ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2008

Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ - CYPRUS FOR SALE


Χιλιάδες Κύπριοι αγωνίστηκαν κατά τη διάρκεια της E.O.K.A (1955-59) για να απελευθερώσουν τη Κύπρο που ήταν κάτω από Βρετανική κυριαρχεία από το 1878 και που έγινε Βρετανική αποικία από το 1925. Από αυτούς τους άνδρες και γυναίκες, 198 εκτελέσθηκαν από τους Βρετανούς και έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία της Κύπρου και των Κυπρίων. Τελικά η Κύπρος έγινε ανεξάρτητη το 1960, αν και ο αγώνας είχε ως στόχο την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Σήμερα,για να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους που πολέμησαν και έδωσαν τη ζωή και το αίμα τους έτσι ώστε εμείς να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι σε μια ελεύθερη πατρίδα, πωλούμε αυτή τη πατρίδα στο όνομα του πρόσκερου κέρδους.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Thousands of Cypriots fought during the E.O.K.A struggle (1955-59) to free Cyprus which was under British rule from 1878 and a British colony from 1925. Of these men and women,198 were executed by the British and gave their lives for the freedom of Cyprus and the Cypriot people. Finally Cyprus became independent in 1960,although the struggle had as an objective the union of Cyprus with Greece. Today, in order to thank all these people who fought and gave their lives and their blood so that we are a free people with a free land, we sell this land away in the name of precarious profit.

Σε μικρή αποικία των Άγγλων μετατρέπεται η Κύπρος, αφού μετά το 1974 μεγάλη έκταση ακινήτων(20%) στις ελεύθερες περιοχές έχει περιέλθει στα χέρια τους και γενικά στα χέρια ξένων.Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών μετά το 1974, δηλαδή μετά την τουρκική εισβολή, 44,500 αλλοδαποί αγόρασαν ακίνητο στις ελεύθερες περιοχές. Στατιστικά περίπου 1,200 αλλοδαποί κάθε χρόνο αγοράζουν γη στην ελεύθερη Κύπρο. Από τους αλλοδαπούς αυτούς οι 14,000 είναι Βρετανοί και οι 1,000 Γερμανοί.
Να αναφέρουμε συγκεκριμένα ότι τα τελευταία 33 χρόνια, 17.875 ξένοι αγόρασαν οικόπεδα και κατοικίες στις ελεύθερες περιοχές, ενώ στο Κτηματολόγιο εκκρεμούν 26.700 πωλητήρια έγγραφα.
------------------------------------------------------------------------------------------------
Cyprus is turning into a small colony of the British since from 1974 and afterwards a big amount of real estate (20%) in the free areas of the island has come into their hands and generally into the hands of foreigners. According to official estimates of the Cyprus Ministry of Internal Affairs, after 1974, that is to say after the Turkish invasion, 44,500 foreigners bought real estate in the free areas. Statistically, each year about 1200 aliens buy land in free Cyprus. Of these foreigners 14,000 are British and 1,000 are Germans.To report more precisely, in the last 33 years, 17.875 foreigners bought plots of land and housing in the free areas, while in the Land Registry are pending 26.700 sale documents.

Είναι η έναρξη της Ε.Ο.Κ.Α και το σύνθημα στο τοίχο γράφει "Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες". Μπορεί ο παπούδες και οι πατεράδες μας να τρώγαν πέτρες, αλλά εμείς σήμερα τρώμε κρέας μέχρι σκασμού.
------------------------------------------------------------------------------------------------
It is the start of the E.O.K.A struggle and the slogan on the wall writes "We want Greece even if we must eat stones". Maybe our fathers and grandfathers ate stones, but today we eat meat until we blow up.

Σύμφωνα με τη μεσογειακή διατροφή η κατανάλωση κόκκινου κρέατος ανά άτομο πρέπει να είναι 240 γραμμάρια το μήνα. Σύμφωνα με τη "κυπριακή διατροφή" όμως, η κατανάλωση ανά άτομο υπερβαίνει τα 5,7 κιλά το μήνα. Η τάση επαναλαμβάνεται με τα πουλερικά, όπου η κανονική κατανάλωση είναι 240 γραμμάρια την εβδομάδα αλλά οι Κύπριοι καταναλώνουν 900 γραμμάρια. Στο σύνολο, 125,7 κιλά όλων των τύπων κρεάτων καταναλώνονται ετησίως, τα οποία δίνουν ένα καθημερινό μέσο όρο 344 γραμμαρίων. Στην κατανάλωση κόκκινου κρέατος, η Κύπρος έρχεται πρώτη στην Ευρώπη με 180 γραμμάρια ανά ημέρα, η Ελλάδα είναι δεύτερη (110 γραμμάρια ανά άτομο),και ακολουθείται από τη Πορτογαλία (95 γραμμάρια) και τη Γαλλία (80 γραμμάρια).
------------------------------------------------------------------------------------------------
According to the Mediterranean diet the consumption of red meat per person should be at 240 grams per month. According to the “Cypriot diet”, however, the consumption per person exceeds 5.7 kilos per month. The pattern is repeated with poultry, where the normal consumption is 240 grams per week and Cypriots average 900 grams. In total, 125.7 kilos of all types of meat are consumed per year, which gives a daily average of 344 grams. In the consumption of red meat, Cyprus comes first in Europe with 180 grams per day, Greece is second (110 grams per person), followed by Portugal (95 grams) and France (80 grams).

Ναι, αλλά έτσι όπως πάμε σε μερικές δεκαετίες θα ήμαστε Έλληνες χωρίς πατρίδα γιατί αυτή που μας έμεινε από τους Τούρκους, τη ξεπουλάμε όσα όσα στους ξένους. DO YOU WANT LIES WITH THAT?

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2008

Ο ΧΟΡΟΣ ΝΤΑMΠΚΕ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ - THE DABKE DANCE AND IT'S HISTORY

Το ντάμπκε είναι ο παραδοσιακός χορός της Λεβαντίνης, που πάει γενεές πίσω, και είναι επίσης ο εθνικός χορός του Λιβάνου, της Παλαιστίνης, της Συρίας και της Ιορδανίας. Μπορεί να χορεύεται από άνδρες, γυναίκες, ή και από τους δύο, με διαφορετικά βήματα και με διαφορετικούς ρυθμούς σε διάφορες χώρες της μέσης ανατολής. Το ντάμπκε είναι ένας κοινωνικός χορός, που εκτελείται συχνά στους γάμους και άλλες χαρούμενες περιπτώσεις. Όμως, είναι επίσης ένας χορός αλληλεγγύης και ένας θετικός τρόπος εθνικής και ιστορικής παρουσίας στη τέχνη και στο πολιτισμό. Οι Λιβάνιοι,οι Σύροι,οι Ιορδανοί και οι Παλαιστίνιοι χορεύουν το ντάμπκε λίγο πολύ με τον ίδιο τρόπο, αλλά μόνο μια χώρα ανακήρυξε το ντάμπκε ως εθνικό χορό της, και αυτή είναι ο Λίβανος.
Κανένας δεν είναι πολύ βέβαιος για τη προέλευση του ντάμπκε και ο σύγχρονος χορός που χορεύεται σήμερα είναι βασικά ένα μείγμα όλων των ποικιλιών από τα χωριά. Το ντάμπκε διαδόθηκε και εκσυγχρονίστηκε κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα από τους Λιβάνιους συνθέτες αδελφούς Ραχμπάνι (ο Άσσι Ραχμπάνι ήταν σύζυγος της Φεΐρουζ) για τα φεστιβάλ τους στο Μπάλμπεκ. Σύμφωνα με τη λιβανέζικη παράδοση το ντάμπκε άρχισε όταν οι άνθρωποι συνήθιζαν να ζουν στα παραδοσιακά λιβανέζικα σπίτια που ήταν κτισμένα από πέτρες και οι στέγες τους γίνονταν από ξύλο (βολίτζια) , άχυρο και χώμα. Κάθε φορά προτού βρέξει, η στέγη έπρεπε να συμπιεστεί με νέο χώμα, που το έκαναν συμπαγή με μια κυλινδρική πέτρα που ονομάζεται "mahdaleh= μάγδαλο". Αλλά πριν από τη κυλινδρική πέτρα, συνήθιζαν να το κάνουν συμπαγή με τα πόδια τους, και αυτή η δουλειά χρειαζόταν πολλούς δυνατούς άνδρες που έπρεπε να χτυπούν το χώμα σκληρά με έναν ομοιόρυθμο τρόπο προκειμένου να το συμπιέσουν ομοιόμορφα. Αυτή η ομαδική εργασία ήταν γνωστή ως "tawneh=τάνιμα".
Θεωρείται ότι είναι από αυτή την εργασία που το ντάμπκε και τα ρυθμικά τραγούδια πήραν την αρχική τους μορφή σε μια προσπάθεια να κρατηθεί η εργασία διασκεδαστική και χρήσιμη. Είναι επίσης δυνατό ότι ένας τραγουδιστής τραγουδούσε στους άλλους και οι υπόλοιποι άνδρες χτυπούσαν τη στέγη με έναν ομοιόμορφο τρόπο που έκλεινε όλες τις ρωγμές και συμπίεζε το χώμα που οδηγούσε τη ροή του νερού κάτω από τη στέγη χωρίς να μεταβαίνει μέσα στο σπίτι.


Dabke is the traditional folk dance of the Levant, going back generations, and is also the national dance of Lebanon, Palestine, Syria and Jordan. It can be danced by men, women, or both, with different steps and different rhythms being more common in different areas of the Middle East. Dabke is a dance of community, often performed at weddings and other joyous occasions. However, it is also a dance of solidarity and a way of expressing nationalism and the age-old presence of art and culture in a positive way. Lebanese, Syrians, Jordanians and Palestinians dance the Dabke more or less the same way, but only one country claims the Dabkeh as their national dance, and that's Lebanon.
No one is quite sure of its origins and the modern one danced today is basically a hybrid of all the village varieties. Dabke was popularized and modernized during the Twentieth Century by Lebanese composers Rahbani brothers (Assi Rahbani was Fairuz's husband) for their Baalbek festivals.
According to Lebanese tradition the dabke started when people used to live in the traditional Lebanese homes that were built out of stones and their roofs where made out of wood, straws and dirt. Every time before it rains, the roof was supposed to be compacted with new dirt, and they use to compact it with a rolling stone called mahdaleh. But before the rolling stone, they used to compact it with their feet, and this event needed many strong men who had to hit the dirt hard in a uniform way in order to compact it evenly. This collective work was known as tawneh. It is believed that it is thought this work that the dabke and the rhythmic songs got started in an attempt to keep the work fun and useful. It is also possible that a singer used to sung for them and the other men used to hit the roof in a homogeneous way that closed all the cracks and compacted the dirt and made the water flow down the roof without going inside the house.

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2008

ΓΚΑΝΤΑ ΣΜΠΑΙΡ: ΜΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ ΜΕ ΠΟΙΟΤΗΤΑ - GHADA SHBEIR: A MUSICIAN WITH QUALITY

H Λιβάνια τραγουδίστρια Γκάντα Σμπάιρ έχει εισπνεύσει νέα ζωή σε μια μορφή αραβικής μουσικής 1.000-χρονών που ήταν κοντά στην εξάλειψη. Η μουσική είναι γνωστή ως μογασαχάτ "muwashahat", και τα τραγούδια της έχουν την προέλευση τους από την Ανδαλουσία του 10ού αιώνα. Τώρα στη νότια Ισπανία, η Ανδαλουσία εποικίστηκε και κυβερνήθηκε από τους Άραβες από τον 8 μέχρι τον 15 αιώνα. Ο ψηφιακός δίσκος της Σμπάιρ "Al Muwashahat" έχει πωλήσει καλά στον αραβικό κόσμο από την κυκλοφορία του πέρυσι και εξέγειρε το ενδιαφέρον από τη δύση, κερδίζοντας το βραβείο παγκόσμιας μουσικής BBC.
"Πηγαίνω ενάντια στο ρεύμα," λέει η Σμπάιρ. "Δώστε ένα τραγουδιστή σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο που θα είχε διατρέξει τον κίνδυνο να κυκλοφορήσει CD με μουσική muwashahat. 'Ίσως το βλέπουνε ως κάτι που θα ήταν από την αρχή καταδικασμένο στην αποτυχία". Η μουσική Muwashahat είναι βασισμένη στη ποίηση, με χαρακτηριστικά θέματα τον ρομαντισμό και τις γυναίκες. Η φωνή της Σμπάιρ συνοδεύεται από τα παραδοσιακά αραβικά όργανα συμπεριλαμβανομένου του ουντ, ή λαγούτο, και το νέϊ -- ενός τύπου φλάουτου.
Η Γκάντα Σμπάιρ γεννήθηκε στο Λίβανο το 1969 και είναι διπλωματούχος της Ανατολικής Αραβικής μουσικής και Άρχων Μουσικολογίας. Ειδικεύεται στη βυζαντινή εκκλησιαστική και την ανατολική μουσική, όπως επίσης και στην αραβοανδαλουσιάνικη, και της μαρωνίτικης- ασσυριακής μουσικής παράδοσης με χρήση της αραμαϊκής διαλέκτου.
Διδάσκει στο Εθνικό Ωδείο Ανωτέρων Σπουδών της Βηρυτού καθώς και στο Πανεπιστήμιο USEK του Λιβάνου. Έχει συμμετάσχει σε πολλά συνέδρια και φεστιβάλ παρουσιάζοντας το αραβικό τραγούδι εν γένει, και ιδιαίτερα τη μαρωνίτικη- συριακή θρησκευτική μουσική παράδοση. Είναι κάτοχος του δευτέρου βραβείου στο Τρίτο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Αραβικής Μουσικής στο Κάιρο το 1997. Έχει δώσει πολλές συναυλίες ως σολίστ σε πολλά μέρη του κόσμου μεταξύ των οποίων η Κύπρος, η Γαλλία, η Αγγλία, η Πολωνία, ο Καναδάς και η Ιορδανία.
Κυκλοφόρησε τον πρώτο της ψηφιακό δίσκο σε συνεργασία με τον Ναζί Χακίμ, με παλαιά μαρωνίτικη λειτουργική μουσική.
Με το μουσικό σχήμα Εν Χορδαίς έχει εμφανιστεί στη Βενετία, στις εκδηλώσεις του κύκλου Μνήμες Βυζαντίου και εντός Ελλάδος στο μικρό θέατρο της Επιδαύρου (2001) στο πλαίσιο του Μουσικού Ιουλίου, και στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκη (2002) στις Μουσικές Παραδόσεις της Μεσογείου.
Στο πλαίσιο του έργου MediMuses, η Γκάντα Σμπάιρ έχει εμφανιστεί ως μέλος του Συνόλου Ανατολικής Μουσικής του Εθνικού Ωδείου του Λιβάνου στη συναυλία Κλασικής Αραβικής Μουσικής που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη (2003) μαζί με τον Αιγύπτιο Τάχκτ Άμπου Ντάχαρ, ενώ ως Επισκέπτης Καθηγητής έχει δώσει ανώτατα μαθήματα διδασκαλίας για το Κανονάκι σε Θεσσαλονίκη και Αμάν.
H Γκάντα Σμπάιρ συμμετέχει στο δίσκο Sayyed Darwish, αφιέρωμα στο μεγάλο άραβα συνθέτη του 19ου αιώνα, που κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2005 από το Εν Χορδαίς, στο πλαίσιο του έργου MediMuses.Επίσης συμμετέχει και στο δίσκο Crossroads of the Mediterranean,Constantinople που κυκλοφόρησε το 2006.

Lebanese singer Ghada Shbeir has breathed new life into a 1,000-year-old form of Arabic music which was close to extinction.
Known as "muwashahat", her songs trace their origins to 10th century al-Andalus. Now in southern Spain, al-Andalus was settled and ruled by Arabs from the 8th to 15th centuries.
Shbeir's album "Al Muwashahat" has sold well in the Arab world since its release last year and stirred interest in the West, winning a BBC World Music award.
"I'm going against the current," Shbeir said. "Give me one singer in the whole Arab world who has taken the risk of putting out a CD of muwashahat. Perhaps they see it as something that would be a non-starter."
Muwashahat are based on poetry, typically dealing with the subjects of romance and women. Shbeir's voice is accompanied by traditional Arabic instruments including the oud, or lute, and nay -- a type of flute.
Born in Lebanon in 1969, Ghada Shbeir took a degree in Arabic Music of the Eastern Mediterranean and is a master of Musicology. She has specialized in Byzantine ecclesiastical music of the Eastern Mediterranean, and also in Arabo- Andalusian music and the Maronite- Syriac musical tradition, in the Aramaic dialect. She teaches at the Conservatory of Beirut and at the University USEK of Lebanon. She has taken part in many congresses and festivals presenting Arabic song in general and in particular the Maronite-Syriac musical tradition. She gained the award in the Third World-Wide Festival of Arabic Music in Cairo in 1997. She has given concerts as soloist in many parts of the world, including Cyprus, France, Greece, Italy, Brussels, England, Poland, Canada and Jordan in events and venues such as Institut du Monde Arabe, Avignon festival, Festival Epidaurus,Greece, Festival "Memorie die Bisanzio", Basilique San Marco, Festival AL BUSTAN" of Beirut and Musical Traditions of Mediterranean in Greece. She made several Cds of Arabic,Maronite, Syriac and Byzantine music in collaboration with the greatest ensembles and musicians of Mediterranean music.

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2008

ΙΝΔΙΑ: Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΥΠΟ - ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ - INDIA: THE DEVELOPMENT OF UNDERDEVELOPMENT

Πολλές χώρες στον κόσμο έχουν παραμείνει ανάπτυκτες επειδή κατακτήθηκαν και αποικίστηκαν από ευρωπαϊκές χώρες, κυρίως τη Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, και Ισπανία. Άλλες χώρες όπως η Ινδία είχαν αρκετά αναπτυγμένες οικονομίες, αλλά οι Βρετανοί τις υπό-ανάπτυξαν. Το καλύτερο παράδειγμα είναι βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας της Ινδίας, που οι Βρετανοί κατέστρεψαν στην Ινδία και την επανεντόπισαν στη Μεγάλη Βρετανία, όχι μόνο για να δημιουργήσουν εργοστάσια και εργασίες στη Μεγάλη Βρετανία αλλά και για να εξαγάγουν πίσω στην Ινδία υπερτιμημένα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα που παρήγαγαν από ινδικό βαμβάκι και άλλες πρώτες ύλες που η Ινδία η ίδια παρήγαγε πριν σε πολύ χαμηλότερο κόστος. Παραδοσιακά, η Ινδία ήταν μια από τις πλουσιότερες περιοχές στον κόσμο, και οι περισσότεροι Ινδοί δεν ήταν ούτε "οπισθοδρομικοί" ούτε ακαλλιέργητοι ούτε φτωχοί. Μερικοί ιστορικοί έχουν αρχίσει πρόσφατα να καταδεικνύουν ότι ήταν η οικονομική αποξήρανση, η κατοχή, και ο κοινωνικός επανασχεδιασμός στα χέρια των αποικιοκρατών που δημιούργησαν τα εκατομμύρια των "νέων φτωχών" κατά τη διάρκεια των προηγούμενων λίγων αιώνων. Μια από τις πρώτες βιομηχανίες που επανεντοπίστηκαν από την Ινδία στη Μεγάλη Βρετανία ήταν τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα και έτσι έγινε η πρώτη σημαντική επιτυχία της βιομηχανικής επανάστασης, με τη Μεγάλη Βρετανία να αντικαθιστά την Ινδία ως τη πρώτη χώρα εξαγωγέα υφαντών παγκοσμίως. Αυτό που καταστέλλεται στην αναφορά για την Ινδία και την Ευρώπη είναι το γεγονός ότι η τεχνολογία, τα σχέδια και ακόμη και το ακατέργαστο βαμβάκι εισήχθησαν αρχικά από την Ινδία ενώ, παράλληλα, οι ντόπιο μέθοδοι υφαντικής της Ινδίας αναγράφηκαν από τους Βρετανούς. Οι Βρετανοί απαγόρευσαν στους κατασκευαστές υφαντών της Ινδίας να παράγουν, ακόμη και με βασανισμούς σε πολλές περιπτώσεις, τους υπερφορολογούσαν και τους ρύθμιζαν, για "να τους εκπολιτίσουν" στην ουσιαστική τους εξάλειψη. Κατά συνέπεια, εκατομμύρια ανθρώπων έχασαν τις εργασίες τους και περιήλθαν στη φτώχεια και την ένδεια. Τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα και ο χάλυβας ήταν η ραχοκοκαλιά της βρετανικής βιομηχανικής επανάστασης. Και τα δύο είχαν την προέλευσή τους στην Ινδία. Η Ινδία και οι Ινδοί όμως εξαναγκάστηκαν στη φτώχεια για να γίνει η Μεγάλη Βρετανία και οι Βρετανοί πλούσιοι.

Many countries in the world have remained undeveloped because they were conquered and colonized by European countries, mainly Britain, France, and Spain. Other countries such as India had fairly developed economies, but the British underdeveloped them.The best example is India's textile Industry, which the British destroyed in India and relocated it in Britain, not only to create factories and jobs at home but to export back to India overpriced textiles used from Indian cotton and other raw materials which India used to produced at home at a much lower cost before. Traditionally, India was one of the richest regions in the world, and most Indians were neither 'backward' nor uneducated or poor. Some historians have recently begun to demonstrate that it was economic drainage, oppression, social re-engineering at the hands of colonizers that made millions of 'new poor' over the past few centuries. One of the earliest industries relocated from India to Britain was textiles and it became the first major success of the Industrial Revolution, with Britain replacing India as the world's leading textile exporter. What is suppressed in the discourse about India and Europe is the fact that the technology, designs and even raw cotton were initially imported from India while, in parallel, India's indigenous textile mills were outlawed by the British. India's textile manufacturers were de-licensed, even tortured in many cases, over-taxed and regulated, to 'civilize' them into virtual extinction. Αs a consequence millions of people lost their jobs and fell into poverty and destitution. Textiles and steel were the mainstays of the British Industrial Revolution. Both had their origins in India. India and the Indians however where forced into destitution in order for Great Britain and the British to become rich.

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2008

Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΦΕΪΡΟΥΖ - THE GREAT FRIDAY OF FAIROUZ

Η ντροπαλή, αποτραβηγμένη και συντηρητική προσωπικότητα της Φεΐρουζ έχει συζητηθεί συχνά από τους σχολιαστές. Παρά τη θέση της ως διάσημη προσωπικότητα και μεγάλη σταρ, η Φεΐρουζ δεν ενέργησε ποτέ σαν τέτοια, αλλά διατήρησε ένα σχεδόν ασκητικό τρόπο ζωής ανεξαρτήτως από τη φήμη και τα πλούτη της που της άνοιξαν ολόκληρο τον κόσμο. Κατά τη διάρκεια της πενηντάχρονης μουσικής της καριέρας, έδωσε πολύ λίγες συνεντεύξεις (μετρούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού) και απέφυγε πάντα τη δημοσιότητα. Κατά τη διάρκεια όλης της ζωής της, η Φεΐρουζ ήταν πάντα μια πολύ αφοσιωμένη χριστιανή. Προέρχεται από μια φτωχή Ασσυριακή "Ορθόδοξη" οικογένεια. Ο πατέρας της, ο Γουάντι Χαντάντ ήταν Ασσύριος και γεννήθηκε στην Ασσυριακή πόλη Μαρδίν της Μικράς Ασίας αλλά οι Ασσύριοι εκδιώχθηκαν από τις Οθωμανικές-Kεμαλικές εθνικές ένοπλες δυνάμεις, και ο πατέρας της Φεΐρουζ εγκαταστάθηκε στον Λίβανο. Εκεί παντρεύτηκε τη Λίσα Ελ Μπουστάνι, τη μητέρα της Φεΐρουζ, που ήταν Λιβάνια Μαρωνίτισσα. Η Φεΐρουζ ασπάστηκε την Ελληνική Ορθοδοξία όταν παντρεύτηκε τον Άσσι που ήταν Ελληνορθόδοξος. Η Φεΐρουζ ψάλλει την ακολουθία της Μεγάλης Παρασκευής στις Ορθόδοξες εκκλησίες του Λιβάνου για δεκαετίες τώρα. Κάθε χρόνο ψάλλει τους Ορθόδοξους ύμνους της Μεγάλης Παρασκευής ντυμένη στα μαύρα και με δάκρυα στα μάτια που συνήθως προσπαθεί να κρύψει φορώντας γυαλιά.
Η Φεΐρουζ έχει περάσει πολλές δοκιμασίες καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής της. Είχε ένα δύσκολο γάμο με τον Άσσι ο οποίος θεωρείται ευρέως ότι ήταν καταχρηστικός και ασκούσε βία πάνω της. Από τον γάμο της με τον Άσσι, η Φεΐρουζ απέκτησε δύο αγόρια: τον Ζιάντ και τον Χίλλε, και δύο κορίτσια: την Λαγιάλ και την Ρίμα. Γέννησε πρώτα τον Ζιάντ, έπειτα τον Χίλλε, τη Λαγιάλ και τελευταία τη Ρίμα. Ο Χίλλε αρρώστησε από μηνιγγίτιδα σύντομα μετά τη γέννησή του και έμεινε παράλυτος για το υπόλοιπο της ζωής του. Τον φροντίζει ακόμα μέχρι αυτή τη μέρα. Η κόρη της, η Λαγιάλ, πέθανε το 1987 από εγκεφαλικό. Η Φεΐρουζ επηρεάστηκε βαθιά από το θάνατο της κόρης της και την αναπηρία του γιου της.
Κάθε Μεγάλη Παρασκευή, η Φεΐρουζ ψάλλει τους ύμνους και αισθάνεται τον πόνο μιας μάνας που χάνει το παιδί της και στο Σταυρό ίσως δεν βλέπει μόνο τον Ιησού αλλά και την ίδια τη ζωή της.

NOCTOC

Fairuz's shy, private and conservative personality has been discussed often by commentators. Despite her celebrity status, Fairuz never acted like a celebrity and maintained an almost ascetic life style independently of her fame and riches which opened up the whole world to her. During her singing carrier of fifty years, she only gave a handful of interviews and always avoided publicity. Throughout her life, Fairuz had always been a very devoted Christian. She cοmes from a poor Assyrian Orthodox family. Her Father Wadi Haddad was Assyrian and originally came from the Assyrian city of Mardin in Asia Minor (now Turkey), but the Assyrians were driven out by the Ottoman-kemalist nationalist troops, and Feiruz's father settled in Lebanon were he married Lisa el Boustani (Fairuz’s mother), a Maronite Lebanese. Fairuz converted to Greek Orthodoxy when she married Assy who was Greek Orthodox. Fairuz has been chanting in Orthodox churches every year on Great Friday for decades now. Every year she chants the Orthodox Great Friday hymns dressed in black and with tears in her eyes which she usually tries to hide by wearing glasses.
Fairuz had many struggles throughout her life. Fairuz had a difficult marriage with Assy, who it is widely believed to have been physically abusive to her. From her marrage with Assy, Fairuz had two boys: Ziad and Hille, and two girls: Layal and Rima. She gave birth first to Ziad, then Hille, Layal, and finally Rima. Hille became sick from meningitis soon after his birth and became paralyzed for the rest of his life. She still takes care of him to this day. Her daughter Layal died in 1987 of a brain stroke. Fairuz was deeply affected by the death of her daughter and the disablity of her son.
Each Great Friday, Fairuz chants feeling the pain of a mother who looses a child and on the Cross perhaps she does not see only Jesus but maybe her own life.

NOCTOC

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2008

ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ - THE CYPRIOT TRADITIONAL SONG ABOUT THE RESURRECTION OF CHRIST


ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ον πεθυμάτε, άρχοντες, την αυρινήν ημέραν
θέλω να σας το ξηγηθώ εν ταύτη τη εσπέρα
πως εν αγία και λαπμρά και ποθητή ημέρα,
πως ανεστήθην ο Χριστός κι έγινεν θαύμαν μέγαν.
Άρχοντες, αγροικήσατε, δια να σας συντύχω
επάνω στην Ανάστασιν θέλω να εξηγήσω
Αρχήν αρχεύω το λοιπόν κι όλοι ακροασθήτε,
και δια την Ανάστασιν όλοι κρολοηθήτε
Ο Ιησούς εκάθησεν επάνω εις τον θρόνον
κι έδειξεν την αλήθειαν δια τον κόσμον όλον.
Άρχοντες ω ευγενικοί και πολλοχρονημένοι
να είσθε πολλοζώητοι σ΄ όλην την οικουμένην.
Σήμμερον είναι πάγκαλος ημέρα λαμπροτάτη,
ημέρα αναστάσιμος, πολλά καθαρωτάτη.
Πάσχα κυριού λέγεται, εβραϊος ο λόγος,
πέρασμαν ερμηνεύεται, ως λέγει Θεολόγος.
Ο προαιώνιος Χριστός χωρίς αμφιβολίαν,
ήλθεν και εσαρκώθηκεν από την Παναγίαν
σήμμερον δε ελύτρωσεν το γένος των ανθρώπων
κι έβγαλεν που την κόλασιν, τον σκοτεινόν τον τόπον.
Οι άγγελοι ευφραίνονται κι ο κόσμος εορτάζει,
ο Άδης μόνο ο πικρός κλαίει κι αναστενάζει.
Ημέρα πανηγύρεως, λαμπρά να λαμπρυνθώμεν,
τον αναστάντα Ιησούν βλέποντες,να χαρώμεν.
Αύτη η μέρα, άρχοντες, είναι, όπου ποθούσαν
ο Αβραάμ και Ισαάκ, ως πάλαι απορούσαν,
ν' αξιωθούν για να την δούν, και δεν εστάθην τρόπος,
μόνον προφήτες έβλεπον, και τούτους κατά τόπον.
Τώρα,που μας ηξίωσεν Θεός κι εφθασαμέν την,
ο Ιησούς μας ο Χριστός, τώρα και βλέπομεν την,
ας τον δοξάζωμεν λαμπρά κι ας μην πολλυλογούμεν.
Ω τιμημένοι άρχοντες, μικροί τε και μεγάλοι,
γέροντες,νέοι και πτωχοί, πλούσιοι τε και άλλοι,
ω δούλοι και ελεύθεροι, γυναίκες και παιδία,
λαμπροφορίαν άψατε, λαμπάδες και κερία
δράμετε όλοι γλήγορα και εις την εκκλησίαν
και με χαράν να κάμωμεν πολλήν φωτοχυσίαν
ν΄ακούσετε Καλόν Λογόν και το "Χριστός Ανέστη",
οι άγγελο εχάρησαν κι ο ουρανός εξέστην.
Όλοι σας να προσέξετε τους λαπροτάτους λόγους,
ν΄αναβιβάσετε τον νούν στού Γολγοθά τους τόπους
εκεί που τον εσταύρωσαν οι άνομοι Εβραίοι,
τον ζωοδότην τον Χριστόν, οι τρισκαταραμένοι.
Αφού επρόδοσεν λοιπόν ο μαθητής εκείνος,
Ιούδας ο παγκάκιστος, του Ιησού ο θρήνος,
αφού εδέχθην ο Χριστός τώρα και εραπίστην
και ενεμπαίχθην δι ημάς, εδέρθην και αιματίστην,
αφού δε εσταυρώθηκεν, λέγω εις τον σταυρόν του
και αποθνήσκει εν ταυτώ κατά τον ορισμόν του,
ενώ σε ήτον και νεκρός, και την πλευράν κεντάται,
από τους μαθητάδες του ευθύς τότε ζητάται
ο Ιωσήφ Νικόδιμος ήταν καλή αιτία,
το σώμαν το πανάρχοντον να πάρουν εις κηδείαν.
Τον έβαλαν, τον έθαψαν κατά την συνηθείαν,
κι οι μαθηταί εσφράγισαν τον τάφον του κι επήγαν.
Οι άνομοι εζήτησαν βούλλαν εκ του Πιλάτου
του ηγεμόνος βρωμερού και θεοκαταράτου.
Και ο Πιλάτος λέγει τους " έχετε κουστωδίαν,
λάμνετε και βουλλώστε τον με καθ' ελευθερίαν".
Αρχιερείς και γραμματείς στον τάφον του επήγαν,
τον τάφον του σκεπάσασιν κι εβάλασιν σφραγίδαν.
Οι άνομοι ελέγασιν "έχομεν υποψίαν,
μήπως έρτουν οι μαθηταί και κλέψουν τον με βίαν".
Και στατιώτες εκατόν βάλλουν να τον εβλέπουν,
ως βασιλιάς κοιμώμενος, δια να τον προσέχουν.
Θέλοντας του Κυρίου μας, δια να φανερώση
την θείαν του Ανάστασιν,να μας την προδηλώση,
επάνω το μεσάνυκτον, ως αστραπή εφάνην,
κι οι φύλακες που βλέπασιν, φόβος πολλύς τους πιάννει
σεισμοί μεγάλοι έγιναν την νύκταν του Σαβάτου
και οι ζοφώδεις δαίμονες, οι φύλακες του τάφου,
και κείνοι εφοβήθησαν κι επήγαν να κρυφθούσιν
και αναστήθην ο Χριστός νά' ρθουσιν να τον δούσιν.
Όπου και αν ορέγεστε πολλά να ομιλήσω,
να λέγω όσα δύνομαι και όσα ημπορήσω,
οσά' ρθουν εις την έννοιαν μου και εις τον λογισμόν μου
όλα να σας τα ξηγηθώ με θέλημαν δικόν μου.
Ξυπνάτε, αφέντες, γλήγορα στην εκκλησιάν να πάτε,
να δήτε την Ανάστασιν κείνην που πεθυμάτε.
Δράμετε όλοι γλήγορα και εις την εκκλησίαν
με πόθον, με ευλάβειαν, γυναίκες και παιδία,
να φθάσετε εις την λιτήν, ν' άψετε τα κεριά σας
και να πανηγυρίσετε δια την πασκαλιάν σας,
ν΄ακούσετ' ευαγγέλιον και το "Χριστός Ανέστην",
οι άγγελοι εχάρησαν κι ο ουρανός εξέστην.
Ημέρα πανηγύρεως, λαοί, να λαμπυνθώμεν,
Πάσχα Κυρίου λέγεται αυτόν, όπου ποθώμεν
εκ γαρ θανάτου προς ζωήν στους ουρανούς ανέβην
και ανεβίβασεν ημάς, καθώς Γραφή το λέγει.
Οι ουρανοί ευφραίνονται κι ο κόσμος εορτάζει,
ορατός τε και αόρατος, και συναλαλλιάζει.
Εχθές προχθές οι εκκλησιές όλες εσκοτιστήκαν,
και σήμμερον ελάψασιν, όλες εφωτιστήκαν
ελάψασιν οι εκκλησιές και οι πατριαρχάδες,
ελάψαν και οι άγγελοι κι οι μητροπολιτάδες.
Κι οι μυροφόρες έδραμον, τον τάφο να ιδούσιν,
να δούσιν την Ανάστασιν, καθώς την πεθυμούσιν
την πρώτην την Ανάστασην γυναίκες γαρ την είδαν,
ολίγον ήτανε πρωίν την ώρα που επήγαν.
Μαρία μόνον έβλεψεν τον Ιησούν εστώνταν,
νομίσας εν ο κηπουρός, και τον εκαταρώταν.
Αυτός ήταν ο Ιησούς, λέγει της," μήν μου γγίξης",
μόνον να πάς στούς μαθητάς, δια να με κηρύξης".
Τρέχουν και παν στους μαθητάς, δια να τους το πούσιν,
και κείνοι, σαν το ήκουσαν, ετρέξαν να ιδούσιν.
Πέτρος δρομαίως έφθασεν, στον τάφον γάρ επέστη
και είδεν τα οθόνια, αυτός γαρ και εξέστην
βλέπει τον τάφον αννοικτόν, την πέτραν κυλισμένην,
που' χαν' που πάνω σκέπασμαν, ήτον και βουλλωμένη.
Ο Ιωάννης έμβηκεν μέσα και εγυρισέν τον
και είδεν την αλήθειαν κι έβγην κι εκήρυξεν το
και δεν ηϋρέν τινά, μόνον το σενδονίον
και κείνον το μανδήλιον που λέγουν σουδαρίον.
Οι άγγελοι ελέγασιν, "εδώ τινά ζητείτε;
Τον Ναζωραίον Ιησούν;Ηγέρθην, ως προείπεν".
Δεύτε, πιστοί προσδάμετε και εις την Γαλιλαίαν,
εκεί αυτόν οψόμεθα Χριστόν τον βασιλέαν,
εγηγερμένον εκ νεκρών, τον θάνατον πατήσας,
και ο Αδάμ και έξ Αδάμ πως ελευθερωθήκαν,
και οι ζοφώδεις δέμονες όλοι εσκοτιστήκαν.
Ω ζωοδότα μου Χριστέ, ζωώντα τους εν Άδη,
που ήσουν μες στην κόλασιν κει μέσα κει στον Άδην,
που λύτρωσες το πλάσμαν σου, το γένος των ανθρώπων,
κι έβγαλες που την κόλασιν τον σκοτεινόν τον τόπον!
Ο άγγελος εβοήσεν τη Κεχαριτωμένη,
"ο σος υιός εγήγερται, χαίρε τη οικουμένη".
Με προσοχήν τους λόγους μου όμορφα τους δεχθήτε,
εκεί στα σπίτια του Δαβίδ όλοι ν΄ανταμωθήτε
εκεί στα σπίτια του Δαβίδ που θα γενή η κρίσι,
που θα κρινίσκει τες ψυχές εκείνες όπου ρίση
εκεί στα σπίτια του Δαβίδ όλοι μας θα κριθώμεν
και την λαμπράν Ανάστασιν όλοι ν' ανταμωθώμεν.
Έχω πολλά να σας ειπώ, κι η ώρα δεν με φθάννει,
λέγω το συντομώτερον, εκείνον που τυγχάννει.
Και προς εσέν την Δέσποιναν τον λόγον μου γυρίζω,
σε ανυμνώ, σε προσκυνώ ομού και ευφημίζω,
και πρέσβευε υπέρ ημών αυτόν το σύμφερον μου
προς τον υιόν σου Δέσπινα, τον πλάστην και Θεόν μου.
Και στην ζωήν σας άρχοντες, και εις την αφεντιάν σας,
η Παναγία κι ο Χριστός να' νι βοήθεια σας.
Κύκκου την Παναγίαν μας με πίστιν προσκυνάτε,
κι εγώ,που σας τα διέβασα, πέτε μου, "ως πολλά τε".
Δεόμεθα εις τον Χριστόν έμπροστεν της εικόνας,
η δόξα και το κράτος σου, Χριστέ μου στους αιώνας.


Αμήν και εις έτη πολλά.

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2008

Η ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΑΛΑΜΙΩΤΙΣΣΑΣ - THE MONASTERY OF THE VIRGIN MARY SALAMIOTISSA

Η Ιερά Μονή της Παναγίας της Σαλαμιώτισσας βρίσκεται σε μια όμορφη τοποθεσία στο χωριό Σαλαμιού της Πάφου από όπου πήρε και το όνομα της. Από τα αρχικά κτίσματα της Μονής, σήμερα διασώζεται μόνο ο μικρός κομψός Ναός της. Ο Ναός κτίστηκε το 1550 και επιδιορθώθηκε το 1916. Σήμερα λειτουργεί ως γυναικεία Μονή με δύο μοναχές.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
The Monastery of the Virgin Mary the Salamiotissa is set in beautiful location in countryside of Salamiou village in the district of Paphos , from which the monastery also takes its name. Of it's original buildings, today survives only the small but nicely made church of the Monastery which was build in 155o and renovated in 1916. Today the Monastery factions as a women's monastery and has two nuns.

Κατά την τοπική παράδοση, οι Απόστολοι Βαρνάβας και Παύλος, όταν έκαναν περιοδεία στη Πάφο, πέρασαν από το χωριό Σαλαμιού όπου αναπαύθησαν και γευμάτισαν σε αυτή τη περιοχή. Έφαγαν ψωμί και ελιές και από τα ελαιοκόκκονα που έριξαν, φύτρωσαν ελαιόδεντρα που αποτελούν ένα ημιάγριο τύπο ελιάς οι οποίες από τότε ονομάζονται ''αποστολικές ελιές''.
------------------------------------------------------------------------------------------------
According to local tradition,during their tour in Paphos, the Apostles Barnabas and Paul, passed from the village of Salamiou where they took a rest and ate at the vicinity of the village. The Apostles ate olives and bread and from the olive seeds which they threw away a kind of semi wild olive tree grew from them. These olive trees have been named and are known as ''Apostolic Olive Trees'' ever since.

Οι μεγαλοπρεπείς βαλανιδιές που στη Κύπρο ονομάζονται δρύες (η αρχαία ελληνική τους λέξη), που στολίζουν το περίγυρο του Μοναστηριού, είναι αφιερωμένες στη Παναγία και δεν επιτρέπεται να κόβονται. Λέγεται σχετικά ότι ένας χωρικός έκοψε μια από τες ιερές βαλανιδιές, αλλά πλήρωσε πολύ ακριβά την ιεροσυλία του. Η Παναγία της Μονής για να τον εκδικηθεί εξέγειρε και έστειλε οχιές που τον δάγκωσαν και τον έπνιξαν!
------------------------------------------------------------------------------------------------
The big and imposing oak trees which surround the Monastery, are dedicated to the Virgin Mary and it is forbidden for them to be cut. It's been said that a villager once had cut down one of these holy oak trees but he paid dearly for his sac-religious act. The Virgin Mary of the Monastery roused snakes and send them to avenge her by biting and struggling him!

Η Μονή της Παναγίας της Σαλαμιώτισσας είναι αφιερομένη στη Παναγία την Ελεούσα. Η προσκυνηματική εικόνα της Παναγίας της Ελεούσας που βρήσκεται στο Ναό της Μονής είναι του 16 αιώνα και θεωρείται ως θαυματουργή. Πολλές άλλες εικόνες του Ναού είναι των αρχών του 17 αιώνα.
------------------------------------------------------------------------------------------------
The Monastery of Salamiotissa is dedicated to the Virgin Mary Eleousa (Virgin Mary the Merciful). Her icon of reverence which is found in the church of the Monastery dates back to the 16th century and it is considered to be miraculous. Many other icons of the church date from the beginning of the 17th century.

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2008

ΤΑ ΗΘΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΣΤΗ ΚΥΠΡΟ - CUSTOMS AND TRADITIONS IN CYPRUS ABOUT SAINT LAZARUS

Η Κύπρος και Άγιος Λάζαρος είναι στενά συνδεδεμένοι. Σύμφωνα με τη παράδοση, ο Άγιος Λάζαρος μετά την ανάσταση του από τους νεκρούς, που έκανε ο Ιησούς, και μετά από τη σταύρωση του Χριστού, έφυγε από τη Βηθανία, και ήρθε στη Κύπρο, όπου έγινε τελικά ο πρώτος Επίσκοπος Κιτίου, της πόλης που αποκαλείται σήμερα Λάρνακα. Ο ερχομός του Αγίου Λαζάρου στο Κίτιο υποδεικνύεται από τις σχετικές τοπικές παραδόσεις, και κυρίως, από την αρχαία και θαυμάσια βυζαντινή εκκλησία που κτίστηκε πάνω από τον τάφο του. Αυτή η εκκλησία, είναι το σημαντικότερο μνημείο της Λάρνακας, και συγχρόνως, ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα στη Κύπρο. Η Λάρνακα έμελλε επίσης να γίνει η εγγενής πόλη του Λαζάρου, μια δεύτερη Βηθανία. Εδώ συναντήθηκε με τους αποστόλους Παύλο και Βαρνάβα κατά το ιεραποστολικό ταξίδι τους στη Κύπρο, και σύμφωνα με την παράδοση, ορίστηκε από αυτούς ως ο πρώτος Επίσκοπος Κιτίου.Για αυτό όλοι οι επισκοπικοί θρόνοι στις εκκλησίες της Λάρνακας έχουν την εικόνα του Αγίου Λαζάρου, αντί αυτή του Χριστού, όπως είναι η συνήθεια στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Εδώ έζησε για τριάντα χρόνια περισσότερο, και εδώ θάφτηκε για δεύτερη και τελευταία φορά. Στον τάφο του, ο Λεόντιος ο Σοφός, ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, έκτισε τη θαυμάσια εκκλησία πριν 1110 χρόνια, σε βυζαντινό ύφος, που βλέπουμε σήμερα. Για αντάλλαγμα, τα λείψανά του μεταφέρθηκαν από τη Κύπρο στη Κωνσταντινούπολη το 898, αν και το 1972 τα ανθρώπινα οστά που ανακαλύφθηκαν κάτω από το Ιερό κατά τη διάρκεια των εργασιών ανακαίνισης της εκκλησίας στη Λάρνακα, προσδιορίστηκαν ως μέρος των λειψάνων του Αγίου. Τα λείψανα κλάπηκαν από τη Κωνσταντινούπολη από τους σταυροφόρους και μεταφέρθηκαν στη Γαλλία το 1204 ως τμήμα της λείας του πολέμου από την τέταρτη σταυροφορία. Έτσι είναι πιθανώς που ο Άγιος κατέληξε να γίνει ο πρώτος Επίσκοπος της Μασσαλίας, αλλά εάν είναι έτσι, ήταν νεκρός και όχι ζωντανός όταν αυτό συνέβη. Η παραμονή του Αγίου Λαζάρου στη Λάρνακα συνδέεται με διάφορες παραδόσεις. Σύμφωνα με μια από αυτές, κατά τη διάρκεια των τριάντα χρόνων που έζησε μετά από την ανάσταση του, δεν χαμογέλασε ποτέ, εκτός από μια περίπτωση όταν είδε κάποιον να κλέβει μια πήλινη στάμνα, όπου είπε χαμογελώντας: "ο πηλός κλέβει τον πηλό." Μια άλλη παράδοση σχετίζεται με τις αλυκές (αλμυρές λίμνες) που βρίσκονται στα περίχωρα της Λάρνακας. Σύμφωνα με αυτή, οι αλυκές ήταν στο παρελθόν ένας απέραντος αμπελώνας. Μια μέρα ο Άγιος έτυχε να περάσει από εκεί, και όντας διψασμένος, ζήτησε από τον ιδιοκτήτη μερικά τσαμπιά σταφύλια για να αποσβέσει τη δίψα του, αλλά ο ιδιοκτήτης αρνήθηκε να του προσφέρει ούτε ένα, και όταν ο Άγιος του έδειξε ένα καλάθι που φαινόταν να ήταν γεμάτο σταφύλια,αυτός απάντησε ότι περιείχαν άλας. Τότε ο Άγιος, για να τιμωρήσει τη διαφθορά και την υποκρισία τέτοιον ανθρώπων, μετέτρεψε ως εκ θαύματος τον απέραντο αμπελώνα σε αλμυρή λίμνη.
Στα παλαιά χρόνια, υπήρξε στη Κύπρο η ακόλουθη εορτή που συνδέετε με την ανάσταση του Λαζάρου. Η εορτή ετελείτο ως εξής: Το βράδυ της παραμονής της εορτής του Αγίου Λαζάρου, ο ιερέας του χωριού, έπαιρνε 3-4 παιδιά, ιδίως μαθητές και τους μάθαινε να απαγγέλλουν
<<το τραγούδι του Λαζάρου>>, το οποίο παραθέσαμε στο προηγούμενο μας άρθρο.Την επομένη ημέρα της εορτής, μετά τη θεία λειτουργία, πήγαινε μαζί με αυτά τα παιδιά σε όλα τα σπίτια του χωριού όπου έψαλλαν τον<<Λάραζον>>. Μετά το τέλος του τραγουδιού, ο ιερέας έψαλε μόνος το τροπάριο της ημέρας: Την κοινήν ανάστασιν....>>. Για αμοιβή η οικοδέσπινα πρόσφερε 3-8 αυγά, και αν ήταν γυναίκα βοσκού, μια αναρή, ή ένα τυρί. Σε πολλά μεγάλα χωριά και πόλεις όπου υπάρχουν φοινικόδεντρα, έκοβαν κλαδιά και τα έμπλεκαν σε βαΐα όπου τα κοσμούσαν με λουλούδια, ιδίως με λουλούδια που είναι γνωστά στη Κύπρο ως <<λάζαροι>> .Αυτά τα κοσμημένα από λουλούδια βαΐα, τα κρατούσαν τα παιδιά και οι ιερείς κατά τη λειτουργία, αλλά και κατά τη περιφορά τους στο χωριό. Πολλοί άλλοι, και κυρίως μικρά παιδιά, πήγαιναν μόνοι στα σπίτια του χωριού χωρίς τον ιερέα και έλεγαν τον <<Λάζαρον>> για να μαζέψουν αυγά και τυριά. Αυτός ο εορτασμός του Λαζάρου γινόταν στα χωριά. Στις πόλεις όμως ο εορτασμός ετελείτο ως εξής: Μια ομάδα από άνδρες κοσμούσαν το σώμα τους με ανθισμένα σιμιλλούδκια (σιμίλλια) και με τέτοιο τρόπο ώστε κανένα μέρος από τα ρούχα τους ή τα γυμνά μέρη του σώματός τους να φαίνεται. Όταν η πομπή των ανδρών έφθανε έξω από σπίτι, ένας από αυτούς ξάπλωνε κατά γης με σταυρωμένα τα πόδια και τα χέρια, υποκρινόμενος τον νεκρό Λάζαρο. Οι άλλοι άνδρες της ομάδας έψαλλαν το τραγούδι του Λάζαρου και όταν έφθαναν στο << Λάζαρε δεύρο έξελθε>>, αμέσως ο υποκρινόμενος τον Λάζαρον σηκωνόνταν πάνω. Όταν τελείωνε όλο το τραγούδι, οι οικοδέσποινες τους έδιναν αυγά και αν ήταν πλούσιο το σπίτι, μερικά κέρματα. Την ομάδα παρακολουθούσε ένα πλίθος περίεργων και ιδίως παιδιά. Στις πόλεις η αναπαράσταση της ανάστασης του Λαζάρου γινόταν με τον ίδιο τρόπο και μέσα στις εκκλησίες . Όταν έλεγε ο ιερέας το Ευαγγέλιο και έφθανε στο <<Λάζαρε δεύρο έξελθε>>, ο στολισμένος με λουλούδια υποκρινόμενος Λάζαρος σηκωνόταν από το έδαφος μέσα στην εκκλησία. Όλοι οι πιστοί μαζί με τους ιερείς συμμετέχαν σε αυτή τη τελετουργία. Σήμερα τα έθιμα αυτά δεν τελούνται πλέον.

Cyprus and St. Lazarus are intimately connected. According to tradition St.Lazarus following his resurrection from the dead by Jesus, and after the crucifixion of Christ, left Bethany, and lived in Cyprus, and eventually became the first Bishop of Kitium, which is now called Larnaca. The coming of Saint Lazarus to Kitium is indicated by relative local traditions, and chiefly, by the ancient and magnificent byzantine church which is built over his tomb. This church, is the most important monument of Larnaca, and at the same time, one of the most important pilgrimages in Cyprus. Larnaca was also privileged to become Lazarus's native town, a second Bethany. Here he was met by the Apostles Paul and Barnabas on their missionary journey to Cyprus and according to tradition, he was ordained by them as the first Bishop of Kition. That's why all the episcopal thrones in the churches of Larnaca bear the icon of St. Lazarus instead of that of Christ, as it is the custom in the Orthodox Church. Here he lived thirty more years, and here he was buried for the second and last time. On his tomb Leo VI the Wise, Emperor of Byzantium, erected, 1110 years ago, the magnificent church, in Byzantine style, we see today. In turn his relics were taken from Cyprus to Constantinople in 898, although in 1972 human remains were discovered under the altar during renovation works in the church at Larnaca, and were identified with part of the saint's relics. The relics were stolen from Constantinople by the Crusaders and transferred to France in 1204 as part of the booty of war from the Fourth Crusade. This is probably how he ended up becoming the first Bishop of Marseilles, but if it is so, he was dead and not alive when it happened. Saint Lazarus' stay in Larnaca is connected with various tradition. According to one of these, during the thirty years he lived after his resurrection, he never smiled except on one occasion, when he saw someone stealing a pot, when he smilingly said: "the clay steals the clay."Another tradition deals with the salt lakes situated in the outskirts of Larnaca. According to this, the salt lakes were formerly an immense vineyard. One day the Saint chanced to pass by, and being thirsty, asked the owner for some grapes to quench his thirst, but the owner refused to offer him any; and when the Saint pointed to a basket which seemed to be full of grapes, he replied that it contained salt. Then the Saint, to punish the wickedness and hypocrisy of those men, turned miraculously the immense vineyard into a salt lake.
In old times the following custom associated with the resurrection of Lazarus existed in Cyprus: On the eve of St. Lazarus day, which is the Saturday before Palm Sunday, the priest of the village would choose 3-4 boys, where upon he would teach them to sing the song of Lazarus(which we included in our previous post). On the next day, the priest and the children holding branches of palm leafs decorated with flowers, and headed by a boy representing Lazarus, been decorated with yellow wild daisies and another kind of flower bearing in Cyprus the name of "Lazarus", went round the houses of the parish, where the priest, on one hand, chanted hymns about the raising of the Saint, and the children, on the other hand, sang the "song of Lazarus".In return they were given cheese and eggs. This was done in the villages. In the cities on the same day, a group of men would decorate all their body with yellow wild daises, and once they reached some-one's house, one of them would lie down on the ground with his legs and arms crossed , while the rest of the men would sing the Lazarus song. As soon as the song came to the lines where Jesus tells Lazarus to come out of the tomb, the man imitating to be Lazarus, would get up quickly acting that he was resurrected. Once the song was finished, the men were offered eggs by the woman of the household, or money if the household was rich. This same custom was acted out inside the churches and in the presence of all the parishioners, were a man covered in yellow wild daisy flowers took the part of representing the raising of Lazarus. Both the priests and the the parishioners participated in the ceremony. Today these customs do not exist anymore.

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008

ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ - THE TRADITIONAL CYPRIOT SONG OF SAINT LAZARUS

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Έαρ ημίν επέφανεν, τοις πάσι το μηνύον
την του Λαζάρου έγερσιν, ξένον, φρικτόν σημείον.
Άνθη και ρόδα εύοσμα, κατάνυξις ψυχής τε,
και λέγω σας, ακροαταί, εις την χαράν να είσθε.
Ακούσατε την έγερσιν του τεταρταίου φίλου
και την χαράν, ην έλαβον αι αδελφαί εκείνου,
δια να καταλάβετε τι είναι θεία αγάπη
και πως ψυχή λυτρώννεται από πικρόν τον Άδην,
ως και αυτός ο Λάζαρος, όστις είχεν αγάπην
με τον Δεσπότην τον Χριστόν, πολλήν, καθαρωτάτην.
Αρχίζω την διήγησιν κι όλοι ακροασθείτε
με πόθον και με προσοχήν, για να ωφεληθήτε.
Ο Λάζαρος κατήγετο από την Βηθανίαν
και τον Χριστόν εδέχετο με περισσήν φιλίαν.
Είχεν και δύο αδελφάς, την Μάρθαν και Μαρίαν,
είχον αγάπην περισσήν και καθαράν καρδίαν.
Αυτός λοιπόν ησθένησεν ασθένειαν μεγάλην
και πυρετός τον έβαλεν, κι είχεν μεγάλην ζάλην.
Μα ο Χριστός ευρίσκετο εις μίαν άλλην πόλιν
με όχλον πολυάριθμον ομού και αποστόλοι
τοις μαθητάς του έλεγεν με την βραχυλογίαν,
<<σηκούτε να υπάγωμεν πάλιν στιν Βηθανίαν,
ο Λάζαρος κεκοίμηται και θέλω να κινήσω,
διά να πάγω προς αυτόν και να τον εξυπνίσω.>>
Οι μαθηταίς δεν εννοούν το τι 'θελεν να είπη
Ο Λάζαρος απέθανεν, κι είναι μεγάλη λύπη,
ημέρες είναι τέσσερις, που είναι πεθαμμένος
και εις τον τάφον βρίσκεται κι είναι λαζαρωμένος.
Τότε λοιπόν ξεκίνησαν να παν στην Βηθανίαν
οι αποστόλοι κι ο Χριστός και όλ' η συνοδεία.
Η Μάρθα τους προϋπαντά με θρήνους και με γόους
και προσκυνούσα τον Χριστόν, λέγει αυτούς τους λόγους:
<< Αν ήσο ώδε, Κύριε, Ο Λάζαρος ο φίλος
ποτέ δεν θα απέθνησκεν το βέβαιον εκοίνος.>>
Κι ο Ιησούς μας ο Χριστός τότε συνεκινήθην:
<< Μάρθα, Μαρία, μην κλαίτε, μόνον έχετε πίστιν,
ο γαρ πιστεύων εις εμέ, κάν αποθάνει, ζήση.>>
Λέγ' η Μαρία, <<Κύριε, ξεύρω, όσ' αν αιτήσης
σου τα χαρίζει ο Θεός, αν θέλης και ορίσης.>>
Της λέγει, << πού ταθείκατε τον Λάζαρον τον φίλον,
υπάγετε ουν έμπροσθεν και δείξατε μοι κείνον>>.
Και παρευθύς επρόσταξεν και τούτον να ποιήσουν,
τον λίθον εκ του μνήματος να τον αποκυλίσουν.
Επάνωθεν του μνήματος εστάθην και δακρύζει.
Κι ως άνθρωπος εδάκρυσεν με πολλήν ευσπλαχνίαν,
να δείξει την συμπάθειαν και την επιεικείαν,
και ως Θεός εφώναξεν μίαν φωνήν μεγάλην,
<<Λάζαρε, δεύρο έξελθε>>, κι ηκούσθην εις τον Άδην.
Ο Άδης αναστέναξεν, έτρεμεν, εφοβείτον,
ως ήκουσεν του Ιησού την θεϊκήν φωνήν του
τον Λάζαρον απέλυσεν ευθύς και τον αφίννει
και τον βιάζει μάλιστα μήπως εκεί πομείνη.
Εξήλθεν ουν ο Λάζαρος έξω λαζαρωμένος,
κίτρινος, μαύρος και χλομός και τεταπεινωμένος.
Επρόσταξεν κι ελύσαν του τας χείρας και τας πόδας,
και πήγεν εις τον είκον του μονάχος κατά μόνας.
Πλήθος πολύ επίστευσεν τότε εκ των Εβραίων,
ιδόντες το θαυμάσιον, και εκ των Φαρισσαίων.
Την δε επαύριον λοιπόν ανέβην εις την πόλιν
επ΄ όνου καθεζόμενος, ομού κι οι αποστόλοι.
Και τα παιδία τα μικρά τον επροϋπαντούσαν
και, ως θανάτου νικητήν, όλοι τον ευφημούσαν,
το << ωσαννά>> εκραύγαζον, ομού, << ευλογημένος
ο νυν ερχόμενος Χριστός, ο κεχαριτομένος>>.
Και επληρώθην το ρηθέν, παντώς η προφητεία
του προφητάνακτος Δαβίδ, λέγουσα η αγία:
<<Εκ στόματος νηπίων τε και εκ των θηλαζόντων
τον αίνον κατηρτίσαμεν, το ' ωσανά ' βοώντων>>.
Φθόνος πολύς κατέλαβεν τότε τους Ιουδαίους,
αρχιερείς και ιερείς κι αυτούς τους Φαρισσαίους,
και τον Χριστόν και Λάζαρον ζητούσιν να φονεύσουν,
από το πρώσοπον της γης να τους εξολοθρεύσουν.
Και, φοβηθείς ο Λάζαρος, εις του Ιάφα φθάννει,
την Κύπρον την περίφημον ευθύς καταλαμβάνει.
Στες Αλυκές εξέβηκεν, τες περιφημισμένες,
κι εδιέτριβεν εκεί δια πολλές ημέρες.
Και ήλθον οι απόστολοι και τον χειροτονούσιν
αρχιερέαν του Χριστού και τον καθοδηγούσιν.
Τριάντα χρόνους έζησεν μετά την έγερσιν του,
διόλου δεν εγέλασεν εις όλην την ζωήν του.
Και ύστερον απέθανεν εκεί στο ποιμνιόν του
και ευλαβώς εκήδευσαν πάντες το λείψανον του.
Και τό΄χομεν ως θησαυρόν,καύχημαν και ελπίδαν
και δι' αύτου λυτρούμεθα που κάθε τυρανίδαν.
Ματά καιρόν πολλύν λοιπόν το λείψανον Λαζάρου
εκ Κωνσταντινουπόλεως ήλθον, ινά το πάρουν,
με προσταγήν βασιλικήν Λεόντος Σοφωτάτου
ουτος γαρ έκτισεν ναόν μέγαν εις τ' όνομα του,
έθεσεν δε το λείψανον μέσα στο ιερόν του,
και βρύει θαύματα πολλά εκεί εις τον ναόν του.
Κι εσείς, όπου τ' ακούετε, να' χετε την ευχήν του,
νά' χετε πάντα βοηθόν την θείαν δυναμίν του.
Και την λαμπράν Ανάστασιν όλοι ν' αξιωθώμεν,
τον παντοδύναμον Θεόν ίνα δοξολογώμεν.
Κι εμείς καλώς σας ηύραμεν και να πολυχρονάτε
τυριά πολλά να κάμνετε κι εμάς να μας διάτε.

The above is a very old traditional song from Cyprus which tells the story of Saint Larazus of Bethany and how he was resurrected by Christ after he was dead for four days. Following his resurrection he came to Larnaca in Cyprus, which was then known as Kitium, where upon he become the first Bishop of that city. This song was sung in Cyprus until about 40 years ago from house to house during the Saturday of Saint Lazarus. The photos are of the village of Bethany about 130 years ago. The village until then did not seem to have changed much from the days of Christ.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Τo ανωτέρω είναι ένα πολύ παλαιό παραδοσιακό τραγούδι από την Κύπρο που λέει την ιστορία του Αγίου Λαζάρου της Βηθανίας και πώς αναστήθηκε από τον Χριστό αφού ήταν νεκρός για τέσσερις ημέρες. Μετά από την ανάσταση του ήρθε στη Λάρνακα της Κύπρου που ήταν τότε γνωστή ως Κίτιον, όπου εκεί γίνεται ο πρώτος επίσκοπος αυτής της πόλης. Αυτό το τραγούδι τραγουδιόταν στην Κύπρο μέχρι περίπου και πριν 40 χρόνια από σπίτι σε σπίτι κατά τη διάρκεια του Σαββάτου του Αγίου Λαζάρου. Οι φωτογραφίες είναι του χωριού Βηθανεία περίπου πρίν 130 χρόνια. Το χωριό έως τότε δεν φαίνεται να είχε αλλάξει και πολύ από το καιρό του Χριστού.

Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2008

Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ 1821 ΚΑΙ Ο ΛΙΒΑΝΟΣ - CYPRUS DURING THE 1821 GREEK WAR OF INDEPENDENCE AND LEBANON

Το 1821 συνέβησαν στην Κύπρο αρκετές επαναστατικές κινήσεις, όλες όμως κατέληγαν σε σφαγές του ελληνικού πληθυσμού. Το 1821 με αφορμή την εμφάνιση του Κωνσταντίνου Κανάρη στις ακτές της Λαπήθου και οι φήμες για κρυφές συνεννοήσεις των Κυπρίων Φιλικών στέλνονται στην Κύπρο 4.000 Τούρκοι στρατιώτες και μπαίνει σε εφαρμογή ο αφοπλισμός και το τρομοκρατικό σχέδιο εναντίον των Χριστιανών κατοίκων. Συνελήφθησαν οι πρόκριτοι και κάποιοι εκτελέστηκαν. Στη συνέχεια συνελήφθησαν και δολοφονήθηκαν άγρια ο αρχιεπίσκοπος Κυπριανός και άλλοι ιεράρχες τις 9 Ιουλίου 1821. Το όργιο αίματος συνεχίστηκε με τον αποκεφαλισμό 486 προκρίτων και αρχιερέων και με σφαγές σε διάφορα μέρη του νησιού. Οι σφαγές εκείνες κράτησαν 30 μέρες! Πέρα από τις επαναστατικές προσπάθειες στην Κύπρο, οι Κύπριοι αγωνιστές μην ξεχνώντας ότι είναι Έλληνες έσπευσαν στην Ελλάδα να λάβουν μέρος στον Ιερό Αγώνα του έθνους. Μεταξύ των νεκρών στη μάχη των Αθηνών υπήρξαν 150 Κύπριοι. Επίσης από Κυπρίους οργανώθηκε ειδικό στρατιωτικό σώμα, με διοικητή τον Χατζηπέτρο, το οποίο πολέμησε σε αρκετές μάχες στον ελλαδικό χώρο. Πολλές θυσίες και βαρύς ο φόρος αίματος των Κυπρίων για την ελευθερία του Έθνους. Σε χίλιους υπολογίζονται οι Κύπριοι που πήραν μέρος στην Επανάσταση, αριθμός μεγάλος, αν λάβουμε υπ' όψιν ότι ο συνολικός Ελληνικός πληθυσμός της Κύπρου ήταν τότε μόλις 80.000 και ο ενεργός ανδρικός πληθυσμός περίπου 20.000. Στο Εθνικό και Ιστορικό Μουσείο της Ελλάδας φυλάσσεται ένα από τα ιερότερα εθνικά κειμήλια, η σημαία που κρατούσε ομάδα Κυπρίων αγωνιστών σε διάφορες μάχες της Επανάστασης. Μια μεγάλη λευκή σημαία με γαλάζιο σταυρό στην οποία αναγράφεται ανορθόγραφα: «Σημέα Εληνηκί πάτρης Κήπρου». Στο Μεσολόγγι, μνημείο των Κυπρίων θυμίζει τις θυσίες τους μαζί με τους ελεύθερους πολιορκημένους.Συγχρόνως, η Κύπρος αγωνιζόταν και για τη δική της χειραφέτηση και ενσωμάτωση στην ελληνική επικράτεια με όσα διπλωματικά και στρατιωτικά μέσα είχε στη διάθεσή της. Μια προσπάθεια από την Ελλάδα συνδυάστηκε με ένα σχέδιο για υποκίνηση εξέγερσης στο Λίβανο! Γι' αυτό μάλιστα, είχε σταλεί αποστολή στο Λίβανο για διερεύνηση των προθέσεων των Λιβανίων. Η αποστολή είχε επαφές και με τους Κυπρίους ιεράρχες που είχαν διαδεχτεί εκείνους που αντικατέστησαν όσους σφάχτηκαν κατά το 1821, δηλαδή τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό και τους επισκόπους Πάφου Πανάρετο, Κιτίου Λεόντιο και Κυρηνείας Χαράλαμπο. Η αποστολή, την οποία αποτελούσαν ο μητροπολίτης Ευδοκιάδος Γρηγόριος και ο Κύπριος Χαράλαμπος Μάλης, είχε εφοδιαστεί με γράμματα προς τους Κυπρίους ιεράρχες, από τους οποίους ζητούνταν η συνδρομή της Κυπριακής Εκκλησίας για την επιτυχία του κινήματος στο Λίβανο το οποίο, όπως αναφέρεται στα γράμματα, δεν θέλει συντελέσει ολίγον και εις την ευτυχή αποκατάστασιν της Κύπρου. Τελικά όμως η επιχείρηση στο Λίβανο δεν έγινε επίσημα αποδεκτή από την ελληνική κυβέρνηση. Διάφοροι οπλαρχηγοί όμως, και ιδίως ο Βάσος Μαυροβουνιώτης, ο Χατζημιχάλης Ταηλάνος και ο Νικόλαος Κριεζώτης, ανέλαβαν να υλοποιήσουν με δική τους πρωτοβουλία το εκστρατευτικό σχέδιο στο Λίβανο και στην Κύπρο. Ο Χαράλαμπος Μάλης και άλλοι Κύπριοι διαφώνησαν, γιατί δεν ευνοούσαν την ανάληψη ενός τέτοιου αγώνα χωρίς τη σύμφωνη γνώμη και υποστήριξη της κυβέρνησης. Άλλοι Κύπριοι, όπως ο Βικέντιος, υποστήριξαν την πρωτοβουλία των οπλαρχηγών. Η αποστολή πραγματοποιήθηκε (με 2.000 άνδρες και 14 πλοία) το Μάρτη του 1826. Όχι μόνο απέτυχε οικτρά, αλλά τόσο στο Λίβανο όσο και στην Κύπρο το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα διέπραξε ληστείες και λεηλασίες προτού επιστρέψει στην Ελλάδα. Η Κύπρος, βέβαια, δεν περιελήφθη ποτέ στο ελληνικό κράτος. Το όνειρο αυτό εγκλωβίστηκε σε πρακτικά προβλήματα, αλλά κυρίως σε συμφέροντα και διπλωματικούς δαιδάλους. Ωστόσο, οι Κύπριοι δεν έπαψαν να συντρέχουν στους απολυτρωτικούς αγώνες του ελληνισμού.

During the Greek war for independence against the Ottomans in 1821, many revolutionary movements took place in Cyprus as well, however they all led to the slaughter of the Greek population of the island. In 1821 on the occasion the appearance of Greek revolutionary leader Konstantinos Kanaris at the coast of Lapithos near Kyrenia and the rumours about secret agreements between the Greek Cypriots and the Greek revolutionary movement made the Ottoman administration on the island sent 4.000 Turkish soldiers in Cyprus. These soldiers started disarming and terrorizing the Christian residents. Important members of the Greek Cypriot community were arrested and some of them were executed. After that, they arrested and also murdered savagely the Archbishop of Cyprus, Kyprianos and other church hierarchs on the 9th of July 1821. The blood orgy was continued with the hanging of 486 notable men and church hierarchs and with slaughters in various parts of the island. These slaughters continued for 30 days! Besides the revolutionary efforts in Cyprus, the Cypriot fighters without forgetting that they are also Greek, hurried to Greece and took part in the struggle of the Greek nation. Among the dead of the battle of Athens there were also 150 Cypriots. Also a special military unit was organized by Cypriots with Major Hadjipetros as the leader, which fought in many battles in Greece. The sacrifices and heavy toll of blood given by the Cypriots for the freedom of the Greek Nation were many. The Cypriots who took part in the Greek revolution are estimated to have been one thousand men, a large number, if we take into consideration that the total Greek population of Cyprus was then only 80.000 and the active male population around 20.000. In the National and Historical Museum of Greece, one of the holiest national treasures is kept. It is the flag that the Cypriot fighters used to hold in various battles of the Revolution. It is a big white flag with a light blue cross on which it is written in misspelled letters: "Greek flag of the homeland Cyprus". In Mesologgi, a monument for the Cypriot dead fighters reminds us their sacrifice among with besieged local population which died fighting without giving their freedom up.At the same time, Cyprus also fought for its own emancipation and incorporation in the Greek State with the little diplomatic and military means it had in its disposal.One such attempt was an effort from Greece which was combined with a plan for the incitement of revolt in Lebanon which was also under the Ottomans!For this effort, a mission was send in Lebanon to investigate and find out the intentions of the Lebanese people. The mission had also contacts with Cypriot church hierarchs who had succeeded those who had been slaughtered in 1821, that is to say Archbishop Damaskinos and the bishops: Panaretos of Paphos, Leontios of Kitium and Charalambos of Kyrenia. The mission, which was made up by the Metropolite of Evdokiada Grigorios and the Cypriot Charalambos Malis, had been provided with letters for the Cypriot Church hierarchs, by which they asked the contribution of the Cypriot Church for the success of the movement in Lebanon which, as it is reported in the letters, will help much in the establishment of Cyprus to the Greek State. However at the end the enterprise in Lebanon did not become officially acceptable by the Greek government. Various war chieftains however, and especially Vasos Maurovouniotis, Hadjimichalis Tailanos and Nikolaos Kriezotis, undertook to materialize the plan in Lebanon and Cyprus on their own initiative. Charalambos Malis and other Cypriots disagreed, because they did not encourage the undertaking of such a battle without the confirm opinion and support of the Greek government. Other Cypriots, such as the Vikentios, supported the initiative of the war chieftains. The mission was materialized (with 2.000 men and 14 ships) on March 1826. Not only did it failed pitifully, but in both Lebanon and Cyprus the Greek army unit committed robberies and pillages before returning back to Greece. Certainly Cyprus was never included in the Greek State. This dream was enclaved in practical problems, but mainly in interests and diplomatic mazes. However, the Cypriots did not cease to aid in the battles for the freedom of Hellenism.

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2008

ΠΑΛΑΙΕΣ ΦΟΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΒΑΝΟ ΤΟΥ 1880 - OLD PHOTOS FROM LEBANON OF THE 1880'S

Πωλητής παγωτού στη Βυρηττό
Ice cream seller in Beirut

Δρόμος με καμήλες στο χωριό Νχούρ Ελ Σγέιρ
Street with camels in the village of Dhour El Shweir

Κορίτσι των Δρούζων από τα βουνά του Λιβάνου
Druze Girl from the Lebanese mountains

Λιβάνιοι τριών γενεών
Lebanese men of three generations

Δρόμος στη Σιδώνα
Street in Sidon

Χωρικές του Λιβάνου
Lebanese Village women

Καμίλ Μπέης Ασάντ: Αρχηγός φυλής από τα Βουνά του Λιβάνου
Camil Bay Assad: A tribal chief from the Lebanese mountains

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2008

Η ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΦΩΤΟΛΑΜΠΟΥΣΑΣ ΣΤΟ ΛΙΒΑΝΟ -THE GREEK ORTHODOX MONASTERY OF SAYDET EL NOURIEH IN LEBANON

Μια χειμερινή νύχτα πίσω στο έτος 300 μ.Χ. δύο ναυτικοί βρέθηκαν να μάχονται για τη ζωή τους μέσα σε μια πολύ θυελλώδη θάλασσα. Πάνω στην απελπισία τους, άρχισαν να προσεύχονται, και η Παναγία εμφανίστηκε μέσα από ένα φως και τους καθοδήγησε στη γαλήνια ακτή του ακρωτηρίου Θεοπρόσωπον κοντά στο σημερινό χωριό Χαμάντ στο βόρειο Λίβανο. Οι ευγνώμονες ναυτικοί χάραξαν μια σπηλιά στον απότομο βράχο και έκαναν ένα προσκύνημα που αφιέρωσαν στη Παναγία, και το ονόμασαν Σαϊντέντ Ελ Νουριέχ που στα ελληνικά σημαίνει η Κυρά Παναγιά η Φωτολάμπουσα. Η εικόνα που τοποθετήθηκε στη σπηλιά-προσκύνημα ήταν θαυματουργή επειδή ανάβλυζε με το φως μέσα στη νύχτα για να καθοδηγήσει τα καράβια που έχαναν τη πορεία τους. Με το καιρό το προσκύνημα Σαϊντέντ Ελ Νουριέχ έγινε πασίγνωστο σε όλο το Λίβανο και λατρεύεται για αιώνες τώρα από το λαό του Λιβάνου όλων θρησκειών. Τον 17 αιώνα, ένα Ελληνικό Ορθόδοξο μοναστήρι κατασκευάστηκε στην κορυφή του βουνού, πάνω από την αρχική σπηλιά- εκκλησία. Όμως το μοναστήρι δεν ολοκληρώθηκε μέχρι 1880. Σήμερα το μοναστήρι της Παναγίας της Φωτολάμπουσας λειτουργεί ως Ελληνορθόδοξη γυναικεία Μονή. Πίσω από το μοναστήρι μπορείτε να βρείτε μια τραχιά πέτρινη σκάλα που οδηγεί στη παλαιά σπηλιά-εκκλησία. Η Μονή της Παναγίας της Φωτολάμπουσας θεωρείται ένα σημαντικό προσκύνημα από ανθρώπους που ανήκουν σε όλες τις θρησκείες από το Λίβανο και τις γειτονικές χώρες.

One winter night back in the year 300 A.D. two sailors found themselves struggling for their life on a very stormy sea. In despair, they began praying, and the Virgin Mary appeared to them as a light and guided them gently to the shore of Cape Theoprosopon near the modern day village of Hamat in Northern Lebanon. The grateful sailors carved a cave in the cliff and made a shrine which they dedicated to the Virgin Mary, and called it Saydet El Nourieh which in English means Our Lady of Light. The icon placed in the shrine was miraculous because it glowed with light at night to attract wayward ships. With time Saydet El Nourieh became famous throughout Lebanon and has been venerated for centuries by Lebanese of all faiths. In the 17th Century, a Greek Orthodox monastery was build at the top of the mountain, over the original cave-carved church. However the Monastery was not completed until 1880. Today the monastery of Saydet El Nourieh factions as a Greek Orthodox women's monastery. Behind the Monastery you can find a rough stone staircase leading to the cave-shrine. Saydet Al-Nourieh is considered a major attraction for pilgrims and believers from all sects and religions from Lebanon and neighboring countries.

Σάββατο, 8 Μαρτίου 2008

ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΛΙΒΑΝΟ: ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ - GREEK ORTHODOX RELIGIOUS SITES IN LEBANON - THE MONASTERY OF PROPHET ELIAS

Το πανέμορφο χωριό Νχούρ Ελ Σγιρ (Dhour El Shweir) βρίσκεται 27 χλμ ανατολικά της Βηρυττού, της πρωτεύουσα του Λιβάνου. Το Νχούρ Ελ Σγιρ είναι στην καρδιά του Λιβάνου σε ύψος 1250 μέτρων επάνω από τη θάλασσα. Το χωριό βρίσκεται σε μια κεντρική κοιλάδα που περιβάλλεται σαν πέταλο από βουνά στα ανατολικά, νότο και τη δύση. Αυτά τα βουνά είναι καλυμένα από πυκνό δάσος από πεύκα, βαλανιδιές, και όπου μπορεί να βρεθεί νερό, ιτιές, κυπαρίσσια και λεύκες. Αυτά τα βουνά είναι πάντα πλούσια σε βλάστηση και είναι πράσινα χειμώνα, καλοκαίρι. Στο κέντρο του χωριού δίπλα από μια πηγή που αναβλύζει συνεχώς άφθονο κρύο γάργαρο νερό, στέκει μια πολύ παλαιά Ελληνορθόδοξη εκκλησία που είναι αφιερωμένη στη Παναγία την Ελευθερώτρια. Η εκκλησία είναι πιο γνωστή ως ο Ναός της Κυρά Παναγιάς ( Αλ Σαϊντέχ) και ανακαινίστηκε το 1799. Περίπου 1 χλμ από το χωριό ένα πολύ ασυνήθιστο μοναστήρι στέκεται πάνω σε ένα λόφο και είναι αφιερωμένο στον Προφήτη Ηλία. Αυτό που κάνει το Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία ασυνήθιστο είναι ότι έχει δύο μέρη, ένα Μαρωνίτικο και ένα Ελληνορθόδοξο. Στη μικρή παλαιά εκκλησία, που κτίστηκε το 1590, υπάρχει μια πολύ αρχαία πέτρα που χρησιμοποιείτο στα παλιά χρόνια για το βάπτισμα. Έχει επίσης ένα Ρουμάνικο εικονοστάσι του 18ού αιώνα. Ένα πέτρινο παρεκκλήσι του 8ού αιώνα ανακαλύφθηκε πρόσφατα κάτω από το μοναστήρι. Από τα μπαλκόνια του μοναστηριού μπορεί κάποιος να αγναντέψει τη Βηρυτό από μακρυά. Από την άλλη πλευρά, μπορείτε να δείτε τα χωριά Κεσρουάν, Σανίν, και τα βουνά με πεύκα. Το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία χρησιμοποιήται ως θερινή κατοικία από τον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη της Αντιοχείας. Αυτά είναι μόνο δύο από τα πολλά άγνωστα σε μας προσκυνήματα του Λιβάνου.

The very beautiful village of Dhour El Shweir is located about 27 km East of Beirut, the capital of Lebanon. Dhour El Shweir is located in the heart of Lebanon at an altitude of 1250 meters above sea-level. The village is found in a central valley surrounded by horse-shoe like hills on the East, South and West. These hills are densely covered with pines, oaks, and where water can be found, willows, cypress and poplar trees. These hills always look lush and green, summer and winter. At the center of the village next to a water spring which always flows cold water in abundance stands a very old Greek Orthodox Church dedicated to the Virgin Mary of Deliverance. It is commonly known as the church of Al Saydeh and it was renovated in 1799. About 1 kilometer from the village a most unusual monastery stands on top of a Hill. What makes Prophet (Mar) Elias Monastery unusual is that it has two parts, one Maronite and one Greek Orthodox. In the small old church, built in 1590, there is a very old stone used in the old days for baptism. It also has an 18th century Romanian altar screen. An 8th century stone chapel was recently discovered beneath the monastery. From the monastery’s balconies there is a scenic view of Beirut in the distance. On the other side, you can see Kesrouane, Sannine, and mountains with pine. Prophet Elias Monastery is used as the summer residence by the Greek Orthodox Patriarch of Antioch. These are just two of the many and unknown to us religious sites of Lebanon.

Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2008

Η ΑΓΙΑ ΕΛEΝΗ ΤΗΣ ΣΙΝΩΠΗΣ - SAINT HELEN OF SINOPI

Η Αγία Ελένη της Σινώπης μαρτύρησε τον 18ο αιώνα. Καταγόταν από την ωραία πόλη του Πόντου Σινώπη και ήταν κόρη της ευσεβούς οικογενείας Μπεκιάρη. Ήταν 15 ετών ωραιότατη στο σώμα, ή δε αγνότητα της έδινε ιδιαίτερη χάρη στο πρόσωπο της. Διακρινόταν για την υπακοή στους γονείς της και τη πίστη της στο Χριστό. Μια μέρα λοιπόν, ή μητέρα της την έστειλε ν' αγοράσει νήματα για το κέντημα από το κατάστημα του Κρύωνα. Στο δρόμο υπήρχε το σπίτι του Ουκούζογλου πασά, διοικητού της Σινώπης. Την ώρα πού περνούσε ή Ελένη ό πασάς την είδε απ' το παράθυρο. Ή ωραιότητα της τράβηξε τη προσοχή του και σκέφθηκε να πάρει τη παρθενία της. Διέταξε τότε και την έφεραν μπροστά του. Αφού έμαθε ποια ήταν, προσπάθησε πολλές φορές να τη βιάσει, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Διότι ένα αόρατο τείχος προστάτευε την Ελένη, πού συνεχώς προσευχόταν. Ο πασάς αντί να δει το θαύμα, σκλήρυνε περισσότερο ή ψυχή του και επειδή δεν μπορούσε να ικανοποιήσει τον σκοπό του, τη βασάνισε σκληρά και τελικά την αποκεφάλισε. Το Ιερό της λείψανο το έριξαν στη θάλασσα, αλλά με θαυματουργικό τρόπο βρέθηκε από Έλληνες ναυτικούς, πού το μετέφεραν στη Σινώπη. Ο Πρόεδρος της πόλης της Σινώπης Χρήστος Καρφόπουλος, κατά τη διάρκεια της περιόδου της εθνικής κάθαρσης που πραγματοποιήθηκε στη δεκαετία του 1920, πριν από το 1924, έφερε τη πολύτιμη κάρα της Αγίας Ελήνης στην Ελλάδα και την τοποθέτησε στο Ναό της Αγίας Μαρίνας στην 'Ανω Τούμπα Θεσσαλονίκης όπου βρίσκεται εκεί μέχρι σήμερα.

Η μνήμη της γιορτάζεται τη 1 Νοεμβρίου.


Saint Helen of Sinopi was the daughter of a pious family. The family name was Bekiari and they lived during the eighteenth century in the ancient city of Sinipi of Pontos. Her parents raised her to respect them and have a strong faith in Christ. She was fifteen years old when her mother sent her on an errand one day to buy some yarn for knitting from the store owned by Mr. Kriona. On her way to the store she passed by the house of the Turkish city administrator Pasha Oukouzoglou. He saw Helen through his window. Her beauty attracted his soul and he desired to despoil her virginity. The Pasha ordered his soldiers to bring her to him immediately. When he learned who she was, he attempted to rape her two or three times but he was hindered by an invisible power. An invisible wall protected the young girl. It was the wall of prayer. The Pasha did not become dismayed by this invisible force that kept him away from the girl. His heart became more hardened as time went on and he ordered that Helen be tortured and killed. His orders were carried out. Her body was put into a sack and was thrown into the ocean but in a miraculous way, it was found by Greek seamen who brought it back to Sinopi. The president of the city of Sinopi Chris Karfopoulos, during the time of the ethnic cleansing that took place in the 1920’s, before 1924, brought the precious Skull of Saint Helen with him to Greece and placed it in the Church of Saint Marina in Ano Toumba, Thessaloniki, Greece. It is kept there to this very day.

Her feast day is celebrated on November 1st.