ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2008

ΟΙ ΑΝΕΓΓΙΧΤΟΙ ΝΤΑΛΙΤ: ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ - THE UNTOUCHABLE DALITS: THE CHILDREN OF A LESSER GOD

Περισσότεροι από 240 εκατομμύρια άνθρωποι στη Νότια Ασία ζουν μια αβέβαιη ύπαρξη και αποφεύγονται από μεγάλο μέρος της κοινωνίας λόγω της κατάταξης τους ως ανέγγιχτους ή Ντάλιτ στο κάτω μέρος του άκαμπτου συστήματος των καστών .Οι Ντάλιτ υφίστανται διακρίσεις, τους απαγορεύεται η πρόσβαση στην ιδιοκτησία γης, και είναι αναγκασμένοι να εργάζονται σε συνθήκες δουλείας, όπου συνήθως γίνεται κατάχρηση εναντίον τους, ακόμη και σκοτώνονται στα χέρια της αστυνομίας και από ομάδες της ανώτερης κάστας που απολαμβάνουν την προστασία του κράτους.

Οι Ντάλιτ στην Ινδία δεν μπορούν να διασχίσουν τη διαχωριστική γραμμή που διαχωρίζει το δικό τους μέρος του χωριού από αυτό που κατέχουν οι ανώτερες κάστες. Δεν μπορούν να χρησιμοποιούν τα ίδια πηγάδια, να επισκέπτονται τους ίδιους ναούς και εκκλησίες, να πίνουν από το ίδιο φλιτζάνι σε πάγκους όπου πωλείται τσάι , ή να διεκδικήσουν γη που είναι νόμιμα δική τους. Τα παιδιά Ντάλιτ συχνά υποχρεώνονται να κάθονται στο πίσω μέρος στις αίθουσες διδασκαλίας, και οι κοινότητες τους στο σύνολό τους υποχρεώνονται να εκτελούν ταπεινωτικές τελετές στο όνομα της κάστας. Οι Ντάλιτ γυναίκες συχνά γίνονται θύματα σεξουαλικής κακοποίησης.

Σε αυτό που έχει επικαλεστεί ως το κρυφό απαρτχάιντ της Ασίας, ολόκληρα χωριά σε πολλές πολιτείες της Ινδίας παραμένουν εντελώς διαχωρισμένα, σύμφωνα με το σύστημα της κάστας. Καταχρήσεις που βασίζονται πάνω στο σύστημα της κάστας, επικρατούν επίσης στο Νεπάλ, τη Σρι Λάνκα, το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν, την Ιαπωνία, και πολλά αφρικανικά κράτη.

Η κατάσταση

Πάνω από 100.000 περιπτώσεις βιασμών, δολοφονιών, εμπρησμούς και άλλες βαρβαρότητες κατά των Ντάλιτ καταγράφονται στην Ινδία κάθε χρόνο. Δεδομένου ότι οι Ντάλιτ είναι πολύ απρόθυμοι αλλά και αδυνατούν (λόγω έλλειψης αστυνομικής συνεργασίας) να καταγγείλουν εγκλήματα που γίνονται εναντίον τους, ο πραγματικός αριθμός των καταχρήσεων εις βάρος τους είναι προφανώς πολύ μεγαλύτερος.

Οργανισμοί της ίδιας της Ινδίας, έχουν αναφέρει ότι οι περιπτώσεις αυτές συνήθως σχετίζονται με τις προσπάθειες των Ντάλιτ να αγνοήσουν την κοινωνική τάξη της κάστας, ή στη ζήτηση ελάχιστου μισθού και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα τους. Πολλές από τις φρικαλεότητες εναντίον τους διαπράττονται από την αστυνομία. Ακόμη και οι δράστες μεγάλης κλίμακας σφαγών Ντάλιτ έχουν διαφύγει τη δίωξη.

Υπολογίζεται ότι περίπου σαράντα εκατομμύρια άνθρωποι στην Ινδία, μεταξύ των οποίων δεκαπέντε εκατομμύρια παιδιά, είναι δέσμιοι εργάτες, που εργάζονται σε συνθήκες δουλείας, για να εξοφλήσουν ένα χρέος. Η πλειοψηφία από αυτούς είναι Ντάλιτ.

Σύμφωνα με κυβερνητικές στατιστικές, εκτιμάται ότι περίπου ένα εκατομμύριο Ντάλιτ είναι ρακοσυλλέκτες που πρέπει να καθαρίζουν με τα χέρια τους κόπρανα από δημόσια και ιδιωτικά αποχωρητήρια, και είναι επίσης υπεύθυνοι για τη απαλλαγή νεκρών ζώων. Οι ανεπίσημες εκτιμήσεις είναι πολύ υψηλότερες.

Η σεξουαλική δουλεία των Ντάλιτ κοριτσιών και των γυναικών συνεχίζει να λαμβάνει θρησκευτική επικύρωση. Σύμφωνα με το σύστημα Ντεβτάσι, χιλιάδες κορίτσια Ντάλιτ στις πολιτείες της νότιας Ινδίας αναγκάζονται να είναι επίσημα παντρεμένα ή αφιερωμένα σε μια θεότητα ή σε ένα ναό. Όταν αφιερωθούν, αυτά τα κορίτσια αδυνατούν να παντρευτούν, αφού αναγκάζονται να γίνουν πόρνες για τα μέλη της κοινότητας που ανήκουν στις ανώτερες κάστες, και τελικά δημοπρατούνται σε ένα αστικό οίκο ανοχής.

Εξελίξεις

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η βία κατά των Ντάλιτ έχει κλιμακωθεί δραματικά ως απάντηση στις αυξανόμενες κινήσεις για τα δικαιώματα των Ντάλιτ.

Αν και το σύστημα για τους " ανέγγιχτους " έχει επίσημα καταργήθηκε στο σύνταγμα της Ινδίας το 1950, και πολλές νομοθεσίες έχουν ήδη θεσπιστεί για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που σχετίζονται με το σύστημα της κάστας, όπως η δέσμια εργασία, η χειρωνακτική συλλογή απορριμμάτων, το σύστημα Ντεβτάσι, και άλλες βαρβαρότητες κατά τα μέλη της κοινότητας των Ντάλιτ, ένα μεγάλο μέρος της νομοθεσίας παραμένει εντελώς άνεργο αφού δεν επιβάλλεται. Οι νόμοι είναι σε ανοιχτή κατάσταση εμπαιγμού και η συνενοχή σε επιθέσεις εναντίον των κοινοτήτων των Ντάλιτ έχει γίνει ένα καλά τεκμηριωμένο υπόδειγμα αυτής της διεξαγωγής.

Τον Δεκέμβριο του 1999, η εθνική εκστρατεία για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Ντάλιτ-ένα λαϊκό κίνημα ινδικών ομάδων για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε δεκατέσσερις πολιτείες - συλλογικά υπόβαλαν πάνω από 2,5 εκατομμύρια υπογραφές στο ινδό πρωθυπουργό ζητώντας την κατάργηση του συστήματος των "ανέγγιχτων" και προτρέπει τα όργανα των Ηνωμένων Εθνών για καθαρή αντιμετώπιση στο ζήτημα των καστών που βασίζεται πάνω τις διακρίσεις και τη κατάχρηση.

Πολλοί φορείς από συνθήκες των Ηνωμένων Εθνών, έχουν κάλεσε την ινδική κυβέρνηση για τη βελτίωση της κατάστασης των Ντάλιτ. Η επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για την εξάλειψη όλων των μορφών φυλετικών διακρίσεων (CERD) δήλωσε σαφώς ότι η κατάσταση των Ντάλιτ εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της σύμβασης για την εξάλειψη όλων των μορφών φυλετικών διακρίσεων, και ότι ο όρος καταγωγή που περιέχεται στο άρθρο 1 της σύμβασης δεν αναφέρεται αποκλειστικά σε εθνική καταγωγή, αλλά συμπεριλαμβάνει και την κατάσταση των Ντάλιτ.

Ακτιβιστές από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων και ακτιβιστών που πήραν μέρος ενάντια στο απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική και Αφρικοαμερικανών ακτιβιστών στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν ήδη αρχίσει να υποστηρίζουν τον αγώνα των Ντάλιτ.

Η ινδική κυβέρνηση έχει επανειλημμένα αποπειραθεί να υποσκάψει τις προσπάθειες των ινδικών οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα για ευαισθητοποίηση των αγώνων ενάντια των καστών σε προπαρασκευαστικές συναντήσεις και στην πορεία τους προς το Ινδικό Κοινοβούλιο. Η κατάσταση των Ντάλιτ είναι το μόνο θέμα που έχει συστηματικά κοπεί από τη διάσκεψη της διακυβερνητικής διαδικασίας στη χώρα μέχρι σήμερα.

Επόμενα Βήματα

Η Ινδία και άλλες ενδιαφερόμενες κυβερνήσεις πρέπει να θεσπίσουν ή / και να επιβάλουν νομοθεσίες για την κατάργηση των διακρίσεων που βασίζονται στο σύστημα της κάστας, και ενδεχομένως, πρακτικές που σχετίζονται με τη κάστα όπως οι "ανέγγιχτοι", η δέσμια εργασία, η χειρωνακτική συλλογή απορριμμάτων, και το σύστημα Ντεβτάσι.

Οι ενδιαφερόμενες κυβερνήσεις θα πρέπει να επεκταθούν σε προσκλήσεις του Ειδικού Εισηγητή για να ερευνήσει τις ρατσιστικές διακρίσεις που βασίζονται στο σύστημα της κάστας και άλλων μορφών διακρίσεων που βασίζονται στη εθνική καταγωγή στις αντίστοιχες χώρες τους.

Όλα τα έθνη θα πρέπει να διασφαλίσουν ότι, διακρίσεις που βασίζονται στο σύστημα της κάστας και παρόμοιες διακρίσεις σε βάρος των περιθωριοποιημένων πληθυσμών στην Ασία και την Αφρική να αντιμετωπιστούν ρητά, σύμφωνα με το στις χάρτες, τις ανακηρύξεις και το πρόγραμμα δράσης των Ηνωμένων Εθνών.

Οι Ντάλιτ την Ινδία, οι Μπουρακουμίν στην Ιαπωνία, και άλλοι πληθυσμοί σε παρόμοιες καταστάσεις θα πρέπει να αναγνωριστούν ρητά ως ομάδες ανθρώπων που έχουν υποστεί πολυετείς και επίμονες μορφές διακρίσεων και κακοποίησης με βάση την καταγωγή τους.

More than 240 million people in South Asia live a precarious existence, shunned by much of society because of their ranks as untouchables or Dalits at the bottom of a rigid caste system. Dalits are discriminated against, denied access to land, forced to work in slave-like conditions, and routinely abused, even killed, at the hands of the police and of higher-caste groups that enjoy the state's protection.

Dalits in India may not cross the line dividing their part of the village from that occupied by higher castes. They may not use the same wells, visit the same temples and churches, drink from the same cups in tea stalls, or lay claim to land that is legally theirs. Dalit children are frequently made to sit in the back of classrooms, and communities as a whole are made to perform degrading rituals in the name of caste. Dalit women are frequent victims of sexual abuse.

In what has been called Asia's hidden apartheid, entire villages in many Indian states remain completely segregated by caste. Caste-based abuse is also prevalent in Nepal, Sri Lanka, Bangladesh, Pakistan, Japan, and several African states.


The situation

Over 100,000 cases of rape, murder, arson, and other atrocities against Dalits are reported in India each year. Given that Dalits are both reluctant and unable (for lack of police cooperation) to report crimes against them, the actual number of abuses is presumably much higher.

India's own agencies have reported that these cases are typically related to attempts by Dalits to defy the social order, or demand minimum wages and their basic human rights. Many of the atrocities are committed by the police. Even perpetrators of large-scale massacres have escaped prosecution.

An estimated forty million people in India, among them fifteen million children, are bonded laborers, working in slave-like conditions in order to pay off a debt. A majority of them are Dalits.

According to government statistics, an estimated one million Dalits are manual scavengers who clear feces from public and private latrines and dispose of dead animals; unofficial estimates are much higher.

The sexual slavery of Dalit girls and women continues to receive religious sanction. Under the devadasi system, thousands of Dalit girls in India's southern states are ceremoniously dedicated or married to a deity or to a temple. Once dedicated, they are unable to marry, forced to become prostitutes for upper-caste community members, and eventually auctioned into an urban brothel.


Developments


Since the early 1990s, violence against Dalits has escalated dramatically in response to a growing Dalit rights movements.

Although untouchability was abolished under India's constitution in 1950, and numerous laws have since been enacted to tackle caste-related problems of bonded labor, manual scavenging, devadasi, and other atrocities against Dalit community members, much of the legislation remains completely unenforced. Laws are openly flouted and state complicity in attacks on Dalit communities has become a well-documented pattern.

In December 1999, the National Campaign for Dalit Human Rights -a grassroots movement of Indian human rights groups in fourteen states - collectively submitted over 2.5 million signatures to the Indian prime minister demanding the abolishment of untouchability and urging U.N. bodies to squarely address the issue of caste-based abuse and discrimination.

Numerous U.N. treaty bodies have called on the Indian government to improve the situation of Dalits. The United Nations Committee on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination (CERD) has clearly stated that the situation of Dalits falls within the scope of the Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination, and that the term descent contained in Article 1 of the Convention does not refer solely to race, and encompasses the situation of Dalits.

Activists from around the world, including anti-apartheid activists in South Africa and African-American activists in the United States, have already begun to support the Dalit struggle.

The Indian government has consistently attempted to sabotage the efforts of Indian NGOs to raise awareness of the caste struggle at preparatory meetings in the lead-up to WCAR. The situation of Dalits stands alone as the only issue to have been systematically cut out of the conference's intergovernmental process so far.


Next Steps

India and other concerned governments should enact and/or enforce legislation to abolish caste-based discrimination, and where applicable, caste-related practices of untouchability, bonded labor, manual scavenging, and the devadasi system.

Concerned governments should also extend invitations to the Special Rapporteur on racism to investigate caste-based discrimination and other forms of discrimination based on descent in their respective countries.

All nations should ensure that caste-based and similar discrimination against marginalized populations in Asia and Africa is explicitly addressed in the draft declaration and programme of action of the WCAR.

Dalits, Burakumin in Japan, and other populations in similar situations should be explicitly acknowledged as groups of people who have been subject to perennial and persistent forms of discrimination and abuse on the basis of their descent.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου