ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Σάββατο, 19 Απριλίου 2008

H ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΤΕΧΝΗ - THE HOLY WEEK AS DEPICTED IN BYZANTINE ART

Ανάσταση (1300 )-Resurrection (1300)
Μανουήλ Πανσέληνος-Manuel Panselinos

Τα μόνα εναπομένοντα έργα τέχνης σε τοιχογραφίες του Μανουήλ Πανσέληνου (13ος αιώνας), βρίσκονται στην εκκλησία του Πρωτάτου (του 10ου αιώνα),Καρυές Αγίου Όρους.
------------------------------------------------------------------------------------------------
The sole surviving fresco paintings of Manuel Panselinos (13th century AD), one of the most celebrated Greek iconographers of the Byzantine era, are located in the Protaton Church (10th century AD) on Mount Athos, Greece.


Ο Λίθος-The Tomb

Θεοφάνης ο Κρης-Theophanis the Cretan
Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου στα Μετέωρα
Saint Nicolas Monastery at Meteora

Άγγελος προ του κενού μνημείου-Angel at the empty tomb

Εικόνα στο επιστύλιο εικοναστασίου από το Ναό της Παναγίας Θεοσκέπαστης, σήμερα στον Άγ. Ιωάννη τον Λαμπαδιστή (νάρθηκας) στον Καλαπαναγιώτη,Κύπρος
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Icon at the Iconostasis of the Church of the Virgin Mary Theoskepasti, today kept at the Monastery of Saint Ioannis Lampadistis, Κalopanayiotis Village, Cyprus

Ο Επιτάφιος Θρήνος-The Epitaphios
Εμμανουήλ Λομπρατος -Emmanuel Lombrados

Αποκαθήλωση-The Removal of Christ from the Cross


Ναός Αγίας Μαρίνας,Καλοπαναγιώτης, Κύρπρος, 14ού αιώνα
Church of Agia Marina, Kalopanagiotis Village, Cyprus,14th century


Η Σταύρωση-The Crucifixion


Η Σταύρωση-The Crucifixion


Ναός Παναγίας Χρυσαλινιώτισσας, Λευκωσία, Κύπρος, 14ού αιώνα
Church of Panagia Chrysaliniotissa, Nicosia,Cyprus,14th century


Ο Ελκόμενος-Way to the Cross

Μετέωρα, Ι. Μ. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, Νέο Καθολικό (1552)
Monastery of the Transfiguration of Christ at Meteora, New Church (1552)

 

Ο Ελκόμενος-Way to the Golgotha

Θεοφάνης ο Κρης-Theophanis the Cretan
Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου στα Μετέωρα
Saint Nicolas monastery at Meteora.

Ο Ελκόμενος-Way to the Cross

Θεοφάνης ο Κρης-Theophanis the Cretan
Ιερά Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους
Monastery of Stavronikitas at Mount Athos


Η Απόνιψη του Πιλάτου-Pilatus washing his hands

Θεοφάνης ο Κρης-Theophanis the Cretan

Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου στα Μετέωρα
Saint Nicolas Monastery at Meteora

Η Απόνιψη του Πιλάτου-Pilatus washing his hands

Θεοφάνης ο Κρης-Theophanis the Cretan

Ιερά Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους
Monastery of Stavronikitas at Mount Athos


Η Μαστίγωση-Torture

Θεοφάνης ο Κρης-Theophanis the Cretan
Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου στα Μετέωρα
Saint Nicolas monastery in Meteora

Ο Εμπαιγμός-The Mockery

Θεοφάνης ο Κρης-Theophanis the Cretan

Ιερά Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους
Monastery of Stavronikitas at Mount Athos

Η κρίση-The trial

Θεοφάνης ο Κρης-Theophanis the Cretan

Ιερά Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους
Monastery of Stavronikitas at Mount Athos

Η Προδοσία- The Betrayal

Θεοφάνης ο Κρης-Theophanis the Cretan

Ιερά Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους
Monastery of Stavronikitas at Mount Athos

Στον κήπο της Γεθσημανή-At the mount of Olives

Θεοφάνης ο Κρης-Theophanis the Cretan

Ιερά Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους
Monastery of Stavronikitas at Mount Athos

Νιπτήρ (1503)-Washing of the feet (1503)

Ιερά Μονή Αγίου Νεοφύτου , Κύπρος
Monastery of Saint Neophytos,Paphos, Cyprus

Ο Μυστικός Δείπνος-Last Supper

Θεοφάνης ο Κρης-Theophanis the Cretan

Ιερά Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους
Monastery of Stavronikitas at Mount Athos

Η Βαϊοφόρος-Palm Sunday

Θεοφάνης ο Κρης-Theophanis the Cretan
Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου στα Μετέωρα
Saint Nicolas Monastery at Meteora


------------------------------------------------------------------------------------------------

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2008

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ - SPIRITUAL ELDER PORPHYRIOS AND THE FREEDOM OF THE INDIVIDUAL

""Ελευθερία αληθινή θα βείς μόνο κοντά ή σε μεγάλους αγίους ή σε μεγάλους αμαρτολούς"

Είπεν Γέρων

Από το Βιβλίο του Μοναχού Μιχαήλ: Η Επικηρυγμένη Ορθοδοξία

ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΡΩΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟ

Εκείνο που έκανε μεγάλη εντύπωση σ΄αυτόν τον Γέροντα ήταν και η υπέροχη ελευθερία του. Κι όχι μόνο σ΄άυτόν αλλά και σ΄ άλλους όμοιους γεροντάδες. Η αγιότητα τους συνοδευόταν πάντοτε από μεγάλη ελευθερία. Και είναι παράδοξο όντως, ασκητές που ζούσαν τελείως απομονομένοι να έχουν αυτή την άνεση και την ελευθερία, ενώ γεροντάδες β΄ κατηγορίας που μέρα-νύκτα ασχολούνται με τον κόσμο και θα περίμενε κανείς μια άνεση στην αντιμετώπιση των προβλημάτων τησ καθημερινής ζωής, τους βλέπεις στριφνούς, ιδιότροπους, στενοκέφαλους και απροσάρμοστους.
Ένας δε απ΄αυτούς τους γεροντάδες τους όμορφους, όταν πήγα κι εξομολογήθηκα νεαρός ως 22 ετών, μου έκανε μια πολύ σημαντική παρατήρηση.
Πρόσεχε παιδί μου, που απευθύνεσαι πλέον διότι έχεις έμφυτη μια ελευθερία στο χαρακτήρα σου και θα πρέπει να ξέρεις ότι πραγματική ελευθερία στο χώρο της Εκλησίας, θα τη βρείς ή σε μεγάλους αγίους ή σε μεγάλους αμαρτολούς.
Πράγματι του είπα, στους αληθινούς αγίους βρίσκει κανείς πραγματική και μεγάλη ελευθερία, αλλά στους αμαρτωλούς, πως να την βρείς;
Εάν ο άνθρωπος αποδεχθεί το γεγονός κι ομολογήσει το χάλι του, τότε ο Θεός αυξάνει το βεληνεκές της ακτίνας του και την ένταση του φωτός του. Αλλά εάν όμως ο άνθρωπος κοροίδευει τον εαυτό του επικαλούμενος τον Θεό, όπερ, και συνήθως συμβαίνει, με το μισοσκόταδο που εμφανίζει ο Θεός, του δίνει την δυνατότητα να κρυφτεί μέσα σ΄αυτό και να τον απορρίψει. Διότι αυτό που του αποκάλυψε ο Θεός δεν συμφωνεί με την γνώμη που έκτισε ο ίδιος για τον εαυτό του. Και σε τέταια περίπτωση, πολύ δύσκολα ο άνθρωπος απορρίπτει την πλαστή του προσωπικότιτα. Κι ο Θεός λυπημένος μεν, αλλά σεβόμενος την ελευθερία του ανθρώπου, απομακρύνεται χωρίς να διαμαρτυρηθεί για την καταστρατήγηση της αλήθειας. Καλά, οι άγιοι μαθαίνουν απ΄τό Θεό την ελευθερία, οι αμαρτωλοί από που την μαθαίνουν; Από την αμαρτία; Όχι φυσικά. Η αμαρτία είναι δηλητήριο κι δηλητηριάζει την ομορφιά που συναντάει. Εκ των καρπών γινώσκομεν το δέτρον, και η ελεύθερη κι αξιοπρεπής προσωπικότιτα δεν είναι δυνατόν να είναι καρπός αμαρτίας. Από που λοιπόν η ελευθερία στους αμαρτωλούς; Από αμαρτωλές συνδιαλλαγές! Δηλαδή: Ένας ανήθικος Επίσκοπος μπορεί να αφήσει κάπιον έντιμο προσερχόμενο κληρικό να βρεί τον χώρο να αναπτύξει το έργο του Θεού, φτάνει ο κληρικός να μην επεμβένει στην προσωπική ζωή του Επισκόπου.Ένας καθαρός και δηλωμένος αμόλυντος Επίσκοπος μπορεί να είναι τόσο ανυπόφορος και πνιγηρός η και ασυνεννόητος, που στην ουσία καταπνίγει το έργο του Θεού. Τι συμφέρει τέλος πάντων την Εκκλησία; Να έχει καθαρούς Επισκόπους αλλά πνιγηρούς, ή ανήθικους που σου αφήνουν λίγη ελευθερία για να κάνεις αυτό που θεωρείς σωστο;
Η ηθική δεν είναι μόνο μια τερταγωνική σπιθαμή κάτω από τον οφαλό, αλλά κάτι πολύ περισσότερο, είναι η ακέραιη πνευματική προσωπικότητα.

"One will find real freedom next to great saints or next to great sinners"

ASaying by a Spiritual Elder



From the book by monk Michael: Banned Orthodoxy

ABOUT SPIRITUAL ELDER PORPHYRIOS

What made a great impression about this Spiritual Elder was his magnificent freedom. But not only him, but also other similar Spiritual Elders. Their holiness was always accompanied by great freedom. And it is paradoxical that these men who lived as ascetics, completely isolated from the world, to have this air and this freedom and second rate Spiritual Elders, who day and night are busy with people, lack. One would have expected a more open approach from them in the daily problems of life, instead we see them being moody, idiosyncratic, closed minded and unable to adjust to new things.
One of those first mentioned beautiful Spiritual Elders, made a very important comment to me when I was 22 years old and went to confess to him.
Be careful my child, where you look to find Spiritual fathers because you have an inborn freedom in your character, and you must know that real freedom within the realms of the Church can only be found either in great saints or in great sinners.
It is true, I told him, in true saints one finds real and great freedom, but how can one find it among the sinners?
How is it possible for ascetics who live in caves, learn to respect freedom so much and to face others with so much respect? One would have expected that the more someone isolates himself from the world, the more he would find it difficult to connect with other people. And the less he becomes in contact with human daily affairs,the more difficult it would be for him to face them. From where then,do these ascetics gain so much freedom which shocks people? They get this freedom from God. They also learn to be free, because God is free and liberal also. Seeing God acting with so much gentleness and sensitivity toward human individuality, they also learn to do the same.
If humans learn to accept the fact about their misdirection in life, then God extends his radiance and the vibrancy of his light. However, if humans deceive themselves, which is what most usually happens, with the half darkness which God reveals, He gives humans the possibility to hide in this darkness and denounce God. Because what God has revealed to man does not fit with the impression man has about himself. In such a situation, it is very difficult for humans to denounce their fake individuality. And God, feeling sad but respecting the freedom of the individual, departs without complaining about the falsification of truth.
O.K. Saints learn from God about freedom, where do sinners learn it from? From sin? Naturally no. Sin is a poison and everywhere it touches, it poisons the beauty which it comes in contact with. With know a tree by its fruits, and a free and dignified individuality is not possible to come from the fruits of sin.
From where then one finds freedom from sinners? From sinful conciliation! What is meant by this is the following: An unethical Bishop can let an honest new cleric to find the space to develop the work of God, as long as this cleric does not interfere in the private life of this Bishop. On the other hand, a clean and an immaculate Bishop, could be so unbearable and suffocating, or non communicative, that in essence he drowns the work of God. What is therefore within the interest of the Church? To have clean Bishops but suffocating, or unethical ones who leaves you some space of freedom, so you can do what you consider is right?
Ethics are not just a square foot below your navel, but something much more. It is the whole spiritual being of a person.

Κυριακή, 13 Απριλίου 2008

Ο ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΔΙΤΖΙΜΙΝ ΣΤΗ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΛΙΒΑΝΟ - THE TRADITIONAL STONE LIFTING COMPETITION IN CYPRUS AND LEBANON

Οι Κύπριοι και οι Χριστιανοί του Λιβάνου έχουν πολλά κοινά μεταξύ τους. Ένα από αυτά είναι και ο διαγωνισμός με το διτζίμιν. Και στις δύο χώρες το διτζίμιν ήταν μια μορφή επίδειξης της σωματικής δύναμης μεταξύ των αντρών, καθαρά ανταγωνιστικού χαρακτήρα. Στην Κύπρο, το διτζίμιν ήταν ένας αρκετά βαρύς ογκόλιθος από πέτρα ή βράχο, και πολλές φορές τμήμα αρχαίας μαρμάρινης κολόνας. Στον Λίβανο το διτζίμιν λέγεται μαχρατζιάν (μαχρατζιανέντ στο πληθυντικό) και ήταν πολλές φορές το μαρμάρινο γουδί (στην Κύπρο λέγεται κτίν) που χρησιμοποιούσαν στο σπίτι για να σπάζουν σιτάρι και άλλα που ονομάζεται κίμπε στον Λίβανο. Αυτό το γουδί ζύγιζε πάνω από 75 κιλά. Στην Κύπρο αυτό το μαρμάρινο γουδί είναι γνωστό ως τζιόνιν (από το κιόνιον = μάρμαρο). Στον Λίβανο, στα παλιά χρόνια το διτζίμιν ή μαχρατζιάν γινόταν και στους γάμους ενώ σήμερα γίνεται μόνο τη Δευτέρα του Πάσχα στα χωριά. Στην Κύπρο πιθανότατα παλιά να γινόταν και σε άλλες γιορτές, όμως πριν την πλήρη εξάλειψη του, γινόταν μόνο τη Δευτέρα του Πάσχα ακριβώς όπως γίνεται σήμερα στον Λίβανο. Το διτζίμιν το τοποθετούσαν δίπλα από την είσοδο της εκκλησίας. Την Δευτέρα της Ανάστασης διοργάνωναν διαγωνισμό στον οποίο συμμετείχαν τα παλικάρια, οι πλέον χειροδύναμοι άντρες του χωριού. Ο στόχος ήταν ποιος θα το σήκωνε πιο ψηλά. Στην Κύπρο αυτό το έθιμο έχει εκλείψει εδώ και πολλές δεκαετίες. Στον Λίβανο ακόμη κρατάει σε ορισμένα ορεινά χωριά από όπου είναι και οι φωτογραφίες.

Έμπα μέρα τζι έβκα μέρα
ήρτεν τζιαί μια γιοτρούλλα,
τζι εξέβηκεν τζιαί το μωρόν
έξω να δκιατζινήσει,
ηύρεν τζιαί τους Σαρατζηνούς,
διτζίμια τζι εσηκώνναν
άλλος σηκώννει πιθαμήν,
τζι άλλος σηκώννει πήχην,
τέλεια τους ο καλύτερος
στα στήθη του αθρώπου
ετάνησεν τζιαί το μωρόν,
με το μιτσίν δαχτύλιν
τζιαί πίσω του το πέταξεν,
τζι επήεν έναν μίλιν.

Το πιο πάνω κυπριακό τραγούδι που αναφέρετε στον διαγωνισμό με το διτζίμιν ανήκει στην ακριτική περίοδο. Όπως βλέπουμε, το διτζίμιν έχει μακρά παρουσία στην Κύπρο και πηθανότατα στα πολύ παλιά χρόνια η διοργάνωση διαγωνισμών με το διτζίμιν να γινόταν και σε άλλες γιορτές και όχι μόνο το Πάσχα.

The people of Cyprus and the people of Lebanon, especially the Christians, share much in common. One of these is the traditional stone competition. In both countries the stone competition was a form of muscle power by the men which was of a purely competitive nature. In Cyprus the stone used for lifting was called dijimin (plural dijimia) and it was a very heavy large stone and many times it was part of an ancient marble pillar. In Lebanon the stone competition is called mahrajan (Mahrajanet in plural) and many times the stone used was the marble mortar stone (in Cyprus it is called ktin) which was used in their home to pound meat and crack wheat among other uses. This marble mortar is called kibbeh in Lebanon and could weigh over 75 kilos. In Lebanon, many years ago this stone lifting competition or mahrajan took place also in traditional weddings but today it takes place only during Easter Monday in same villages. In Cyprus, it is possible that this competition occurred also in other festivals, however before the complete disappearance of this practise, the event took place only during Easter Monday, exactly the same way it is done today in Lebanon. The stone was put outside the entrance of the church. On Easter Monday, the men of the village used to organize a competition in which the brave and strong men participated. The goal was to see who could lift it higher. This custom has disappeared from Cyprus many decades ago, however in Lebanon it still holds on in some villages and this is from where these photos come from.

Days came and days went by
until a feast day arrived
and the young boy went
out to take a walk
and he found the Saracens
lifting stones (ditzimia)
some-one was lifting a foot,
and some-one else a yard
the very best of them
was lifting up until his chest
and the young boy helped
with his small finger
and throw the stone back over him
and it went one mile away.

The above Cypriot song belongs to the Akritic period (9-10 centuries) and it refers to the stone lifting competition (ditjimia). As we can see, this competition of stone lifting has a very long presence in Cyprus and it is very possible that in the very old days the competition took place not only during Easter but also during other festivals as well.

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2008

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΒΕΔΟΥΪΝΟΙ - SPIRITUAL ELDER PAISIOS AND THE BEDOUINS

''Μόνο τρία είδη υπάρξεως βρίσκουν διασκέδαση στην έρημο:οι βεδουΐνοι, οι μοναχοί κι ο Θεός. Για τους υπόλοιπους ανθρώπους είναι καμίνι.''

Γέρων Παΐσιος

Από το βιβλίο του Μοναχού Μιχαήλ: Βεδουΐνοι, οι αγνοημένοι άρχοντες της ερήμου

Ο Βεδουΐνος είχε ανακαλύψει και καλλιεργούσε μια ομορφιά-Το φαινόμενο αυτό της ομορφιάς απαντούσε σε μια βαθύτερη λαχτάρα κι αναζήτηση της καρδιάς του. Την κατάσταση αυτή που είναι ένα εξελιγμένο πνευματικό φαινόμενο, οι ασκητικοί συγγραφείς την ονομάζουν "θεωρία της φύσεως" ή "οι λόγοι των όντων'' και καλλιεργείται κατ' εξοχήν στην έρημο ή κάτω από προϋποθέσεις ερημικής ζωής. Το κάθε τι που δημιουργήθηκε στο σύμπαν έχει έναν ειδικό λόγο που έγινε έτσι. Και μπορεί να συνεχίσει την ύπαρξη του,μόνο κάτω απ' αυτές τις προϋποθέσεις που υπάρχει. Όταν το Άγιο Πνεύμα αποκαλύπτει τα μυστικά της δημιουργίας στο νου του ανθρώπου, αυτός εκπλήσσεται. Και ο χρόνος περνάει χωρίς να το καταλάβει δημιουργώντας μέσα του έκπληξη κι ομορφιά.
Εδώ φαίνεται να τίθεται ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: Εφ' όσον η θεωρία των όντων είναι μια υψηλή κατάσταση και κάθε πνευματικό γεγονός στη ζωή μας είναι δώρο του Αγίου Πνεύματος, πώς ο βεδουΐνος αυτός που ανήκει σε μια άλλη θρησκεία, έφθασε σε αυτά τα μέτρα; Δηλαδή, αυτό θα το λέγαμε πιο καθαρά κάπως αλλιώς "το Άγιον Πνεύμα λειτουργεί και εκτός Εκκλησίας, ακόμη και σε αλλόδοξους; ''Βεβαίως και λειτουργεί. Και την εξήγηση την έδωσε η πολύ εύστοχη απάντηση ενός Γέροντα, σε παρόμοια υπόθεση.
"Να ξέρετε" μας είπε, "ότι η βεβαιότης της σωτηρίας βρίσκεται μόνο μέσα στην Εκκλησία. Το ενδεχόμενο όμως της σωτηρίας δεν το αποκλείουμε από κανέναν. Το τι θα κάνει το 'Αγιον Πνεύμα με τους ανθρώπους που ανήκουν σε άλλη θρησκεία είναι δική του υπόθεση".
Το Θέμα αυτό το έθιξα και στον Γέροντα Παΐσιο, όταν πηγαίναμε σ' ένα ασκητήριο μέσα στην έρημο.Μακριά, πίσω από κάποια βουνά, είδαμε σκηνές Βεδουΐνων. Τις έδειξα στον Γέροντα και τον ρώτησα.
"Η άσκηση αυτή των Βεδουΐνων, η λιτοδίαιτη ζωή τους κι η αγάπη τους για την ελευθερία έχει αξία μπροστά στον Θεό;''
''Έχει" μου απάντησε αυτός.
''Κι αυτό" ξαναρώτησα, "ο Θεός το εκλαμβάνει σαν αρετή ή είναι φυσικό επακόλουθο της ζωής τους;''
"Έχεις την εντύπωση ότι αυτοί το πετυχαίνουν χωρίς αγώνα; Την ολιγαρκεία τους την αποκτούν με προσπάθεια και περιορισμό στα θελήματα τους. Κι αυτό τους κάνει όμορφους και φυσικούς".
"Δηλαδή", του πέταξα την κουβέντα, "μιλάμε και για σωτηρία των Βεδουΐνων;''
Ο Γέροντας κτύπησε νευρικά το μπαστούνι του κάτω.
"Προχωράς πάντοτε ένα βήμα περισσότερο απ' όσο θέλω. Ξέρεις πόσο μπερδεμένα και πόσο διαφορετικά καταντούν τα λόγια που λέω; Είναι απίστευτο το τι ακούω. Ένα αστείο να πω, ακούω μια ολόκληρη ιστορία για κάποια 'προφητεία΄που είπα.
"Όχι", τον διαβεβαίωσα, "Εγώ θα το μεταφέρω όπως μου το πείτε. Θα έχουμε και Βεδουΐνους στη παράδεισο;"
Αυτός κούνησε το καφάλι του καταφατικά.
"Ναι, θα έχουμε και Βεδουΐνους στη παράδεισο", απεφάνθη σοβαρά. "Το ότι δεν εκμεταλλεύονται ευκαιρίες στην ζωή τους για να εγκαταλείψουν την έρημο και να ζήσουν κάπου πιο άνετα, το εκτιμάει πολύ αυτό ο Θεός".
"Πάντως", είπα στον Γέροντα, "είναι τόσο ειρηνικοί και ήπιοι, που τους πάει πολύ η παράδεισος."
"Ναι", συμφώνησε κι αυτός, "έτσι είναι".


ΓΝΩΝΙΚΑ ΤΩΝ ΒΕΔΟΥΪΝΩΝ

Η μαϊμου στα μάτια της μάνας της φαίνεται γαζέλα.

Αν θέλεις λύσεις πολλές, πάρε έναν τεμπέλη.

Γίνε σαν τη χουρμαδιά που όταν την πετροβολάνε, ανταποδίδει με τους γλυκύτερους καρπούς της.

Η πολλή επανάληψη μαθαίνει και τον γαΐδαρο.

Αν θέλεις πάντοτε να κερδίζεις, να τρέχεις μόνος σου.

Κάλλιο ένα πουλί στο χέρι, παρά δέκα στο κλαδί.

Αν είχε υπομονή ο δολοφόνος, θα πέθαινε μόνος του ο σκοτωμένος.

"Only three types of beings find amusement in the desert: Bedouins, monks and God. For the rest of humanity, the desert is a burning furnace".

Spiritual Elder, Paisios

From the book by monk Michael: Bedouins, the overlooked nobles of the desert

The Bedouins had discovered and cultivated a beauty- this phenomenon of beauty is found with in a deeper desire and search of their heart. This situation which is an evolved intellectual phenomenon, is named by ascetics as "the theory of nature" or ''the reason of beings'' and is cultivated mainly in the desert or under conditions of hermit life. Everything that was created in the cosmos has a special reason that it has been created this way. And can continue its existence, only under these conditions which exist. When the Holy Spirit reveals the secrets of creation in the minds of people, they become astonished. And time passes without them realizing it, and creating inside them surprise and beauty.
Here it appears that a very serious problem is put into question: Since the theory of beings is a high leveled spiritual situation and each intellectual event in our life is a gift from the Holy Spirit, how come the Bedouins who belong to another religion, have reached such a high spiritual level? In other words, what we want to say differently is, does the Holy Spirit function also outside the Church, even among people who are not Christians; Of course and it functions. And the explanation was given in a very well answered manner by a Spiritual Elder, about a similar affair. ''You must know"he said to us, "that assurance of salvation is found only within the Church. However, we cannot exclude the potential of salvation from anybody. What the Holy Spirit will do with the people who belong to another religion is its own affair."
I brought up this Subject also to the Spiritual Elder Paisios, when we were going to a hermitage in the desert. Far away, behind some mountains, we saw Bedouin camps. I showed them to the Elder and asked him.
"This hermit life of the Bedouins, their humble existence and their love for freedom has value in the eyes of God?''
''It has" he answered me.
''And does God'', I asked again, "consider this as virtue or is it a natural consequence of their life?''
"Do you have the impression that these people achieve this virtue without putting much effort in it? They acquire their ability to live with very little material possessions by putting a great effort and restrictions upon their will. And this makes them beautiful and natural.''
"That is to say", I added to the conversation, "we speak also for the salvation of the Bedouins?''
The Spiritual Elder knocked down his walking stick nervously.
"You are always proceeding a step farther than from what I want. Do you know how different and how tangled my words always become? It is incredible what I hear about what I say. I say a joke, and I hear a whole story about a 'prophecy' which I have said. "
''No", I ensured him, "I will pass your words down your words the way you have told them to me. Will we have Bedouins in Paradise?"
He shook his head affirmatively.
"Yes, we will also have Bedouins in Paradise", he pronounced in a serious manner. The fact that they do not take advantage of opportunities in life in order to abandon the desert and live somewhere more comfortably, is appreciated very much by God.''
''The fact is", I said to the Spiritual Elder, "they are so very peaceful and kind, that Paradise suits them very much.''
"Yes'', he also agreed, "this is so".

BEDOUIN PROVERBS
In the eyes of his/her mother, the monkey looks like a gazelle.
If you want many solutions to a problem, take along some-one who is idle.
Become like the palm tree which upon being hit by stones, it reacts back by giving its sweetest fruits.
Too much repetition is also learned by a donkey.
If you want to always win,you must run alone.
It is better to have one bird in your hand, than have ten on a tree branch.
If the murderer had patience, the murdered man would have died by himself.

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2008

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΙΩΡΔΑΝΙΑ - SAINT GEORGE AND HIS CHURCHES IN JORDAN

Στη Μέση Ανατολή, οι οκτώ στις δέκα εκκλησίες είναι αφιερωμένες στον Άγιο Γεώργιο.Όταν στην Ιωρδανία ρωτήθηκε από τους Ιωρδανούς γιατί προτιμούν τόσο πολύ τον Άη Γιώργη αφού κτίζοντας εκκλησίες και τιμώντας μόνον αυτόν, στο τέλος θα μπερδευόντουσαν, εφόσον όλοι θα είχαν τον ίδιο άγιο. Οι Ιωρδανοί απάντησαν ότι, το ότι υπάρχουν τόσες πολλές εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου δεν οφειλόταν σ΄αυτούς αλλά στον άγιο τον ίδιο. Όταν τον 7 αιώνα έγινε η αραβική κατάκτηση, οι Άραβες κατέστρεψαν και τις εκκλησίες. Απ΄όλους τους αγίους, μόνο ο Άη Γιώργης εμφανιζόταν καβάλα στο άλογο του και κυνηγούσε τους καταστροφείς, σώζοντας τις εκκλησίες του. Κι όταν το είδαν αυτό οι Χριστιανοί κτίζοντας μια εκκλησία, την αφιέρωναν στον Άγιο Γεώργιο για να είναι σίγουροι ότι δεν θα χαλαστή. Ο δε άγιος πιστεύεται ότι συνεχίζει να εμφανίζεται και να προστατεύει τις εκκλησίες του στη Ιωρδανία μέχρι σήμερα.

In the Middle East, eight out of ten churches are dedicated to Saint George. When in Jordan it was asked from the Jordanians why they prefer so much Saint George and that by building churches and honouring only him, at the end they would be confused, because they all would end up having the same Saint. The Jordanians answered that, the fact that so many churches belong to Saint George was not owed to them but to the Saint himself. When in the 7th century the Arab conquest over took Jordan, the Arabs destroyed also the churches. Of all the Saints, only Saint George appeared on his horse and chased the destroyers away, and saved his churches. And after the Christians saw this, when building a church, they dedicated it to Saint George in order to make sure that it would not be destroyed after. It is believed by the Jordanians that Saint George comes and protects his churches to this day.

Κυριακή, 6 Απριλίου 2008

ΡΙΤΑ: ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΝΤΑΡΟΥΙΣ - RITA : A POEM BY MAHMOUD DARWISH

ΡΙΤΑ

Ανάμεσα στη Ρίτα και τα μάτια μου υπάρχει ένα όπλο
και αυτός που ξέρει τη Ρίτα
γονατίζει και προσεύχεται
σε ένα θεό μέσα στα κεχριμπαρένια μάτια

Και φίλησα τη Ρίτα όταν ήταν μικρή
και θυμούμαι πως κρεμάστηκε πάνω μου
και η όμορφη μικρή γέμησε την αγγαλιά μου
και θυμούμαι τη Ρίτα όπως
όταν θυμάται το σπουργίτι τη φωλιά του
Aχ Ρίτα
ανάμεσα μας είναι εκατομμύρια σπουργίτια και μια εικόνα
και πολλές ημερομηνίες
το όπλο την πυροβόλησε

Το όνομα της Ρίτας ήταν μια γιορτή στο στόμα μου
Το σώμα της Ρίτας ήταν ένα γαμήλιο γλέντι στο αίμα μου
και χάθηκα για δύο χρόνια με τη Ρίτα
και κοιμήθηκε μέσα στην αγγαλία μου για δύο χρόνια
και υποσχεθήκαμε ο ένας στον άλλο πάνω στο πιο όμορφο καντήλι
και καϊκαμε και καϊκαμε και καϊκαμε και καϊκαμε
μέσα στο κρασί δύο χειλιών
και γεννηθήκαμε πάλι

Aχ Ρίτα αχ Ρίτα
τι έστρεψε τα μάτια μου μακρυά από τα δικά σου
εκτός από δύο μυστικά και κεχριμπαρένια μάτια
πριν από αυτό το πυροβόλο όπλο

Μια φορά κι έναν καιρό ω σιωπή της νύκτας
το φεγγάρι μου έδιωξε μακρυά μέσα στο πρωί
τα κεχριμπαρένια μάτια
και η πόλη σκούπισε μακριά όλους τους τραγουδιστές και τη Ρίτα

Ανάμεσα στη Ρίτα και τα μάτια μου υπάρχει ένα πυροβόλο όπλο.


Ποίημα του Μαχμούντ Ντάρουις - Mετάφραση NOCTOC


RITA

Between Rita and my eyes there is a gun
And the one who knows Rita
Bows and prays
To a god in the amber eyes

And I kissed Rita when she was small
And I recall how she clung to me
And the pretty little one immersed my forearm
And I recall Rita like when
The sparrow recalls its puddle
Ah Rita
Between us are a million sparrows and a picture
And many dates
The gun fired at her

Rita's name was a celebration in my mouth
Rita's body was a wedding in my blood
And I was lost for two years with Rita
And she slept upon my forearm for two years
And we promised to each other on the most beautiful cup
And we burned and we burned and we burned and we burned
In the wine of two lips
And we were born again

Ah Rita ah Rita
What turned my eyes away from yours
Except two secrets and amber eyes
Before this gun

Once upon a time oh silence of the evening
My moon fled far off into the morning
The amber eyes
And the city swept away all the singers and Rita

Between Rita and my eyes is a gun.

Poem by Mahmoud Drawish


ريتا


بين ريتا و عيوني بندقية
و الذي يعرف ريتا
ينحني و يصلي
لإله في العيون العسلية


و أنا قبلت ريتا عندما كانت صغيرة
و أنا أذكر كيف التصقت بي
و غطت ساعدي أجمل ضفيرة
و انا أذكر ريتا مثلما
يذكر عصفور غديرها
أه ريتا
بيننا مليون عصفور و صورة
و مواعيد كثيرة
أطلقت نار عليها بندقية


بين ريتا و عيوني بندقية
و الذي يعرف ريتا
ينحني و يغني
لإله في العيون العسلية


اسم ريتا كان عيدا في فمي
جسم ريتا كان عرس في دمي
و أنا ضعت بريتا سنتين
و هي نامت فوق زندي سنتين
وتعاهدنا على أجمل كأس
و احترقنا و احترقنا و احترقنا و احترقنا
في نبيذ الشفتين
وولدنا مرتين
أأأأأأأأأأأأأأأأأأأه ريتا أأأأأأأأأه ريتا
أي شيء رد عن عينيك عيني
سوى إخفائتين و غيوم عسلية
قبل هذي البندقية


كان يا ما كان يا صمت العشية
قمري هاجر في الصبح بعيدا
في العيون العسلية
و المدينة كنست كل المغنين و ريتا


بين ريتا و عيوني بندقية بندقية أأأأأأأأأأأأأه بندقية

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2008

Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΚΟΙΜΩΜΕΝΩΝ - THE LEGEND OF THE SEVEN SLEEPERS

Στην Έφεσο της Μικράς Ασίας, Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί κυρίως, πραγματοποιούν ετήσιο προσκύνημα στο Ιερό Παρεκκλήσι των Επτά Κοιμωμένων. Οι Επτά Κοιμωμένοι θεωρούνται περισσότερο ένας ευσεβής θρύλος παρά μια πραγματικότητα, αλλά παρόλα αυτά η μνήμη τους γιορτάζεται στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία στις 4 Αυγούστου, ενώ στη Δυτική στις 27 Ιουλίου. Η μνήμη τους τιμάται και στο Ισλάμ, μιας και το Κοράνιο τους αφιερώνει τη σούρα 18 (το Σπήλαιο).
Αυτοί οι Επτά ήσαν νέοι Χριστιανοί που, κατά την περίοδο των διωγμών, είχαν καταφύγει σε ένα σπήλαιο και κατά αυτοκρατορική διαταγή, η είσοδος του σπηλαίου κτίστηκε για να πεθάνουν μέσα εκεί οι επτά νέοι. Τότε ως εκ θαύματος, εκείνοι έπεσαν σε βαθύ ύπνο που κράτησε 200 (άλλες φορές 300) χρόνια, και ξύπνησαν όταν σε μεταγενέστερη εποχή κάποιος βοσκός βρήκε και αποσφράγισε το σπήλαιον. Ο θρύλος αυτός υπήρξε πολύ διαδεδομένος, μάλιστα και δια χειρογράφων, μεταξύ τόσο του Ανατολικού όσο και του Δυτικού Χριστιανικού κόσμου, ακόμη και μεταξύ των Μουσουλμάνων όπου σε πολλές Αραβικές χώρες τιμούντε και λατρεύονται κυρίως σε σπήλαια. Η αρχαιότερη γραπτή αναφορά σ' αυτόν τον θρύλο είναι σε Ασσυριακό κείμενο του 6 αιώνα. Αν και ο πιο γνωστός θρύλος τοποθετεί την ιστορία των Επτά Κοιμωμένων στην Έφεσο, είναι όμως πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι απαντάται και στην Κύπρο, που ήταν πολύ διαδεδομένος από το δεύτερο μισό του 15ού αιώνα. Όπως θα δούμε στη συνέχεια πιο κάτω, πολλοί επισκέπτες αναφέρουν το σπήλαιο των Επτά Κοιμωμένων στην Κάτω Πάφο. Εκτός από την Κύπρο, ο θρύλος απαντάται και σε άλλες χώρες όπως στην Ιορδανία και την Τυνησία.

At the city of Ephesus in Asia Minor (now Turkey), Muslims and mainly Christians, pay homage at the annual feast of the Holy Chapel of the Seven Sleepers. The Seven Sleepers are considered more of a conscious legend rather than reality, but nevertheless their memory is celebrated in the Eastern Orthodox Church on the 4th of August, while in Western Christianity on July 27. Their memory is also honoured in Islam, since the Quran dedicates to them Surah 18 (The Cave). These Seven young men were new Christians who, at the period of the persecutions, had resorted to a cave where upon the orders of the Emperor, the entry of the cave was sealed in order for them to die in there. Then as of a miracle, those seven young men fell in deep sleep that lasted for 200 (at other times 300) years, and woke up when at later period a shepherd found and opened up the cave. This legend was very widespread, in deed even in manuscripts, among both the Eastern and the Western Christian World, but even among the Muslim World where in many Arabic countries the Seven Sleepers are honoured and worshiped mainly in caves. The most ancient written report about this legends is found in an Assyrian text of the 6th century. Even if the most known version of this legend takes place in Ephesus, it is also very interesting that it is found in Cyprus, and was very widespread from the second half the 15th century. Αs we will read in our continuation below, many visitors to Cyprus report about a cave of the Seven Sleepers situated in Kato Paphos. Apart from Cyprus, the legend is also found in other countries such as in Jordan and Tunisia.

Σύμφωνα με τον θρύλο, στην 'Εφεσο πριν την αποδοχή του Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας, επτά νεαροί: Αντωνίνος, Διονυσίος, Εξακουστιδιανός, Ιαμβλίχος, Κωνσταντίνος, Μαξιμιλιανός καi Μαρτινιανός, ξέφυγαν από τους παγανιστές στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου (249-251) όταν ξέσπασαν απηνείς διωγμοί κατά των Χριστιανών. Οι επτά παίδες μοίρασαν την περιουσία τους στους πτωχούς, εγκατέλειψαν την πόλη και κρύφτηκαν σε μία σπηλιά μέχρι να τελειώσει ο διωγμός. Έτσι δεν θα αναγκάζονταν να αρνηθούν την πίστη τους. Όταν όμως αντιλήφθηκαν ότι οι διώκτες τους πλησίαζαν στο καταφύγιό τους, προσευχήθηκαν στο Θεό κατά την διάρκεια της νύχτας να πεθάνουν για να μην πέσουν στα χέρια των διωκτών τους. Ο Θεός εισάκουσε τη δέηση τους και το πρωί κοιμήθηκαν χωρίς να ξυπνήσουν. Αυτό έγινε το 250 μ.X. Ο βασιλιάς ανακάλυψε την κρυψώνα τους και διέταξε να φραγεί με μία μεγάλη πέτρα η είσοδος της σπηλιάς.
Μετά από 200 χρόνια (447 μ.X.), επί Θεοδοσίου του Μικρού, (408-450), ξύπνησαν από τον βαθύ αυτόν ύπνο, και αισθάνθηκαν να πεινούν και ένας από αυτούς βγήκε, αφού εν τω μεταξύ είχε αποφραγεί το στόμιο του σπηλαίου από ένα βοσκό, και κατέβηκε στην Έφεσο να ψωνίσει τρόφιμα. Τότε έγινε κάτι το ασυνήθιστο. Τον περικύκλωσαν πολλοί από τους κατοίκους της πόλεως και ζητούσαν να μάθουν που βρήκε αυτόν τον θησαυρό. Γιατί από τα χρήματα που κρατούσε, νόμισαν ότι βρήκε θησαυρό από αρχαία νομίσματα και τον έσυραν στις Αρχές για ανάκριση. Τελικά, μετά την ανάκριση και τις έρευνες έγινε γνωστόν το συγκλονιστικό αυτό γεγονός και έτρεξαν όλοι στο σπήλαιο, γεμάτοι δέος και θαυμασμό, για να τους δουν όλους από κοντά. Και ενώ συνομιλούσαν, οι επτά Παίδες είπαν ότι νυστάζουν και θέλουν να κοιμηθούν. Και πράγματι έγειραν το κεφάλι και κοιμήθηκαν μέχρι την ημέρα της κοινής Αναστάσεως.
Όταν οι Επτά νέοι πέθαναν (για δεύτερη φορά), μετά από μια εντυπωσιακή κηδεία, θάφτηκαν στη σπηλιά στην οποία μια εκκλησία κτίστηκε αργότερα. Οι ανασκαφές που έγιναν εδώ κατά τη διάρκεια του 1927-28 έφεραν στο φως την εκκλησία και αρκετούς τάφους που χρονολογήθηκαν στον 5 και 6 αιώνα. Επιγραφές αφιερωμένες στους Επτά Κοιμωμένους βρέθηκαν στους τοίχους της εκκλησίας και στους τάφους.

According to legend Seven noble youths of Ephesos, named Constantine, Maximillian, Jamblichos, Martinian, Dionysios, Exakostodianos, and Antoninos took refuge from the persecution of the emperor Decius in a cave in 250 AD.
They gave their property to the poor, took a few coins only with them and went into a cave on Mount Anchilos to pray and prepare for death. Decius came back after a journey and inquired after these seven men. They heard of his return and then, as they said their last prayer in the cave before giving themselves up, fell asleep. The emperor told his soldiers to find them, and when found asleep in the cave he ordered it to be closed up with huge stones and sealed; thus they were buried alive. But a Christian came and wrote on the outside the names of the martyrs and their story. Years passed, the empire became Christian, and Theodosius the Younger (408-450), reigned. A rich landowner named Adolios had the Sleepers' cave opened, to use it as a cattle-stall. Then they awake, thinking they have slept only one night, and send one of their number to the city to buy food, that they may eat before they give themselves up. The young man comes into Ephesus and is amazed to see crosses over churches, and the people cannot understand whence he got his money coined by Decius. The bishop was summoned to interview the sleepers; they told him their miracle story, and returned to the cave to sleep until Judgment Day.
When these young men died (for the second time), following an impressive funeral, they were buried in the cave on which a church was built later. The excavations carried on here during 1927-28 brought to light a church and several hundred graves which were dated to the 5th and 6th centuries. Inscriptions dedicated to the Seven Sleepers were found on the walls of the church and in the graves.

Η Ισλαμική εκδοχή του θρύλου των Επτά Κοιμωνένων αναγράφεται στη σούρα (κεφάλαιο) Al- Kahf 18, (η σπηλιά), του Κορανίου. Κατά τον καιρό του προφήτη Μοχάμεντ, οι Εβραίοι που ζούσαν στη πόλη Μεδίνα τον προκάλεσαν για να τους πει την ιστορία των Επτά Κοιμωμένων που γνώριζαν ότι κανένας από τους Άραβες δεν ήξερε για το. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Θεός έστειλε έπειτα τον Αρχάγγελο Γαβριήλ για να του αποκαλύψει την ιστορία μέσω της σούρας Al- Kahf. Μετά που την άκουσαν, οι Εβραίοι επιβεβαίωσαν τον Μοχάμεντ, ότι είπε την ίδια ιστορία που ήξεραν. Το Κοράνιο δηλώνει ότι η χρονική περίοδος που οι Επτά Κοιμωμένοι πέρασαν στη σπηλιά ήταν 300 χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων το ημερολόγιο των ανθρώπων άλλαξε από ηλιακό σε σεληνιακό και, κατά συνέπεια, η περίοδος του ύπνου τους έχει αυξηθεί σε 309 (σεληνιακά) έτη. Όταν ξύπνησαν, δεν είχαν καμία ιδέα ότι κοιμήθηκαν για αιώνες και νόμιζαν ότι κοιμήθηκαν μόνο για μερικές ώρες. Όταν έστειλαν ένα από αυτούς για να αγοράσουν τρόφιμα, τα νομίσματα που χρησιμοποίησε για να αγοράσει τα τρόφιμα ήταν εκτός κυκλοφορίας και επέστησαν την προσοχή των ανθρώπων της πόλης. Αφού η ιστορία τους έγινε ευρέως γνωστή, οι Επτά Κοιμωμένοι πέθαναν. Το Κοράνιο αναφέρει επίσης ένα σκυλί με το όνομα Κρατίμ μαζί με τους Επτά Κοιμωμένους, στο 18ο στίχο του 18ου κεφαλαίου, της σούρας Al Kahf. Αυτό το σκυλί έγινε ένας μεγάλος προφήτης και φιλόσοφος όταν ξύπνησε. Στις Ισλαμικές χώρες η λατρεία των Επτά Κοιμωνένων εντοπίζεται συχνά στις σπηλιές, μερικές φορές στα νεκροταφεία, και ακόμη και στα μουσουλμανικά τεμένη, από την Τουρκία (Ammuriyag Hadj Hamza: υπόγεια σπηλιά μιας αρχαίας ελληνικής Μονής, και τη σπηλιά της Ταρσούς), Συρία (Δαμασκός: το μουσουλμανικό τέμενος Ahl Al- kahf, με την επτά qibla γραφή), Αίγυπτος (Κάϊρο: σπηλιά του Maghwari στο Moqattam) μέχρι το άλλο άκρο της βόρειας Αφρικής όπου αυτοί οι τόποι λατρείας είναι ιδιαίτερα πολυάριθμοι. Κατά ακρίβεια, ηΤυνησία τους τιμά στο Όρος Gorra (σπηλιά), στο Mides (koubba), EL Oudiane (koubba), και Tozeur (σπηλιά). Η Αλγερία στην Cap Matifou (σπηλιά), στη Foum EL toub (σπηλιά και μεγαλιθικός τάφος). Guidjel-Ikjân (στυλοβάτες στο νεκροταφείο), N'gaous (τάφοι) και στο Μαρόκο στη Sefrou (σπηλιά). Δεν είναι μόνο στην Μουσουλμανική Ισπανία (δωμάτια των κοιμωμένων στην Gandia de Valencia, σπηλιά στην Loja de Grenada), που λαρτεύτηκαν, αλλά και και στην άλλη άκρη του Μουσουλμανικού Κόσμου, το Αφγανιστάν (Meymar: τέμενος και Upiyan: τάφος), και στο Κινεζικό Τουρκεστάν (Toyoq: σπηλιά και τέμενος).

ΙΟΡΔΑΝΙΑ

Στο νοτιοανατολικό σημείο της Ιορδανίας, στο Wihdat, βρίσκεται κρυμμένη στο φτωχικό προάστιο Abu Alanda, η σπηλιά των Επτά Κοιμωμένων γνωστή στα Αραβικά ως Ahl Al- kahf . Η ατμοσφαιρική σπηλιά, μια από τους πολλούς βυζαντινούς τάφους εδώ κοντά που είναι σκαμμένοι μέσα στους βράχους, τίθεται στη βουνοπλαγιά δίπλα σε ένα σύγχρονο μουσουλμανικό τέμενος, που κτίστηκε για να εξυπηρετήσει την παλίρροια αφοσιωμένων μουσουλμάνων που έρχονται να υποβάλουν τα σέβη τους. Στην αρχαιότητα, μια μικρή εκκλησία κτίστηκε κυριολεκτικά πάνω από τη σπηλιά: το mihrab της πιο πρόσφατης μετατροπής του σε μουσουλμανικό τέμενος είναι υπερυψωμένο ακριβώς από πάνω. Η διακοσμημένη είσοδος, που σκιάζεται από μια αρχαία ελιά, ολοκληρώνεται από πέντε μενταγιόν, ένα από τα οποία είναι ένας σταυρός. Μέσα είναι αλκόβες με τέσσερις σαρκοφάγους, μια από τις οποίες έχει μια πολύ φθαρμένη τρύπα μέσω της οποίας μπορείτε να κρυφοκοιτάξετε τα μυστηριώδες ανακατωμένα κόκαλα. Οι τοίχοι παρουσιάζουν υπολείμματα της αγιογραφημένης διακόσμησης, με ένα περίεργο οκτάγωνο αστέρι επαναλαμβανόμενο πολλές φορές, το οποίο μοιάζει σαν ένα εβραϊκό αστέρι του Δαβίδ, αν και είναι στην πραγματικότητα ένα βυζαντινό χριστιανικό σύμβολο.

ΤΥΝΗΣΙΑ

Το μουσουλμανικό τέμενος των Επτά Κοιμωμένων, στη Chenini της Τυνησίας είναι ένας παράξενος τόπος. Κατ' ασυνήθιστο τρόπο οι μακριοί τάφοι εξουσιάζουν το νεκροταφείο κοντά στο μουσουλμανικό τέμενος. Ο θρύλος λέει ότι επτά Χριστιανοί φυλακίστηκαν από τους Ρωμαίους σε αυτό το σημείο, και κλειδώθηκαν μέσα για 400 χρόνια. Όταν αφέθηκαν έξω, είχαν μεγαλώσει στο ύψως περίπου 4 μέτρων. Οι επτά άνδρες δεν μπορούσαν να βρουν ανάπαυση στον θάνατο, προτού να ασπαστούν στο Ισλάμ. Αφού τ' ασπάστηκαν, πέθαναν και θάφτηκαν εδώ σε πλήρες μήκος 4 μέτρων.

The Islamic version of the legend of the Seven Sleepers is related in Surah (Chapter) Al-Kahf (18, "The Cave"), of the Quran. During the time of prophet Muhammad, the Jews of Medina challenged him to tell them the story of the sleepers knowing that none of the Arabs knew about it. According to tradition, God then sent Gabriel to reveal the story to him through Surah Al-Kahf. After hearing it from him, the Jews confirmed that he told the same story they knew.
The Qur'an states that the period of time these sleepers spent in the cave was three hundred years during which the calendar of their people was changed from solar to lunar and, as a result, the period of their sleep has increased to 309 (lunar) years. When they woke up, they had no idea they slept for centuries and thought they only slept a few hours. When they sent one of them to buy food, the coins he used to buy food were out of circulation and drew the attention of the town's people. After the story was widely known, the sleepers died. The Qur'an also mentions a dog named Kratim along the sleepers, in the 18th verse of the 18th chapter, Surah Al Kahf. This dog became a great prophet and philosopher after he woke up from his sleep. In Islamic lands the worship of the seven Sleepers is often localized in caves, sometimes cemeteries, and even in the Mosques, from Turkey (Ammuriyag Hadj Hamza: subterranean cave of an ancient Greek convent, and Tarsus; grotto), Syria (Damascus: the Ahl al-Kahf Mosque, with seven qibla in the crypt), Egypt (Cairo: cave of the Maghwari in Moqattam) all the way to North Africa where these sites are particularly numerous.
In fact, Tunisia honors them at Mount Gorra (cave), at Mides (koubba), El Oudiane (koubba), and Tozeur (cave); Algeria at Cap Matifou (cave), at Foum el toub (cave and megalithic tomb). Guidjel-Ikjân (pillars in the cemetery), N'gaous (tombs); and in Morocco at Sefrou (cave). It is not only to Muslim Spain ("rooms of the sleepers" at Gandia de Valencia; cave at Loja de Grenada), that they have been venerated, but also to the other extreme of the Muslim world in Afghanistan (at Meymar: mosque and Upiyan: tomb), and in Chinese Turkestan (at Toyoq: grotto and mosque).

JORDAN

In Jordan southeast of Wihdat, tucked away in the run-down suburb of Abu Alanda, the Cave of the Seven Sleepers known in Arabic as Ahl al-Kahf is situated. The atmospheric cave, one of many Byzantine rock-cut tombs nearby, is set into the hillside next to a modern mosque, built to service the tide of devout Muslims who come to pay their respects. In antiquity, a small church was built literally on top of the cave: the mihrab of its later conversion into a mosque is directly overhead. The decorated entrance, shaded by an ancient olive tree, is topped by five medallions, one of which is a cross. Inside are alcoves with four sarcophagi, one of which has a much-worn hole through which you can peek at an eerie jumble of bones. The walls show remains of painted decoration, with a curious eight-pointed star recurring many times, which looks much like a Jewish Star of David, though it is in fact a Byzantine Christian symbol.

TUNISIA

The Mosque of the Seven Sleepers, in Chenini Tunisia is a strange place. Unusually long tombs dominate the graveyard near the mosque.
The legend goes that 7 Christians were imprisoned by the Romans at this spot, and locked away for 400 years. When they were let out, they had grown to heights of about 4 metres. The 7 men could not find rest in death, before they had converted to Islam. After conversion, they died and were buried here in full length.



Στην Κύπρο η θέσις της σπηλιάς των Επτά Κοιμωμένων παραμένει αμφίβολη αν και συχνά αναφέρεται ότι βρίσκεται στην Κάτω Πάφω. Πολλοί λανθασμένα υποθέτουν ότι είναι η κατακόμβη της Αγίας Σολομονής ,συνχίζοντας τους Επτά Κοιμωμένους με τους επίσης επτά Μακκαβαίους παίδες που μαρτύρησαν μαζί με την μητέρα τους, τη Σολομονή. Το σπήλαιο των Επτά Κοιμωμένων προφανώς πρόκειται για κάποιο αρχαίο τάφο που βρίσκεται κοντά στη περιοχή αλλά δεν είναι η κατακόμβη της Αγίας Σολομονής.
Το 1590, ο Γάλλος περιηγητής Andre Thevet, εντυπωσιασμένος από τις θρησκευτικές αναδρομές που πρόσφερε η γη της Πάφου, αναφέρθηκε στην ιστορία των Επτά Κοιμωμένων. Γράφει για τον τάφο του Επισκόπου Πάφου Σαρπρίκιου και τα εξίς: "O τάφος του επεδείχθη πλησίον του εκ Κάτω Πάφου φρουρίου μέσα εις βαθύ σπήλαιον εις τον χώρον λατρείας ο οποίος υπό του λαού οναμάζεται "Οι επτά εν ύπνο αγιοί".
Ο Άγγλος περιηγητής F. Moryson που επισκέφτηκε την Κύπρο, ένα χρόνο αργότερα το 1591 γράφει σχετικά: "Ένα μίλι από την πόλιν Πάφον, προς την θάλασσαν, ευρίσκεται ένα βαθύ σπήλαιον (η τα σπήλια) όπου λέγεται ότι επτά άγιοι εκοιμήθησαν επί χρόνον περισσότερον των 300 ετών χωρίς να ξυπνήσουν. Ο λαός πιστεύει ότι ζούν ακόμη".
Ο λόγιος Κύπριος Νεόφυτος Ροδινός (1580-1659) γράφει ότι στη σπηλιά αυτή υπάχουν πολλά Άγια Λείψανα, αλλά ότι είναι των Επτά Νέων Μαρτύρων που είναι τοπικοί άγιοι και όχι εκείνων της Εφεσού.
Ο θρύλος των Έπτα Κοιμωμένων ήταν ιδιέτερα διαδομένος στην Κύπρο σε παλαιότερες εποχές. Σήμερα είναι άγνωστος στους Κύπριους.

In Cyprus the location of the cave of the Seven Sleepers remains doubtful even if it is often reported that it is found in Kato Paphos. Many mistakenly suppose that it is the catacomb of Saint Solomoni, confusing the Seven Sleepers with also the Seven Maccabee children who found martyrdom together with their mother, Solomoni. The cave of the Seven Sleepers is obviously about an ancient cave found near this area but is not the catacomb of Saint Solomoni.
In 1590, the French traveler Andre Thevet, impressed by the religious retrospections that the ground of Paphos offered, also reported in the story about the Seven Sleepers. He writes the following about the grave of the Bishop of Paphos Sarprikios: ''His grave was shown to me and is close to the castle of Kato Paphos, inside a deep cave at the place of worship which the people of Cyprus call the cave of the Seven Sleepers."
The English traveler F. Moryson who visited Cyprus one year later, in 1591, also writes about the same topic: ''One mile from the city of Paphos, towards the seashore, a very deep cave is situated where it is said that Seven saints slept for over 300 years without waking up. The Cypriot people believe that they are still alive".
The Cypriot intellectual Neophytos Rhodinos (1580-1659) writes that in this cave there are many Saint Relics, but these Relics belong to the Seven New Martyrs who are local Saints and not those of Ephesus.
The legend of the Seven Sleepers was very widespread in Cyprus in older times. Today it is unknown by the Cypriots.

NOCTOC