ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008

Οδοιπορικό στην Ίμβρο - A Journey to the Island of Imbros- Imroz Adasi

Εδώ στην Ίμβρο κάποτε ανθούσε η ελληνική μειονότητα όμως εκείνες οι εθνικιστικές μεθοδεύσεις, προκλήσεις, απειλές, ξυλοδαρμοί, ληστείες, ανάγκασαν τους Ρωμιούς της Ίμβρου, οι οποίοι ζούσαν αρμονικά με τους Τούρκους γείτονες τους, να εκγαταλείψουν το νησί. Λεηλάτησαν τις κατοικίες τους, άλλες τις πυρπόλησαν, τους κήπους και τα περιβόλια το ίδιο. Έτσι, οι Ρωμιοί κάτοικοι τα έχασαν, και συνάμα έβλεπαν τους εαυτούς τους να υποφέρουν όλα αυτά στην ίδια τους τη χώρα. Οι Ρωμιοί, οι οποίοι κάποτε ζούσαν μαζί με τους Τούρκους γείτονες τους μέσα σε ειρήνη και ησυχία, εξαιτίας κάποιων παιχνιδιών που έπαιξε το Κράτος, αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν. Για την ακρίβεια τους έδιωξαν από τα χώματα τα οποία αποκαλούσαν πατρίδα τους. Όταν το σκοπός επετεύχθη, τότε μετέφεραν ανθρώπους από τα βάθη της Ανατολίας.
Πίσω έμειναν χωριά εγκαταλελειμμένα στη σιωπή του θανάτου, σπίτια ερειπωμένα και σε άθλια κατάσταση, τα οποία αναμένουν ακόμη τους ιδιοκτήτες τους. Ένας γέρος Ρωμιός κάτοικος του χωριού Γλυκύ λέει:
"Παλιά εξασφαλίζαμε τα προς το ζην από τις ελιές, το λάδι και το σαπούνι".
Το 1962 οι κάτοικοι του χωριού ανέρχονταν στους 520, σήμερα ο αρθιμός τους δεν ξεπερνά τα δάχτυλα του ενός χεριού. Όταν τον ρωτούμε γιατί έφυγαν, στρέφει το πρόσωπο του προς τις γκρεμισμένες κατοικίες και λέει:
"Παλιά ήταν ένα χωριό με εμπορική δραστηριότητα. Αργότερα το Κράτος απαλλοτρίωσε τις εκτάσεις που άνηκαν στους Ρωμιούς και θεώρισε άκυρους τους τίτλους ιδιοκτησίας τους, έτσι πήρε μέσα από τα χέρια τους τις εκτάσεις αυτές, τις οποίες είχαν για χρόνια στη κατοχή τους, και τις μετέγραψε στο θησαυροφυλάκιο. Με τον τρόπο αυτό, οι Ρωμιοί στερήθηκαν και τους πόρους για τη διαβίωση τους".
Την ίδια τύχη είχαν και τα άλλα χωριά του νησιού, όπως οι Αγίοι Θεοδώροι, τα Αγρίδια και το Σχινούδι. Ενώ μπορούσαμε να ζήσουμε διπλά-δίπλα, εμείς οι Τούρκοι κάναμε ότι περνούσε από το χέρι μας προκειμένου να τους ξαποστείλουμε.Θα έρθει η στιγμή που θα αντιληφθούμε και εμεις ότι τα βρόμικα αυτά γεγονότα αποτελούν και τον καθρέφτη της δικής μας ιστορίας, με την οποία κάποτε θα έρθουμε αντιμέτωποι.

Αυτό τα άρθρο γράφτηκε στην τουρκική εφημερίδα BirGün

Here on the island of Imbros the Greek minority was once flourishing, but those nationalist manipulations, provocations, threats, beatings, and robberies, forced the Greeks of Imbros who always lived in harmony with their Turkish neighbors, to leave the island. Their homes were pillaged while others were burned down. The same happened to their gardens and the fields.In this manner the Greeks lost their homes, and at the same time saw themselves suffering all these in their own homeland. The Greeks, who once lived together with their Turkish neighbors in peace and harmony, because of some games played by the Turkish State, were forced to emigrate. To be accurate, they were driven out from the soil which they called their homeland. After this goal was achived, the Turkish State then relocated people from the depths of Anatolia.
Villages were abandoned and left behind in the silence of death, deserted houses in a terrible state, which still await for their owners to return. An old Greek resident of the village of Glyki tells us the following:
"In the old days we made a living from olives, olive oil and soap."
In 1962 the inhabitants of the village amounted to 520, today their numbers do not exceed more than the five fingers of one's hand. When he was asked why the villagers left, the man turned his face towards the ruined houses and said:
"Back then, the village had commercial activity. Later on, the Turkish State expropriated the lands belonging to the Greeks and nullified their property titles, and in this way their lands which for years had been in their possession, were taken out of their hands and given to the State Treasury. By doing so, the Greeks were deprived from the resources for their livelihood."Other villages of the island such as Agioi Theodoroi, Agridia and Schinoudi, had the same fate. Even though we could have lived side by side with the Greeks, we Turks did everything in our power in order to get rid of them. The time will come when we will realize that these dirty events are also the mirror of our own history, which one day we will have to face.

This article was written in the Turkish BirGün Newspaper.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου