ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2008

Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΑΡΑΒΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΚΗΝΗ - THE ALTERNATIVE ARABIC MUSIC SCENE

Όλοι γνωρίζουμε ότι η εναλλακτική, η μη εμπορική ποιοτική μουσική δεν είναι εύκολο να παραχθεί σε καμία χώρα στον κόσμο. Η επένδυση στη μη εμπορική μουσική είναι πάντα επικίνδυνη, συνεπώς οι περισσότεροι παραγωγοί μουσικής επιλέγουν να παραγάγουν για τους γνωστούς εμπορικούς τραγουδιστές και τους μουσικούς εκ των οποίων οι πωλήσεις είναι σχεδόν εγγυημένες. Στον αραβικό κόσμο, το 2006, ένα γενναίο, αλλά και συνάμα πολλά υποσχόμενο σχέδιο τέθηκε σε εφαρμογή από τη λιβανέζικη εταιρία μουσικής παραγωγής με το όνομα Incognito (Ινκογκνίτο). Αυτή η εταιρία παραγωγής που είναι βασισμένη στο Λίβανο, έχει ως άμεσο ενδιαφέρον και σκοπό, την παραγωγή και τη διανομή μουσικής από ανεξάρτητους μουσικούς από την Αίγυπτο, το Λίβανο, τη Συρία, την Ιορδανία και την Παλαιστίνη. Λειτουργεί προς στην ανάπτυξη του πρώτου μη εμπορικού δικτύου διανομής μουσικής στον αραβικό κόσμο. Πολλοί άνθρωποι έχουν ήδη βαρεθεί με την εμπορική μουσική και τραγούδια και η αγορά είναι αρκετά κορεσμένη. Έτσι υπάρχει περισσότερος χώρος για τη μη εμπορική και πειραματική μουσική που εξαρτάται από την καλλιεργημένη κοινότητα και το μέλλον φαίνεται να είναι ελπιδοφόρο. Μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια ύπαρξης της, η εταιρία Incognito, έχει ήδη παραγάγει και έχει διανείμει είκοσι- ένα ψηφιακούς δίσκους από την εναλλακτική αραβική μουσική σκηνή.

We all know that alternative, non commercial quality music is not easy to be produced in all countries of the world. Investing in non-commercial music has always been risky, consequently most music producers choose to produce for well-known commercial singers and musicians whose sales are practically guaranteed. In the Arab World, a brave, yet promising, project has been implemented by the Lebanese music production company Incognito. The Lebanon-based production company Incognito is primarily interested in producing and distributing music by independent musicians from Egypt, Lebanon, Syria, Jordan and Palestine. It is working on developing the first non-commercial music distribution network in the Arab world.
Many people are already fed up with commercial music and songs and the market is really saturated. So there is more space for non-commercial and experimental music which depends on the cultured community and the future seems to be promising. During its two years of existance, Incognito, has already produced and distributed twenty-one c.d.'s from the alternative musical Arabic scene.


Η λιβανέζικη εταιρία μουσικής παραγωγής Incognito έχει δική της ιστοσελίδα στο Διαδίκτυο. Λειτουργεί εδώ.
The Lebanese music production company Incognito has its own site in the internet. It's functioning here.

Κυριακή, 18 Μαΐου 2008

TWAIS: ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΔΙΣΚΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΡΙΑ - TWAIS: A NEW MUSIC ALBUM FROM SYRIA

O Twais ήταν ένας από τους πρώτους κλασσικούς τραγουδιστές της ανατολής και εγκωμιάστηκε και για την ομορφιά της φωνής του και για τη πρωτοτυπία του, αφού εισήγαγε Iqaa (ρυθμό) στο τραγούδι τον 7o αιώνα. Είχε μεγάλη επιρροή κατά τη διάρκεια της εποχής του, και ήταν τόσο πολυσυζητημένη ζωή του που τελικά δολοφονήθηκε. Εδώ είναι μια εξαιρετική ομάδα μουσικών, η οποία περιλαμβάνει μερικά από τα καλύτερα ταλέντα που έχει να δώσει η Συρία σήμερα. Είναι το πνεύμα του Twais, της ανανέωσης και της πρωτοτυπίας του, που αυτή η ομάδα-κουαρτέτο επιδιώκει και προσπαθεί να αναπαραγάγει. Ο στόχος των μουσικών είναι να δημιουργήσουν ένα μοναδικό ύφος μουσικής, ερευνώντας τις ρίζες της αραβικής και της ανατολικής μουσικής, με τη συγκεκριμένη εστίαση πάνω στην ενόργανη μουσική, και την ενσωμάτωση αυτών των παραδοσιακών προτύπων μέσα σε μια σύγχρονη μορφή, χρησιμοποιώντας διάφορες μουσικές σχολές και σύγχρονες συνθέσεις. Ακολουθώντας τη παράδοση του κλασσικού Aνατολίτικου κουαρτέτου- takht (ούτι, αυλό, κανονάκι και κρουστά), οι μουσικοί χρησιμοποιούν τα ίδια μουσικά όργανα. Δημιουργημένο το 2004 από τον Εσσάμ Ραφία (Essam Rafea), το σύνολο Twais συγκεντρώνει τους καλύτερους μουσικούς της νέας γενεάς στη Συρία. Σαν σύνολο, έχουν εμφανιστεί στη Συρία, στις Αραβικές χώρες, και στην Ευρώπη. Αυτός είναι ο πρώτος ψηφιακός τους δίσκος.
------------------------------------------------------------------------------------------------
Twais was one of the first Classical Oriental male vocalists and was praised both for the beauty of his voice and his originality, as he introduced Iqaa (beats) into singing the 7th century. He heild great influence during his era, and was such a controversial figure that he was eventually murdered. Here is an exceptional group of musicians, which includes some of the finest talents rising from Syria today. It is Twai's spirit of innovation and originality that this group-the Twais Quartet, aspires to and strives to reproduce. The musicians' aim is to create a unique style of music, by investigating the roots of Arab and Oriental music, with specific focus on instrumental music, and integrating these traditional standards within contemporary forms, by using different musical schools and contemporary compositions. Following the tradition of the classical oriental quartet- takht (oud, nay , qanoun and percussions), the musicians use the same instruments.
Created in 2004 by Essam Rafea, the Twais ensemble gathers some of the best musicians of their generation in Syria. It has performed in Syria, the Arab countries, and Europe. This is their first c.d. album.

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2008

Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΥΣ - THE PILLAGE OF CONSTANTINOPLE BY THE CRUSADERS

Υποκινημένοι από τον Πάπα Ιννοκέντιο ΙΙΙ, του οποίου η διάρκεια εκείνου του ανώτερου αξιώματος χαρακτήρισε την κορυφή του μεσαιωνικού παπισμού, οι σταυροφόροι αρχικά ήταν να κατευθυνθούν για την Αίγυπτο, επειδή θεώρησαν ότι η κατάκτηση της θα ήταν το κλειδί στην επανάκτηση της Ιερουσαλήμ από τους Μουσουλμάνους. Οι σταυροφόροι μαζεύτηκαν στη Βενετία, αλλά δεν μπορούσαν να συγκεντρώσουν αρκετά χρήματα για να πλεύσουν προς στους Άγιους Τόπους. Έκαναν μια συμφωνία με τους Βενετούς. Για τη Βενετία, οι σταυροφόροι θα κατακτούσαν τη χριστιανική πόλη Ζάρα και μετά οι Βενετοί θα τους έπαιρναν προς την Ιερουσαλήμ. Αφού κατάκτησαν τη Zάρα, οι σταυροφόροι σάλπαραν προς τη Κωνσταντινούπολη παρά να βάλουν πανί προς τους Άγιους Τόπους. Η ιστορία της τέταρτης σταυροφορίας καλά θα ήταν να ειπωθεί με δάκρυα ταπείνωσης για την ντροπή που έγινε προς στη χριστιανοσύνη.

Απαρτιζόμενοι από μια ετερόκλητη ομάδα από Γάλλους ιππότες που αναχώρησαν από τη θάλασσα της Βενετίας για να πολεμήσουν στους Αγίους Τόπους, οι σταυροφόροι απευθύνθηκαν στους Βενετούς για τη μεταφορά και τα τρόφιμα τους. Η Βενετία είχε εκτενή εμπορικά συμφέροντα στην ανατολική μεσόγειο και επιθυμούσε ένα Βυζαντινό αυτοκράτορα που θα ήταν υποχωρητικός και για αυτό υποστήριξε έναν υποψήφιο για αυτή τη θέση. Πείστηκαν από τον Αλέξιο, γιο του Ισαάκ Β' Αγγέλου, του εξόριστου αυτοκράτορα του Βυζαντίου, να αποκαταστήσουν τον Ισαάκ και το γιο του στο θρόνο. Οι σταυροφόροι έβαλαν πλώρη σε μια αποστολή να κάνουν επίθεση ενάντια σε άλλους Χριστιανούς αντί για Μουσουλμάνους και τον Ιούλιο του 1203, εισέβαλαν στη Κωνσταντινούπολη. Ο όγκος της τέταρτης σταυροφορίας δεν έφθασε ποτέ στους Άγιους Τόπους. Άρχισαν από τη Βενετία (1202), πήραν τη Ζάρα, πολιόρκησαν τη Κωνσταντινούπολη (1203), και τελικά, το 1204, μπήκαν και λεηλάτησαν την Πόλη. Μετά από μια εύκολη πολιορκία οι θύρες ρήφθηκαν και οι πύλες άνοιξαν, και οι Λατίνοι, οι Φράγκοι, μπήκαν στην Πόλη με θρίαμβο. Η Πόλη λεηλατήθηκε. Φυσικά ο Πάπας διαμαρτυρήθηκε για αυτή την δεύτερη παρεκτροπή του στρατού των σταυροφόρων "Δεν πήρατε το σταυρό για να εκδικηθείτε τα λάθη του πρίγκηπα Αλέξιου", έγραψε. "Είστε κάτω από τη ιερή υποχρέωση να εκδικηθείτε για τον Εσταυρωμένο, στην οποίου την υπηρεσία ορκιστήκατε". Οι σταυροφόροι ήξεραν ότι η Κωνσταντινούπολη ήταν ένα πλουσιότερο βραβείο και από όλους τους Άγιους Τόπους μαζί - και ότι θα μπορούσε να καταληφθεί ευκολότερα και επιτέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, την πλουσιότερη χριστιανική πόλη στον κόσμο. Λεηλάτησαν την Πόλη και πήραν τον πλούτο της, συμπεριλαμβανομένων των θησαυρών της μεγάλης εκκλησίας της Αγίας Σοφίας. Μάχονταν ενάντια σε άλλους χριστιανούς και βίαζαν χριστιανές γυναίκες. Η Κωνσταντινούπολη είχε αντισταθεί στους μουσουλμανικούς στρατούς για πέντε αιώνες και έπεσε τώρα. Η αυτοκρατορική πρωτεύουσα καταστράφηκε από τους ίδιους ανθρώπους των οποίων οι παππούδες είχαν υποσχεθεί να τη σώσουν ένα αιώνα πριν. Ανεξιστόρητοι θησαυροί από χρυσό, ασήμι, και ιερά λείψανα λεηλατήθηκαν κατά τη διάρκεια της λεηλασίας και του βιασμού. Λογοτεχνικά κλασικά βιβλία, μεγάλα και θαυμάσια έργα τέχνης και αναρίθμητοι θησαυροί είτε καταστράφηκαν είτε αρπάχτηκαν. Πολλοί από τους ανεκτίμητους θησαυρούς μεταφέρθηκαν μακριά στην Ευρώπη. Αλλά το μέγιστο βραβείο όλων ήταν τα λείψανα. Κόκαλα, κεφάλια και χέρια των Αγίων. Το αγκαθωτό στεφάνι του Χριστού, το δάκτυλο του Αγίου Θωμά. Ο Πατριάρχης δραπέτευσε πάνω σε ένα γάιδαρο χωρίς κανέναν ακόλουθο. Οι τάφοι ληστεύτηκαν. Οι γυναίκες βιάστηκαν. Οι εκκλησίες βεβηλώθηκαν. Τα άλογα οδηγήθηκαν μέσα στα ιερά των εκκλησιών. Τα δισκοπότηρα της κοινωνίας και τα ιερά σκεύη χρησιμοποιήθηκαν σαν κούπες στα μεθυσμένα γλέντια τους. Οι πόρνες χόρευαν πάνω στης Ιερές Τράπεζες. Οι εικόνες, ακόμη και οι εικόνες του Χριστού χρησιμοποιήθηκαν ως τραπέζια για τυχερά παιχνίδια.

Η Ανατολική Χριστιανοσύνη δεν έχει ξεχάσει ποτέ εκείνες τις τρεις τρομερές ημέρες της λεηλασίας… Αυτό που συγκλόνισε τους Έλληνες περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ήταν η αχαλίνωτη και συστηματική ιεροσυλία των σταυροφόρων. Πώς μπορούσαν άνθρωποι που είχαν αφιερωθεί ειδικά στην υπηρεσία του Θεού να μεταχειρίζονται τα πράγματα του Θεού με τέτοιο τρόπο; Ενώ οι Βυζαντινοί έβλεπαν τους σταυροφόρους να θρυμματίζουν το Ιερό και το εικονοστάσι της εκκλησίας της Αγίας Σοφίας, και να βάζουν τις πόρνες στο Πατριαρχικό θρόνο, ένιωθαν ότι εκείνοι που έκαναν τέτοια πράγματα δεν ήταν Χριστιανοί υπό την ίδια έννοια όπως οι ίδιοι.

Η λεηλασία που ακολούθησε ήταν μια από τις χειρότερες σε όλη την ιστορία του κόσμου. Κανένας άνδρας, γυναίκα ή παιδί δεν ήταν ασφαλείς από τη καταστροφή. Η ληστεία και ο βιασμός ήταν σχεδόν καθολικοί, η αμελής καταστροφή διαδεδομένη παντού. Οι Δυτικοί σκότωναν αδιακρίτως, χωρίς έλεος ή περιορισμό. Αυτό πού έγινε από τους σταυροφόρους - ανθρώπους που στη κυριολεξία φορούσαν το σταυρό του Χριστού- ήταν ανεξίτηλη ντροπή. Οι Έλληνες δεν ξέχασαν ποτέ τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης από τους Δυτικούς το 1204. Η μνήμη αυτή, περισσότερο από τίποτ' άλλο, έχει αποτρέψει την ένωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τη Καθολική από εκείνη την ημέρα μέχρι σήμερα, παρά τις διάφορες σημαντικές προσπάθειες σε αυτή την κατεύθυνση.

Ο βυζαντινός αυτοκράτορας δολοφονήθηκε από τον λαό του σε μια επανάσταση. Η Βενετία πήρε ένα μεγάλο μέρος της ακτής και των νησιών της αυτοκρατορίας, και οι σταυροφόροι δημιούργησαν μια «λατινική αυτοκρατορία» με τον Λατίνο Μπόλντγουιν της Φλαμανδίας ως αυτοκράτορα. Ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΙΙ θα μπορούσε να είχε εκφράσει αποδοκιμασία, αλλά για τους Λατίνους οι Έλληνες ήταν σχισματικοί και αιρετικοί, έτσι η δική τους διοίκηση επιβλήθηκε πάνω από την ελληνική αυτοκρατορία, η οποία διάρκεσε 50 χρόνια. Οι Λατινική και η Ελληνική Εκκλησία ανακηρύχθηκαν ως ενωμένες, και οι Λατίνοι αυτοκράτορες κυβέρνησαν ως κατακτητές στη Κωνσταντινούπολη από το 1204 έως το 1261. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που η βυζαντινή πρωτεύουσα είχε κατακτηθεί, και ήταν ορόσημο στην ιστορία των σχέσεων μεταξύ των Ανατολικών και Δυτικών Χριστιανών. Οι ιππότες θα μπορούσαν τώρα να επιλέξουν στη σταυροφορία ενάντια στους Έλληνες αντί των Μουσουλμάνων.

Μισούμενος από τους Έλληνες, και στερημένος από βοήθεια από τη χώρα του, ο Λατίνος αυτοκράτορας διώχτηκε το 1261 από τον Έλληνα αυτοκράτορα της Νίκαιας, και η βυζαντινή αυτοκρατορία αποκαταστάθηκε. Μετά από αυτή τη καταστροφή ήταν εξ ολοκλήρου αδύνατο να αποκατασταθεί ο βυζαντινός στρατός ή το οικονομικό σύστημα της αυτοκρατορίας. Το Βυζάντιο έγινε μόνο μια σκιά του προηγούμενου εαυτού του, που μειώθηκε τώρα να είναι μόνο ένα βαλκανικό κράτος. Η Λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης είναι μια πλήρης ανωμαλία της ιστορίας. Η βυζαντινή δύναμη ήταν τώρα ανίκανη να ελέγξει τους Τούρκους από το να σαρώσουν την Ευρώπη, και οι ελπίδες της ένωσης της Ανατολικής και της Δυτικής Εκκλησίας, που η κατοχή της βυζαντινής πρωτεύουσας είχε εμπνεύσει καταστράφηκαν για πάντα. Οι κύριοι ευεργετημένοι αυτής της ληστείας ήταν οι Βενετοί που οι ίδιοι κατέλαβαν τα πιο προσοδοφόρα εδάφη της προηγούμενης αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένης της Κρήτης και των νησιών του Αιγαίου. Η Ανατολική Χριστιανοσύνη δεν έχει ξεχάσει εκείνες τις τρεις τρομερές ημέρες της λεηλασίας. Οι σταυροφόροι δεν έφεραν την ειρήνη, αλλά ένα ξίφος, και το ξίφος επρόκειτο να χωρίσει τη χριστιανοσύνη μέχρι σήμερα. Μεταξύ της πτώσης της Ρώμης και της ανακάλυψης της Αμερικής, η τέταρτη σταυροφορία είναι το σημαντικότερο γεγονός στην ιστορία του ευρωπαϊκού εμπορίου. Καθιέρωσε την Eνετική αυτοκρατορία.

Αν και άλλοι Χριστιανοί είχαν παραβιαστεί, οι σταυροφόροι, που επέστρεψαν με πολλούς βυζαντινούς θησαυρούς από την ανατολή, γενικά δεν καταδικάστηκαν από την ευρωπαϊκή κοινωνία. Ακόμη και ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΙΙ αφαίρεσε την απαγόρευση και τον αφορισμό που έκανε στους σταυροφόρους. Η απόκτηση της ελληνικής αυτοκρατορίας ήταν, σε τελευταία ανάλυση, ένα μεγάλο βραβείο για τη Δύση. Όμως, για το Βυζάντιο και τους Έλληνες, η λεηλασία της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους είχε προετοιμάσει το έδαφος για τους Τούρκους να κατακτήσουν την αυτοκρατορία τους, και αυτούς τους ίδιους, εκείνη τη μοιραία μέρα πίσω στις 29 Μαΐου του 1453 και για αυτό, δεν θα συγχωρήσουν ποτέ τη Δύση.

Stimulated by Pope Innocent III, whose tenure of that high office marked the apex of the medieval papacy, the Crusaders were originally bound for Egypt, because they believed that conquering it would be the key to regaining Jerusalem from the Muslems. The Crusaders gathered at Venice, Italy, but they could not raise enough money to sail to the Holy Land. They made an arrangement with the Venetians. For Venice, the Crusaders would conquer the Christian city of Zara; then the Venetians would take them on to Jerusalem. After conquering Zara, the Crusaders diverted to Constantinople rather than sail on to the Holy Land. The story of the fourth crusade might well be told with tears of humiliation for the disgrace which it was to Christendom.
A motley collection of French knights setting out from Venice by sea to fight in the Holy Land, the crusaders appealed to the Venetians for transportation and food. Venice held extensive commercial interests in the eastern Mediterranean and wished a Byzantine emperor who would be compliant and supported a candidate for the post. They were persuaded by Alexius, son of Isaac Angelus, the dispossessed Emperor of Byzantium, to restore him and his son to the throne. The Crusaders set out on an expedition with an attack on their fellow Christians and in July 1203, they took Constantinople by assault. The bulk of the fourth Crusade never reached the Holy Land at all. It started at Venice (1202), captured Zara, encamped at Constantinople (1203), and finally, in 1204, stormed the city. After an easy siege the gates were thrown open, and the Latins, the Franks, entered the city in triumph. The city was sacked. Naturally the Pope protested at this second diversion of the crusading army "Ye took not the Cross to avenge the wrongs of the prince Alexius," he wrote. "Ye are under the solemn obligation to avenge the Crucified, to Whose service ye are sworn.” The Crusaders knew that Constantinople was a richer prize than all the Holy Land - and that it could be taken more easily and attacked Constantinople, the richest Christian city in the world. They plundered the city and took its wealth, including the treasures of the great church Hagia Sophia. They battled against other Christian men and they raped Christian women instead of fighting the Muslems. Constantinople had withstood Moslem armies for 5 centuries, it now fell. The imperial capital was stormed by the very men whose forefathers had promised rescue a century before. Untold treasures of gold, silver, and holy relics were plundered during the subsequent pillage and rape. Literary classics, great and wonderful works of art and treasures untold were either destroyed or carried away. Many of its priceless treasures were carried off to Europe. But the greatest prize of all were the relics. Bones, heads and arms of saints, the crown of thorns of Christ, St. Thomas, the doubter's finger. The patriarch fled on an ass without a single attendant. Tombs were robbed. Women were raped. Churches were desecrated. Horses were ridden in the sanctuary. Communion cups and sacred vessels were used as drinking cups in drunken revels. Prostitutes danced on the altar. Icons, even portraits of Christ were used as gaming tables.

Eastern Christendom has never forgotten those three appalling days of pillage... What shocked the Greeks more than anything was the wanton and systematic sacrilege of the Crusaders. How could men who had specially dedicated themselves to God's service treat the things of God in such a way? As the Byzantines watched the Crusaders tear to pieces the altar and icon screen in the Church of the Holy Wisdom, and set prostitutes on the Patriarch's throne, they felt that those who did such things were not Christians in the same sense as themselves .

The plunder that followed was one of the worst in all of history . No man, woman or child was safe from the ravagers. Robbery and rape were almost universal, mindless destruction widespread. Westerners killed indiscriminately, without mercy or restraint . For this to have been done by crusaders - men actually wearing the Cross of Christ - was an ineffaceable disgrace .The Greeks never forgot the sack of Constantinople in 1204; its memory, more than anything else, has prevented the union of the Orthodox and the Catholic Church from that day to this, despite several major efforts towards that direction.

The Byzantine Emperor was murdered by his own people in a revolt. Venice took much of the coast and islands of the Empire, and the crusaders set up a “Latin Empire” with a Latin, Baldwin of Flanders as emperor. Pope Innocent II could express disapproval, but for the Latins the Greeks were schismatics and heretics so their own rule was set up over the Greek Empire, which lasted 50 years. The Latin and Greek Churches were declared to be reunited, and Latin emperors ruled as conquerors in Constantinople from 1204 to 1261. This is the first time the Byzantine capital was taken, and a landmark in the history of relations between eastern and western Christians. Knights could now choose to crusade against the Greeks instead of the Moslems.

Hated by the Greeks, deprived of help from home, the Latin Emperor was driven out in 1261 by the Greek emperor of Nicaia, and the Byzantine Empire was restored. After this disaster it was entirely impossible to restore the Byzantine military or economic system, it became a mere shadow of its former self, now reduced to only a Balkan state. The Latin Empire of Constantinople is a complete freak of history. The Byzantine power was so shattered, it was now unable to check the Turkish sweep into Europe, and the hopes of uniting the eastern and western churches, which the possession of the Byzantine capital had inspired was blighted forever. The chief beneficiaries of this robbery were the Venetian who themselves took over the most lucrative parts of the former Empire, including Crete and the Aegean islands. Eastern Christendom has not forgotten those three appalling days of pillage. The Crusaders did not bring peace, but a sword, and the sword was to sever Christendom to this day. Between the fall of Rome and the discovery of America the Fourth Crusade is the most important event in the history of European trade. It established the Venetian Empire.

Although other Christians had been transgressed, the Crusaders, who returned with many Byzantine eastern treasures, generally were not condemned by European society. Pope Innocent III even removed the ban that had excommunicated them. The acquisition of the Greek Empire was, after all, a great prize for the West. However, for Byzantium and the Greeks,the sacking of constantinople by the Latins had paved the way for the Turks to conquer their Empire and themselves on that fatal day back on May 29, 1453 and for this, they will never forgive the West.

Πέμπτη, 15 Μαΐου 2008

ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗ ΠΟΛΗ - THE KITE RUNNER

Οι Χαρταετοί Πάνω από τη Πόλη είναι ένα μυθιστόρημα του Αφγανού συγγραφέα (τώρα αμερικανού πολίτη) Χαλίντ Χοσεϊνί. Πέρυσι το μυθιστόρημα προσαρμόστηκε σε αμερικάνικη ταινία με το ίδιο όνομα, και διαβάζοντας το μπορώ να καταλάβω γιατί. Το μυθιστόρημα αρχίζει έξοχα και ο τρόπος που ο Χαλίντ Χοσεϊνί κάνει χρήση στο λόγο δείχνει ότι πήρε περισσότερο από μόνο μια δυτική εκπαίδευση. Μέσω της έξοχης χρήσης του λόγου, ο Χοσεϊνί κατορθώνει να μεταφέρει τον αναγνώστη ευθαρσώς στη Καμπούλ και στη ζωή του πρωταγωνιστή δίνοντας μας μια αυθεντική εσωτερική όψη για τους Αφγανούς και ειδικότερα για τη ζωή των κατοίκων της Καμπούλ και το τρόπο που διαμορφώθηκε μέσω των πολιτικών εξελίξεων στη χώρα. Η πλοκή του μυθιστορήματος γοητεύει και πολλές φορές συνεπέρνει τον αναγνώστη. Οι Χαρταετοί Πάνω από τη Πόλη έχει όλα τα συστατικά για να είναι ένα έργο τέχνης και ένα αριστούργημα της λογοτεχνίας. Αυτό όμως μπορεί να λεχθεί μέχρι το πρώτο μέρος του μυθιστορήματος επειδή κατά τη διάρκεια του τελευταίου μέρους, η πλοκή όχι μόνο επιδεινώνεται, αλλά και η όμορφη χρήση του λόγου χάνει την υψηλή λογοτεχνική μορφή της και αντικαθίσταται από μια μορφή αμερικάνικης πεζής γλώσσας της μεσαίας τάξης. Ο Χαλίντ Χοσεϊνί αποχωρεί από το γράψιμο ενός αριστουργηματικού μυθιστορήματος και στρέφεται στο γράψιμο ενός Χολιγουντιανού μυθιστορήματος προσπαθώντας να αγγίξει την αμερικάνικη εθνική υπερηφάνεια και τα συναισθήματα των Αμερικάνων, παρουσιάζοντας την Αμερική ως τη χώρα της ελευθερίας. Γλύφει το αμερικάνικο εβραϊκό λόμπι παρουσιάζοντας ένα από τους κύριους χαρακτήρες του να δηλώνει ότι "Υπάρχουν μόνο τρεις πραγματικοί άνδρες στο κόσμο" και συνεχίζει "η Αμερική-η τολμηρή και λυτρωτής, η Μεγάλη Βρετανία, και το Ισραήλ. Οι υπόλοιποι είναι απλός όπως τις γριές που κουτσομπολεύουν". Αναρωτιέμαι πόσο αυτή η δήλωση έχει βοηθήσει στην προώθηση του μυθιστορήματος του, όπως και της ταινίας του αργότερα, αλλά δεν αναρωτιέμαι στο ότι το μυθιστόρημα με τη λήξη του καταντά να γίνει ένα μυθιστόρημα αμερικάνικης προπαγάνδας επισκιάζοντας τα βρώμικα παιχνίδια που η Αμερική έχει παίξει για να επιφέρει την άνοδο των Ταλιμπάν με τη συνέπεια να κυβερνήσουν το Αφγανιστάν. Ο Χαλίντ Χοσεϊνί θέλει να αγνοεί το ρόλο που η Αμερική έχει παίξει στη καταστροφή του Αφγανιστάν και των ανθρώπων της, και προτιμά να τη δοξάζει έτσι ώστε να μπορεί να δημιουργήσει ένα αμερικάνικο μπεστ σέλλερ παρά ένα λογοτεχνικό αριστούργημα που μπορούσε να κάνει. Το μυθιστόρημα είναι μια μεγάλη απογοήτευση . Κρίμα.

NOCTOC

The Kite Runner is a novel by Afghan author ( now American citizen) Khaled Hosseini. Last year the novel and was adapted into an American a film of the same name and after reading the novel I can understand why. The novel starts off brilliantly and Khalid Hosseini's use of language indicates that he had more than just a western education. Through his exquisite language use, Hosseini manages to transport the reader right into Kabul and the protagonist's life giving us an authentic inside view of Afghani and more particularly of Kabuli life and the way it was altered through the political developments in the country. The plot of the novel is captivating and it becomes very moving at times. The Kite Runner has all the ingredients to be a work of art and a masterpiece of literature. That is, until we read the first part of the novel because during the latter part, the plot not only deteriorates, but the beautiful language use looses its high literary form and it is replaced by an American middle class pedestrian form. Khalid Hosseini departs from writing a masterpiece novel and turns into writing a Hollywood style novel trying to touch American nationalist pride and feeling by presenting America as the land of freedom, not forgetting to pay lip service to the American Jewish lobby by having one of his main characters declaring that "The are only three real men in the world" and going on to state "America the brash savior, Britain, and Israel. The rest of them -they're are like gossiping old women". I wonder how much this has helped in the promotion of his novel and later his film, but I do not wonder that the novel ends by becoming an American propaganda novel over shadowing the dirty games that America has played in bringing about the rise of the Taliban with the consequence of taking over Afghanistan. Khalid Hosseini wants to ignore the role America has paid in the distraction of Afghanistan and its people, preferring to glorify it so that he can turn out an American best seller instead of a literary masterpiece which he could have made. The novel is a great disappointment. Pity.

NOCTOC

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008

ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΓΙΑΚΟΥΜΠΙΑΝ -THE YACOUBIAN BUILDING

Το Μέγαρο Γιακουμπιάν είναι ένα από τα πιο δημοφιλή και καλύτερα μπεστ σέλλερ αραβικά μυθιστορήματα όλων των εποχών. Το μυθιστόρημα γράφτηκε από τον Αιγύπτιο συγγραφέα Αλάα Αλ-Ασουάνι και δημοσιεύθηκε αρχικά στα Αραβικά το 2002. Από τότε μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες (συμπεριλαμβανομένης και της ελληνικής) και μεταφέρθηκε και σε ταινία. Η ταινία είχε το μεγαλύτερο προϋπολογισμό στην αιγυπτιακή κινηματογράφια και έχει προβληθεί σε διάφορα διεθνή φεστιβάλ ταινιών. Το Μέγαρο Γιακουμπιάν είναι ένα μυθιστόρημα που ρίχνει μια ειλικρινή ματιά στην αιγυπτιακή κοινωνία του σήμερα μέσω της ζωής των κατοίκων που διαμένουν στο κτήριο του ιδίου ονόματος. Εξετάζει τη σεξουαλικότητα, τη δωροδοκία, τις κοινωνικές τάξεις,το σύστημα διαφθοράς και την κοινωνική απελπισία που οδηγεί πολλούς νέους στις ακραίες ισλαμικές οργανώσεις με την ελπίδα να βρουν κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι η Αίγυπτος του σήμερα που δεν εφαρμόζει κανένα νόμο και ο κάθε πολίτης πρέπει να προστατεύσει τον εαυτό του από μόνος του προκειμένου να επιζήσει. Ο Αλάα Αλ-Ασουάνι υιοθετεί μια μέθοδο τύπου Ντοστογιέφσκι στην παρουσίαση των χαρακτήρων του χωρίς να κρίνει τις ενέργειες τους και χωρίς να τους ηθικολογεί. Αν και το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στην Αίγυπτο, κάποιος δεν μπορεί παρά να βρει πολλές ομοιότητες μεταξύ της διαφθοράς του αιγυπτιακού κράτους και του ελληνικού κράτους. Για μας τους Έλληνες που διαβάζουμε το μυθιστόρημα, πολλά από τα στοιχεία που βρίσκονται στην αιγυπτιακή κοινωνία δυστυχώς είναι πολύ γνώριμα. Το Μέγαρο Γιακουμπιάν είναι ένα μυθιστόρημα που ιδιαίτερα συστήνεται σε όλους.

NOCTOC

The Yacoubian Building is one of the most popular and best selling Arabic novels of all times. The novel was written by Egyptian author Alaa El-Aswany and was first published in Arabic in 2002. Since then it was been translated in many languages( including Greek) and was made into a film. It had the largest budget in Egyptian cinema and has been screened at various international film festivals.
The Yacoubian Building is a novel which takes a frank look at Egyptian society of today through the lives of the residents who live in the building of the same name.It deals with sexuality,corruption,bribary,the class system,and the social despair which lead many youths to extreme Islamic organizations in the hope of finding social justice. It is the Egypt of today which does not apply any laws and every citizen must fend for himself in order to survive.Alla El Aswany takes a very Dostoyevskian approach in presenting his characters without judging their actions and without moralizing them.Although the novel takes place in Egypt,one cannot help but find many similarities between corruption of the Egyptian State and the Greek State. For us Greeks who read the novel, many of the elements found in Egyptian society unfortunately ring a bell at home. The Yacoubian Building is a novel highly recommended for everyone.

NOCTOC

Τρίτη, 13 Μαΐου 2008

ΟΙ ΤΣΙΓΓΑΝΟΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ - THE GYPSIES OF CYPRUS




Αν και δεν υπάρχει κανένα επίσημο αρχείο που επιβεβαιώνει την άφιξη των τσιγγάνων στην Κύπρο, έχει υπολογιστεί από ιστορικά στοιχεία ότι οι πρώτοι μετανάστες ήρθαν μεταξύ του 1322 και του 1400, όταν η Κύπρος ήταν κάτω από τη κυριαρχία των Λουζινιανών (σταυροφόρων) βασιλιάδων. Αυτοί οι τσιγγάνοι ήταν μέρος μιας γενικής μετακίνησης από τη Μικρά Ασία στην Ευρώπη. Εκείνοι που μετέβησαν στην Κύπρο, ήλθαν πιθανώς από τις απέναντι αποικίες των σταυροφόρων στην ανατολική μεσογειακή ακτή (το σημερινό Λίβανο και Παλαιστίνη- Ισραήλ). Είναι πιθανό ότι μια δεύτερη μετανάστευση πραγματοποιήθηκε κάποιο χρονικό διάστημα μετά που οι Τούρκοι κατέλαβαν το νησί το 1571 και ότι μερικοί τσιγγάνοι ήρθαν στην Κύπρο τον 19ό αιώνα. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα η Κύπρος συμπεριλαμβανόταν μέσα σε μια τακτική εμπορική οδό από το Μπάρι της Ιταλία μέχρι στους Αγίους Τόπους. Οι διάφορες ομάδες τσιγγάνων έχουν ζήσει στην Κύπρο για πάνω από 500 χρόνια και κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων ο νομαδικός τρόπος ζωής τους έχει αλλάξει πολύ λίγο, δηλαδή μέχρι τον διαχωρισμό του νησιού το 1974. Η κατάκτηση του βόρειου μέρους του νησιού από τους Τούρκους δημιούργησε την αλλαγή από μια νομαδική ζωή σε ένα εγκατεστημένο τρόπο ζωής. Σήμερα υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 2.000-3.000 τσιγγάνοι στην Κύπρο που είναι διαιρεμένοι σε τρεις ομάδες, τους Γκουρπέτες ή τουρκόφωνους μουσουλμάνους τσιγγάνους, τους Μάντιες ή ελληνόφωνους χριστιανούς ορθόδοξους τσιγγάνους και τους Ρομανλάρ,Τουρκόφωνους τσιγγάνους από την Ανατολία. Όλες αυτές οι ομάδες μιλούν επίσης τις διαλέκτους "Γκουρπέτικα",η "Ρωμάνικα" σε μεγαλύτερη ή μικρότερη έκταση.
Οι όροι,"Κκιλίντζιροι", "Γύφτοι", "Τσιγγάνοι", "Κούλλουφοι" και ακόμη και "Ατσίγγανοι", είναι μειωτικοί όροι που χρησιμοποιούνται για να τους αποκαλούν μέλη από τις κοινότητες των Τουρκοκυπρίων και των Ελληνοκυπρίων που τους περιβάλουν. Οι μεγαλύτερες ομάδες των Γκουρπέτων τσιγγάνων εγκαταστάθηκαν τώρα στη κωμόπολη της Μόρφου και στη πόλη της Αμμοχώστου, που βρίσκονται στο κατειλημμένο από τους Τούρκους, βόρειο τομέα της Κύπρου. Το ότι οι Γκουρπέτες τσιγγάνοι ήταν μουσουλμάνοι με περισσότερη συγγένεια προς τους Τούρκους είναι γενικά η αποδεκτή λογική για την κίνησή τους προς τη βόρεια περιοχή της Κύπρου το 1974. Στην πραγματικότητα, η συγγένειά τους είναι περισσότερο δεμένη στην τουρκική γλώσσα παρά με τη θρησκευτική τους πεποίθηση. Οι Μάντιες που είναι ορθόδοξοι χριστιανοί τσιγγάνοι ζουν κυρίως στη Λάρνακα και έχουν μια πρώτιστα "ελληνική" ταυτότητα, στην οποία η "τσιγγάνικη" είναι προφανώς δευτεροβάθμια. Στην άλλη πλευρά της πράσινης γραμμής, είναι σαφές ότι οι Γκουρπέτες τσιγγάνοι έχουν "Τουρκοποιηθεί" από πολλές απόψεις και μοιράζονται σε μεγάλο βαθμό τον πολιτισμό, τη γλώσσα και την οικονομική θέση πολλών από τον τουρκοκυπριακό πληθυσμό. Οι τσιγγάνοι και από τις χριστιανικές και μουσουλμανικές κοινότητες είχαν την ίδια προέλευση, αλλά είχαν χωρίσει σε κάποιο ιστορικό σημείο από τη θρησκεία, πιθανώς ως αποτέλεσμα των γεγονότων στο νησί μεταξύ του 1960-1974. Οι ισχυρές συνδέσεις μεταξύ των χριστιανών και μουσουλμάνων τσιγγάνων που υπήρχαν σε προηγούμενους καιρούς δεν έχουν μαραθεί και εξ ολοκλήρου πεθάνει.Μέλη των Γκουρπέτων τσιγγάνων που ζουν στη Μόρφου περιέγραψαν πώς οι γιοι και οι κόρες τους που είχαν μεταναστεύσει στο Λονδίνο είχαν βοηθηθεί "... για να σταθούν στα πόδια τους" από Μάντιες τσιγγάνους, προτείνοντας ότι αυτή η έννοια κοινής προέλευσης έχει μια σημαντική θέση στο προσδιορισμό ταυτότητας και για τις δύο ομάδες .
Οι τσιγγάνοι της Κύπρου εμφανίζονται σχεδόν "να έχουν αποσυνδεθεί" με τις ιστορικές ρίζες τους και στον παρόντα καιρό καμία ουσιαστική επαφή δεν υπάρχει μεταξύ των Γκουρπέτων τσιγγάνων της Κύπρου και των τσιγγάνων Ντωμ στη Συρία, τη Παλαιστίνη-Ισραήλ ή την Αίγυπτο.Οι Γκουρπέτες μουσουλμάνοι βλέπουν τους εαυτούς τους ως σαφώς μια ξεχωριστή ομάδα από τους Ρωμανλάρ της Ανατολίας ή τους βαλκάνιους τσιγγάνους αλλά ότι είναι "δεμένοι "πολιτιστικά, γεωγραφικά και πολιτικά με τους Μάντιες στην άλλη πλευρά της πράσινης γραμμής και με τους Ρομανλάρ στην άλλη πλευρά της μεσογείου .Οι Κύπριοι τσιγγάνοι δεν αναφέρονται στους εαυτούς τους ως "Ρομά" και δεν προσδιορίζονται με τους τσιγγάνους της Ελλάδας ή της Ευρώπης.
Πολλοί από τους νεώτερους Γκουρπέτες τσιγγάνους έχουν μετακινηθεί στο Λονδίνο με την ελπίδα της βελτίωσης του βιοτικού τους επιπέδου. Μια συχνή υποψία μεταξύ των τσιγγάνων είναι ότι η εκπαίδευση μπορεί να υπονομεύσει τις παραδοσιακές αξίες και τον πολιτισμό τους. Οι Γκουρπέτες τσιγγάνοι εντούτοις, υπογραμμίζουν τη σημασία της εκπαίδευσης και υποστηρίζουν ότι η νεώτερη, μορφωμένη γενεά δεν αρνείται την εθνικότητα της, αλλά είναι υπερήφανοι που είναι Γκουρπέτες δεδομένου ότι "η Κύπρος είναι μικρή κοινωνία, [ και]... δεν υπάρχει λόγος να το κρύψουν". Φαίνεται να υπάρχει μια ένταση μεταξύ αυτού που βλέπουνε ως απαραίτητο και σημαντικό κοινωνικό βήμα προς τα εμπρός (εκπαίδευση και εύρεση "καλύτερης εργασίας"), και τη λύπη που τα παιδιά τους φεύγουν πιο μακρυά από "την παράδοση των τσιγγάνων". Τα παλαιότερα μέλη της κοινότητας περιέγραψαν τη θλίψη τους που τα παιδιά τους είχαν μεταναστεύσει το Λονδίνο, παντρεύτηκαν με Βρετανούς και τώρα υποστηρίζουν πως είναι "Τουρκοκύπριοι", παρά Γκουρπέτες. Γλωσσολογικά, αυτή η νεώτερη ομάδα "έχει χάσει" σχεδόν εξ ολοκλήρου τη Γκουρπέτικη γλώσσα και υπάρχουν μόνο μερικοί που αναγνωρίζουν λίγες λέξεις.




Although there are no official records confirming the arrival of Gypsies in Cyprus, it has been estimated by historical calculation that the first immigrants came between 1322 and 1400, when Cyprus was under the rule of the Lusignan (Crusader) kings. These Gypsies were part of a general movement from Asia Minor to Europe. Those who landed on Cyprus probably came across from the Crusader colonies on the eastern Mediterranean coast (present day Lebanon and Palestine). It is likely that a second immigration took place some time after the Turks occupied the island in 1571 and that some Gypsies came in the19th century. During the Middle Ages Cyprus was on a regular shipping route from Bari in Italy to the Holy Land. Various groups of Gypsies have lived in Cyprus for over 500 years. During that time their nomadic lifestyle changed little; that is, until the partitioning of the island in 1974. The occupation of the northern part of the island by the Turks marked a change from a nomadic life to a more settled existence. At present there are estimated to be some 2,000-3,000 Gypsies on Cyprus who are divited into three groups, the Ghurbeti or Turkish-speaking Muslim Gypsies, the Mandi or Greek-speaking Christian Gypsies and the Romanlar, Turkish-speaking Gypsies from Anatolia. All of these groups also speak dialects of "Ghurbetcha"(Khurbetçý), "Romançe" (Romani) to a greater or lesser extent.
The terms "Ghurbeti" and "Mandi" are self-appellations, others like "Kilinjiri", "Yiftos", "Tsiganos", "Koullοuphoi" and even "Atsingani" being ascribed, pejorative terms applied by the surrounding Turkish and Greek-Cypriot communities. The larger groups of Ghurbeti Gypsies are now settled in the towns of Morphou and Famagusta, both cities in the occupied, northern sector. That the Ghurbati Gypsies were Muslims with more affinity to the Turkish people is the generally accepted rational for their moving to the northern area in 1974. In fact, their affinity is more closely tied to the Turkish language than it is to a religious persuasion. The Mandi who are Orthodox Christian Gypsies live mainly in Larnaca and have a primarily "Greek" identity, to which the "Gypsy" is apparently secondary. On the other side of the green line, it is clear that the Ghurbeti Gypsies have become in many ways "Turkicised" and to a large extent share the culture, language and economic position of many of the Turkish-Cypriot population. The Gypsies from both Christian and Muslim communities had the same origin, but had been separated at some point by religion, probably as a result of the 1960-1974 situation. The strong links between Christian and Muslim Gypsies in former times had not entirely withered and died. Other members of the Morphou Ghurbeti described how their sons and daughters who had migrated to London had been helped "…to get on their feet" by Mandi Gypsies, suggesting that this notion of common origin has a significant place in the discourse of identity for both groups.
The Gypsies of Cyprus appear to be almost "unconnected" with their historical roots; no substantial contacts exist between the Ghurbeti Gypries and Dom Gypsies in Syria, Palestine-Israel or Egypt in the present. The Muslem Ghurbeti clearly see themselves as a distinct group from Anatolian Romanlar or Balkan Gypsies but they are `bounded' culturally, geographically and politically to the Mandi on the other side of the Green Line and the Romanlar on the other side of the Mediterranean. Cypriot Gypsies do not refer to themselves as"Roma" and they do not identify themselves with the Gypsies of Greece or Europe.
Many younger Ghurbeti Gypsies have moved to London in the hope of improving their living standards. A frequent assumption amongst Gypsies elsewhere is that education may undermine their own traditional values and culture. The Ghurbeti Gypsies however, emphasise the importance of education and claim that the younger, educated generation are not denying their ethnicity, but are proud to be Ghurbeti, as "Cyprus is a small community, [and]…there is no point in hiding it". There seems to be a tension between what they see as a necessary and important social step forward (education and finding "decent jobs"), and the regret that the children are moving further away from "the Gypsy tradition". Older members of the community described their sadness that their children had moved to London, married British partners and now claimed to be "Turkish-Cypriot", rather than Ghurbeti. Linguistically, this younger group has almost entirely "lost" the Khurbetçý language with few recognising any words .


Σάββατο, 10 Μαΐου 2008

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΤΟΥΡΙΣΜΟ - THE WAR AGAINST TOURISM

Η βομβιστική επίθεση σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης στο Μπαλί τον Οκτώβριο του 2002 ήταν για το δυτικό κόσμο το πρώτο σήμα μιας τεράστιας δυσαρέσκειας ενάντια στη τουριστική βιομηχανία, που, όπως τη βρετανική αυτοκρατορία που προετοίμασε το έδαφος, αναπτύσσει δραστηριότητες πάνω σε ένα δίκτυο συνεργασίας με τους ντόπιους πλούσιους και ισχυρούς, με συνέπεια την αυξανόμενη εξασθένηση των φτωχών. Αλλά ενώ η βρετανική αυτοκρατορία επίσης παρήγαγε δίκτυα ιεραποστόλων που προσπαθούσαν να αναβαθμίσουν την αλαζονική εκμετάλλευσή της, ο τουρισμός (ακολουθώντας τα βήματα των ανθρωπολόγων) είναι η "μαλακή πλευρά" της σφαιρικής εκμετάλλευσης (κυρίως) των μεγάλων επιχειρήσεων εξαγωγών που έχουν αφαιρέσει τα περισσότερα από τα τροπικά δάση της Ινδονησίας και σε άλλα μέρη του κόσμου, και που διάρπαξαν μυστικές γενοκτονίες ενάντια στους λαούς που έζησαν σε αυτά και γύρω από αυτά.

Η τουριστική βιομηχανία καταστρέφει "το εξωτικό" όχι μόνο με το μάρκετινγκ της, αλλά με την επιβολή του περιβάλλοντος της επάνω σε αυτό. Η τουριστική βιομηχανία κτίζει τα φρικτά και ακριβά ξενοδοχεία - από τα οποία οι ντόπιοι αποκλείονται με ένα τρόπο ή άλλο. Αυτά τα ξενοδοχεία περιλαμβάνουν συχνά τα φοβερά χυδαία, θορυβώδη και ουσιαστικά ανθυγιεινή νυκτερινά κέντρα όπου οι τουρίστες υποστηρίζουν ότι "διασκεδάζουν"καταναλώνοντας ποτό μέχρι ηλιθιότητας ή αγοράζοντας σεξουαλικό δελεασμό. Τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης είναι ένας πιο εύκολος τρόπος απόκτησης χρημάτων, και έτσι πολλαπλασιάζονται επιτυχέστερα από τα ξενοδοχεία τα οποία πρέπει στη πραγματικότητα να παρέχουν υπηρεσίες.

Αυτά τα καρκινώματα πάνω στους γηγενείς πολιτισμούς αρχίζουν σχεδόν αμέσως από όλα τα τρόφιμα και το ποτό στα οποία οι τουρίστες έρχονται για να καταναλώσουν. Ενθαρρύνουν την πορνεία, και αναπόφευκτα επιτίθενται στις τοπικές κοινωνίες με την προώθηση του κακόγουστου, αλκοολικού αγγλοσαξονικού πολιτισμού της ψεύτικης καλοκαγαθίας - που, τυχαία, έχει καταστρέψει περισσότερα από ένα ήρεμο και όμορφο νησί της Μεσογείου.Αυτό που οι λευκοί Αυστραλοί έκαναν στους αυτόχθονες λαούς - οι περισσότεροι εκ των οποίων τώρα έχουν χάσει ακόμη και τις γλώσσες τους - αυτό κάνουν οι τουρίστες με λεπτότερο τρόπο στους λαούς της Ινδονησίας. Οι φτωχοί του Νεπάλ δεν έχουν ωφεληθεί από το μονοπάτι της κόκα κόλα επάνω στα υψηλά Ιμαλάια -και για αυτό μια μαρξιστική εξέγερση συνεχίζεται εκεί. Τα δάση του Νεπάλ έχουν εξαφανιστεί κατά ένα μεγάλο μέρος, προκαλώντας κατά συνέπεια τη φοβερή διάβρωση - και την πείνα. Ο τουρισμός για σεξ στην Ταϊλάνδη και την Καμπότζη είναι ένα σκάνδαλο που η δύση έχει κάνει πολύ ελάχιστα για να αποθαρρύνει. Το AIDS έχει διαδοθεί στην Ασία σχεδόν εξ ολοκλήρου από τους τουρίστες.

Αν και ο σύγχρονος τουρισμός είναι μια τρομοκρατία "της παγκοσμιοποίησης", είναι κληρονόμος ( και έχει επηρεάσει αναπόφευκτα) την αρχαία παράδοση προσκυνήματος σε ιερούς χώρους σε όλο τον κόσμο, γύρο από τους οποίους ολόκληρες βιομηχανίες εξυπηρέτησης δημιουργήθηκαν από τα πρώτα χρόνια: ξενώνες, νοσοκομεία, καταστήματα τροφίμων και κηδείες - καθώς επίσης και η πώληση φυλακτών και αναμνηστικών. Οι περισσότεροι από αυτούς τους αρχαίους χώρους προσκυνήματος, όπως στους περισσότερους χώρους στην ηπειρωτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, μπορούν να αντισταθούν τις τεράστιες εισροές των σύγχρονων επισκεπτών - επειδή ήδη "διεθνοποιήθηκαν". Είναι οι παραδοσιακές κοινωνίες που είναι θήραμα στην πληρεξούσιο-τρομοκρατία του τουρισμού - ως προς τις άλλες πτυχές "της παγκοσμιοποίησης": ειδικότερα έντονη είναι η αφαίρεση της πολιτιστικής και βίο - ποικιλομορφίας εκτός από εκεί που μπορούν να εξημερωθούν και να ελέγχονται. Ο καταστρεπτικός διαχωρισμός της βόρειας/δυτικής ζωής στην εργασία και τον ελεύθερο χρόνο, παραδείγματος χάριν, (ή εργαζόμενες μητέρες και Φιλιππινέζες παιδοκόμες και νταντάδες) απαιτεί πολλή εργασία και τη συνολική κοινωνικοπολιτική διάσπαση μεταξύ των φτωχών για να εξυπηρετήσουν τον οινόπνευμα-δεμένο, μόδα-οδηγημένο ελεύθερο χρόνο των πλουσίων. Οι αγροτικές οικονομίες καταρρέουν και οι άνθρωποι μετακομίζουν στις τουριστικές περιοχές. Στην Ευρώπη, η Ισπανία πάσχει οικτρά από αυτό, ειδικά τα εύθραυστα νησιά της. (Δείτε το Voices of the Old Sea του Norman Lewis.) Και, όσο για τα ελληνικά νησιά,κάποιος μπορεί να διαβάσει "το κύτταρο"( Cell ) του Prospero Durrell για να καταλάβει ποια εγκλήματα ενάντια στη φύση και την ανθρωπότητα έχουν διαπραχθεί στην Κέρκυρα προκειμένου να παρασχεθεί η χυδαιότητα για τους χυδαίους.

Ο ήρεμος και ποικίλος ινδικός πολιτισμός του Μπαλί έχει διαβρωθεί σοβαρά, οδηγώντας σε ένα κενό που πάρα πολύ γρήγορα γεμίζει από αδιάλλακτες μορφές του Ισλάμ, ενός από του οποίου, ακρογωνιαίος λίθος είναι μια έχθρα στο οινόπνευμα και της συνοδευτικής δημόσιας απρεπής συμπεριφοράς του, το οποίο στη δύση έχει πάρει πολλούς αιώνες να εκλεχθεί. Το οινόπνευμα έχει γίνει (με τις καμπάνες των εκκλησιών και το σημάδι του σταυρού) για τους μουσουλμάνους (και τους περισσότερους μη-Χριστιανούς) το κυρίαρχο σύμβολο της τώρα-κυρίαρχης δύσης, αλλά μόνο πρόσφατα έχει γίνει δεσμός της αντί-δυτικής δυσαρέσκειας. (αχρείαστο να πούμε, ότι οι βομβαρδισμοί σε αυτοκίνητα στο Μπαλί - παρά να τείνουν στην απελευθέρωση των ανθρώπων που σύρθηκαν ήδη στον πολιτισμό της ζήτησης και της προσφοράς "της παγκοσμιοποίησης" περαιτέρω απειλούν τη κοινωνία του Μπαλί.)

Όσο οι μουσουλμάνοι πιστεύουν - πολλοί από τους οποίους ζουν σε τεχνητά κράτη που δημιουργήθηκαν από τους Γάλλους και τους Βρετανούς - ότι αυτοί και ο πολιτισμός τους έχουν καταπατηθεί από το θριαμφαλλιστικό, οδηγούμενο από το οινόπνευμα (ή - πλημμυρισμένο με οινόπνευμα) δυτικό (ή, μάλλον, βόρειο) καπιταλισμό και της υπεράσπισης του για μιας ιδιαίτερα επιθετικής μορφής Σιωνισμού στο Ισραήλ, θα υπάρξει περισσότερη και όλο και περισσότερο-βίαια αντίδραση. Ακόμη και αν η Αλ-Κάϊντα μπορούσε να ηττηθεί, άλλες ομάδες θα δημιουργούνταν. Όμως η Αλ-Κάϊντα αυξάνεται σε υποστήριξη ως αποτέλεσμα του "πολέμου στον τρόμο" και μιας αντιληπτής αμερικάνικης ανίδεης υπεροψίας.

Οι βομβαρδισμοί του Μπαλί μπορεί να ήταν μόνο ο πρώτος πυροβολισμός σε ένα απελπισμένο πόλεμο ενάντια στη καταστροφική για τον κόσμο- αλλά ουσιαστικά εύθραυστη - τουριστική βιομηχανία. Σε αυτή τη περίπτωση, ο τουρισμός, που εξαρτάται τόσο πολύ από τη σιωπή και την υποταγή των ντόπιων φτωχών όπως στην ενθουσιώδη συνεργασία των πλουσίων, θα εξαφανιστεί κατά ένα μεγάλο μέρος από πολλές χώρες. Τα μέσα της αποθάρρυνσης μπορεί να μην είναι ευχάριστα, αλλά, όπως η Αλ Κάϊντα και η Χαμάς (και ο Εθνικός Ιρλανδικός Απελευθερωτικός Στρατός πριν από αυτούς) έχουν παρουσιάσει, η βία είναι το μόνο διαθέσιμο όπλο για τους ταπεινωμένους. Παρά τις πολυπαινεμένες "δυτικές φιλελεύθερες αξίες μας" συνεχίζουμε να ταπεινώνουμε τους ανθρώπους τόσο πολύ όσο ποτέ.

Του Anthony Weir

Μετάφραση NOCTOC

The bomb attack on a night-club in Bali in October 2002 was the first signal to the Western world of a huge resentment against the tourist industry, which, like the British Empire which paved the way, operates on a network of collaboration with the local rich and powerful, to the increasing impoverishment of the poor. But whereas the British Empire also produced networks of missionaries attempting to ameliorate its arrogant exploitation, tourism (following in the footsteps of the anthropologists) is the "soft side" of the global exploitation of (mainly) the great extraction companies which have removed most of the rain forests of Indonesia and other parts of the world, and committed secret genocides against the peoples who lived in them
and around them.

The tourist industry destroys the 'exotic' not just by marketing it, but by imposing its own environment upon it. The tourist industry builds horrible and expensive hotels - from which locals are excluded by one means or another. These hotels often include hideous, vulgar, noisy and essentially unwholesome night clubs where the tourists claim to "enjoy themselves" by drinking themselves stupid or buying sexual enticement. Night-clubs are great money-spinners, and so they proliferate more successfully than the hotels which actually have to provide services.
These cancers on indigenous cultures fly in almost all the food and drink which the tourists fly in to consume. They encourage prostitution, and inevitably attack local societies by promoting the unsightly, alcoholic Anglo-Saxon culture of false bonhomie - which, incidentally, has devastated more than one quiet and beautiful island of the Mediterranean. What white Australians did to the Aboriginal peoples - most of whom now have even lost their languages - they are doing rather more subtly to the peoples of Indonesia. The poor of Nepal have not benefited from the Coca-Cola trail up the high Himalayas - which is why a Marxist rebellion continues there. The forests of Nepal have largely disappeared, thus causing terrible erosion - and famine. The sex-tourism in Thailand and Cambodia is a scandal that the West has done very little to discourage. AIDS has been spread in Asia almost entirely by tourists.

Though modern tourism is a terrorism of 'globalisation', it is heir to (and has ineluctably influenced) the ancient tradition of pilgrimage to shrines all over the world, around which whole service-industries grew from early times: hostels, hospitals, food-booths and funerals - as well as the sale of amulets and souvenirs. Most of these old places of pilgrimage, like most places on mainland Europe and North America, can withstand huge influxes of modern visitors - because they are already 'globalised'. It is the traditional societies which are prey to the proxy-terrorism of tourism - as to the other aspects of 'globalisation': notably the removal of cultural and bio- diversity except where they can be tamed and commodified. The destructive compartmentalisation of Northern/Western life into work and leisure, for example, (or working mothers and Filipina baby-sitters and nannies) requires much labour and total socio-cultural disruption among the poor to serve the alcohol-laced, fashion-led leisure of the rich. Rural economies collapse and people flood into the tourist areas. In Europe, Spain has suffered grievously from this, especially its fragile islands. (See Voices of the Old Sea by Norman Lewis.) And, as for the Greek islands, one need only read Durrell's Prospero's Cell to understand what crimes against nature and humanity have been committed in Corfu in order to provide vulgarity for the vulgar.

The quiet and varied Hindu culture of Bali has been seriously eroded, leading to a vacuum which is all too quickly filled by intolerant forms of Islam, one of whose cornerstones has become a hatred of alcohol and its accompanying public misbehaviour, which in the West has taken many centuries to be controlled. Alcohol has (with church-bells and the sign of the cross) for long been for Muslims (and most non-Christians) the paramount symbol of the now-paramount West, but only recently has it become a nexus of anti-Western resentment. (Needless to say, the car-bomb on Bali - far from liberating people already drawn into the supply-and-demand culture of 'globalisation' - further threatens Balinese society.)

As long as Muslims - many of whom live in artificial states created by the French and the British - feel that they and their culture have been trashed by triumphalist, alcohol-fired (or -swamped) Western (or, rather, Northern) capitalism and its championing of a particularly aggressive form of Zionism in Israel, there will be more and increasingly-violent reaction. Even were al-Qaeda to be disabled, other groups would form. But al-Qaeda is growing in support as a result of the 'War on Terror' and a perceived American ignorant arrogance.

The Bali bomb may have been only the first shot in a desperate war against the world-trashing - but essentially fragile - tourist industry. If so, tourism, depending as much on the silence and subjection of the local poor as on the enthusiastic collaboration of the rich, will largely disappear from many countries. The means of discouragement may not be pleasant, but, as al-Qaeda and Hamas (and the Irish Fenians before them) have shown, violence is the only weapon available to the humiliated. Despite our much-vaunted 'Western Liberal Values' we go on humiliating people as much as we ever did.

By Anthony Weir


Παρασκευή, 9 Μαΐου 2008

Η ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΡΑΒΙΚΟ ΚΟΣΜΟ - CULTURAL MARGINALITY IN THE ARAB WORLD

Η πολιτιστική περιθωριοποίηση δηλώνει την ύπαρξη ενός ατόμου μέσα σε δύο πολιτισμούς χωρίς να είναι σε θέση να ανήκει πλήρως ούτε στον ένα αλλά ούτε στον άλλο. Ένα άτομο γίνεται πολιτιστικά περιθωριοποιημένο εάν, αφού έχε γεννηθεί μέσα σε ένα συγκεκριμένο πολιτισμό και έχει κοινωνικοποιηθεί σε αυτόν, μετά έρχεται σε επαφή με έναν άλλο πολιτισμό, προσελκύεται, αποκτά πάνω κάτω ένα μέτρο οικειότητας με αυτόν, συμπεριλαμβανομένης της γλώσσας αυτού του πολιτισμού και προσπαθεί για να γίνει πλήρης μεταφορέας του. Το πρόβλημα της πολιτιστικής περιθωριοποίησης είναι πολύ οξύ στον αραβικό κόσμο ειδικά στο Μαρόκο, την Αλγερία, την Τυνησία, και το Λίβανο. Όλες αυτές οι χώρες όπου το πρόβλημα είναι παρόν ήταν κάτω από γαλλικό αποικιακό έλεγχο. Η γαλλική αποικιακή πολιτική ήταν να κάνει όσο το δυνατόν πιο επιθυμητό για τα μέλη της τάξης των ελίτ στις αποικίες τους, στο να αποκτήσουν τη γαλλική γλώσσα, και τον γαλλικό τρόπο ζωής. Οι Γάλλοι επεδίωξαν αυτή τη πολιτική γνωστή ως "mission civilisatrice" δηλαδή αποστολή εκπολιτισμού, με άκαμπτη συνέπεια και έχουν κάνει καλά τη δουλειά τους. Οι προσπάθειες τους οδήγησαν στη δημιουργία ενός στοιχείου στον αραβικό πληθυσμό που είναι πολιτιστικά περιθωριοποιημένος και από τον γαλλικό και από τον αραβικό πολιτισμό.
Ο πολιτιστικά περιθωριοποιημένος Άραβας προέρχεται καταρχήν από την ανώτερη τάξη των ελίτ που μέσω της εκπαίδευσής του έχει μια καλή γνώση των γαλλικών, και έχει γίνει λίγο πολύ γνώστης στους γαλλικούς τρόπους συμπεριφοράς, το γαλλικό τρόπο ζωής, και το γαλλικό τρόπο σκέψης. Η γαλλική έννοια του evolue (εξέλιξη) που σημαίνει ότι ένας άνθρωπος εξελίσσεται σε ένα υψηλότερο ανθρώπινο και πνευματικό επιπέδο μέσω της υιοθέτησης της γαλλικής γλώσσας και του γαλλικού πολιτισμού δεν δημιούργησε Γάλλους στον αραβικό κόσμο, αλλά evolue πολιτιστικά περιθωριοποιημένους Άραβες. Κατά συνέπεια ο περιθωριοποιημένος evolue Άραβας έχει καταντήσει όχι μόνο να υπονομεύει τον αραβικό πολιτισμό και τη γλώσσα του, θεωρώντας ότι ο γαλλικός πολιτισμός και η γλώσσα είναι κάτι το ανώτερο από τον αραβικό και τα αραβικά, αλλά και της πλειοψηφίας των συμπατριωτών του που δεν έχουν κατορθώσει να αποκτήσουν την κοινωνική evolue θέση μέσω της γαλλικής γλώσσας και πολιτισμού. Συγχρόνως, ο πολιτιστικά περιθωριοποιημένος Άραβας είναι συναισθηματικά ανίκανος να απελευθερωθεί ο ίδιος εντελώς από τον εγγενή πολιτισμό του στον οποίο έχει γυρίσει την πλάτη του. Έχει μάθει και χρησιμοποιεί τα εξωτερικά περιτυλίγματα του γαλλικού πολιτισμού (γλώσσα, ρουχισμό, τρόφιμα, κοινωνικούς κανόνες) χωρίς ποτέ να έχει το συναίσθημα ότι είναι πράγματι ενσωματωμένος στη γαλλική ζωή. Γίνεται πολιτιστικά περιθωριοποιημένος επειδή είναι ανίκανος να προσδιορισθεί με καθέναν από τους δύο πολιτισμούς. Η γαλλική αποστολή "του εκπολιτισμού" των ανθρώπων στις αποικίες τους μέσω της έννοιας του evolue, είχε μια καταστροφική επίδραση στον αυτοσεβασμό των γηγενών κατοίκων στις χώρες που διοικούσαν και σήμερα σε πολλές αραβικές χώρες όπως τον Λίβανο, και πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο γαλλικός πολιτισμός και η γλώσσα είναι καλύτερος από τον δικό τους. Μιλούν γαλλικά και φέρονται περισσότερο Γάλλοι και από τους ίδιους τους Γάλλους, θεωρώντας ότι κατ' αυτό τον τρόπο είναι "εκπολιτισμένοι".

Cultural marginality denotes the state of belonging to two cultures without being able to identify oneself completely with either. An individual becomes marginal if, after having been born into a culture and encultured into it, he becomes exposed to another culture, is attracted to it, acquires a measure of familiarity with it, including its language and strives to become a full-fledged carrier of it. The problem of cultural marginality is very acute in the Arab World especially in Morocco, Algeria, Tunisia, and Lebanon. All these countries where the problem is present were under French colonial control. French colonial policy was to make its as desirable as possible for members of the elite class in their colonies to acquire the French language and French way of life. The French pursed this policy known as "mission civilisatrice" with rentless consistency and they have done their job well. Their efforts resulted in the creation of an Arab population element which is marginal to both French and Arab culture.
The culturally marginalized Arab as a rule comes from the upper class who through his education has acquired a good knowledge of French, and has become more or less familiar to French manners, the French style of life, and French way of thinking. The French concept of evolue which means that a human being evolves to a higher human and intellectual state through the adoption of French language and culture did not create Frenchmen in their Arab world but evolue marginalized Arabs. Thus, the evolue marginalized Arab has come not only to look down on his own Arabic culture and language believing that the French culture and language is superior to Arabic, but also at the majority of his country men who have not acquired the evolue status through the French language and culture. At the same time, the culturally marginalized Arab is emotionally unable to free himself completely from his native culture on which he has turned his back on. He acquires and uses the trappings of French civilization (language, clothing, food, social norms) without ever acquiring the feeling that he is indeed integrated into French life. He becomes marginal because he is unable to identify with either of the two cultures. The French mission of "civilizing" the people in their colonies through the concept of evolue, has had a devastating effect on the self-esteem on the native people in the countries they have conquered and today in many Arab countries such as Lebanon, many people look down on their own culture and language, believing that French culture and language is better than theirs. They speak French and act more French than the French themselves believing that in this way they are "civilized".

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2008

ΒΥΒΛΟΣ: ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - BYBLOS: ONE OF THE MOST ANCIENT CITIES IN THE WORLD

H Βύβλος είναι μια από τις αρχαιότερες συνεχώς κατοικημένες πόλεις παγκοσμίως.Ήταν αρχαία ακόμη και προτού οι μεγάλοι πολιτισμοί της Μέσης Ανατολής μπήκαν στα σπάργανα. Η περιοχή έχει κατοικηθεί για τουλάχιστον 7.000 χρόνια εάν όχι και περισσότερο.Η Βύβλος που είναι γνωστή στα αραβικά ως Τζμπέϊλ είναι 36χμ βόρεια της Βηρυτού και είναι ακόμα σχετικά άθικτη και πολύ γραφική.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Byblos is one of the world's oldest continually inhabited towns.It was old even before the great civilizations of the Middle east were even thought of.The site has been occupied for at least 7,000 years if not more.Byblos which is known as Jbail in Arabic is 36km north of Beirut and it is still relatively unspoiled and very picturesque.
 

Το μεσαιωνικό μέρος της πόλης έχει μια υπέροχα αποκατεστημένη αγορά. Πολλά καταστήματα πωλούν τουριστικά μπιχλιμπίδια αλλά μερικά πωλούν επίσης ενδιαφέροντα είδη όπως τα απολιθώματα από ψάρια που είναι 100.000 χρονών και που βρίσκονται μέσα στη πέτρα όπου βρέθηκαν. Ανασκάπτονται από τα βουνά πάνω από τη Βύβλο.
----------------------------------------------------------------------------------------------
The medieval part of the city has a beautifully restored souq area.Many shops sell tourist trinkets but some also sell interesting idems such as 100,000 year old fossilized fish remains,set in the rock in which they were found.They are excavated from the mountains above Byblos.

Στο κέντρο της μεσαιωνικής Βύβλου βρίσκεται η Μαρωνίτικη εκκλησία ρομανικού ύφους που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή. Άρχισε να κτίζεται το 1115 αλλά υπέστη άσχημες ζημιές από ένα σεισμό που έγινε το 1170 και όταν ανοικοδομήθηκε προστέθηκαν επίσης και αραβικά στοιχεία. Ένα από τα πιο ασυνήθιστα στοιχεία της εκκλησίας είναι το ανοικτό βαπτιστήριο που βρίσκεται πάνω στο βόρειο τοίχο.
----------------------------------------------------------------------------------------------
In the centre of Medieval Byblos is the Romanesque-style Maronite church dedicated to Saint John the Baptist.It was begun in 1115 but was badly damaged by an earthquake in 1170 and when it was rebuild Arab designs were also added. One of its most unusual futures its its open air baptistery which sits against the north wall.

Η εκκλησία έχει ένα ασυνήθιστο σχεδιάγραμμα. Οι κόγχες βλέπουν προς τα βορειοανατολικά, αλλά μια αιχμηρή αλλαγή στην κατεύθυνση φέρνει το βόρειο μισό της εκκλησίας πίσω στη συμβατικότερη δυτικοανατολική στροφή. Προφανώς, αυτό έγινε επειδή ένα λάθος στον προσανατολισμό ανακαλύφθηκε μόνο αφού είχαν κτιστεί οι κόγχες και διορθώθηκε στα μέσα της κατασκευής της εκκλησίας.
----------------------------------------------------------------------------------------------
The church has a an unusual layout. The apses are facing north-east, but a sharp change in direction brings the northern half of the church back into its more conventional east-west alighment. Apprently, this is because a mistake in orientation was only discovered after the apses had been built and was corrected halfway through constraction.

Αρχαίες στήλες χρησιμοποιήθηκαν στις πόρτες και το βαρύ αντιτείχισμα στη δυτική πλευρά θεωρείται ότι έγινε σε μια προσπάθεια να αποτρέψει και άλλες ζημιές από σεισμό. Στα δυτικά της εκκλησίας υπάρχει μια ιστάμενη στήλη και ένα μωσαϊκό πάτωμα, απομεινάρια μιας προηγούμενης βυζαντινής εκκλησίας.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Ancient columns were used in the doorways and the heavy buttressing on the western side is thought to have been an effort to prevent farther earthquake damage. To the west of the church is a single stading column and a mosaic floor, remnants of an earlier Byzantine church.

Προς το λιμάνι υπάρχει η αρχαία ελληνική ορθόδοξη εκκλησία της Παναγίας της Ελευθερώτριας. Αυτή η ογκώδης μεσαιωνική κατασκευή, με τους στερεούς τοίχους που υποστηρίζονται από αντιτειχίσματα,κτίστηκε πάνω από μια παλαιότερη εκκλησία που χρονολογείται από τους βυζαντινούς χρόνους.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Towards the port is the old Greek Orthodox Church of Saydet An-Najat (Our Lady of Deliverance). This massive medieval construction, with solid walls supported by buttresses, was built on the site of an older church dating from Byzantine times.

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2008

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΑΡΜΠΕΛ - A PILGLIMAGE TO SAINT CHARBEL

Αν και είχα πάει πολλές φορές στο Λίβανο, δεν επισκέφτηκα ποτέ το μοναστήρι του Αγίου Mάρωνα. Το μοναστήρι είναι ένα από τα πιο ιερά θρησκευτικά προσκυνήματα στο Λίβανο δεδομένου ότι βρίσκεται εδώ το σώμα του Αγίου Σάρμπελ. Ο Άγιος Σάρμπελ είναι ο δημοφιλέστερος άγιος στο Λίβανο και είναι πολύ αγαπητός από όλους τους Μαρωνίτες στον κόσμο. Καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, χιλιάδες πιστοί έρχονται σε αυτό τον άγιο χώρο , για να προσευχηθούν και να ζητήσουν τη βοήθεια του. Ο Άγιος Σάρμπελ είναι γνωστός για τα πολλά θαύματα που κάνει. Το μοναστήρι του Αγίου Μάρωνα είναι κτισμένο στο χωριό Ανάγυα (υπάρχει χωριό με το ίδιο όνομα και στη Κύπρο), που είναι δεκαεπτά χιλιόμετρα από τη Βύβλο, στη περιοχή του Όρους του Λιβάνου, σε ένα λόφο που θεωρείται να είναι ένα από τα ομορφότερα μέρη στο Λίβανο και σε 1200 μέτρα υψόμετρο. Ο σημαντικότερος λόγος που ήρθα να υποβάλω τα σέβη μου στον Άγιο Σάρμπελ ήταν για να πραγματοποιήσω μια υπόσχεση που έκανα σε μια φίλη Μαρωνίτισα από την Κύπρο που μου ζήτησε να ανάψω ένα κερί στον άγιο εξ ονόματός της.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Although I have been many times to Lebanon, I never visited the Monastery of Saint Maron before.The Monastery is one of the holiest religious centres in Lebanon since it is here that the body of Saint Charbel is kept. Saint Charbel is the most popular Saint in Lebanon and he is loved and venerated by all Maronites in the world. Throughout the year, thousands of priglims come to this shrine, to pray and seek Saint Charbel's help. Saint Charbel is known to have made many miracles. The Monastery of Saint Maron is situated at the village of Annaya (there is also a village of the same name in Cyprus), which is seventeen kilometers from Byblos, in the region of Mount Lebanon, on a hill, which is regarded as one of the nicest hills in Lebanon, and is 1200 meters in altitude. The major reason I came to pay my respects to Saint Charbel was to fulfill a promise I made to a Maronite friend of mine from Cyprus who asked me to light a candle to the Saint on her behalf.

Ο Άγιος Σάρμπελ, γεννήθηκε το 1828, στο χωριό Μπέκα Κάφρα (βόρειος Λίβανος) και το όνομά του ήταν Γιουσούφ Αντούν Μακχλούφ. Το 1851, άφησε το πατρικό του χωριό και πήγε στο μοναστήρι της Παναγίας στο χωριό Μαϊφούκ για να περάσει το πρώτο του μοναστικό έτος, και έπειτα πήγε στο μοναστήρι του Αγίου Μάρωνα στο χωριό Ανάγυα, όπου ασπάστηκε τον όρκο των Μαρωνιτών μοναχών, φέρνοντας το όνομα Σάρμπελ, ένα όνομα ενός από τους μάρτυρες της εκκλησίας της Αντιόχειας του δεύτερου αιώνα. Έζησε 16 χρόνια στο μοναστήρι του Αγίου Μάρωνα στην Ανάγυα. Από εκεί, πήγε, στις 15 Φεβρουαρίου, το 1875, στο ερημητήριο των Αγίων Πέτρου και Παύλου, το οποίο ανήκει στο μοναστήρι. Ήταν ένας χαρακτηριστικός άγιος και ερημίτης, ο οποίος περνούσε το χρόνο του στη προσευχή και λατρεύοντας τον Θεό. Σπάνια άφηνε το ερημητήριο όπου ακολούθησε τον τρόπο ζωής των άγιων ερημιτών στις προσευχές, στη ζωή και στη πρακτική. Ο Άγιος Σάρμπελ έζησε στο ερημητήριο για 23 χρόνια. Στις 16 Δεκεμβρίου του 1898, χτυπήθηκε με μια ασθένεια καθώς εκτελούσε την Θεία Λειτουργία. Πέθανε τη παραμονή των Χριστουγέννων, στις 24 Δεκεμβρίου του 1898, και θάφτηκε στο νεκροταφείο του μοναστηριού του Αγίου Μάρωνα στην Ανάγυα. Λίγους μήνες αργότερα, ένα φως που τύφλωνε από το μέγεθος του άρχισε να φαίνεται γύρω από τον τάφο του. Από εκεί, το πτώμα του, που ενέκρινε μύρο και αίμα, μεταφέρθηκε σε ένα ειδικό φέρετρο. Ορδές από προσκυνητές άρχισαν να έρχονται για να πάρουν τη μεσολάβησή του. Το 1925, η καθιέρωσή του σε άγιο προτάθηκε από τον Πάπα Πάϊο ΧΙ. Το 1950 ο τάφος του ανοίχτηκε παρουσία μιας επίσημης επιτροπής που περιλαμβανόταν και από γιατρούς που έλεγξαν το άφθαρτο του σώμα. Από τότε που άνοιξαν τον τάφο του,τα θαύματα του πολλαπλασιάστηκαν. Από τότε, ένα πλήθος προσκυνητών από διαφορετικά θρησκευτικά δόγματα άρχισαν να έρχονται στο μοναστήρι του Αγίου Μάρωνα στην Ανάγυα για να πάρουν τη μεσολάβηση του αγίου.
------------------------------------------------------------------------------------------------
Saint Charbel, was born in 1828, in the village of Bekaa Kafra (North Lebanon) and his name was Youssef Antoun Makhlouf. In 1851, he left his family village and headed for the Our Lady of Maifouk monastery to spend his first monastic year, and then he went to the Saint Maron monastery in Annaya, where he entered the Maronite Order, carrying the name Charbel, a name of one of the Antioch church martyrs of the second century.He lived 16 years in the St Maron's monastery – Annaya. From there, he entered, on February 15th, 1875, the St Peter & Paul hermitage, which belongs to the monastery. He was a typical saint and hermit, who spent his time praying and worshipping. Rarely had he left the hermitage where he followed the way of the saintly hermits in prayers, life and practice. St Charbel lived in the hermitage for 23 years. On December 16th, 1898 he was struck with an illness while performing the holy mass. He died on Christmas' eve, December 24th, 1898, and was buried in the St Maron monastery cemetery in Annaya.Few months later, dazzling lights were seen around the grave. From there, his corpse, which had been secreting sweat and blood, was transferred into a special coffin. Hordes of pilgrims started swarming the place to get his intercession. In 1925, his beatification and canonization were proposed for declaration by Pope Pious XI. In 1950, the grave was opened in the presence of an official committee which included doctors who verified the soundness of the body. After the grave had been opened and inspected, the variety of healing incidents amazingly multiplied. A multitude of pilgrims from different religious facets started flocking to the Annaya monastery to get the saint's intercession.

Μια άποψη από το μοναστήρι που αγναντεύει το όμορφο τοπίο με τα χωριά και τις ταράτσες τους.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
A view from the monastery which overlooks the beautiful landscape with its villages and terraces.


Το σώμα του Αγίου Σάρμπελ βρίσκεται σε αυτό το φέρετρο ακριβώς μερικά βήματα κάτω από την εκκλησία του μοναστηριού. Το σώμα του δεν έχει λιώσει μετά το θάνατό του και παραμένει άθικτο μέχρι σήμερα. Δίπλα από αυτό το δωμάτιο είναι διάφορα άλλα δωμάτια που επιδεικνύουν τα προσωπικά αντικείμενα του αγίου, τα ράσα του, Ευαγγέλια και άλλα. Σε ένα από τα δωμάτια, υπάρχει μια αναπαράσταση της οικογενειακής ζωής του αγίου όταν ήταν στο χωριό του.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
The body of Saint Charbel lies in this coffin just a few steps below the church of the monastery. His body has not been dissolved after his death and it remains intact to this day. Next to this room are a number of other rooms displaying personal belongings of the Saint, his priest vestments, his Βibles e.c.t. In one of the rooms,there is a display of his family life back in his village.

Υπάρχουν τρία ή τέσσερα είδη κέδρων σε όλη τη βόρεια Αφρική, την Κύπρο, και την Ασία. Ο πιο διάσημος από αυτούς είναι ο κέδρος του Λιβάνου, ο οποίος αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη, αν και σήμερα μόνο μερικά από τα αρχικά άλση ακόμα υπάρχουν. Στην αρχαιότητα που τα δάση των κέδρων κάλυπταν μεγάλες εκτάσεις του Όρους του Λιβάνου, ήταν μια πηγή πλούτου για τους Φοίνικες που εξήγαγαν το μυρωδάτο και ανθεκτικό ξύλο τους στην Αίγυπτο και την Παλαιστίνη. Ο αρχικός ναός του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ ήταν κατασκευή αυτού του ξύλου, όπως ήταν πολλοί σαρκοφάγοι που ανακαλύφθηκαν στην Αίγυπτο. Μια αργή αλλά σίγουρη διαδικασία αποδάσωσης πραγματοποιήθηκε μέσα στη διάρκεια των χιλιετιών, και αν και νέα δέντρα φυτεύονται τώρα, θα περάσουν αιώνες προτού να ωριμάσουν. Από τα λιγοστά απομένοντα αρχαία δέντρα, τα περισσότερα βρίσκονται στο δάσος της κοιλάδας των κέδρων πάνω από το χωριό Μπσιάρε, και στο Μπαρούκ, στα βουνά Σούφ, νότια της Βηρυττού. Μερικά από τα δέντρα στην κοιλάδα των κέδρων είναι πιθανόν να είναι άνω των 1.000 ετών. Οι κορμοί τους έχουν μια τεράστια περίμερτο και το ύψος τους μπορεί να φθάσει 30μ. Αυτός ο κέδρος έξω από το μοναστήρι του Αγίου Μάρωνα είναι 600 ετών.
------------------------------------------------------------------------------------------------
There are three or four species of cedar tree throughout North Africa, Cyprus, and Asia. The most famous of these is the cedar of Lebanon, which was mentioned in the Old Testement, although today only a few of the original groves still exist. In antiquity the cedar forests covered great swathes of the Mount Lebanon Range and provived a source of wealth for the Phoenicians who exported the frargrant and durable wood to Egypt and Palestine.
The original Temple of Solomon in Jerusalem was build of this wood, as were many sacrophagi discovered in Egypt. A slow but sure process of diforestation took place over the millennia, and although new trees are now being planted, it will be centuries before they mature.
Of the few remaining ancient trees, most are in the grove at the Cedar Valley above the village of Bcharre, and in Barouk, in the Chouf Mountains south of Beirut. Some of the trees at the Cedar Valley are thought to be over 1,000 years old. Their trunks have a huge grith and their hight can reach 30m. This cedar tree outside the Monastery of Saint Maron is 600 years old.

Η είσοδος του μοναστηριού του Αγίου Μάρωνα με το άγαλμα του Αγίου Σάρμπελ να δεσπόζει το κτήριο.
------------------------------------------------------------------------------------------------
The entrance of the Monastery of Saint Maron with the statue of Saint Charbel dominating the building.

Το 1974, εγκαινιάστηκε η νέα εκκλησία, στη δυτική πλευρά του μοναστηριού που κατασκευάστηκε στο όνομα του Αγίου Σάρπμελ. Εδώ είναι η αυλή μεταξύ της νέας εκκλησίας και του μοναστηριού.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
In 1974, the inauguration of the new church, on the western side of the monastery which was constructed in the name of St Charbel, took place. Here is the yard between the new church and the Monastery.

Αν και έκανε αρκετή ζέστη και ο ήλιος ήταν καυτός στη Βύβλο, όταν έφθασα στο χωριό Ανάγυα έκανε κρύο. Ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος και τα βουνά ήταν καλυμμένα μέσα σε ομίχλη. Η ομορφιά της γύρο περιοχής σου πέρνει την αναπνοή.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Even though the weather was burning hot in Byblos, when I reached the village of Annaya it was cold. The sky was covered in clouds and the mountains in mist. The beauty of the surrounding area is breath taking.

Ακριβώς λίγο έξω από το μοναστήρι, τοποθετείμενο σε ένα λόφο από δάσος βρίσκεται το ερημητήριο του Αγίου Σάρμπελ. Τα κτήρια αποτελούνται από μια όμορφη μικρή εκκλησία και τα δωμάτια διαβίωσης του Αγίου.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Just a little away from the monastery, situated on a forested hill is the hermitage of saint Charbel. The buildings consist of a beautiful little church and the living quarters of the Saint.

Τρίτη, 6 Μαΐου 2008

ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΣΤΟ ΛΙΒΑΝΟ - KILLING THE SWALLOWS IN LEBANON

Είναι πολύ αργά το βράδυ. Κάθομαι στο μπαλκόνι του δωματίου μου που όχι μόνο αντικρίζει τη θάλασσα αλλά είναι κτισμένο δίπλα της. Είμαι στο Μαρωνίτικο χωριό Oκαΐμπε που είναι κοντά στην πόλη της Βύβλου. Κοιτάζω έξω από το μπαλκόνι μου στην απεραντοσύνη της θάλασσας. Είναι πολύ ήσυχα και η θάλασσα μοιάζει σαν να καίγεται από το φεγγάρι που της δίνει την φωτεινή κίτρινη αντανάκλαση του. Έχει τρία χρόνια να ρθώ στο Λίβανο, και αισθάνομαι πολύ χαρούμενος να είμαι ξανά εδώ σε αυτή την όμορφη χώρα που έχω αγαπήσει τόσο πολύ μέσα από τα πολλά μου ταξίδια σε αυτή. Με αυτές τις ωραίες σκέψεις πήγα στο κρεβάτι για ύπνο κοιτάζοντας την αντανάκλαση του φεγγαριού έξω στη θάλασσα.
Πολύ νωρίς το πρωί, ξύπνησα από πολύ δυνατούς πυροβολισμούς και έτρεξα στο μπαλκόνι για να δω τι γίνεται. Με μεγάλη μου έκπληξή, είδα πολλούς άνδρες, νέους και γέρους, να κρατούν κυνηγητικά όπλα και να πυροβολούν προς στη θάλασσα. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί το έκαναν αυτό, έως ότου κοίταξα πάνω στον ουρανό και είδα πολλά χελιδόνια να πετούν πάνω από τη θάλασσα δίπλα στην ακτή προσπαθώντας να φάνε μύγες και κουνούπια, και με τρομαγμένα μάτια, είδα πολλά από αυτά να πέφτουν σκοτωμένα στη θάλασσα. Όταν τα πουλιά αποσύρονταν πίσω μέσα στη θάλασσα, οι πυροβολισμοί σταματούσαν και όταν έρχονταν ξανά κοντά στην ακτή άρχιζαν πάλι. Αυτός ο σκοτωμός των χελιδονιών κράτησε για περίπου δύο ώρες. Νιώθοντας πολύ αναστατωμένος, έτρεξα κάτω για να βρω και τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος που έμενα, να κρατά επίσης ένα κυνηγητικό όπλο και να πυροβολεί. Με θυμωμένη φωνή του φώναξα και τον ρώτησα γιατί σκοτώνουν τα χελιδόνια. "Τα τρώτε τα χελιδόνια στο Λίβανο;" τον ρώτησα. Η απάντησή του ήταν "Όχι δεν τα τρώμε, τα σκοτώνουμε μόνο για διασκέδαση και για να ασκήσουμε το σημάδι μας". Έμεινα με το στόμα ανοικτό και θυμήθηκα όταν ήμουν μικρό παιδί στη Κύπρο, και οι γονείς μου, μου έλεγαν πάντα ότι τα χελιδόνια είναι τα πουλιά της Παναγίας και για αυτό το λόγο ήταν ευλογία εάν έκτιζαν τις φωλιές τους κάτω από τη στέγη του σπιτιού κάποιου ανθρώπου και ότι εάν κάποιος τα σκότωνε, τα μαλλιά του θα έπεφταν από το κεφάλι του. Το βρήκα τόσο περίεργο ότι αυτά τα πουλιά που στη Κύπρο τρέφουν τόσο σεβασμό από τους ανθρώπους, και ο κόσμος εκεί νιώθει τόσο ευτυχείς όταν τα δει στις αρχές του Μαρτίου να έρχονται στο νησί φέρνοντας την άνοιξη μαζί τους, να σκοτώνονται μόνο για διασκέδαση στο Λίβανο. Είπα στον ιδιοκτήτη ότι στη Κύπρο τα χελιδόνια δεν θανατώνονται ποτέ, και η απάντησή του ήταν "μπορεί να είναι έτσι επειδή δεν πετούν ποτέ μέσα στην αυλή σας". Το βρήκα άσκοπο να του εξηγήσω ότι τα χελιδόνια ωφελούν πολύ την ανθρωπότητα καταναλώνοντας μύγες και κουνούπια, πόσο μάλλον να του πω την ιστορία για τα πουλιά που ανήκουν στη Παναγία. Εκείνη τη μέρα όταν αντίκρισα αυτή τη βάρβαρη πράξη, κάτι σκοτώθηκε μέσα μου. Από εκείνη τη μέρα δεν ξαναείδα τον Λίβανο και τους ανθρώπους του Λιβάνου με τον ίδιο θαυμασμό που είχα πριν. Την ίδια μέρα ετοίμασα επίσης τη βαλίτσα μου και γύρισα στη Βηρυτό.


It is very late into the night. I am sitting on the balcony of my room which is not only facing the sea but it is also right at the front of it. I am in the Maronite village of Oukaibe which is next to the Town of Byblos. I look out over my balcony into the vastness of the sea. It is very quite and the sea looks like it is on fire with the moon shinning on it and giving it its yellow reflection. I have not been in Lebanon for three years now, and I feel so happy to be back to this most beautiful country which I have grown to love so much over my many visits. With these beautiful thoughts, I went back to my bed and sleep over comes me as I look at the reflection of the moon out into the sea.
Very early in the morning, I woke up from very loud gun shots and I run to the balcony to see what was going on. To my big surprise, I saw many men, young and old, holding guns and shooting into the sea. I could not figure out why they were doing this, until I looked up and saw many swallows flying over the sea next to the shore trying to eat flies and mosquitoes, and then to my horrified eyes, I saw many of them falling dead into the sea. When the birds withdrew back into the sea, the shootings stopped and they would start over again as soon as the swallows approached the shore again, and this killing went on for about two hours. Feeling very disturbed, I run down to the owner of the apartment I was staying only to find the owner of the hotel appartments also with a gun and firing at the swallows. With a very angry voice I called him and asked him why they are killing the swallows. "Do you eat swallows in Lebanon? "I asked him. His reply was "No we don't eat them, we just kill them for the fun of it and to practice our shooting skills". I remained with my mouth open and I remembered back when I was a little kid growing up in Cyprus, and my parents always told me that the swallows belonged to the Virgin Mary and for this reason its a blessing if they built their nests under the roof of someone's house and they are never killed, adding that if some-one did, his hair would fall off. I found it so strange that these birds which are so venerated in Cyprus, and the people feel so happy to see them coming back in early March bringing spring with them, to be killed just for fun in Lebanon. I told the landlord that in Cyprus people never kill swallows and his reply was "maybe it is because they never fly right into your back yard". I found it pointless to explain to him that the swallows benefit mankind greatly by eating flies and mosquitoes, let alone the story about the birds belonging to the Virgin Mary. That day after witnessing this barbaric act, something was killed in me and from that day I have never looked at Lebanon and the Lebanese people with the same admiration I did before. That same day, I also packed my suitcase and moved back to Beirut.