ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 29 Φεβρουαρίου 2008

ΤΣΑΚ-ΤΣΑΚ: ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΤΩΝ ΖΩΡΟΑΣΤΡΩΝ - CHAK-CHAK: A ZOROASTRIAN PILGRIMAGE

Το Τσακ-Τσακ είναι τοποθετημένο βαθιά μέσα στην έρημο στη μέση του πουθενά και κρυμμένο πίσω από τα βουνά, 72 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης του Γιάζντ. Είναι το σημαντικότερο ιερό προσκύνημα των Ζωροαστρών στο Ιράν. Ο χώρος είναι πολύ αρχαίος, αλλά τα νέα κτήρια γύρω από το Ναό της φωτιάς κτίστηκαν τα τελευταία χρόνια για να φιλοξενούν τους χιλιάδες προσκυνητές που έρχονται κάθε χρόνο από όλο τον κόσμο κατά τη διάρκεια της πανήγυρις μεταξύ τις 14-18 Ιουνίου. Ο Ναός της Φωτιάς που κτίστηκε στον απότομο βράχο στη κορυφή έχει μια θαυμάσια πόρτα ορείχαλκου με την ομοιότητα του Ζαρατούστρα. Η θέση και η άποψη του τοπίου είναι θεαματική. Ο μύθος το έχει ότι μετά από την αραβική εισβολή στο Ιράν το 637 μ.Χ., η πριγκίπισσα Νικπανού, η δεύτερη κόρη του τελευταίου βασιλιά της προ-ισλαμικής Περσίας, του Γιαζντεγκέρτ ΙΙΙ , στριμώχτηκε από τον εισβάλλοντα αραβικό στρατό το 640 μ.Χ, που τράπηκε σε φυγή σε αυτή τη περιοχή. Φοβούμενη τη σύλληψή της, η Νικπανού προσευχήθηκε στο Θεό τον Αχούρα Μάζδα για να την προστατεύσει από τους εχθρούς της. Ως αποτέλεσμα των προσευχών της Νικπανού, το βουνό άνοιξε ως εκ θαύματος και την προφύλαξε από τους εισβολείς. Συγχρόνως ο απότομος βράχος άρχισε να στάζει νερό για να πιει η πριγκίπισσα. Για αυτό το λόγο ο χώρος ονομάζεται Τσακ-Τσακ, που σημαίνει σταλαγματιά, σταλαγματιά. Ο Βράχος στάζει νερό μέχρι σήμερα.

Chak Chak is situated deep in the desert in the middle of nowhere and hidden behind the mountains about 72 kilometers northwest of Yazd. It is the most important Zoroastrian pilgrimage site in Iran. The place is very ancient, but new buildings have been constracted around the Fire Temple in recent years to accomodate the thousands of pirglems comming each year during the anual festival between June14-18, from all over the world. The Fire Temple which is built into the cliff at the top has a wonderfull brass door that's imbossed with the likeness of Zoroaster. The location and views are spectacular. Legend has it that after the Arab invation in 637 A.D., princess Nikbanu the second daughter of the last pre-Islamic Persian ruler, the Sassanian Emperor Yazdegerd III of Persia, was cornered by the invading Arab army in 640 CE who fled to this site. Fearing her capture, Nikbanu prayed to Ahura Mazda to protect her from her enemies. In response to Nikbanou's pleadings, the mountain miraculously opened up and sheltered her from the invaders. At the same time the cliff began to drip out water in order for the princess to drink. For this reason the site is called Chak- Chak which means drip, drip. Τhe cliff drips water to this day.

ΟΙ ΠΥΡΓΟΙ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ - THE TOWERS OF SILENCE

Υπάρχουν δύο πύργοι της σιωπής κοντά στη πόλη του Γιάζντ στο Ιράν. Στα Φαρσί ονομάζονται Ντάχμε που σημαίνει "τόπος ευσέβειας''. Μέχρι την απαγόρευση της το 1970, υπήρχε η συνήθεια ανάμεσα στους Ζωροάστρες να αφήνουν τους νεκρούς τους εκτεθειμένους για να καταναλώνονται από γύπες στους πύργους της σιωπής. Η συνήθεια αυτή περιγράφεται από τον Έλληνα συγγραφέα Ηρόδοτο της Αλικαρνασσού, και επίσης από τον Ονησίκριτο, ο οποίος λέει ότι οι νεκροί εκθέτονταν "σε περιοχές που περιβάλλονταν από τοίχους". Αυτή η πρακτική γινόταν προκειμένου να αποκλειστεί η ρύπανση της γης ή της φωτιάς. Προκειμένου να συντηρηθεί η αγνότητα των στοιχείων, οι Ζωροάστρες αρνούνταν είτε να θάψουν, είτε να αποτεφρώσουν τους νεκρούς τους. Αντ' αυτού, τους αφήνονταν απλά στους πύργους της σιωπής. Οι ιερείς πρόσεχαν τα πτώματα για να δουν ποιο μάτι έβγαζαν έξω οι γύπες πρώτα δεδομένου ότι εθεωρείτο ως σημάδι για τη μετά θάνατον ζωή. Εάν οι γύπες έβγαζαν έξω το αριστερό μάτι πρώτα, εθεωρείτο ότι το νεκρό πρόσωπο θα πήγαινε στη κόλαση. Εάν το δεξί μάτι επιλεγόταν πρώτα, τότε η παράδεισος ήταν η θέση όπου θα πήγαινε. Οι ανοικτοί πύργοι διαιρούνται σε τρεις ομόκεντρους κύκλους: Τα πτώματα των ανδρών, τα έβαζαν γύρω από το εξωτερικό κύκλο, των γυναικών στο δεύτερο κύκλο, και τα παιδιά στο ενδότατο κύκλο. Αφού τα κόκαλα άσπριζαν από τον ήλιο και τον αέρα, τα οποία μπορούσαν να πάρουν μέχρι και ένα χρόνο, συλλέγονταν σε ένα κοίλωμα οστεοφυλακίων στο κέντρο του πύργου. Αν και αγανάχτησε και ταπείνωσε πάρα πολύ τη Ζωροαστική κοινότητα, η Ιρανική κυβέρνηση έβαλε τέρμα σε όλους τους πύργους της σιωπής στη χώρα δια νόμου. Στις Ινδίες όπου η κοινότητα των Ζωροαστρών είναι μεγάλη και πολύ ισχυρή, αυτή η συνήθεια συνεχίζεται ακόμη.


There are two Towers of silence near Yazd in Iran. In Farsi they are called Dakhme which means Godly Place. Until it was forbidden in 1970, one of the customs of the Zoroastrians was that they their dead were laid out to be consumed by vultures in the Towers of Silence. The custom is described by the Greek author Herodotus of Halicarnassus, and also by Onesicritus, who says that the dead were exposed in "areas surrounded by walls". This practice was done in order to preclude the pollution of earth or fire. In order to preserve the purity of the elements, the Zoroastrians refused to either bury or cremate their dead. Instead, they were simply left in the Towers of Silence. Priests watched over the bodies, to see which eye is plucked out by the vultures first since it is believed to be a sign for the afterlife. If the vultures plucked out the left eye first, it was believed that the dead person would go to hell. If the right eye was chosen first, then heaven was the place where he/she would go. The roof is divided into three concentric rings: The bodies of men were arranged around the outer ring, women in the second circle, and children in the innermost ring. Once the bones had been bleached by the sun and wind, which can take as long as a year, they were collected in an ossuary pit at the center of the tower. Much to the dismay and humiliation of the Zoroastrian community, the Iranian government shut down all the Towers of Silence in the country by law. In India were a very large and powerful Zoroastrian community lives, this practice is still carried on.

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2008

ΖΩΡΟΑΣΤΡΙΣΜΟΣ: Η ΑΡΧΑΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΣΙΑΣ - ZOROASTRIANISM: THE ANCIENT RELIGION OF PERSIA

Οι Ιρανοί, ακόμη και εκείνοι που ασκούν τη μουσουλμανική θρησκεία, έχουν ένα μεγάλο σεβασμό προς την αρχαία θρησκείας τους,τον Ζωροαστρισμό. Ο Ζωροαστρισμός είναι η αρχαιότερη μονοθεϊστική θρησκεία στο κόσμο και πήρε το όνομά της από τις διδασκαλίες του προφήτη, Ζαρατούστρα (εξελληνισμένο το όνομα του είναι Ζωροάστρης). Ο Ζαρατούστρα αποκάλυψε ότι υπήρχε μόνο ένας Θεός με το όνομα «Αχούρα Μάζδα» και ότι είναι ο Ένας και μοναδικός Θεός, ο δημιουργός των πάντων. Επίσης ότι η ζωή στο φυσικό κόσμο είναι μια μάχη μεταξύ καλού και κακού. Ο Ζωροαστρισμός άκμασε στη Περσία, γνωστή τώρα ως Ιράν, για περισσότερο από 3.000 χρόνια, επηρεάζοντας πολύ τον Ιουδαϊσμό, τον Χριστιανισμό, και το Ισλάμ με έννοιες όπως οι άγγελοι, η παράδεισος και η κόλαση, ο καλός Θεός και ο κακός αντίπαλος του, ο διάβολος (ahriman), ο ερχομός του λυτρωτή ή του Saoshyant γεννημένου από παρθένα, το τέλος του κόσμου από φωτιά που ακολουθείται από την ανάσταση των νεκρών (Ristakhiz) , η αναγέννηση του κόσμου (Frashogard) και η τελική μάχη μεταξύ του καλού και του κακού που οδηγεί στην τελική ήττα του κακού. Αυτές οι πεποιθήσεις φιλτράρονται στον Ιουδαϊσμό κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Κύρου (Khushru) της Περσίας και έπειτα στο Χριστιανισμό.
Ο Ζωροαστρισμός αποδεκατίστηκε από την αραβική εισβολή της Περσίας το 651. Κάτω από την ισλαμική αυτοκρατορία, η πλειοψηφία του πληθυσμού της Περσίας της μετατράπηκε βαθμιαία από τον Ζωροαστρισμό στο Ισλάμ, μια διαδικασία που ολοκληρώθηκε πιθανώς μέχρι το δέκατο αιώνα. Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Καντζάρ (1781- 1925), υπήρξε ιδιαίτερη προκατάληψη ενάντια στους Ζωροάστρες. Στα μέσα του δέκατου έννατου αιώνα, αρκετές χιλιάδες Ζωροαστρών μετανάστευσαν από το Ιράν στις Ινδίες που ήταν τότε κάτω από τη Βρετανία για μια καλύτερη οικονομική και κοινωνική θέση. Σήμερα περίπου 200.000 Ζωροάστρες ζουν στις Ινδίες όπου είναι γνωστοί ως Πάρσες.
Οι ισλαμιστές ηγέτες του Ιράν έχουν προσπαθήσει για αιώνες να εξαφανίσουν κάθε ίχνος του Ζωροαστρισμού από τη χώρα, αλλά αυτή η αρχαία θρησκεία έχει κατορθώσει να διαβιώσει μέχρι σήμερα όχι μόνο στις Ινδίες όπου πολλοί Ζωροάστρες έχουν διαφύγει αλλά και στο Ιράν το ίδιο όπου περίπου 30.000 άνθρωποι ακόμα την εξασκούν, με 6.000 από αυτούς να ζουν στη πόλη του Γιάζντ. Σήμερα όλο και περισσότεροι Ιρανοί ειδικά η νεώτερη γενεά και οι τάξεις των διανοούμενων επιθυμούν να ανακαλύψουν πάλι αυτή την ακόμα ζωντανή πίστη των προγόνων τους, και να ασκήσουν την παλαιά τους θρησκεία τον Ζωροαστρισμό. Όμως αυτό γίνεται στα μυστικά γιατί το Ισλάμ απαγορεύει τους πιστούς του να αλλάξουν θρησκεία, και ένας μουσουλμάνος στο Ιράν που αρνείται την πίστη του μπορεί να αντιμετωπίσει ποινή θανάτου. Πιασμένοι ανάμεσα μιας θρησκείας που δεν τους επιτρέπει να βγουν έξω από αυτή και συνάμα που δεν τους αφήνει μέσα, πιστεύεται ότι πολλοί Ιρανοί ασκούν τον Ζωροαστρισμό στα κρυφά. Ο κόσμος είναι κουρασμένος από τους μουλάδες και εάν οι Ιρανοί μπορούσαν να αλλαξοπιστήσουν, εκατομμύρια θα γίνονταν Ζωροάστρες αφού για τους Ιρανούς, το Ισλάμ δεν είναι η δική τους θρησκεία, αλλά των Αράβων που τους την επέβαλαν.
Υπάρχουν επίσης στοιχεία ότι οι λαοί στο Τατζικιστάν, το Ουζμπεκιστάν, και μερικές κουρδικές περιοχές ανακαλύπτουν και πάλι τον Ζωροαστρισμό και τις περσικές τους ρίζες. Το Νορούζ, το παραδοσιακό νέο έτος του Ζωροαστρισμού, γιορτάζεται όλο και περισσότερο σε αυτή τη περιοχή. Αυτές οι δονήσεις της αλλαγής χαροποιούν πολύ τους Ζωραάστρες, οι οποίοι παρά τις αποθαρρυντικές εκτιμήσεις των δημογράφων τους, πιστεύουν ότι η θρησκεία τους είναι στα πρόθυρα μιας αναγέννησης. Αλλά μια τέτοια αλλαγή κάνει επίσης πολλούς ανήσυχους. Οι θρησκευτικοί ηγέτες των Ζωροαστρών δεν έχουν τα μέσα να αντεπεξέλθουν οποιαδήποτε κίνηση πολιτικής ανάφλεξης από τους φανατικούς Ισλαμιστές του Ιράν ή τους Ινδούς εθνικιστές της Ινδίας, οι οποίοι αντιτάσσονται επίσης τις θρησκευτικές μετατροπές.

Iranians, even those who are practicing Muslims, hold a great veneration of their ancient religion, Zoroastrianism. Zoroastrianism is the world's oldest monotheistic religion and it takes its name after the teachings of the prophet, Zarathushtra. He revealed that there was only one God, Ahura Mazda and that life in the physical world was a battle between good and evil. Zoroastrianism flourished in Persia, now called Iran, for more than 3,000 years, greatly influencing Judaism, Christianity, and Islam. Concepts such as heaven and hell, God and the evil adversary ahriman, the coming of the Saviour or Saoshyant born of a virgin, the end-time purge of the world by Fire followed by the resurrection of the dead (Ristakhiz), the making fresh of the world (Frashogard) and the final battle between good and evil leading to the final defeat of evil. These beliefs filtered down to Judaism during the reign of King Khushru (Cyrus) of Iran and then on to Christianity. Zoroastrianism was decimated by the Arab invasion of Persia in 651. After Iran's incorporation into the Islamic empire, the majority of its population was gradually converted from Zoroastrianism to Islam, a process that was probably completed by the tenth century. During the Qajar era (1781- 1925), there was considerable prejudice against Zoroastrians. In the mid-nineteenth century, several thousand Zoroastrians emigrated from Iran to British-ruled India to improvetheir economic and social status. Today about 200,000 Zoroasterians live in India where they are known as Parsees.
Iran's Islamic leaders have tried for centuries to sweep away all trace of Zoroastrianism from the country, but it has managed to survive to this day not only in India where many Zoroastrians have fled but also in Iran itself where about 30,000 people still practice it, with 6,000 in the city of Yazd.
Today more and more Iranians especially the younger generation and the intellectual classes desire to rediscover the faith of their forefathers, and are practicing their old religion Zoroastrianism, however this is done in secret. Islam bans its adherents from converting, and a Muslim in Iran who renounces his faith can face a death sentence.
Caught between a religion that will not allow them out and one that will not let them in, many Iranians are thought to practice Zoroastrianism in secret. People are tired of the mullahs If Iranians were allowed to convert, millions would convert to Zoroastrianism because many Iranians believe that Islam is a religion that does not belong to them but to Arabs who imposed it on them..
There is also evidence that people in Tajikistan, Uzbekistan, and some Kurdish regions are rediscovering their Zoroastrian and Persian roots. A secularized version of Nowruz, the traditional Zoroastrian New Year, is increasingly being celebrated across the region.
These tremors of change excite many Zoroastrians, who despite their demographers' troubling
estimates, think their religion is poised to witness a renaissance. But such change also makes many uncomfortable. Zoroastrian religious leaders do not have the ability to deal with any political backlash from Iran's radical Islamists or India's Hindu nationalists, who also oppose religious conversions.


Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2008

ΙΡΑΝ: ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ - IRAN: WAITING FOR THE BARBARIANS

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

Aπό το ποιήμα "Περιμένοντας τους Βαρβάρους" του Κ. Π. Καβάφη

Αυτή τη φωτογραφία την έβγαλα σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου καφέ στη Τεχεράνη. Η χειρόγραφη επιγραφή που είναι κολλημένη στη τηλεόραση γράφει τα ακόλουθα '' οι γυναίκες πρέπει να φορούν τις μαντίλες τους''.Τ ώρα, αυτή την επιγραφή μπορεί κάποιος να τη δει σε πολλά δημόσια μέρη στο Ιράν και δεν υπάρχει τίποτα περίεργο επί τούτου. Αυτό που καθιστά αυτή τη συγκεκριμένη επιγραφή διαφορετική από τις άλλες είναι ότι έχει ένα πολύ σαρκαστικό υπόβαθρο στο μήνυμα του. Δίνει ένα άλλο μήνυμα μέσα από το ίδιο το μήνυμα. Αυτό είναι το μήνυμα της κρατικής προπαγάνδας και των κρατικών μέσων πληροφόρησης και ο ιδιοκτήτης βρήκε ένα πολύ έξυπνο τρόπο να το επικρίνει και συγχρόνως να μείνει ατιμώρητος κάνοντας το.
Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα από τα πολλά άλλα με τα οποία οι ιρανοί έχουν βρει ένα τρόπο να επαναστατήσουν και να επικρίνουν το καθεστώς τους χωρίς ταυτόχρονα να συλλαμβάνονται. Η μεγάλη πλειοψηφία των ιρανών ξέρει πολύ καλά τη λυπητερή κατάσταση ύπαρξης μέσα στην οποία ζουν. Ξέρουν ότι δεν έχουν καμία ελευθερία, ότι κυβερνιούνται από μια ομάδα θρησκευτικών φανατικών που όχι μόνο δεν τους αντιπροσωπεύουν αλλά προσβάλλουν τους ίδιους και τον ιρανικό πολιτισμό. Για τους ιρανούς το ισλάμ είναι μια θρησκεία που παρουσιάστηκε στη χώρα τους από τους άραβες εισβολείς και που τους ανάγκασαν να το ασπαστούν. Μπορεί να είναι εκπληκτικό για τους περισσότερους ανθρώπους, αλλά στο Ιράν γύρο στο 40% του πληθυσμού είναι είτε καθαρά άθεοι είτε μη εν ενεργεία μουσουλμάνοι. Το γεγονός ότι το Ιράν κυβερνιέται από ένα ισλαμικό προσανατολισμένο προς τους άραβες καθεστώς έρχεται σε αντίθεση με αυτό. Το Ιράν κυβερνιέται από μια ισλαμική ''Δημοκρατία'' που επιβάλλει μια θρησκεία και ένα τρόπο ζωής για τα οποία σχεδόν ο μισός πληθυσμός πολύ λίγο νοιάζεται.
Η ζωή στο Ιράν, είναι όπως τη διαβίωση σε μια ανοικτή φυλακή. Κανένας δεν μπορεί να καταλάβει πόση σημασία έχει η απώλεια της προσωπικής ελευθερίας και τη σημαίνει έως ότου τη χάσει ο ίδιος. Οι ιρανοί ζουν χωρίς οποιαδήποτε προσωπική ελευθερία. Όλες οι πτυχές της ζωής τους ρυθμίζονται, από τον τρόπο που ντύνονται, τη σεξουαλική τους ζωή, τις φιλίες και τη καθημερινή ύπαρξή τους. Παραδείγματος χάριν, είναι απαγορευμένο στους ιρανούς να κάνουν φιλίες με τους τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα εκτός αν έχουν την ειδική άδεια ως τουριστικοί οδηγοί. Για τους πιο πολλούς ιρανούς που η εμπειρία του σεξ είναι άγνωστη εκτός αν παντρευτούν, έτσι δεν έχουν καμία σεξουαλική διέξοδο. Η μουσική και ο χορός που είναι τόσο σημαντικά για τους ανθρώπους, έχουν εξαλειφθεί από τους δημόσιους χώρους. Σύμφωνα με το ισλαμικό καθεστώς, το αίσθημα της χαράς και η απόλαυση της ζωής είναι ενάντια στο Ισλάμ και σχεδόν το μισό έτος στο Ιράν αφιερώνεται στο πένθος και στο αίσθημα της λύπης για τους θανάτους των 12 ιμάμηδων. Αυτές ονομάζονται "ημέρες της λύπης'' κατά τις οποίες οι θρησκευόμενοι άνδρες φορούν μαύρα. Οι δε γυναίκες, φορούν μαύρα ολόχρονα. Μαύρο είναι το εθνικό χρώμα του Ιράν και είναι παντού. Σπάνια θα δει κάποιος οποιοδήποτε άνθρωπο να φορεί φωτεινά ρούχα δεδομένου ότι το καθεστώς δεν επιτρέπει στους ιρανούς τα χρώματα στην ένδυση τους. Οι ιρανές φαίνονται σαν σκιές περπατώντας μέσα στην αβάσταχτη ζέστη τυλιγμένες μέσα στα μαύρα Σαντόρς, χιλιάδες και χιλιάδες μαύρα σαντόρς που κινούνται στους δρόμους. Το σκοτάδι και η κατάθλιψη είναι παντού. Είτε είναι "Μαύρες Μέρες'' ή όχι, οι μέρες στο Ιράν είναι μακρές και καταθλιπτικές. Η χαρά είναι κάτι κακό, το χαμόγελο και το γέλιο από χαρά δεν είναι κάτι που θα δεις πολύ συχνά στο Ιράν. Ο κόσμος ζει στην ανοικτή του φυλακή φοβισμένος από την κυβέρνηση του και ο ένας από τον άλλο.
Το Ιράν έχει 70 εκατομμύρια πληθυσμό και η μεγάλη πλειοψηφία αυτών των εκατομμυρίων των ανθρώπων είναι νέοι. Μεγάλωσαν κατά τη διάρκεια της ισλαμικής επανάστασης, και αυτός είναι ο μόνος τρόπος ζωής που ξέρουν και έχουν μάθει. Οι μέρες του Σάχη λέγονται σε αυτούς από τους πατέρες και τους παππούδες τους. Ξέρουν ότι ζουν σε μια μεγάλη φυλακή αποκαλούμενη Ιράν και μισούν κάθε ημέρα για αυτό. Η ανοικτή σύγκρουση και ανυποταγή θα τους στοιχίσει οι ζωές τους, έτσι βρήκαν άλλους τρόπους να δείξουν τη διαφωνία τους με τους εξουσιαστές τους. Οι άνδρες αφήνουν μακριά μαλλιά ,ένας άλλος τρόπος είναι η αποφυγή της χρησιμοποίησης αραβικών λέξεων στο λεξιλόγιο τους προτιμώντας να κρατήσουν τη γλώσσα τους τα φαρσί όσο μακρυά από τα αραβικά γίνεται. Το καθεστώς που προσπάθησε να αραβοποίηση τη γλώσσα φαρσί με την εισαγωγή πολλών αραβικών λέξεων σε αυτή, και με τη καταστροφή του ιρανικού πολιτισμού μέσω της αλλαγής των ονομάτων των δρόμων από τα φαρσί στα αραβικά. Ένας άλλος τρόπος για να δείξουν την απόσταση τους από το ισλαμικό καθεστώς είναι να γίνουν άθεοι ή ξανα-υιοθετούν κρυφά την αρχικά τους θρησκεία,τον Ζωροαστρισμό. Εντούτοις εάν δείξουν ανοιχτά ότι δεν είναι πλέον μουσουλμάνοι, θα τους σκοτώσουν.
Στη μέση όλων αυτών, έρχεται η Αμερική. Πολλοί Αμερικανοί και μη Αμερικανοί που ξέρουν πολύ λίγα για το Ιράν νομίζουν ότι οι ιρανοί μισούν τους Αμερικανούς. Η αλήθεια είναι ακριβός το αντίθετο. Οι ιρανοί αγαπούν την Αμερική και οτιδήποτε είναι αμερικάνικο. Στα μάτια τους η Αμερική είναι η χώρα που στέκεται ανοιχτά ενάντια στο μισημένο καθεστώς τους και βλέπουν τον αμερικάνικο τρόπο της ζωής ως μια εναλλακτική λύση στον δικό τους που είναι επιβαλλόμενος από το ισλαμικό κράτος τους. Για αυτό το σκληρό ροκ είναι πολύ δημοφιλή στο Ιράν ανάμεσα στη νεολαία και είναι ζωντανό και τα πάει καλά ακόμη και αν είναι επίσημα απαγορευμένη μουσική και πρέπει να επιζήσει στο υπόγειο. Για τα εκατομμύρια των νέων και μη τόσο νέων ιρανών που βλέπουν τη ζωή τους να κλέβεται και να τους την παίρνει το καθεστώς τους, δεν αντέχουν να περιμένουν τη μέρα που αυτό το μισημένο ισλαμικό καθεστώς ανατραπεί έτσι ώστε να μπορούν να είναι ελεύθεροι για ακόμη μια φορά. Η μόνη ελπίδα τους είναι τώρα η Αμερική, και ελπίζουν ότι η Αμερική θα εισβάλει στο Ιράν και θα τους ελευθερώσει από τους μουλάδες και τη καταθλιπτική ζωή τους.

NOCTOC

What are we waiting for, assembled in the forum?
The barbarians are due here today.
Why isn't anything happening in the senate?
Why do the senators sit there without legislating?
Because the barbarians are coming today.
What laws can the senators make now?
Once the barbarians are here, they'll do the legislating.

part of the poem ''Waiting for the Barbarians'' By C. P. Cavafy

I took this photo at one of my most favorite cafes in Tehran. The hand written sign stuck on the T.V reads the following ''Women must wear their hedjabs''. Now this sigh can be seen in many public places in Iran and there is nothing strange about it. What makes this sign different from the others is that it has a very sarcastic undertone in its massage. It gives another message under the message itself. This is the message of state Propaganda and state run media and the owner found a very clever way to criticize it and at the same time get away with it.
This is just one example of many others in which Iranians have found a way to revolt and criticize their regime without actually being arrested. The vast majority of Iranians know very well the sad state of existence they live in. They know that they have no freedom, that they are ruled by a bunch of religious fanatics who not only do not represent them but insult them and Iranian culture. For Iranians Islam is a religion brought in the country by the Arab invaders and was forced on them. It might be surprising to most people, but in Iran about 40% of the population are either pure atheists or non practicing Muslims. The fact that Iran is ruled by an Islamic -Arab oriented regime contradicts that. Iran is an Islamic Republic imposing a religion and a way of life which almost half the population cares little about.
Living in Iran, is like living in an open prison. A person cannot understand what loss of personal freedom means until he/she looses it himself. Iranians live their lives without any personal freedom. All aspects of their lives are regulated. From the way they are dressed to their sexual lives, to their friendships and daily existence. For instance, it is forbidden to Iranians to make friends with tourists visiting the country unless they have special license as tour guides. For many Iranians the pleasure of sex is not experienced unless they get married, so they have no sexual outlet. Music and dancing which is so important to humans has been eliminated from public. According to the Islamic regime, feeling happy and enjoying life is against Islam and almost half the year in Iran is dedicated to mourning and feeling sad for the deaths of the 12 imams. These are called ''sad days'' and religious men wear black.As for women, they wear black all year around. Black is the national colour of Iran. Black is everywhere. One will seldom see any person wearing bright clothes since the regime does not allow colours to be worn by people. Iranian women seem like shadows walking in the immense hit wrapped in the black chadors. Thousands and thousands of black chadors moving in the streets-darkness and depression is everywhere whether they are ''Black Days'' or not, the days in Iran are long and depressing. Happiness is something bad,smiling and laughing from happiness is not something one will see in Iran very often. People live in their open prison afraid of their government and of each other.
Iran has 70 million people and the great majority of these millions of people are young. They grew up during the Islamic revolution,and this is the only life they know and have experienced. The days of the Shah are told to them by their fathers and grandfathers.They know that they live in a big prison called Iran and they hate each and every day for it. Open unrest and and defiance will cause them their lives, so they found ways to show their disagreement with their rulers. Men growing long hair is one of them, another is the avoidance of using Arab words in their vocabulary preferring to keep their Farsi language is distant from Arabic as possible. This is a way of showing disapproval of their regime which is trying to Arabize the Farsi language by introducing many Arabic words to it, and by killing Iranian culture through changing the street names from Farsi ones to Arabic ones. Another way to show their distance from their Islamic regime is becoming atheists or secretly re-adopting their original religion-Zoroastrianism. However if they openly show that they are no longer Muslims, they will be killed.
Amidst all these, comes America. Many Americans and non Americans who know very little about Iran think that Iranians hate Americans. The truth is actually the apposite. Iranians love Americans and everything American. In their eyes, America is the country which stands openly against their hated regime and they look at the American way of life as an alternative to their State imposed Islamic one. For this reason, hard rock is very popular in Iran among the young and is alive and well even thought it is officially forbidden and must survive in the underground.
For millions of young and not so young Iranians who see their lives being stolen and taken away from them cannot wait for the day, their hated Islamic regime is overthrown so that they can be free once again. Their only hope now is America, hoping that America will invade Iran and free them from the Mullahs and their depressing lives.

NOCTOC

ΓΙΑΖΝΤ: ΤΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ ΤΗΣ ΠΕΡΣΙΚΗΣ ΕΡΗΜΟΥ - YAZD: THE PEARL OF THE PERSIAN DESERT

Η πόλη της Γιαζντ βρίσκεται στο ανατολικό μέρος του κεντρικού Ιράν τοποθετημένη στο υψηλό οροπέδιο της ερήμου που διαμορφώνει ένα μεγάλο μέρος της χώρας. Στη μέση της απέραντης ερήμου, η Γιαζντ διατηρεί σε εξαιρετικό βαθμό το παλαιό στη θρησκεία, τις παραδόσεις και την αρχιτεκτονική. Η Γιαζντ είναι αναγνωρισμένη από την ΟΥΝΕΣΚΟ ως μια από τις πόλεις που διακατέχουν την αρχαιότερη αρχιτεκτονική σε όλο τον κόσμο. Η λέξη Γιαζντ σημαίνει γιορτή η και λατρεία. Η Γιαζντ έχει αντισταθεί στις σύγχρονες αλλαγές αστικοποίησης και έχει διατηρήσει τη παραδοσιακή της δομή. Τα γεωγραφικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα αυτής της περιοχής έχουν κάνει τους ανθρώπους να αναπτύξουν ειδικές αρχιτεκτονικές μορφές. Για αυτό τον λόγο, στο παλαιότερο μέρος της πόλης τα περισσότερα σπίτια χτίζονται με πλίνθινα τούβλα και καλύπτουν τις στέγες με θόλο. Αυτά τα υλικά χρησιμεύουν ως μόνωση που αποτρέπει τη θερμότητα να διαβεί στο μέσα χώρο. Οι ανεμόπυργοι (βαντγκίρς) της Γιαζντ είναι παγκόσμια η παλαιότερη εφεύρεση φυσικού κλιματισμού. Οποιοσδήποτε το καλοκαίρι στη Γιαζντ μπορεί μετά βίας να αποτύχει να εκτιμήσει την ανάγκη για δροσερό αέρα και τη ικανότητα των ανεμόπυργων που είναι κατασκευασμένοι πάνω από τα σπίτια για να εκπληρώσουν ακριβώς αυτή την ανάγκη. Αυτά τα αρχαία συστήματα φυσικού κλιματισμού, είναι ικανά να πάρουν ακόμη και τον πιο ασθενή άνεμο και να τον κατευθύνουν στα κάτω δωμάτια. Εάν σταθείτε ακριβός κάτω από ένα βαντγκίρ, ο αέρας είναι πράγματι ευχάριστα πιο δροσερός, και ενώ δεν είναι όσο δροσερός όσο ο σύγχρονος κλιματισμός, είναι πολύ περισσότερο υγιέστερος.
Οι Ζωροάστρες ήταν πάντα πολυάριθμοι στη Γιαζντ. Ακόμη και σήμερα περίπου 10% του πληθυσμού της πόλης εμμένη σε αυτή την αρχαία θρησκεία, και αν και ο Ατασκαντέχ τους (ναός της φωτιάς) μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος όταν οι Άραβες εισέβαλαν στο Ιράν, ένας αξιοπρεπής νέος ναός της φωτιάς κτίστηκε 1.300 χρόνια αργότερα.
Η πρωτεύουσα της επαρχίας Γιαζντ, είναι μια χαλαρωτική πόλη που περιβάλλεται από την έρημο. Η πρώτη αναφορά της πόλης Γιαζντ από ιστορικά αρχεία προηγείται χρονικά πίσω περίπου 3.000 χρόνια π.Χ. όταν είχε το όνομα Υσάτης, και ήταν έπειτα μέρος της περιοχής των Μήδων, ένας αρχαίος λαός αποίκων του Ιράν.
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας λόγω της απόστασης της από σημαντικές πρωτεύουσες και τη σκληρή φυσική γεωγραφία στα περίχωρα της, η πόλη της Γιαζντ παρέμεινε ανέπαφη στις μετακινήσεις σημαντικών στρατευμάτων και την καταστροφή από τους πολέμους, επομένως κράτησε πολλές από τις παραδόσεις, τις μορφές της πόλεως και την αρχιτεκτονική της μέχρι τους πρόσφατους χρόνους. Κατά τη διάρκεια της εισβολής του Τζένγκις Χαν στο Ιράν στις αρχές του 1.200 μ.Χ. η Γιαζντ έγινε ένα ασφαλές λιμάνι και σπίτι για πολλούς καλλιτέχνες, διανοούμενους και επιστήμονες που έφυγαν από τις ερημωμένες από τον πόλεμο πόλεις τους γύρω από την Περσία.
Τη Γιαζντ επισκέφτηκε ο Μάρκο Πόλο το 1.272, την οποία περιέγραψε ως καλή και ευγενή πόλη και παρατήρησε την παραγωγή μεταξιού της. Απομονωμένη από οποιαδήποτε προσέγγιση από ένα τεράστιο κομμάτι της μονότονης ερήμου, η ζωντάνια της Γιαζντ είναι αμετάβλητα μια έκπληξη. Σήμερα η πόλη είναι ένας κύριος πόλος έλξης για τους τουρίστες.

The city of Yazd is located in the eastern part of central Iran situated on the high, desert plateau that forms much of the country. Amidst the immense desert, Yazd retains its sterling of old in religion, traditions and architecture. Recognized by UNESCO as holding one of the oldest architecture all over the world. The word Yazd means, feast and worship. The city of Yazd has resisted the modern urbanization changes and maintained its traditional structure. The geographical features of this region have made people developed special architectural styles. For this reason, in the older part of the city most houses are built of mud-bricks and have domed roofs. These materials served as insulation preventing heat from passing through.The Badgirs of Yazd are the world's oldest invetion of natural airconditioning. Any summer in Yard can hardly fail to appreciate the need for cool air and the prolification of the badgirs, or windtowers, constracted on top of the houses to fulfil just that need. These ancient systems on natural air-conditioning, are disighned to catch even the lightest breeze and direct it to the rooms below. If you stand directly beneath a badgir,the air is indeed appriciably cooler, and while not as cold as modern air-conditioning, they are a whole lot healthier.
Zoroastrians have always been populous in Yazd. Even now roughly ten percent of the town's population adhere to this ancient religion, and though their Atashkadeh (Fire Temple) was turned into a mosque when the Arabs invaded Iran, a dignified new fire temple was inaugurated thirteen hundred years later.
The capital of Yazd province is a relaxed city surrounded by desert. The city of Yazd’s first mention in historic records predate it back to around 3000 years B.C. when it was related to by the name of Ysatis, and was then part of the domain of Medes, an ancient settler people of Iran. In the course of history due to its distance from important capitals and its harsh natural surroundings, Yazd remained immune to major troops' movements and destruction from wars, therefore it kept many of its traditions, city forms and architecture until recent times. During the invasion of Genghis Khan in the early 1200’s A.D. Yazd became a safe haven and home for many artists, intellectuals and scientists fleeing their war ravaged cities around Persia. Yazd was visited by Marco Polo in 1272, who described it as a good and noble city and remarked its silk production. Isolated from any approach by a huge tract of monotonous desert, the vibrancy of Yard is invariably a surprise. Today Yazd is a major atraction to tourists.

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2008

ΙΣΦΑΧΑΝ: ΤΟ ΗΜΙΣΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - ESFAHAN: HALF THE WORLD

Το Ισφαχάν είναι το αριστούργημα του Ιράν, το κόσμημα της αρχαίας Περσίας και μια από τις ωραιότερες πόλεις στον ισλαμικό κόσμο, αν όχι και σε ολόκληρο το κόσμο. Τα περίφημα μπλε κεραμικά μωσαϊκά των ισλαμικών κτηρίων του Ισφαχάν, η εκτενής αγορά του και τα πανέμορφα γεφύρια του, απαιτούν όσο πιο πολύ χρόνο μπορείτε να διαθέσετε. Είναι η πόλη για περπάτημα, για να χαθείτε στα παζάρια, να ξεκουραστείτε στους όμορφους κήπους, να πιείτε τσάι, και να κουβεντιάσετε με τους ντόπιους στα υπέροχα τεϊοποτεία. Πιo πολύ από ότι οτιδήποτε άλλο όμως, το Ισφαχάν είναι μια πόλη για να απολαύσετε την ανώτατη λεπτότητα του περσικού πολιτισμού,που είναι περισσότερο καταφανής γύρω από τη Πλατεία Ιμμάμ-το τέμενος Ιμμάμ, το τέμενος Σέϊχ Λοτφολάν το παλάτι Αλί Καπού, και το Παλάτι των 40 κιόνων. Τόση είναι η μεγαλοπρέπεια του Ισφαχάν που ο Ρόμπερτ Μπάιρον το χαρακτήρισε σαν "από τα πιο σπάνια μέρη του κόσμου που αναζωογονούν την ανθρωπότητα''. Το Ισφαχάν είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις του Ιράν με πληθυσμό 1,001,000 τοποθετημένο 414 χλμ νότια της Τεχεράνης και 481 χλμ βόρεια της Σιράζ. Αυτή η πόλη των 2500 ετών, ήταν η πρωτεύουσα της Περσίας από το 1598 έως το 1722. Το Ισφαχάν ήταν σταυροδρόμι του διεθνούς εμπορίου και της διπλωματίας, και επομένως ήταν ένα καλειδοσκόπιο των εδραιωμένων γλωσσών, των θρησκειών, και συνηθειών.Η πόλη είναι γνωστή για τα ασημένια φιλικρί και τη χειροτεχνία μετάλλων. Μετά την επιλογή της πόλης ως πρωτεύουσα από τον Σάχι Αμπάς Ι (1587-1629) ο οποίος ενοποίησε την Περσία, το Ισφαχάν έφθασε στη κορυφή του πολιτισμού του. Το Ισφαχάν είχε πάρκα, βιβλιοθήκες, και μουσουλμανικά τεμένη που κατέπληξαν τους Ευρωπαίους, οι οποίοι δεν είχαν δει όμοια τους στις χώρες τους. Η Πέρσες ονομάζουν το Ισφαχάν Νεσφ ε Τζαχάν, που στα περσικά σημαίνει το «Ήμισυ του Κόσμου», εννοώντας ότι όταν το δει κάποιος είναι σαν να έχει δει το μισό κόσμο. Το Ισφαχάν έγινε μια από τις πιο κομψές πόλεις παγκοσμίως και τον 16ο αιώνα εθεωρείτο ως «η ωραιότερη πόλη του κόσμου». Στο απόγειο της ήταν επίσης μια από τις μεγαλύτερες πόλεις στο κόσμο με πληθυσμό ενός εκατομμυρίου, 163 μουσουλμανικά τεμένη, 48 θρησκευτικά σχολεία, 1801 καταστήματα και 263 δημόσια λουτρά. Σήμερα, το Ισφαχάν είναι σημαντικό βιομηχανικό κέντρο και είναι επίσης ένα από τα σημαντικότερα κέντρα τουρισμού του Ιράν και του κόσμου.

Esfahan is Iran's Masterpeace, the jewel of ancient Persia and one of the finest cities in the Islamic world, and the whole world at that. The esquisite blue mosaic tiles of Esfahan's Islamic buildings, its expancive bazzar and it's gorgious bridges demand as much as your time as you can spare. It's the city for walking, getting lost in the bazzar, doging in beautiful gardens, drinking tea, and chatting to locals in the marvalous tea houses. More then anything else though, Esfahan is a place for savouring the hight refinement of Persian culture, most evedent in and around Immam square-the immam Mosque, Sheih Lotfollan Mosque, Ali Qapu Palace, and Chehel Sotoon Palace. Such is Esfahan's grandure, that Robert Byron ranked Esfahan "among the rarer places in the world which are common resfeshment to humanity".
Esfahan is one of the oldest cities of Iran with the 1,001,000 population located 414 km south of Tehran and 481 km north of Shiraz. This 2500 years old city served as Persia's capital from 1598 to 1722. Esfahan was a crossroad of international trade and diplomacy, and therefore was a kaleidoscope of resident languages, religions, and customs. The city is known for its silver filigree and metal work. After its selection as capital by Shah Abbas I (1587-1629) who unified Persia it reached to its pinnacle of briskness. Esfahan had parks, libraries and mosques that amazed Europeans, who had not seen anything like this at home. The Persians called it Nisf-e-Jahan, half the world; meaning that to see it was to see half the world. Esfahan became one of the world's most elegant cities. In its heyday it was also one of the largest with a population of one million; 163 mosques, 48 religious schools, 1801 shops and 263 public baths. Today, Esfahan is a major industrial center and also is one of the important tourism centers of Iran and the world.

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2008

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΝΕΚΡΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ - THE GREEK BYZANTINE DEAD CITIES OF SYRIA

Διασχίζοντας τους άγονους ασβεστόλιθους λόφους της βορειοκεντρικής Συρίας, μεταξύ της Αντιοχείας και του Αλέππο, δεσπόζουν τα καλoσυντηρημένα χαλάσματα περίπου 700 χωριών που άκμασαν κάτω από την ελληνική βυζαντινή αυτοκρατορία του τέταρτου αιώνα και αργότερα. Είναι ανακαταταγμένα τρία έως τέσσερα χιλιόμετρα το ένα μακρυά από το άλλο, με κομψές βυζαντινές εκκλησίες και συστάδες από πέτρινα γκρίζα κτήρια, πολλά από τα οποία φαίνονται σαν να είχαν εγκαταλειφθεί μόλις χθες. Αυτά τα χωριά είναι γνωστά ως "οι νεκρές πόλεις'' και χρονολογούνται από την εποχή όταν το βόρειο τμήμα της Συρίας ήταν μέρος της ενδοχώρας της βυζαντινής χριστιανικής πόλης της Αντιοχείας. Μερικά από τα μνημεία είναι ενιαία, άλλα είναι ολόκληρα χωριά που περιέχουν σπίτια, εκκλησίες, πιεστήρια σταφυλιών, λουτρά, κλπ. Ανάμεσα στα μνημεία υπάρχουν πάνω από 2.000 βυζαντινές εκκλησίες, σκορπισμένες σε μια λοφώδη περιοχή που μετρά περίπου 140 χλ επί 30 χλ. Η ΟΥΝΕΣΚΟ είναι αυτή τη περίοδο στο στάδιο της ανακήρυξης ολόκληρης της περιοχής ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, η οποία θα τη κάνει τη έκτη στη Συρία. Κανένας δεν είναι απόλυτα βέβαιος γιατί αυτές όλες οι περιοχές εγκαταλείφθηκαν, αλλά η τρέχουσα θεωρία είναι ότι οφειλόταν στις δημογραφικές μετατοπίσεις, οι δρόμου του εμπορίου άλλαξαν και οι άνθρωποι μετακινήθηκαν (άλλες θεωρίες περιλαμβάνουν τις μουσουλμανικές εισβολές, τη χριστιανική δίωξη, τις εισβολές νομάδων). Μερικές από τις νεκρές πόλεις είναι κατοικημένες σήμερα, οι ντόπιο χωρικοί χρησιμοποιούν τους ναούς και τις εκκλησίες για να μαντρίζουν τις αίγες και τα πρόβατα τους, και κτίζουν τούβλινα σπίτια έναντι στους παλαιούς τοίχους και σε σπηλιές αναχωρητών. Το ξύλο ήταν λιγοστό στην περιοχή, έτσι τα περισσότερα από τα μόνιμα κτήρια κτίστηκαν από πέτρα και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι περισσότερες από τις πόλεις είναι σε μιά τέτοια καλή κατάσταση. Το γενικό σχεδιάγραμμα ενός οικισμού περιβάλετο συνήθως από ένα τοίχο περίφραξης που περιείχε πύργους παρατηρητήρια. Υπήρξαν στρωμένοι δρόμοι που διασταύρωναν μεταξύ των αγορών, των μοναστηριών, των εκκλησιών, των πανδοχείων, των ιδιωτικών σπιτιών και των δημόσιων χώρων. Τα καταστήματα της αγοράς ήταν ευθυγραμμισμένα τους δρόμους, τα περισσότερα ιδιωτικά σπίτια ήταν διώροφα και διακοσμημένα με κιονοστοιχίες και φεγγίτες. Η νεκρόπολη ήταν συνήθως στα περίχωρα του οικισμού και περιείχε διάφορους τύπους τάφων, μερικοί σχεδιασμένοι σαν τους ναούς, μερικοί χαραγμένοι από πέτρα, άλλοι περιείχαν ογκώδες σαρκοφάγους που τοποθετούνταν στη γυμνή γη. Πολλά από τα κτήρια περιέχουν επιγραφές που δίνουν το όνομα του ιδιοκτήτη ή του αποθανόντα, της ημερομηνίας της οικοδόμησης ή ακόμα και των προσωπικών επιθυμιών και των επικλήσεων. Οι πόλεις "ανακαλύφθηκαν" πρώτα από τον δυτικό Marquis de Vogue που επισκέφτηκε την περιοχή το 1860. Ακολούθησαν αμερικανικές αποστολές το 1899, 1901, το 1904, και το 1905, και μετά οι αρχαιολόγοι του 20ού αιώνα άρχισαν τις πιό εκτενείς μελέτες της περιοχής. Η μεγάλη πλειοψηφία της περιοχής με τα μνημεία δεν είναι σε οποιοσδήποτε τουριστικούς οδηγούς, και πολλοί οικισμοί δεν έχουν κανένα όνομα. Μερικοί από αυτούς κατοικούνται από άγρια σκυλιά που είναι γνωστά αφού επιτίθενται στους επισκέπτες.

Dotting the barren limestone hills of north-central Syria, between Antioch and Aleppo, are the well-preserved remains of some 700 villages that flourished under the Greek Byzantine Empire of the fourth century and later. Set two to three miles apart, with their elegant churches and clusters of gray stone buildings, many of them look as if they had been abandoned yesterday. The Dead Cities date from the time when the northern part of Syria was part of the hinterland of the Byzantine Christian city of Antioch. There are thought to be nearly 700 sites, some of them being single monuments, others being whole villages containing houses, churches, wine presses, baths, etc. Among the sites are over 2,000 Byzantine churches, spread over a hilly area measuring about 140km by 30km. UNESCO is currently in the process of declaring the whole area a World Heritage Site, which would make it the sixth in Syria. Nobody is quite sure why these sites were all abandoned, but the current theory is that it was due to demographic shifts, trade routes changed and the people moved (other theories include Muslim invasions, Christian persecution, nomad incursions). Some of the Dead Cities are lived in to this day, local villagers use the temples and churches to keep their goats and sheep, and build mud-brick houses against old walls and caves of hermits . Wood was scarce in the region, so most of the permanent buildings were built from stone which is why most of the cities are in such a good condition. The general layout of a settlement was usually surrounded by an enclosure wall containing watch towers. There were paved streets running between market places, monasteries, churches, inns, private homes and public meeting places. Market stalls lined the streets, most private houses had 2 stories and were decorated with colonnades and logias. The necropolis was usually on the outskirts of the settlement and contained various types of tombs, some designed like temples, some carved out of rock, others contained massive sarcophagi placed on bare earth. Many of the buildings contain inscriptions which give the name of the owner or deceased, date of construction or even personal wishes and invocations. The cities were first "discovered" by westerner Marquis de Vogue who visited the area in 1860. American expeditions in 1899, 1901, 1904, and 1905 followed, after which 20th century archeologists started doing more extensive studies of the region. The vast majority of the sites are not in any guidebooks, and many have no names. Some of them are inhabited by wild dogs which have been known to attack visitors.


Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008

Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ-THE CYPRIOT DIALECT WITHIN A CYPRIOT PERSPECTIVE

Καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας τους, οι Κύπριοι ήταν γνωστοί για τη συντηρητικότητα τους. Πολλοί προσπαθούν να εξηγήσουν αυτή τη τάση στο γεγονός ότι η Κύπρος είναι νησί. Όμως μια τέτοια εξήγηση είναι ψευδής επειδή αντίθετα, λόγω  γεωγραφίας, η επαφή με τον έξω κόσμο είναι πιο συχνή ανάμεσα στους νησιώτες παρά σε πληθυσμούς που ζουν σε ηπειρωτικές περιοχές. Αυτό που μπορεί να εξηγήσει ακριβέστερα τη συντηρητικότητα των Κυπρίων είναι ότι αυτή η συντηρητικότητα η ίδια έχει χρησιμοποιηθεί ως όπλο για την εθνική και πολιτιστική τους επιβίωσή  δια μέσω χιλιάδων χρόνων ξένης κυριαρχίας. Μια πτυχή αυτής της συντηρητικότητας είναι η μορφή της ελληνικής γλώσσας, που οι Ελληνοκύπριοι μιλούσαν και μιλούν ακόμη σήμερα.
Οι Έλληνες έχουν εγκατασταθεί στη Κύπρο από το 1400 π.Χ. και από τότε η ελληνική παρουσία στο νησί είναι συνεχής μέχρι την παρούσα ημέρα και μαζί και η ελληνική γλώσσα. Αντίθετα από τη Σικελία που είναι κοντά στη κυρίως Ελλάδα αλλά εντούτοις έχασε την ελληνική πολιτιστική της ταυτότητα και γλώσσα της, η Κύπρος έχει κατορθώσει να διατηρήσει και τα δύο ακόμη κι αν το νησί ήταν πάντα απομονωμένο και γεωγραφικά μακρυά από την ηπειρωτική Ελλάδα. Οι Κύπριοι έχουν κατορθώσει να κρατήσουν την ελληνική γλώσσα και την ταυτότητα τους κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες και δυσκολίες καθ' όλη τη ταραχώδη ιστορία του νησιού. Τόσο πολύ αντίξοες συνθήκες που μάλιστα ξανακοιτάζοντας στην ιστορία, μπορεί να λεχθεί ως ''θαύμα'' το ότι το νησί προήλθε μετά από χιλιάδες χρόνια σκληρής σκλαβιάς με την ελληνική του ταυτότητα και πολιτισμό άθικτο. Όμως αυτό το "θαύμα'' μπορεί μόνο να εξηγηθεί εάν κάποιος κοιτάξει στην ίδια τη κυπριακή συντηρητικότητα και είναι σ' αυτή τη συντηρητικότητα που μπορούμε να βρούμε την απάντηση.
Μέσα από όλα αυτά τα χιλιάδες χρόνια ξένης κυριαρχίας, προκειμένου να κρατηθεί η ελληνική ταυτότητά τους, οι Κύπριοι είχαν μόνο τις παραδόσεις τους για να κρατηθούν. Για αυτό το λόγο, αποσύρθηκαν στον εαυτό τους κρατώντας τις παραδόσεις τους ως μόνο τρόπο υπεράσπισης. Αυτή η συντηρητική και εσωστρεφής προσέγγιση προς στο κόσμο κράτησε την εθνική τους ταυτότητα ζωντανή μέσα στους αιώνες. Το καλύτερο παράδειγμα αυτής της συντηρητικότητας είναι η μορφή της ελληνικής γλώσσας που ομιλείται στο νησί. Η ελληνοκυπριακή διάλεκτος έχει κρατήσει πολλές αρχαίες λέξεις και μια αρχαΐζουσα μορφή της ελληνικής γλώσσας που έχει εξαφανιστεί από τα νέα ελληνικά. Ενώ τα νέα ελληνικά είχαν πολλές επιρροές από τις σλαβικές γλώσσες λόγω της εισβολής των Σλάβων στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του 7ού αιώνα, η Κύπρος δεν επηρεάστηκε και για αυτό το λόγο το γράμμα ε στο τέλος των ρημάτων του αόριστου (π.χ.πήγαιναν, έγινε πηγαίνανε) που είναι σλαβικής προέλευσης δεν έχει υιοθετηθεί στο νησί αλλά κράτησε την αρχαΐζουσα μορφή. Ενώ στα νέα ελληνικά,η αλβανική λέξη κότα αντικατέστησε την ελληνική λέξη όρνιθα, στην Κύπρο η τελευταία λέξη διατηρήθηκε. Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα από τα πολλά (για να μην πούμε τίποτα για το ποπ κορν και τους σίταρους) που κάνουν τα ελληνικά που ομιλούνται στη Κύπρο πολύ διαφορετικά από τα νέα ελληνικά. Φυσικά κατά τη διάρκεια των αιώνων πολλές λέξεις από τις γλώσσες των εισβολέων υιοθετήθηκαν από τους Κυπρίους, και το ελληνοκυπριακό λεξιλόγιο από μόνο του δεν έχει μείνει ανέφικτο από ξένες επιρροές αλλά πέρα από όλα είναι πολύ περισσότερο κοντά στα αρχαία ελληνικά παρά τα νέα ελληνικά.
Με την ανεξαρτησία της Ελλάδας, και την υιοθέτηση των αττικών ελληνικών ως επίσημη γλώσσα του νέου ελληνικού κράτους, οι άλλες μορφές της ελληνικής γλώσσας μπήκαν στο περιθώριο και υποβαθμίστηκαν. Συγχρόνως οι περιφερειακές ελληνικές διαλέκτοι υπερνικήθηκαν από τα νέα ελληνικά και έχουν εξαφανιστεί ακόμη και σε νησιά όπως τα Δωδεκάνησα που δεν ήταν μέρος του κράτους της Ελλάδας μέχρι τον 1947. Με την ανεξαρτησία της Κύπρου από τους Βρετανούς και με την υιοθέτηση των νέων ελληνικών ως επίσημη γλώσσα του κυπριακού κράτους (μαζί με τη τουρκική για Τουρκοκυπρίους) πολλοί εκτίμησαν ότι η διάλεκτος του νησιού θα είχε υπερνικηθεί από τα νέα ελληνικά και θα εξαφανιζόταν όπως έγινε και στη Κρήτη και αλλού. Αυτή η εκτίμηση έχει αποδειχθεί ψευδής επειδή σήμερα η ελληνική κυπριακή διάλεκτος είναι πιο ζωντανή από όσο ποτέ πριν. Είναι η μόνη ελληνική διάλεκτος σε όλο τον ελληνικό χώρο που έχει επιζήσει και ομιλείται ακόμα από όλους τους Έλληνες κατοίκους του νησιού (και όχι μόνον) σε καθημερινή βάση. Αυτό το αίνιγμα έχει κάνει πολλούς ανθρώπους, ειδικά ακαδημαϊκούς,να προσπαθούν να βρουν το λόγο για τον οποίο οι Κύπριοι δεν είναι πρόθυμοι να αποχωριστούν από τη διάλεκτο τους και επιμένουν να την χρησιμοποιούν. Πολλές έρευνες έχουν γίνει πάνω σε αυτό το ζήτημα, αλλά κανένας δεν θα καταλάβει ποτέ και να ανακαλύψει το γιατί εκτός αν προσπαθήσει να καταλάβει πρώτα τη ψυχολογία των Κυπρίων. Για τους Κυπρίους η χρήση της κυπριακής διαλέκτου έχει λίγο να κάνει με τη γνώση των νέων ελληνικών. Για τους Κύπριους τα νέα ελληνικά είναι μια άλλη μορφή της ελληνικής γλώσσας που δεν είναι δική τους. Για τους Ελληνοκυπρίους, η διάλεκτος τους είναι το ίδιο ελληνική όσο και τα νέα ελληνικά και δεν είναι πρόθυμοι να την αποχωριστούν όσο καλά και αν ξέρουν τα νέα ελληνικά, επειδή η κυπριακή διάλεκτος είναι η δική τους ελληνική γλώσσα και είναι υπερήφανοι για αυτή. Στη Κύπρο την ίδια, μεταξύ της ανεξαρτησίας και σήμερα, η διάλεκτος έχει καταπολεμηθεί κυρίως από τους ακαδημαϊκούς που προσπάθησαν να αποβάλουν τη χρήση της μέσα στους σχολικούς χώρους σκεπτόμενοι ότι εάν οι μαθητές σταματήσουν να τη μιλούν κατά τη διάρκεια του σχολείου, μετά θα σταματούσαν να την χρησιμοποιούν και στο σπίτι, και με το καιρό θα την αντικαθιστούσαν με τα νέα ελληνικά. Το πεδίο σκέψης τους έχει αποτύχει πάρα πολύ επειδή όχι μόνο οι μαθητές αλλά και οι καθηγητές οι ίδιοι σήμερα την χρησιμοποιούν κατά τη διάρκεια των μαθημάτων ενώ αυτά δίνονται στα νέα ελληνικά. Όπως με την εκπαίδευση, πολλοί επίσης σκέφτηκαν ότι η κυπριακή διάλεκτος θα καταμεριστεί με την εισροή σχεδόν όλων των σημαντικότερων ελλαδικών τηλεοπτικών καναλιών που εκπέμπουν τώρα στο νησί. Όμως, μ' έκπληξή τους πάλι, τα περισσότερα προγράμματα από την Ελλάδα έχουν αποτύχει να προσελκύσουν μεγάλη ακροαματικότητα από τους Ελληνοκυπρίους που προτιμούν να παρακολουθούν κυπριακά προγράμματα και σειρές που γίνονται στην κυπριακή διάλεκτο που δημιουργούνται από τοπικά κανάλια αλλά και από κυπριακές εκδοχές τηλεοπτικών καναλιών από την Ελλάδα. Έτσι όλα τα τηλεοπτικά κανάλια έχουν τρέξει για να εξαργυρώσουν μέσω της παραγωγής κυπριακών τηλεοπτικών προγραμμάτων στην κυπριακή διάλεκτο. Όμως στην επιδίωξη τους για να κερδίσουν χρήματα με τη χρησιμοποίηση της κυπριακής διαλέκτου, τα τηλεοπτικά κανάλια της έχουν κάνει ανελέητη κατάχρηση με το τελικό αποτέλεσμα της δημιουργίας πολύ χαμηλών τυποποιημένων προγραμμάτων που προσβάλλουν την κυπριακή διάλεκτο αντί να της δείχνουν σεβασμό. Στη παρούσα κατάσταση, οι Ελληνοκύπριοι έχουν αγανακτήσει με αυτή τη κατάχρηση της κυπριακής διαλέκτου από τα τηλεοπτικά κανάλια στο νησί και έχουν υποβάλει πολλά παράπονα για να σταματήσουν. Η επιθυμία των Ελληνοκυπρίων είναι να παρουσιάζεται η διάλεκτος τους με τον οφειλόμενο σεβασμό και να σταματήσει να χρησιμοποιείται καταχρηστικά χάριν της κερδοσκοπίας.
Παρά τις προβλέψεις που έγιναν στο παρελθόν για τον εκτοπισμό και του θανάτου της, μέχρι τώρα η ελληνοκυπριακή διάλεκτος έχει κατορθώσει να επιζήσει και να εμμείνει αποδεικνύοντας λανθασμένους όλους εκείνους που επιδίωξαν ή πρόβλεψαν την εξαφάνισή της. Οι Ελληνοκύπριοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι είναι αυτή η διάλεκτος που τους κράτησε Έλληνες δια μέσω πολλών αιώνων απομόνωσης και ξένης κυριαρχίας και είναι αυτή η μορφή της ελληνικής γλώσσας που άκουσαν πρώτα στο στήθος της μητέρας τους και είναι με αυτή τη διάλεκτο που μεγάλωσαν και έμαθαν να μιλούν. Είναι μέσα από αυτή τη διάλεκτο που αισθάνονται πιο άνετα για να εκφραστούν. Αυτή είναι η πολύ δική τους ελληνική γλώσσα και για αυτό το λόγο την αγαπούν και εφόσον την αγαπούν, θα συνεχίσουν να την μιλούν.

NOCTOC

Throughout history, Cypriots have been known to be a very conservative people. Many try to explain this tendency to the fact that Cyprus is an island. However such a claim is false because on the contrary, due to their geographical nature, contact with the outside world is much more common among island people than people who live on mountainous regions. What can more accurately explain the conservativeness of the Cypriot people is that this conservativeness has been used as a weapon for their ethnic and cultural survival through thousands of years of foreign domination. One aspect of this conservativeness is the form of the Greek language, Greek Cypriots spoke and still speak today.
Greeks have settled on Cyprus since 1400 B.C. and since that time Greek presence on the island has been continuous to the present day and so has the Greek language. Unlike Sicily which is very close to the Greek mainland but never the less lost its Greek cultural identity and language, Cyprus has managed to maintain both of them even though the island has always been isolated and geographically far away from mainland Greece. The Cypriots have managed to keep their Greek language and identity under very unfavorable conditions and hardships throughout the island's turbulently history. So much so, that looking back in history, it can be seen as a''miracle'' that the island came out from thousands of years of harsh slavery with its Greek identity and culture intact. However this ''miracle'' can only be explained if one looks on the Cypriot conservativeness itself and is trough this conservativeness that we can find the answer.
Throughout all these thousands of years of foreign domination, in order to keep their Greek identity, Cypriots had only their traditions to hold onto. For this reason, they withdrew into themselves and hanged on to their traditions as their only way of self defense. This conservative and inward approach to the world kept their national identity alive throughout the ages. The best example of this conservativeness is the form of the Greek language spoken on the island.
The Greek Cypriot dialect has kept many ancient words and archaic forms of the Greek language which have disappeared from modern Greek. While modern Greek had many influences from Slavic languages due to the invasion of the Slavs into Greece during the 7th century, Cyprus was spared and for this reason the letter e at the end of the aorist continuous verbs (e.g epigenan was made pigenane= they were going) which is of Slavic origin has not been adopted on the island but kept the archaic form. While in modern Greek, the Albanian word kota replaced the Greek word ornitha meaning chicken, in Cyprus the latter word was maintained. This is just an example of the very many which makes the Greek spoken in Cyprus different from modern Greek. Of course over the centuries many words of the languages of their invaders were adopted by the Cypriots, and the Greek Cypriot vocabulary it self has not stayed clear of foreign influences but over all it is much more close to Ancient Greek than Modern Greek.
With Greek independence, and the adoption of Attic Greek as the official language of the new state of Greece, other forms of the Greek language were put on the side and were down rated. At the same time regional Greek dialects were over come by Modern Greek and they have disappeared even on islands like the Dodecanese which were not part of the State of Greece until 1947. With the independence of Cyprus from the British and the adoption of Modern Greek as the official language of the Cypriot State (along with Turkish for Turkish Cypriots) many thought that the dialect of the island will give over to Modern Greek and disappear like it has done in Crete and everywhere else. However, these predictions have proved to be false because today the Greek Cypriot dialect is more alive than ever before. It is the only Greek dialect which has survived and still spoken by all the Greek inhabitants of the island (and not only) in all of the Greek world. This enigma has made many people, especially academics, try to find the reason why Cypriots are not willing to part with their dialect and persist to use it. Many researches have been made about this issue, but one will never understand and find out why unless he/she tries to understand Cypriot psychology first. For Cypriots the use of the Cypriot dialect has little to do with the knowledge of Modern Greek. Modern Greek for Cypriots is not the Greek language but another form of the Greek language which is not theirs. For Greek Cypriots, their dialect is as much Greek as Modern Greek is and they are not willing to part form it no matter how well they know the Modern Greek language, because the Cypriot dialect is their own Greek language and they are vary proud of it. In Cyprus itself, between independence and the present day, the dialect has been attacked mainly by academics who tried to eliminate its use within the school grounds thinking that if students will stop using it during school hours, then they will stop using it at home as well, and with time it would be replaced by modern Greek. Their scope of thinking has failed them immensely because today the use of the Cypriot dialect is not only used by the students themselves but also by their teachers during class hours. As with schooling, people also thought that the Cypriot dialect will be eliminated with the influx of almost all the major Greek T.V channels airing on the island. However, to their surprise again, most Greek programs have failed to attract large audiences with Greek Cypriots preferring to watch Cypriot made programs and series made in the Cypriot dialect. Realizing this, local channels but also the Cypriot versions of the T.V. channels from Greece, have run to cash in by making Cypriot T.V. productions in the Cypriot dialect. However, in their quest for making big money by using the Cypriot dialect, they have taken it and have abused it mercilessly with the end result of creating very low standard programs which insult the Cypriot dialect instead of showing respect for it. Presently, Greek Cypriots are fed up with this abuse of the Cypriot dialect by the T.V. channels on the island and have put in many complains to have it stopped. The wish of the Greek Cypriot people is to have their dialect presented to them with due respect and not be abused for the sake of making money.
Despite past predictions of its doom and death, so far the Greek Cypriot dialect has managed to survive and persist proving wrong all those who sought or foresaw its death. Greek Cypriots are very well aware that it is this dialect that keep them Greek throughout the many centuries of isolation and foreign domination. It is this form of the Greek language they first heard at their mother's bosom and it is in this dialect that they grew up speaking and feel most comfortable to express themselves in. This is their very own Greek language and for this reason they love it and as long as they love it, they will keep on speaking it.

NOCTOC

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2008

ΚΥΠΡΙΑΚΑ ΑΡΑΒΙΚΑ: ΜΕ ΚΑΘΕ ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ, ΠΕΘAΙΝΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ - CYPRIOT MARONITE ARABIC:WITH EACH LANGUAGE THAT DIES,DIES A PICTURE OF HUMANITY

Με τη μεγάλη χαρά βλέπουμε τη Μαρωνίτικη κοινότητα της Κύπρου τελικά να παίρνει βήματα όχι μόνο για να αξιώσει με υπερηφάνεια την αρχαία Μαρωνίτικη γλώσσα της Κύπρου αλλά και κάνοντας κάτι για να την προστατεύσει από ολοτικό αφανισμό. Ήδη, το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει ανακηρύξει τα Κυπριακά Μαρωνίτικα Αραβικά ως σοβαρά διακυβευμένη γλώσσα δεδομένου ότι μόνο μερικές εκατοντάδες άνθρωποι τα μιλούν και τα χρησιμοποιούν ακόμη, που και αυτοί είναι πάνω των 40 ετών. Αυτό σημαίνει ότι σε μερικές δεκαετίες αυτή η αρχαία και μοναδική γλώσσα που έχει μιληθεί στην Κύπρο για αιώνες, θα εξαφανιστεί από το πρόσωπο της γης. Για αυτό τον λόγο, το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει υποβάλει μια έκθεση στη κυβέρνηση της Κύπρου που την προτρέπει να εφαρμόσει τoν ευρωπαϊκό χάρτη για περιφερειακές ή μειονοτικές γλώσσες, που η Κύπρος επικύρωσε το 2002 και είναι ενσωματωμένος στον εγχώριο νόμο. Μέχρι τώρα όμως η κυβέρνηση της Κύπρου δεν έχει αναγνωρίσει τα Κυπριακά Μαρωνίτικα Αραβικά ως γλώσσα και δεν έχει κάνει τίποτα για να λάβει μέτρα για την επείγουσα και άμεση ανάγκη προστασίας της. Για αυτό το λόγο το Κυπριακό Υπουργείο Παιδείας δεν επιτρέπει να διδαχθεί η γλώσσα στα σχολεία των Μαρωνιτών στο νησί και να την προστατεύσει από την εξαφάνιση. Πρόσφατα οι Κύπριοι Μαρωνίτες αποφάσισαν να πάρουν το θέμα της επιβίωσης της γλώσσας τους στα δικά τους χέρια και έχουν δημιουργήσει μια ομάδα που ονομάζεται "Hki Fi Sanna'' που σημαίνει"μιλήστε τη γλώσσα μας". Εδώ είναι το ιστολόγιο τους που καλά θα ήταν όμως να ήταν γραμμένο και στα Ελληνικά και τα Τουρκικά αντί μόνο στα Αγγλικά για να μπορεί να διαφωτίζει όλους τους Κυπρίους:http://sana.squarespace.com/
Μέσα στο σύντομο διάστημα της ύπαρξης της, η ομάδα έχει κάνει ήδη πολλά για τη διάσωση της γλώσσας, αρχικά με τη ενημέρωση και διαφώτιση του κόσμου στην Κύπρο και στο εξωτερικό για την επείγουσα ανάγκη της προστασίας της Κυπριακής Μαρωνίτικης Αραβικής γλώσσας και να μεταφερθεί στην επόμενη γενεά προτού είναι πολύ αργά. Επιπλέον, με τη βοήθεια Ευρωπαίων γλωσσολόγων, δημιουργήθηκε αλφάβητο με Λατινικούς χαρακτήρες έτσι ώστε η γλώσσα να μπορεί να γράφεται για να διδαχθεί στα σχολεία. Ήδη έχει εισαχθεί στα σχολεία των Μαρωνιτών αλλά το πρόβλημα είναι το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει τη Κυπριακή Μαρωνίτικη Αραβική γλώσσα και δεν επιτρέπει την εκμάθηση της να γίνει μέρος των επίσημων μαθημάτων των σχολείων. Κατά συνέπεια η γλώσσα διδάσκεται σε προαιρετική βάση και αυτό δεν ενθαρρύνει τη συμμετοχή μαθητών και περιορίζει την εκμάθηση της. Τα Κυπριακά Μαρωνίτικα Αραβικά δεν είναι ένα ζήτημα που πρέπει να αφορά μόνο την κοινότητα των Μαρωνιτών στη Κύπρο. Όλοι οι κάτοικοι της Κύπρου πρέπει να ενημερωθούν για την ανάγκη να προστατευθεί αυτή η γλώσσα επειδή είναι μοναδική στον κόσμο και είναι μέρος του πολιτισμού της Κύπρου. Εάν απαιτούμε από τους άλλους να σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματά μας, τότε και εμείς οι ίδιοι πρέπει να σεβόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών στη χώρα μας. Επομένως όλοι οι Κύπριοι, και η Κυπριακή Κυβέρνηση πρέπει να ανοίξουμε τα μυαλά μας και τις καρδιές μας και να κάνουμε ότι μπορούμε για να προστατεύσουμε μια γλώσσα που είναι όσο κυπριακή όσο η Ελληνοκυπριακή διάλεκτος που μιλάμε. Αν την αφήσουμε να χαθεί, τότε χάνουμε ένα κομμάτι της πολιτιστικής ταυτότητας της πατρίδας μας.

NOCTOC


With great pleasure we see the Maronite community in Cyprus finally taking steps to not only claim with pride their ancient Maronite language of Cyprus but also doing something to protect it from complete extinction. Already, the Council of Europe has declared Cypriot Maronite Arabic as a seriously endangered language since only a few hundred people still speak and use it and those who do are all over 40 years of age. This means that in a few decades this ancient and unique language that has been spoken in Cyprus for centuries, will disappear from the face of the earth. For this reason, the Council of Europe has submitted a report to the Government of Cyprus urging it to implement the European Charter for Regional or Minority Languages, which Cyprus ratified in 2002 and incorporated into domestic law. So far the government of Cyprus has not recognized Cypriot Maronite Arabic as a language and has done nothing to take steps for its urgent and immediate need of protection. For this reason the Cypriot Ministry of Education does not allow the language to be taught in Maronite schools on the island and save it from extinction. Recently Cypriot Maronites decided to take the matter of the survival of their language into their own hands and have formed a group called ''Hki Fi Sanna'' which means ''speak our language''. Here is its site but it would have been better if it was also written in Greek and Turkish instead of only English so that all Cypriots can be informed :http://sana.squarespace.com/
Within its short existence, the group has already done much in saving the language, firstly by making people in Cyprus and abroad aware of the urgent need to protect Cypriot Maronite Arabic and pass it on to the next generation before it is too late. In addition, with the help of European linguists, an alphabet using Latin letters was created so that the language can be written and taught in schools. Already it has been introduced into Maronite schools but the problem is the fact that the government does not give official status to Cypriot Maronite Arabic and does not allow it to become part of the official school curriculum. As a result, the language is taught on a optional basis and this does not encourage student participation which limits it from being learned.
Cypriot Maronite Arabic is an issue which should not concern only the Maronite community in Cyprus. All the people of Cyprus must become aware of the need to protect it because it is unique in the world and it is part of the culture of Cyprus. If we expect others to respect our human rights, then we should ourselves respect the human rights of all the citizens in our own country. Therefore, all Cypriots, including the Cypriot Government, should open our minds and our hearts and do everything we can to protect a language which is as Cypriot as the Greek Cypriot dialect we speak. If we allow its extinction, then we will allow a part of our country's cultural identity to disappear as well.

NOCTOC

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2008

Η ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΧΡΥΣΟΠΑΤΕΡΙΤΙΣΣΑΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΠΩΜΟΣ - THE MONASTERY OF PANAGIA CHRYSOPATERITISSA AT THE VILLAGE OF POMOS

Η Μονή της Παναγίας Χρυσοπατερίτισσας είναι από τα πιο άγνωστα ιερά προσκυνήματα της ελεύθερης Κύπρου. Ίσως γιατί βρίσκεται κτισμένη σε μια από της πιο απομονωμένες γωνιές του νησιού, ίσως γιατί τα όμορφα πράγματα σε αυτό το κόσμο είναι πάντα κρυμμένα. Ίσως και τα δύο μαζί. Η μικρή Μονή που τώρα μόνο ο ναός της στέκει όρθιος είναι χωμένη μέσα σε μια απόλυτη ησυχία περιτριγυρισμένη από πυκνό πευκόφυτο δάσος. Είναι εκεί μονάχη να μοιράζεται την ησυχία και την ομορφιά του τοπίου με τους νεκρούς στο διπλανό νεκροταφείο. Οι πιο πολλοί είναι πεσόντες υπέρ της πατρίδος κατά τις μάχες της Τυλληρίας το 1964. Μόνο που αυτή πατρίδα τους έχει ξεχάσει, και ας πότισαν με το αίμα τους τα άγια χώματα της. Τα άγια χώματα της Τυλληρίας που όλοι μας έχουμε ξεχάσει. Ευτυχώς που είναι δίπλα τους η Παναγία για να τους ψάλλει ένα τρισάγιο και να τους κάνει συντροφιά μαζί με τους αγίους.

Η Μονή της Παναγίας Χρυσοπατερίτισσας είναι περίπου πέντε χιλιόμετρα βορειοδυτικά του χωριού Πωμός και για να φθάσει κάποιος εκεί πρέπει να στρίψει από τον κύριο δρόμο στο δρόμο δίπλα από την εκκλησία του Αγίου Ευψυχίου που είναι στο κέντρο του χωριού. Ο δρόμος είναι σε καλή κατάσταση και μέχρι να καταλήξει στη Μονή διασχίζει ένα πανέμορφο άγριο δασώδεις τοπίο. Λίγο έξω από τη Μονή θα δείτε στην απέναντι όχθη του ποταμού το εγκαταλειμμένο ελληνοκυπριακό χωριό Παλιάμπελα κτισμένο κατά μήκος του ποταμού και μετά θα περάσετε το φράγμα. Τότε θα αντικρίσετε τη ταπεινή εκκλησούλα να στέκει μέσα στην απόλυτη γαλήνη και τη σιωπή της. Εκεί δεν υπάρχει κανένας εκτός από τον Θεό και εσάς. Τα καντήλια μάλλον θα τα βρείτε σβησμένα περιμένοντας σας να τα ανάψετε. Το όλο σκηνικό έχει ένα Αγιορείτικο αίσθημα και το δέος που θα νιώσετε θα μένει μαζί σας για μέρες.
 

Η Μονή της Χρυσοπατερίτισσας κτίστηκε το 1520. Το 1816 εφοδιάστηκε με νάθρακα σε προέκταση 20 περίπου μέτρων, που κτίστηκε στο δυτικό μέρος του ναού και σε ψηλότερο επίπεδο από τον υπόλοιπο αρχαίο ναό. Εσωτερικά οι πιστοί στέκονται απέναντι από την ωραία πύλη, σε ψηλότερο επίπεδο από το ιερό. Η παλιά εκκλησία βρίσκεται σε χαμηλότερο σημείο από αυτό της προέκτασης, όπου για να διαβείς την αρχαία εκκλησία θα πρέπει να κατέβεις 3-4 σκαλιά.
Από παλιές έντυπες πληροφορίες για τις εικόνες της Μονής (που τώρα δεν βρίσκονται εκεί αλλά στο Τμήμα Αρχαιοτήτων), μαθαίνουμε και μερικά πράγματα για το ιστορικό της. Πρώτα-πρώτα μαθαίνουμε ότι η Μονή πήρε το όνομα "Χρυσοπατερίτισσα" είτε πριν ή κατά το κτίσιμο της και όχι μετά το κτίσιμο της όπως πιστεύουν πολλοί σήμερα. Ο λόγος για αυτό είναι το γεγονός ότι μία εικόνα της Παναγίας που δώρισε ο Ιερέας Νικόλαος και η οικογένεια του στη Μονή το 1522 (δύο χρόνια μετά το κτίσιμο της Μονής) γράφει"Θεομήτορος της Χρυσοπατεριτίσσης". Κατά το ίδιο έτος η εικόνα του Ιησού Χριστού του Φωτοδότη μαζί με την εικόνα των Τριών Ιεραρχών δωρίζονται στη Μονή από τον Ιερέα Θωμά και της συμβίας του. Η εικόνα του Χριστού του Φωτοδότη αποκαλύπτει ότι ο Ιερέας Θωμάς ήταν και ο καθηγούμενος της Μονής. Πολλοί σήμερα λανθασμένα πιστεύουν ότι η Μονή πήρε το όνομα "Χρυσοπατερίτισσα" από αυτόν το καθηγούμενο της Μονής, τον Ιερέα Θωμά. Μάλιστα γράφεται ότι ο Ιερέας Θωμάς κρατούσε πάντα χρυσή πατερίτσα (ράβδο) και για αυτό η Μονή πήρε το όνομα "Χρυσοπατερίτισσα''. Όμως η ύπαρξη της εικόνας της "Θεομήτορος της Χρυσοπατεριτίσσης" όταν ο Ιερέας Θωμάς βρισκόταν εν ζωή, ζωγραφισμένη μόλις δύο χρόνια μετά το κτίσιμο της Μονής, διαψεύδει αυτό τον ισχυρισμό. Αυτή η εικόνα της Χρυσοπατερίτισσης, κατασκευή του 1520 φυλάγεται στη κεντρική εκκλησία του Πωμού που όπως προαναφέραμε είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ευψύχιο.
Άλλες παλιές εικόνες της Μονής είναι οι εξής: του Προδρόμου, της Αγίας Αικατερίνης, της Αγίας Θέκλας, δύο Παναγίες Γαλαταριές- η μία για γυναίκες και η άλλη για θηλυκά ζώα, δύο του Αγίου Γεωργίου, και η Παναγία η Ελεούσα. Στο δυτικό τοίχο της Μονής υπήρχε μεγάλη τοιχογραφία του Αγίου Ιωάννου. Όμως, λόγο της δασώδους περιοχής που βρίσκεται κτισμένη και από την πάροδο του χρόνου, αυτή η τοιχογραφία, όπως όλες οι άλλες φθάρηκε από την υγρασία.


Το εκκλησάκι λειτουργεί οκτώ φορές τον χρόνο, όταν γιορτάζει και η μέρα της Παναγίας.

The Monastery of the Virgin Mary Chysopateritissa is one of the least known religious sites in the unoccupied part of Cyprus. Maybe because it is built in one of the most isolated corners of island, maybe because the beautiful things in this world are always hidden. Maybe for both resons. The small Monastery of which now only its church remains standing is hidden in absolute serenity surrounded by dense pine forest. It stands there sharing the silence and the beauty of the landscape with the dead in the cemetery next to it. Many of them found their death fighting for the homeland at the battle of Tylliria in 1964. Only that this homeland has forgotten them, even if they irrigated with their blood her saintly earth. The saintly earth of Tylliria that we have all forgotten. Thank God the Virgin is next to them in order to chant a memorial for them and keep them company along with the Saints.
The Monastery is about five kilometers north-west from the village Pomos and in order to reach there, one should turn from the main street into the street next to the church of Saint Epsichios which is at the center of village. The road leading there is in good condition and before it reaches the Monastery, it passes by a very beautiful untamed wooded landscape. Just a little bit before arriving to the Monastery, opposite the river bank, one will see the now abandoned Greek Cypriot village of Paliambela built along the length of the river, and after the road will pass the dam. Then, you will come upon the humble small church standing in absolute peacefulness and silence. No-one is present apart from God and you. The votive oil lamps will probably be extinguished waiting for you to light them. The setting has a Mount Athos feeling about it and the awe that you will feel will remain with you for days to come.

The Monastery was built in 1520. In 1816 it was expanded with the addition of a narthex about 20 meters long, which was built at the western part of church and in a higher level than the remainder of the old part of the church.Inside the church, the faithful stand opposite from the iconostasis, in a higher level. The old church is at a lower point than that of the expansion, and in order to reach the old part of the church, one needs to step down 3-4 steps.
From older written information about the icons of the Monastery (which are now not there but in the Department of Antiquities ),we find out some aspects about the history of the Monastery. Firstly, we learn that it took the name "Crysopateritissa" either before or during the time it was build and not afterward as many believe to be so today. The reason for this, is in the making of an icon dedicated to the Virgin Mary which was given as an offering to the Monastery by the Priest Nikolaos and his wife in 1522 (two years after the building of the Monastery). On the icon it was written "Mother of God of Chysopateritissa''. During the same year the icons of Jesus Christ the Light Giver and of the Three Hierarchs were offered to the Monastery by the Priest Thomas and his wife.The icon of Christ the Light Giver reveals that the Priest Thomas was also the Abbot of the monastery. Many people today erroneously believe that the Monastery took the name "Chrysopateritissa" from this Abbot of the Monastery, the Priest Thomas. In addition, it is written that the Priest Thomas always kept a golden Bishop's crosier which in Greek is called "pateritsa" and since gold in Greek is called "chrysos", the two words were put together to come up with the word "Crysopateritissa''. However, the existence of the icon of the "Mother of God of Chrysopateritissa" when the Priest Thomas was still alive and painted only two years after the building of the Monastery, rejects this claim. This icon of the Mother of God of Chrysopateritissa, made in 1520 is kept in the main of church of Pomos dedicated to Saint Epsichios which we mentioned before.
Other old icons of the Monastery are the following: Saint John the Baptist, Saint Cathrerine, Saint Thekla, two Virgin Maries the milk givers- one for women and the other for female animals, two icons of Saint George, and the Virgin Mary the Eleousa. In the western wall of Monastery there used to be big mural of Saint John. However, due to the wooded region surrounding the building, this mural, as all the others were fated out by humidity.

The small church functions eight times a year, when celebrations of the Virgin Mary are made.

Κατά τη διαδρομή στη Μονή της Χρυσοπατερίτισσας, δύο άλλες πιο μικρές εκκλησίες στολίζουν το απομονωμένο τοπίο. Ίσως αυτές να είναι ακόμη πιό μοναχικές και από τη Χρυσοπατερίτισσα την ίδια επειδή δεν μπορούν να φανούν από τον δρόμο και δεν μπορούν εύκολα να γίνουν αντιληπτές. Η μεγαλύτερη εκκλησία είναι αφιερωμένη στην Αγία Αικατερίνη και η μικρότερη είναι αφιερωμένη στην Αγία Θέκλα.
------------------------------------------------------------------------------------------------
On the way to the Monastery of Panagia Chrysopateritissa, two other small churches dot the remote landscape. Perhaps they are even more lonely than Chrysopateritissa itself because they cannot be seen from the street and can be easily missed. The larger church is dedicated to Saint Catherine and the smaller one is dedicated to Saint Thekla.

ΝΟCTOC

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008

Η ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΗΝΑ ΤΗΣ ΙΔΡΑΜΗΣ ΣΤΟ ΝΕΟ ΧΩΡΙΟ ΠΑΦΟΥ - SAINT MINAS OF IDRAMI AT NEO CHORIO IN PAPHOS

Προς τα βορειοδυτικά του χωριού Νέον Χωρίον Πάφου και σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από αυτό, βρίσκεται η μικρή Μονή του Αγίου Μηνά της Ιδράμης. Η Ιδράμη είναι η ομώνυμη τοποθεσία και η Μονή πήρε το όνομα της από αυτή. Βρίσκεται σε αγριότοπο ανάμεσα σε άγρια βλάστηση. Μέχρι το 1834, η Μονή ανήκε στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Νικοξυλίτη στο χωριό Ίνεια. Η Μονή είναι κτίσμα του 16ού αιώνα αλλά σήμερα παραμένει μόνο ο ναός της που αρχιτεκτονικά είναι μονόχωρος καμαροσκέπαστος ναός που με άνεση μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι και τριάντα πιστούς. Το τέμπλο του ναού είναι ξύλινο, απλό με λιγοστές άγιες εικόνες. Εσωτερικά διατηρεί ίχνη τοιχογραφιών.
Ο Άγιος Μηνάς είναι πολύ προσφιλής άγιος στο Νέο Χωρίο αφού είναι και ο πολιούχος άγιος του με μεγάλη εκκλησία στο όνομα του. Τον Άγιο Μηνά η κοινότητα τον γιορτάζει στις 11 Νοεμβρίου και την μέρα αυτή όλες οι γυναίκες του χωριού κατασκευάζουν τα πατροπαράδοτα κυπριακά καττιμέρκα του σατζιού (ένα είδος πίτας) τα οποία προσφέρουν στους προσκυνητές. Η Μονή του Αγίου Μηνά που σήμερα είναι ξωκλήσι αν και αρκετά έξω από το χωριό λειτουργεί αρκετές φορές τον χρόνο. Αρκετοί είναι αυτοί που το προτιμούν για διάφορα μυστήρια, κυρίως βαφτίσεων.

At the north-western side of the village of Neo Chorio in the province of Paphos and a three kilometres distance from from it, the small Monastery of Saint Minas of Idrami is to be found. Idrami is the name of the locality and the Monastery took its name from it. It is situated in an uninhabited area among wild vegetation. Up until 1834, the Monastery belonged to the Monastery of Saint George Nikoxilitis, situated at the village of Innia. The monastery was build in the 16th century but today only the church remains. Inside traces of murals can be seen. Architecturally the church belongs to the single arch type and can comfortably fit up to thirty people. The iconostasis of the church is made of wood, and it is simple with very few icons.
Saint Minas is a very loved Saint in the village of Neo Chorio and he is also the patron Saint of the community with a big church dedicated to his name. Saint Minas is celebrated on November 11 in the community and on this day all the women of the village prepare the traditional cypriot kattimerka (a kind of pancake) and offer them to the faithful. The Monastery of Saint Minas which today is a chapel, even though it is far outside the village, has liturgies being made there many times a year. There are many people that prefer it for various mysteries, mainly baptisms.

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2008

ΠΕΡΣΕΠΟΛΗΣ: Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΙΡΑΝ - PERSEPOLIS: THE SECRET CITY OF IRAN

Η Περσέπολης βρίσκεται στις παρυφές του όρους Ραχμάν κοντά στη πόλη Σιράζ, περίπου 18μ πάνω από το επίπεδο της περιβάλλουσας πεδιάδας. Αντίθετα από πολλά άλλα σημαντικά αρχαία μνημεία στον κόσμο, η Περσέπολης δεν διαφημίζεται και πολύ. Αυτός ο θαυμάσιος χώρος μένει άδειος από τουρίστες και η μόνη εποχή του χρόνου που δέχεται μεγάλους αριθμούς ανθρώπων που τον επισκέπτονται, είναι κατά τη διάρκεια του Νο-Ρούζ, το ιρανικό νέο έτος, όταν ένα κοπάδι από χιλιάδες Ιρανών έρχονται σε αυτή την αρχαία πόλη όπως είχαν κάνει και χιλιάδες χρόνια πριν. Στην αρχή της ισλαμικής επανάστασης, ένας από τους πιο διαβόητους κληρικούς του Ιράν, ο Σαντέκ Χαλχαλί, προσπάθησε απεγνωσμένα να χαλάσει και να ισοπεδώσει τη 2500-χρονών Περσέπολη. Τον σταμάτησαν οι ντόπιο κάτοικοι που διακινδύνευσαν τις ζωές τους ξαπλώνοντας μπροστά από τους εκσκαφείς.
Τα θαυμάσια παλάτια της Περσέπολης ιδρύθηκαν από τον Δάρειο τον Μέγα περίπου το 518 π.X., αν και πέρασε περισσότερο από ένας αιώνας προτού τελικά να ολοκληρωθούν. Ιδρύθηκαν για να είναι η έδρα της κυβέρνησης των Αχαιμενιδών βασιλιάδων και κέντρο για τις υποδοχές και τους εθιμοτυπικούς εορτασμούς, ο πλούτος της περσικής αυτοκρατορίας ήταν εμφανής σε όλες τις πτυχές της κατασκευής τους. Η λάμψη της Περσέπολης όμως ήταν μικροπρόθεσμη, αφού τα παλάτια λεηλατήθηκαν και κάηκαν από τον Μέγα Αλέξανδρο το 331-330 μ.X. Εάν αναρωτιέστε πώς ένα παλάτι που ήταν κτισμένο σχεδόν εξ ολοκλήρου από πέτρα θα μπορούσε να καεί ολοσχερώς, η εξήγηση βρίσκεται στη στέγη. Οι οροφές των περισσότερων κτηρίων θεωρείται ότι είχαν κατασκευαστεί από τεράστιους ξύλινους δοκούς, και καθώς αυτοί έκαιγαν, θέρμαναν και μετά έλειωσαν το σίδηρο και τα καρφιά από μόλυβδο που τα κρατούσαν όλα μαζί. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό.
Στις μέρες της ακμής της, η πόλη ήταν ξαπλωμένη σε μια ακτίνα 125.000 τετραγωνικών μέτρων και ήταν ο τόπος όπου όλοι οι λαοί της περσικής αυτοκρατορίας έρχονταν κατά το Νο-Ρούζ για να δώσουν το σεβασμό τους στους βασιλιάδες, σε άλλες εποχές του χρόνου πιθανώς να ήταν εγκαταλειμμένη. Για μια πόλη που στεκόταν στην καρδιά μιας τέτοιας μεγάλης αυτοκρατορίας, η Περσέπολη αναφέρεται σπάνια στα ξένα αρχεία, που τροφοδοτούν την σκέψη μεταξύ μερικών αρχαιολόγων ότι η ύπαρξη της πόλης κρατήθηκε μυστική από τον έξω κόσμο. Στα αρχεία η μεγάλη προσοχή στρέφεται σε άλλες περσικές πόλεις όπως την Σαζ και την Βαβυλώνα. Το αρχικό όνομα της Περσέπολης ήταν Πάρσα. Η πρώτη γνωστή αναφορά της πόλης με το ελληνικό όνομα Περσέπολη- που σημαίνει και η πόλης της Περσίας και η καταστροφέας των πόλεων, έγινε μετά από την κατάκτηση της από τον στρατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Ο Δάρειος ο Μέγας, ο βασιλειάς των Περσών και ιδρυτής της Περσέπολης. Εμφανίζεται σε ανάγλυφο της εποχής του, όπως πραγματικά ήταν και όχι όπως μας τον παρουσιάζουν οι Αμερικάνοι στη κηνιματογραφική ταινία "300".
------------------------------------------------------------------------------------------------
Darius the Great, King of the Persians and founder of Persepolis. He is depected on a sculpture of his own time the way he realy looked and not as he is presented in the American movie "300''.
 

Persepolis stands on the slopes of Mt. Rahman near Shiraz, about 18m above the level of the surrounding plain.Unlike many other important ancient monuments in the world, Persepolis is very little know or advertized. This magnificent site stands empty of tourists and the only time it ever gets large amounts of people visiting it, is during No Ruz-the Iranian New Year, when thousands of Iranians flock to this ancient city as they have done thousands of years ago. At the beginning of the Islamic Revolution, one of the most-notorious clerics in Iran, Sadeq Khalkhali , hopelessly tried to bulldoze and level-down 2500-year-old Persepolis. He was stopped by the local people who risked their lives and laid down in front of bulldozers.
The magnificent palace complex at Persepolis was founded by Darius the Great around 518 B.C., although more than a century passed before it was finally completed. Conceived to be the seat of government for the Achaemenian kings and a center for receptions and ceremonial festivities, the wealth of the Persian empire was evident in all aspects of its construction. The splendor of Persepolis, however, was short-lived; the palaces were looted and burned by Alexander the Great in 331-330 B.C. If you are wondering how a palace build almost entirely of stone could be burned to the ground, the explanation lies in the roof. The ceilings of most buildings are believed to have been made from huge timber beams, and as these burned they heated, then melted, the iron and lead camps that held it all together. The result was catastrophic.
In its hey day the city spread over an erea of 125,000 sq metters and was the place where all the people of the Persian Empire came over No-Ruz to pay homage to the kings, at other times of the year it was probably deserted. For a city that stood at the heart of such a great empire, Persepolis was rarely mentioned in forein records, fuelling speculation among some archaeologists that the existance of the city was kept a secret from the outside world. In the records the main, attention is focused on other Persian cities such as Shush and Babylon. It's original name was Parsa. The first known reference of the city by its Greek name of Persepolis-meaning both City of Persia and Destroyer of Cities, came after its sacking by Alexander the Great's army.