back to a village. However, it is not an ordinary village(Taybeh) that I am in right now as I sit on the highest mountain region of Palestine on the West Bank of the Jordan River overlooking the Dead Sea. At night I can see the lights of Jerusalem shining and on the other side the lights of Amman, Jordan. I am truly in the one and only 100% Palestinian Christian village left in this region after Christianity has survived over two thousand years of wars and bloodshed in a sacred land where our Lord was born, lived, crucified and resurrected and where Christians are dropping down to less than 1.6% of the total Palestinian population.

When I begin to feel sorry for myself as a Greek-American in the middle of the wilderness and among people that are not anything like me where Muslims and Jews slaughter each other for the plight of the Promised Land, I simply look down at the Jordan Valley where Mary of Egypt spent more than forty years of her life and try to master up some courage and strength from her devotion to the Lord in order to clean her soul and seek forgiveness where she came to this Promised Land just for the fun of it and for a free ride with pilgrims who actually led her to a life changing experience that she never dreamed about until she could not enter the Church of the Holy Sepulcher. It is documented in the Greek Orthodox Patriarchate that Mary of Egypt had a vision of the Virgin Mary who instructed her to go beyond the Jordan River and seek forgiveness of her sins. Thus the story of this great saint is constantly used as a role model especially during the Holy Lenten Season for many centuries. But for me being geographically right above the Jordan Valley, the story of Mary of Egypt, is a powerful reminder of the dedication and love people have for God.



The only comfort that I have in this little small village and the only connection that I can feel as an Orthodox Christian in the middle of nowhere is that Christ did walk into this area known as Biblical Ephraim right before His crucifixion.


In the early 90 s my husband David and his brother Nadim(they are Greek Orthodox Palestinians) were greatly influenced by their family to return from Boston where we were students at Hellenic College and invest in Palestine especially with the opportunity of the historic Oslo agreement where we hoped Israelis and Palestinians could co-exist and have a prosperous future together. After investing millions of dollars in the Palestinian economy and producing the one and only Palestinian beer, Taybeh Beer, which is actually the only micro-brewed beer in the entire Middle East area, we found ourselves in a collapsed economy following the Second Palestinian Uprising (September 28, 2000) as the Israelis reoccupied the Palestinian territories. While many families that had come to invest in Palestine could not handle the checkpoints and daily shootings returned to their host countries, we continued to watch the Palestinian people seek freedom and self determination while my husband produced beer and I published children's literature to help promote values and traditions of the Holy Orthodox Church also knows as the Christina Books with the newest being Christina Goes to the Holy Land to promote a Christian presence in Palestine and the first out of seven being Christina Goes to Church to help children understand Orthodox symbolism.

I found myself as a Greek-American mother of three children that I could not even take them to school because of the hundreds of military checkpoints set up all around us to protect the illegal Israeli settlers who have been living on confiscated Taybeh land since the invasion of the West Bank in 1967. I found myself driving on roads created for Jews only to by-pass the Arab villages where at night Palestinians would kill settlers and in the daytime settlers would shoot Palestinians. I could be a target for both since I was neither Palestinian nor Israeli and I spent several months physically shacking like a drug addict as I drove to school. For several years I would leave my home at 6:45 a.m. never knowing if I would return in the afternoon.There is nothing else to feel when people all around you kill each other daily and you could simply die by being in the wrong place at the wrong time.

Although I have always believed in Christ since I was born into a Greek Orthodox family and raised by devout parents, it is particularly in this war situation that I felt my life on earth is meaningless and seeking a life with Christ is what God calls upon us to do. I thought that my life on earth can end at any moment and besides the fancy house, the expensive jewelry, the luxury car what treasures do I really have that are everlasting?

The violence in our area was so intense and the checkpoints so many that I also lost my job as an educator with the Latin Patriarchate Schools and contributed to the 60% unemployment rate of Palestine. As a professional person I felt into a deep depression not being employed and furthermore I felt even more depressed since my husband could not leave or did not want to leave and return to Boston. In my small mind I grew up thinking that the family is the mom, dad and the kids but in Palestine the family is also the grandparents and all the aunts and the uncles. My husband could not escape to freedom while leaving his family behind. I really had to struggle to be an obedient wife and to wake up to a man every morning that I began to think of as my enemy but in front of God had taken vows to honor and to respect. I was frustrated that the extended family was more important than me. I am sure now this is the reason that Palestine has being emptied out of its Christian population since 1948 with the creation of Israel because when one person relocates outside the country, they actually just take everyone else with them meaning the whole extended family or clan.

I find it so very sad that when I frequently venerate Christ's Holy Tomb the most precious and sacred spot for Christianity where Christ's Holy Resurrection took place and the miracle of the Holy Fire continues to take place every year on Holy Saturday that the Israeli tour guide will say to pilgrims: I cannot go in there with you but I will wait right here! So it's kind of showing the holy places like a place of a museum.We are in deep need to keep our Christian community here and have people worshiping the Lord in churches throughout the Holy Land not just empty shrines. I don't object to an ecumenical presence in Jerusalem and sharing the land with everyone but I promote specifically that Palestinian Christian people should have their basic human right to stay where they were born, and their parents were born, instead of being squeezed out by the Zionist policies of making a 100% Jewish homeland for Jews only.

I have tried to find some type of meaning in my life living in war and unemployed and living as a foreigner in a country that I never really wanted to come to and can list at least fifty reasons why I do not want to live in a Palestinian village. But the one reason overshadows all the others and that is my faith in God. I make every effort to trust in the Lord's plan for me and to understand why certain things have happened to me thus helping me take my next breath in moments when I felt like dying.

I try very hard to believe that when God shuts doors of opportunity for you it means you have to open not just your eyes but your heart and soul to find the windows of opportunity in His Divine Plan for each and everyone of us which basically these days I truly feel it is only to give glory to God and worship our creator. As humans, we are put here on earth to struggle and through the pain and suffering to make efforts to speak to God. I truly believe I would be speaking to God less if I continued to live in my middle class house in Boston, taught at Boston University, took my children to hockey, soccer and Greek School and tried to have a beautiful vacation each summer because basically I would be so busy and on such a perfect and wonderful routine that I would not need God. You do not need God when you are engulfed in the materialism of this world.

I know God through pain, suffering and struggling at all levels, physical,emotional, mental and spiritual. I know God because I tried to understand the road in life He put before me and how is it that I could use my skills and knowledge to give Glory to His Holy Name. I know God because I tried to carry my cross with faith and dignity and when my cross was so heavy it is really God who sent people who might have even been angels, I am not sure,but they prayed for me, they inspired me with their personal faith in the Lord, they encouraged me to trust in God and they reminded me that God loves me and never would put me in a situation that I could not handle because He truly knows my heart and strength. I know God only by pure faith. I know God only by others who have inspired me by their presence.

I know God because I have seen the light and have experienced the miracle of the Holy Fire. The ceremony of the Holy Fire is one of the most magnificent celebrations in the Holy Land that has been overshadowed because of the violence and turmoil that this region has experienced. Living the cycle of death every day has made it even more important for Christians to celebrate Christ in Our Midst and place all of our hope in the Savior. Many years of killing, back and forth, people here have surely been living in the darkness of all evil. It would therefore seem even more important than ever to see Christ as the true light and to be inspired towards peaceful ways to coexist. As it is written in the Gospel of John, "And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not." (John 1:5)
As a small Christian community in the Holy Land we have a duty to share this message with the entire international community. To give hope to people that might be suffering from darkness in other corners of the world. At the Orthodox Easter service we sing:

"You arose, O Christ, and yet the tomb remained sealed, as at Your birth the Virgin's womb remained unharmed;and You have opened for us the gates of paradise."

During the ceremony, Orthodox Christians remember that Christ is the One Who has smashed the gates of Hades and opened the gates of Paradise, and gone before us! Seeing the Life-Giving Tomb of Christ is another reminder of our final destiny. As a small Christian community we want to witness and reflect Christ's eternal love. We pray for peace and we hope Jerusalem can be an open city of all faiths so Christian pilgrims from all over the world can come and be inspired and spiritually uplifted by the true Light of Christ and share the richness of the Christian roots that exist in the Holy Land.

Having married a Palestinian Orthodox Christian husband has taken me to a journey of a life time. However, in this long walk I realized the Promised Land that I am living in now is not a physical entity and the Israel that we sing and chant in our gospels is not the Israel on the ground now that I see with guns, tanks and armored jeeps in the Holy Land. As Christian people,we are the new Israel because we have been baptized unto Christ and received our Lord and Savior. Our Promised Land is God's heavenly kingdom where we seek to be in the ever presence of Christ, the King of Peace. It is by our very presence here in the Holy Land that as Christian people we can promote non-violent resolutions to oppression and condemn violence. It is very important to keep a Christian presence in the Holy Land to witness for Christ's peace and love for neighbor.

Our current situation reminds us that Christians are called not merely to love God with all their heart, mind, soul and strength; and their neighbor as themselves. These are the chief commandments of the Old Testament. But we Christians are called to hear the Lord of the New Testament and to fulfill His commands found in Matthew 5: ''Love your enemies; Do good to those who hate you; Bless those who curse you; Pray for those who abuse you;Turn the other check to those who strike you"!

The most frequently asked question is why I stay in the Holy Land with such violence when I can afford to return financially and professionally any time to the United States. I think my gut reaction to this question is that I am doing my best to understand God's will in my life and follow it because I often think that if I was following my will, I would be drinking "my kafedaki" my coffee and taking nature walks in Tripoli where I was born. The fondest memory of Tripoli as a six year old child is during the Resurrection Service at Prophet Elias Church when my late father, Constantine, handed me a candle and said "Christos Anesti".! Thus if Christ is truly Risen we must also rise with Him in a new life with God seeking to save our soul and to follow one of the most important commandments,"Love your neighbor as yourself".!

Thus I live day by day trying to understand the gospel and especially since 2000, I have made every effort to serve the Church of Saint George in Taybeh as a volunteer specifically for an Orthodox housing project to help young couples build their first home. Thirty families were on the list to save about $100 each month (if they could) to be part of a housing cooperative that would help them obtain land to use for free from the Greek Orthodox Patriarchate in Jerusalem. A committee would fund raise to help assist these needy families whom none had $50,000 up front to build their home. Nine years later and finally with the help of the Metropolis of Boston, the Virginia Farah Foundation as the largest donor, and many churches and individuals across the world the first $90,000 was raised to start building these homes.Frustrated with lack of funds since 1997, half of the members of the housing project dropped out and withdrew their personal savings since the church did not have enough money to start the project. The twelve families that continued the hope were ideally supposed to contribute $12,000 each from their savings to match funds raised although a few are still short and cannot come up with this amount.

August 1, 2005, the ground breaking day for the housing project, was the day I had prayed for many years and people across the world had prayed with me and this is the major reason I have been able to maintain inner peace and continue to serve the church although we embarked on years of daily bloodshed and violence all around us with the Israeli/Palestinian conflict with the Muslims and the Israelis slaughtering each other while the Christians are stuck in-between.

On August 1, 2005 the land allocated by the late Patriarch Diodoros was leveled for six duplex buildings that would help house twelve families as my late father-in-law, Canaan David Khoury had planned as the founder of the project. In order to maximize job creation, six different contractors built the units and all workers that specialized in this labor had temporary work from August 2005 until April 2006 when finally the skeleton structure of twelve homes was completed. Now the families are responsible to finish their homes from the inside because we have tried every humanitarian organization in the book and none exist to help with building private homes.I personally feel if it took me that many years just to raise what my Catholic colleagues can raise in a week then probably I need another lifetime to finish these homes especially since we are in a deficit of $48,000. However, I do believe in miracles and in great friends like Marilyn Rouvelas, author of A Guide to Greek Traditions and Customs in America who helped me understand I must do a lot of ground work to help raise awareness about the Christian presence in the Holy Land and who trusted I could do this through books resulting in the publication of Christina Goes to the Holy Land for children. A colorful book that walks the footsteps of Jesus with the message that Christians need help to stay in the Holy Land.

http://www.saintgeorgetaybeh.org/


By Maria C. Khoury , Ed. D.


Maria is Greek born in Tripoli, Greece and grew up in the United States.She married a Greek Orthodox Palestinian and she has been living in Palestine with her husband and their three children form 1996. She is a graduate of Hellenic College, Harvard University and Boston University with a doctor of education degree.
Contact Maria at:
Khourymaria@hotmail.com.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου