ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2008

Το γλωσσικό ζήτημα στον Λίβανο - The language question in Lebanon

Όταν οι άνθρωποι μιλούν για την αραβική γλώσσα, γενικά θέτουν κατά μέρος μια πολύ σημαντική πτυχή αυτής της γλώσσας και αυτή πτυχή είναι ότι η κλασσική αραβική δεν είναι μια ομιλούμενη γλώσσα. Η κλασσική αραβική είναι η λογοτεχνική γλώσσα σε όλο τον αραβικό κόσμο, αλλά δεν είναι σε κανένα από αυτό το πολιτισμό η ομιλούμενη γλώσσα. Η κλασσική αραβική είναι η γλώσσα των βιβλίων, εφημερίδων και των περιοδικών, του ραδιοφώνου και των τηλεοπτικών εκπομπών. Όμως δεν είναι πότε η γλώσσα που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν σε καθημερινή βάση για να σχηματίσουν την άποψη τους για το κόσμο, και σίγουρα δεν είναι η γλώσσα μέσω της οποίας σκέφτονται, επειδή αυτό γίνεται μέσω της χρήσης των τοπικών αραβικών διαλέκτων.
Υπάρχουν πολλές αραβικές διαλέκτοι (καθομιλουμένη αραβική) που ομιλούνται σε όλο τον αραβικό κόσμο. Αν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης χρησιμοποιούν την ίδια κλασσική αραβική γλώσσα σε όλες τις αραβικές χώρες, οι περισσότεροι άραβες, είτε μιλούν στη δική τους διάλεκτο ή τα γαλλικά ή τα αγγλικά. Αυτές οι διαλέκτοι είναι λίγο διαφορετικές από πόλη σε πόλη και αλλάζουν από τη μια χώρα στην άλλη. Οι διαφορές μεταξύ αυτών των αραβικών διαλέκτων είναι παρόμοιες με τις διαφορές μεταξύ λατινογενών γλωσσών. Αυτό σημαίνει ότι είναι πολύ κοντά η μία στην άλλη και μαθαίνοντας μια από αυτές, κάποιος μπορεί εύκολα να μάθει και τις άλλες. Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα καταλαβαίνουν τα κλασσικά αραβικά, μόνο μια μειοψηφία μπορεί πραγματικά να συνομιλήσει με αυτήν σε άλλους και αυτοί που μπορούν απλά δεν το κάνουν. Προτιμούν να μιλούν τη δική τους διάλεκτο, ή τα γαλλικά ή τα αγγλικά παρά τα κλασσικά αραβικά.
Ένα σύγχρονο πρότυπο αραβικών έχει αναπτυχθεί από την παλιά κλασσική γλώσσα του Κορανίου, την ισλαμική γραφή. Απλοποιήθηκε ελαφρώς στην σύνταξη, το λεξιλόγιο έχει διευρυνθεί σημαντικά, και το λογοτεχνικό στυλ έχει γίνει λιγότερο περίπλοκο. Η κλασσική αραβική γλώσσα είναι το κύριο ενοποιητικό στοιχείο στον αραβικό κόσμο. Σέβεται από τους άραβες ως το σύμβολο της ενότητας τους, ως η ιερή τους γλώσσα, και σαν το μέσω δημιουργίας μιας μεγάλης λογοτεχνίας. Την θεωρούν ως την αρχική τους γλώσσα και τις διαλέκτους που ομιλούνται ως διεφθαρμένες.
Στο Λίβανο, όπως και σε άλλα μέρη του αραβικού κόσμου, υπάρχουν ουσιαστικά δύο μορφές αραβικών, η καθομιλουμένη, στην οποία υπάρχουν πολλές διάλεκτοι, και η κλασσική. Η καθομιλουμένη του Λιβάνου έχει αναπτυχθεί από την συριακή αραβική διάλεκτο, η οποία περιλαμβάνει τα αραβικά που ομιλούνται από τους ιορδανούς, παλαιστινίους, σύρους, και τους λιβάνιους. Έχει επηρεαστεί από τα αραμαϊκά, που προηγήθηκαν στην περιοχή. Εντός του Λιβάνου, η διάλεκτος διαφέρει από περιοχή σε περιοχή, και η διάλεκτος των δρούζων θεωρείται ξεχωριστή.Η καθομιλουμένη διαλέκτους σπάνια γράφεται, εκτός από ορισμένα μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, συγγράμματα και χιουμοριστικές ιστορίες. Ωστόσο, ένα κίνημα για την υιοθέτηση του προφορικού λόγου και την αντικατάσταση της κλασσικής, ως εθνικής γλώσσας, εμφανίστηκε στη δεκαετία του 1960 μεταξύ των μαρωνιτών πολιτικών και σε πνευματικούς κύκλους.Το κίνημα, στο οποίο έπαιξε πρωταρχικό ρόλο ο εξέχοντας λιβάνιος ποιητής και πολιτικός ακτιβιστής Σαΐντ Ακλ, προσέλκυσε ένα αριθμό οπαδών μέχρι το 1975, με την άνοδο της τάσης της δεξιάς για να διαχωριστεί ο Λίβανος από τις αραβικές του σχέσεις. Ωστόσο, λίγοι πήραν στα σοβαρά το κίνημα, εκτός από μια χούφτα συγγραφείς που έγραψαν στην καθομιλουμένη του Λιβάνου.
Στις μέρες μας όμως, παρατηρείται μια αυξανόμενη αναζωπύρωση αυτού του κινήματος μεταξύ των μαρωνιτών στο Λίβανο, που θέλουν να διαχωρίσουν τα καθομιλουμένα λιβανέζικα αραβικά τελείως από την αραβική γλώσσα, υποστηρίζοντας ότι τα λιβανέζικα είναι μια ξεχωριστή γλώσσα και που διακρίνεται από τα αραβικά.Το επιχείρημα τους είναι ότι παρόλο που η καθομιλούμενη γλώσσα του Λιβάνου φαίνεται να μοιράζεται πολλά στο λεξιλόγιο της με την αραβική γλώσσα, πολλές λέξεις που χρησιμοποιούνται είναι φοινικικές.Αφού τόσο η αραβική όσο και η φοινικική είναι και οι δύο σημιτικές γλώσσες, μοιράζονται πολλές κοινές λέξεις. Ωστόσο, η φραστική δομή της καθομιλούμενης γλώσσας του Λιβάνου είναι πιο κοντά στη φραστική δομή της φοινικικής παρά με εκείνη της αραβικής γλώσσας. Ως εκ τούτου, στο Λίβανο δεν μπορεί κανείς να κάνει την παραδοχή ή τον ισχυρισμό ότι μιλούν αραβικά.Από την άλλη πλευρά, ούτε και μπορεί κάποιος να πει ότι μιλούν φοινικικά.Έτσι, οι υποστηρικτές της σκέψης αυτής της σχολής ισχυρίζονται ότι απλώς μιλούν λιβανέζικα. Το πρόβλημα με αυτό το επιχείρημα είναι ότι αυτή η λεγόμενη γλώσσα του Λιβάνου διαφέρει ελάχιστα από τα αραβικά της Συρίας ,της Ιορδανίας και της Παλαιστίνης.


When people speak of the Arabic language, they are generally putting aside a very important aspect of this language. The Classical Arabic language is not a spoken language. It is the literary language in the entire Arab world. In no single culture is the Classical Arabic language a spoken language. It is the language of books , newspapers, magazines and radio and television broadcasts. It is never the language that people use to open up their view of the world on a daily basis, and definitely, it is not the language through which people think because this is done through the use of their local Arabic dialects.
There are many Arabic dialects (Colloquial Arabic) spoken across the Arab world. Although the media uses the same classical Standard Arabic everywhere, most Arabs will either speak in their own dialect or use French or English. Dialects are slightly different from city to city and change from one country to another. The differences between those Arabic dialects are similar to the differences between Romance languages. This means they are very close to each other and by knowing one you can learn another easily. Although most people nowadays understand Modern Standard Arabic, only a minority can actually converse in it and those who can just don't do it. They'd rather speak their own dialect, French or English than Standard Arabic.
A Modern Standard Arabic has been developed from the old classical language of the Quran, the Islamic scripture; the syntax has been slightly simplified, the vocabulary considerably expanded, and the literary style made less complex. The Classical Arabic language is the principal unifying factor in the Arab world. It is revered by Arabs as the symbol of their unity, as a sacred language, and as the vehicle of a great literature. They think of it as their original language and of their spoken dialects as corruptions.
In Lebanon, as elsewhere in the Arab world, there are essentially two forms of Arabic, colloquial, of which there are many dialects, and Classical.Lebanese colloquial developed from the Syrian Arabic dialect, which includes the Arabic spoken by Jordanians, Palestinians, Syrians, and Lebanese. It has been influenced by Aramaic, which preceded it in the area. Within Lebanon, the dialect changes from region to region, and the dialect of the Druzes is regarded as distinctive.
Colloquial dialects are seldom written, except for some novels, plays, and humorous writings. However, a call for the adoption of the spoken language to replace the classical as the national language emerged in the 1960s among Maronite political and intellectual circles. The movement, which was championed by the prominent Lebanese poet and political activist, Said Aql, attracted a number of supporters by 1975, with the rise of a right-wing trend to dissociate Lebanon from its Arab ties. Nevertheless, few took the movement seriously, apart from a handful of writers who wrote in colloquial Lebanese.

However, at present there is a growing resurgence of this movement in Lebanon, among the Maronites who want to disassociate the Lebanese colloqual Arabic from the Arabic language all together and claim that Lebanese is a language in its own right and distinct from Arabic. Their arguement is that althought the everyday spoken Lebanese seems to share a lot of vocabulary with the Arabic language , it also has many Pheonician words. Since both the Arabic language and the Phoenician language are both Semitic languages they share a lot of common words. Yet, the sentence structure of the everyday Lebanese is closer to the sentence structure of the Phoenician than that of the Arabic Language. Therefore, in Lebanon one can make neither the assumption nor the assertion that people speak Arabic. Neither on the other hand,can someone say that they speak Phoenician for that matter. Therefore, the supporters of this school of thought claim that they simply speak Lebanese. The problem with this argument is that this so called Lebanese language differs very little from Syrian, Palestinian and Jordanian Arabic.


2 σχόλια:

  1. Αγαπώ τον Λίβανο.

    Πέρασα εκεί μερικές από τις ομορφότερες μέρες μου!!!

    Σποδαία ανάρτηση.

    Παρακολουθώ σε, σαν καλός μαθητής!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο Λίβανος είναι μια πανέμορφη χώρα,μια μικρή Ελλάδα μπορώ να πω γιατί μοιάζει πολύ με τα δικά μας μέρη και έχει πολλά ελληνορθόδοξα μοναστήρια και εκκλησίες.Και εγώ περνώ εκεί πολύ όμορφα όποτε πάω.Πριν δολοφονήσουν τον Χαρίρι,ήταν ακόμη καλύτερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή