ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008

Λόγια του Γέροντα Παϊσίου - Saying of Spiriual Elder Paisions

O Χριστός δεν θέλει ούτε δούλους, ούτε ευγενείς, ούτε ένδοξους, ούτε προ πάντον "αγίους". Δηλαδή δεν θέλει τα παιδιά του σαμαρωμένα απ΄το ντουνιά και τους ανθρώπους-καθ' ότι η καλή γνώμη του άλλου καταντάει ένα σαμάρι που σου φοράει και σε καβαλάει όλος αυτός ο ντουνιάς. Διότι γίνεσαι όπως σε θέλουν, για ν' άχεις την καλή τους γνώμη. Αφού το ξέρεις, ότι αν φερθείς ελεύθερα δεν θα σε θέλουν-δεν κάνεις γι' "άγιος".
Γι' αυτό ο Χριστός θέλει ξεσαμάρωτα τα δικά του παιδιά-ελεύθερα, άνετα, όμορφα και κυρίως, να περιπαίζουν και να ειρωνεύονται τον ντουνιά και τους εν αυτώ. Γι αυτό κι όσοι έχουν εμπειρία Θεού, αντιμετωπίζουν με ειρωνεία τη ζωή και τον κόσμο. Το μόνο που τους δεσμεύει, τους φρενάρει και τους σοβαρεύει είναι ο πόνος των άλλων ανθρώπων. Διότι ο Χριστός τους κάνει πριγκιπόπουλα κι αναλαμβάνει να διευθετεί ο ίδιος την κάθε λεπτομέρεια της ζωής τους υπό έναν όρο: 'Ότι θα οικειοποιούνται πλέον οι ίδιοι τον πόνο των άλλων ταλαίπωρων και ταλαιπωρημένων της ζωής, που κάποιο κύμα του βίου αναποδογύρισε την βαρκούλα τους και τους έφερε από κάτω.

Γέρων Παΐσιος

Christ wants neither slaves nor nobles, nor glorious people, and above all He does not want "saints". This is because he does not want his children to be saddled by society and people-since the good opinion of others about you, ends up becoming a saddle which society puts on you so that the whole world can mount and ride over your backs. Because you become as they want you to be, in order for them to have a good opinion of you. You know very well that if you act freely, no-one would want you- you are not fit to be a "saint" anymore.
That is why Christ wants his own children to be without a saddle-free, comfortable, beautiful and above all to mock and treat this society with irony, as well as those who are inside it. For this reason those who have experienced God, face life and the world with irony.The only thing that binds them, that puts them on hold and makes them sad is the pain of other people. Because Christ makes them princes and undertakes to settle Himself every detail of their lives on one condition: That from now on, they will appropriate for themselves the suffering and beleaguered troubled life of others, which a wave has turned the boat of their lives upside down.

Elder Paisios

Translated from Greek by NOCTOC

Τα πουλημένα Ελληνόπουλα - The sold Greek children

Για μας τους έλληνες, το ελληνικό κράτος είναι σαν τη Μέδουσα που τρώει τα παιδιά της. Αυτή η πεποίθηση μεταξύ του ελληνικού έθνους δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα επανειλημμένων εγκλημάτων του ελληνικού κράτους εναντίον όχι μόνο σε έλληνες πολίτες αλλά και για πράξεις εθνικής προδοσίας εναντίον ελληνικών πληθυσμών εκτός των συνόρων της Ελλάδας, όπως στη Μικρά Ασία, στη Κύπρο, 'Ιμβρο και Τένεδο και τους έλληνες της Αιγύπτου. Σαν αποτέλεσμα της αδέξιας στρατιωτικής επιχείρησης στη Μικρά Ασία, ο εκεί ελληνικός πληθυσμός που ήταν κάποτε πάνω από 3 εκατομμύρια έχει εξαφανιστεί πλήρως , και ως αποτέλεσμα της προδοτικής πολιτικής και στρατιωτικής του ανάμειξης στην υπόθεση της Κύπρου, το βόρειο τμήμα του νησιού έχει χάσει όλο τον ελληνικό πληθυσμό του λόγω της εισβολής της Τουρκίας στην Κύπρο κατά τη διάρκεια του 1974. Όσο για τους έλληνες της Αιγύπτου, που κάποτε αριθμούσαν πάνω από 250.000 , το ελληνικό κράτος δεν έκανε τίποτε παρά να σιωπήσει, ενώ ο τότε πρόεδρος της Αιγύπτου Νάσερ, έδιωχνε όλους τους έλληνες από τη χώρα, ως μέρος της πολιτικής του για εθνικοποίηση. Εμείς οι έλληνες αγαπάμε την Ελλάδα όπου και να βρισκόμαστε, το ελληνικό κράτος δυστυχώς δεν αγαπάει τους έλληνες αλλά και ούτε την Ελλάδα.
Ωστόσο, αυτό που θα ήθελα να γράψω σήμερα, δεν είναι για τα πολιτικά, αλλά για ένα ανθρώπινο δράμα, και πιο συγκεκριμένα, το δράμα των ελληνοπαίδων που δημιουργήθηκε από το ελληνικό κράτος. Κατά τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο από το 1947-49 και μέχρι το 1953, το ελληνικό κράτος, κάτω από την αιγίδα της τότε βασίλισσας Φρειδερίκης η οποία ήταν γερμανίδα πριγκίπισσα του Ανοβέρου, αλλά έγινε βασίλισσα όλων των ελλήνων μετά το γάμο της με τον επίσης γερμανικής καταγωγής βασιλιά όλων των ελλήνων Παύλο Ι, δημιουργήθηκε ένα δίκτυο από 53 παιδικούς ξενώνες φιλοξενίας.
Αυτοί οι παιδικοί ξενώνες που έγιναν γνωστοί ως βασιλικοί ξενώνες, έπρεπε να παρέχουν στέγη, τροφή και εκπαίδευση σε παιδιά που είτε είχαν απαχθεί από κομμουνιστικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου ενάντια στη θέληση αυτούς και τους γονείς τους, ή ήταν παιδιά που έμειναν ορφανά κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ή κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου.Δεν είχαν περάσει λιγότερα από 33.000 ελληνόπουλα από αυτούς τους ξενώνες της βασίλισσας Φρειδερίκης που έπρεπε να τους είχαν εξασφαλίσει προστασία από το ελληνικό κράτος, και να τα επιστρέψουν πίσω στις οικογένειές τους ή στο πλησιέστερο συγγενή αφού είχαν ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση τους.
Ωστόσο, ένας μεγάλος αριθμός από αυτά τα απαχθέντα ή ορφανά ελληνόπουλα που φιλοξενούντο στα στρατόπεδα δεν επέστρεψαν ποτέ πίσω στις οικογένειες τους. Τουναντίον, ένα μεγάλο ποσοστό από αυτά τα παιδιά είχαν πουληθεί μέσο των ξενώνων της βασίλισσας Φρειδερίκης σε αμερικανικές οικογένειες, κυρίως ελληνικής καταγωγής, αλλά και όχι μόνο, και είχαν υιοθετηθεί παράνομα και εστάλησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σήμερα, πολλά από αυτά τα πουλημένα ελληνόπουλα που υιοθετήθηκαν παράνομα ζουν εκεί. Τα περισσότερα από αυτά αγνοούν τις πραγματικές τους ρίζες, ή εάν όχι, συνήθως οι θετοί τους γονείς τους πληροφορούν ότι οι γονιδιακοί γονείς τους είχαν πεθάνει και ότι τα πήραν από ορφανοτροφεία, όταν στην πραγματικότητα από τα 33.000 παιδιά που φιλοξενήθηκαν στους ξενώνες της βασίλισσας Φρειδερίκης, τα 28.000 παιδιά είχαν απαχθεί από τους γονείς τους δια της βίας κατά τη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, και ως εκ τούτου τουλάχιστον ο ένας ή και οι δύο γονείς τους ήταν εν ζωή και έτσι αυτά τα παιδιά δεν ήταν ορφανά . Όμως αυτά τα τώρα ενήλικα παιδιά, πιστεύουν ότι ήταν όλα ορφανά όταν στην πραγματικότητα μόνο ένα μικρό ποσοστό ήταν έτσι.
Αυτό είναι ένα μεγάλο παράδειγμα για το πως το ελληνικό κράτος έφαγε τα παιδιά του πουλώντας τα και υιοθετώντας τα παράνομα σε ελληνοαμερικάνικες, ή αμερικάνικες οικογένειες. 'Οσο για τη βασίλισσα Φρειδερίκη, όταν η βασιλική οικογένεια εξορίστηκε από την Ελλάδα, αυτή έφυγε για τις Ινδίες όπου έγινε ινδουίστρια Γκουρού. Πέθανε το 1981, αλλά οι πράξεις της εξακολουθούν να ζουν και να μας κυνηγούν μέχρι σήμερα.

NOCTOC

Η Φρειδερίκη και τα αδέρφια της με καλοκαιρινή στολή της Jungmädelbund, της χιτλερικής νεολαίας για κορίτσια. Η κατάταξη έγινε υποχρεωτική πολύ αργότερα από την ημερομηνία που τραβήχτηκε.
Από athens.indymedia.org

Frederica and her brothers with summer uniforms of Jungmädelbund, the Nazi youth movement for girls.The enlistment was made compulsory much later than the date the photo was taken.
From athens.indymedia.org

Greeks believe and say that the Greek State is like Medusa who eats up her own children. This belief among Greek people is a result of the Greek State's repeated crimes against not only Greek nationals but also for its betrayal and acts of treason, against Greek populations outside the borders of Greece, such as Asia Minor (modern Turkey), Cyprus, Imbros and Tenedos, and the Greeks of Egypt. As a result of its clumsy military undertaking into Asia minor, its Greek population which was over 3 million came to its complete demise, and as a result of the national treason it caused with its political and military intermingling into the issue of Cyprus, the northern part of the island has lost all its Greek population due the the invasion of Turkey into Cyprus during 1974.As for the Greeks of Egypt, who numbered over 250,000 strong, the Greek State did nothing but keep silent while the then president of Egypt Nasser, kicked out all the Greeks from the country as part of his nationalizing policy. The Greek people love Greece no matter where they live, unfortunetely the Greek State neither loves Greeks nor Greece it self.
However, what I would like to get into today, is not politics but human drama, and more precisely, Greek children drama which was created by the Greek State.During the Greek civil war in 1947-49 and up until 1953, the Greek State under the hospice of Queen Frederika, who was the German Princess of Hanover, but became Queen of all the Hellenes (Greeks), after her marriage with also the German descent King Paul I of all the Hellenes, a network of 53 Children's Camps were set up.
These Children's camps which became known as Queen's Camps were supposed to provide shelter, food, and education to children who were either abducted by communist forces during the civil war and taken against their and their parents will, or children who became orphaned during War World II , or during the civil war.No less than 33,000 Greek children had passed through these Queen's Camps who were supposed to get protection by the Greek State, and be returned back to their families or next of kin after they had completed their high school education.
However, a great number of these abducted or orphaned Greek children, were never kept in the camps nor ever returned back to their families.Instead, they were illegally sold by Queen Frederika's Camps to American families, mostly of Greek descent but not only and were illegally adopted and taken to the United States.
Today, many of these illegally sold and adopted children live in the United States, most of them unaware of their true roots, or if they are, they are usually being told that their parents were dead and were adopted from orphanages, when in reality they were taken from the Queen's Camps, and that out of the 33,000 children, 28,000 were abducted children taken away from their parents by force during the Greek civil war, and therefore at least one or both of their parents were alive, and they were not orphans. However these now adult children, are made to believe that they were all Orphans when in reality only a small fraction were so.
This is one great example on how the Greek State ate up its own children by illegally selling them to Greek American, or American families. As for Queen Frederika, after the Royal Family was exiled from Greece, she left for India where she became a Hindu Guru. She died in 1981, but her actions still live to hunt us to this day.

NOCTOC

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2008

Είμαστε Έλληνες - We are Greeks

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ

Δεν ειν ' η πρώτη σας φορά που μας πουλήσατε.
Τόχετε ξανακάνει χρόνια πριν σ ' άλλους αιώνες,
όταν μας ξεπουλούσατε στους Πέρσες.
Κι όμως ζήσαμε. Κι αντέξαμε σκλαβιές και κούρσα,
τα φέραμε δεξιά με την αναβροχιά και την ακρίδα.
Είμαστε Έλληνες. Δεν καρτερούμε τίποτα,
τώρα μας ρίξατε στους Τούρκους
το αίμα πότισε τη γη
κι αλυσοδέσανε βαριά τον Πενταδάκτυλο.
Είμαστε Έλληνες. Δεν καρτερούμε τίποτα,
απ ' την Αθήνα τίποτα. Είμαστε Έλληνες.
Έλληνες του πικρού καιρού
και της απελπισίας.

Στην καρδιά του πελάγου
στο σταυρό του ορίζοντα
κραυγή κι οιμωγή η πατρίδα μου.

Αγρυπνούμε σ ' αυτή τη γωνιά, στ ' άκρο πέλαγο
στη μικρή μας πατρίδα επάνω. Η φωνή μας - αιώνες
που θ' αρθούν.

Αγρυπνούμε σ ' αυτή τη γωνιά και μαχόμαστε.

Η ελπίδα ακονιέται στην πίστη.

του Μιχάλη Πασιαρδή (1974)

WE ARE GREEKS

This is not not your first time that you sold us.
You have done the same years ago in other centuries,
when you sold us out to the Persians.
Yet we have survived. And endured slavery and pillage.
We brought things right with drought and the grasshoppers.
We are Greeks. We are not waiting for anything,
now you have thrown us to the Turks
blood has watered the earth
and they have heavily chained Pentadaktylos.
We are Greeks. We are not waiting for anything,
from Athens we are waiting nothing. We are Greeks.
Greeks of bitter times
and despair.

At the heart of the sea
at the cross of the horizon
my homeland cries and laments.

We keep guard in this corner of the open sea
onto our small country. Our voice - centuries
that will come.

We keep guard in this corner and we are strangling to survive.

Our hope is grindstoned in our faith.

By Michalis Pashardis (1974)

Translated from Greek by NOCTOC

Μουσική και τραγούδια από την Παλαιστίνη - Music and songs from Palestine

Άλπουμ-Album-موسيقى الألبوم :

Παλαιστινιακοί Ήχοι- Μία συλλογή από μουσική και τραγούδια της Παλαιστίνης
Palestinian Sounds- A compilation of music & songs from Palestine
أصــداء فـــلـــســـطــيـنـيـةمــخــتــارات لــمــوسـيـقـى وأغــانٍ مـن فــلـسـطـيــن

Melodies and Artists :

[.01.] Initiation of Ecstasy - El-Funoun
بداية التجلي - فرقة الفنون الشعبية الفلسطينية
[.02.] The Gypsy - Sabreen
النوري - صابرين
[.03.] Son of the South - Abado & Co
ابن الجنوب - عبادو والمجموعة
[.04.] Longa Hijaz Kakurd - Oriental Music Ensemble
لونغا حجاز كاركرد - فرقة الموسيقى الشرقية
[.05.] Ouf - A'raas
أوف - أعراس
[.06.] Dal'onah - El-Funoun
دلعونا - فرقة الفنون الشعبية الفلسطينية
[.07.] Ya Hala - Mustafa al Kurd
يا هلا - مصطفى الكرد
[.08.] Ashiqa - Washem
عاشقة - وشم
[.09.] Music of an ordinary day - Odeh Turjman
موسيقى يوم عادي - عودة ترجمان
[.10.] Nojoum (Stars) - Al Bara'em
نجوم - البراعم
[.11.] Hub (Love) - Yoad
حب - يعاد
[.12.] The Dream - Rim Banna
سيرتو ولونغا - خالد جبران واحمد الخطيب
[.14.] Balad El Mahboub - Oriental Music Ensemble
بلد المحبوب - فرقة الموسيقى الشرقية
[.15.] The White Nile - Karloma
النيل الأبيض - كرلمة
[.16.] A Letter from an Exiled – Sabreen
رسالة مبعد - صابرين


Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2008

Κανείς δεν ξέρει: Ένα ποίημα του Νιζάρ Ζρεΐκ - No one knows: A poem by Nizar Rzeik

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ

Κανείς δεν ξέρει
ποιών η σειρά θα είναι αύριο.
Οι ουρανοί πάνω από τον προσφυγικό καταυλισμό είναι γκρίζοι.
Όνειρα κακογραμμένα βιαστικά στους τοίχους.

Κάτω από τα συνθήματα
τα παιδιά της πόλης
παίζουν το παιχνίδι τους.
Θάνατος.

Κανείς δεν ξέρει, κανείς δεν ξέρει.

Οι ήρωες του σήμερα ανακοινώνονται
νεκροί
ειδήσεις για το βράδυ.
Οι απλοί άνθρωποι κάνουν τα πρωτοσέλιδα
για λίγα δευτερόλεπτα,
μόνο για να χαθούν
χωρίς ίχνος
μέσα στο ρεύμα
των εξελίξεων της επόμενης μέρας.

Κανείς δεν ξέρει, κανείς δεν ξέρει.

Αλλά ξέρω ότι τα αυριανά θύματα
θα φέρουν μια νέα αυγή
πιο κοντά.
Κανείς δεν ξέρει.

Του Παλαιστίνιου ποιητή, Νιζάρ Ζρεΐκ

Μετάφραση NOCTOC

NO ONE KNOWS

No-one knows
whose turn it will be tomorrow.
The skies above the refugee camp are grey.
Dreams hastily scrawled on the walls.

Beneath the slogans
the children from the city
play their game.
Death.

No-one knows, no-one knows.

The heroes of today are announced
dead
on the evening news.
Ordinary people make the headlines
for a few seconds,
only to vanish
without a trace
in the current
of another day's events.

No-one knows, no-one knows.

But I know that tomorrow's victims
will bring a new dawn
closer.
No-one knows.
By Palestinian poet, Nizar Zreik

Translated by Robert Wyatt

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2008

Το Τρίο Τζουμπράν: Όταν ο πόνος γίνεται μουσική - Le Trio Joubran: When pain turns into music

Η ιστορία της Παλαιστινιακής μουσικής ομάδας στο ούτι, Το Τρίο Τζουμπράν ( Le Trio Joubran) είναι ασυνήθιστη. Η συναρπαστική ιστορία του Τρίο Τζουμπράν άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του 1990 στη μικρή πόλη της Ναζαρέτ στη βόρεια Παλαιστίνη όταν ο Σαμίρ Τζουμπάρν, τώρα 35, άρχισε να εκτελεί σόλο στο ούτι. Οι νεότεροι αδελφοί του Σαμίρ, ο Γεσάμ, 25, και ο Ατνάν, 24, εντάχθηκαν μαζί του μερικά χρόνια αργότερα για να σχηματίσουν το Τρίο Τζουμπράν, το οποίο σύντομα έγινε ένα από τα καλύτερα και πιο ευρέως γνωστά αραβικά μουσικά σύνολα. Τα αδέλφια προέρχονται από μια ταλαντούχα μουσική οικογένεια. Ο πατέρας τους ήταν κατασκευαστής ουτιών, ένα επάγγελμα που κρατούσε η οικογένεια για τρεις γενιές.
Όταν ο Σαμίρ ήταν 16 ετών, παρουσίασε την πρώτη σόλο συναυλία στο ούτι που έγινε ποτέ σε παλαιστινιακό έδαφος. Σπούδασε αραβική μουσική στην Παλαιστίνη και στο Κάιρο στις αρχές της δεκαετίας του 1990, και συμμετείχε σε διαφόρα μουσικά εργαστήρια στην Ευρώπη. Ξεκίνησε την διδασκαλία μουσικής στο σπίτι του στη πόλη της Ναζαρέτ και στη Ραμάλα, και το 1998 ίδρυσε το Awtar Sharqiya, τον πρώτο αραβικό μουσικό θίασο στη Γάζα, ο οποίος δυστυχώς δεν μπόρεσε να συνεχιστεί λόγο του ξεσπάσματος της Ιντιφάντα το 2000. Το 2001, με τη συνδρομή της οργάνωσης της Ερυθράς Ημισελήνου, η οποία τότε ήταν υπό την ηγεσία του Αραφάτ Φάδι, ο Σαμίρ ηχογράφησε το άλμπουμ Sou' Fahm (Παρεξήγηση). Ήταν ένα ξεχείλισμα ενάντια στις σκληρές συνθήκες στη Ραμάλα κατά τη διάρκεια της εποχής της ιντιφάντα - στη οποία περιλαμβάνονται και οι βομβαρδισμοί του σπιτιού της οικογένειας των Νζουμπράν.
Το 2002 ο Γεσάμ Τζουμπράν έφυγε για την ιταλική πόλη Κρεμόνα, τη πατρίδα του Antonio Stradivari Μουσικού Ινστιτούτου, του πιο διάσημου κατασκευαστή έγχορδων μουσικών οργάνων στον κόσμο. Για τρία χρόνια σπούδασε την κατασκευή έγχορδων, ένα τομέα μελέτης, που δεν υπάρχει στον αραβικό κόσμο. Το 2005 ο Γεσάμ αποφοίτησε παίρνοντας τον πρώτο βαθμό στο τάξη του που συνπεριβάλετο από 23ης διεθνείς φοιτητές στο Ινστιτούτο. Τρία χρόνια νωρίτερα, το 2002 ο Σαμίρ, μαζί με τον Γεσάμ, είχαν δώσει μια συναυλία στο Παρίσι που έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από το κοινό και τον Τύπο. Αυτή ήταν η πραγματική έναρξη των πολυάριθμων συναυλιών τους μαζί. Δύο μήνες μετά, παρήγαγαν ένα άλμπουμ που ονομάζεται Tamas (Σταματάω) , το οποίο παρήχθη στη Γαλλία και διανέμεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Όταν ο Ατνάν, ο νεότερος αδελφός τους, εντάχθηκε μαζί τους, δημιούργησαν το Τρίο Τζουμπράν και παρήγαγαν ένα άλμπουμ που ονομάζεται Randana (Απήχηση), το ίδιο όνομα που επέλεξαν αργότερα για τη δική τους μουσική εταιρεία παραγωγής στο Παρίσι. Δύο χρόνια αργότερα Το Τρίο Τζουμπράν είχε αναγνωριστεί ως ένα από τα καλύτερα μουσικά σύνολα στο ούτι στην Ευρώπη, και εκτελούσε περίπου 150 συναυλίες το χρόνο στην Ευρώπη και Αμερική. Το Τρίο Τζουμπράν ήταν υποψήφιο για την ανάθεση του βραβείου Django d'Or το 2004, και έχει επιλεγεί για το Womex το 2004 και το Mundial το 2005. Μετά από το τέλος μιας συναυλίας για την ΟΥΝΕΣΚΟ το 2004, ο Σαμίρ πήρε ένα συναρπαστικό τηλεφώνημα. Το σπίτι του στη Ραμάλα είχε καταρρεύσει λόγω του βομβαρδισμού ενός γειτονικού σπιτιού. Την επόμενη μέρα πήρε το αεροπλάνο για τη Ραμάλα και είδε το σπίτι του βομβαρδισμένο. Ο Σαμίρ υπενθυμίζει. "Το αποτέλεσμα του εν λόγω περιστατικό ήταν μια συναυλία στη Ραμάλα με την συνοδεία του αείμνηστου, θρυλικού ποιητή Μαχμούντ Νταρουίς. Η παράδοξη σχέση μεταξύ του Σαμίρ και του Νταρουίς είχε αρχίσει συμπτωματικά στο Παρίσι το 1996, όταν οι δύο συμμετείχαν σε μια πολιτιστική βραδιά εκεί. "Μου είπαν οι διοργανωτές της εκδήλωσης ότι εγώ θα έπαιζα ούτι ενώ ο Νταρουίς θα απάγγελλε ποίηση. Ήταν η πρώτη μου συνάντηση με τον ποιητή που αγαπούσα τόσο πολύ, και έτρεμα ολόκληρος. Στην αρχή ο Νταρουίς είχε την μύτη του ψηλά και δεν ήθελε να συνδεθεί με αυτού του είδους μουσικής κομπανίας, αλλά στο τέλος έπρεπε να συμφωνήσει, αν και μόνο με την προϋπόθεση ότι θα έπαιζα μόνο για τρία λεπτά μετά από κάθε ποίημα. Ταιριάξαμε όμως, και από τότε συνεργαστήκαμε μαζί κατά το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελίας των ποιημάτων του σε συνεδρίες σε όλο τον κόσμο μέχρι τον αιφνίδιο θάνατο του τον περασμένο Ιούλιο. "Ο Σαμίρ επικαλεί τον Νταρουίς ως τη "πηγή μουσικής έμπνευσης" της τριάδας. "Περάσαμε τις καλύτερες στιγμές μαζί. Με τον
Νταρουίς, συμμερίστηκα επίσης και τις πιο θλιβερές στιγμές, αφού ήμουν ο μόνος φίλος που ταξίδεψε στην νεκροφόρα για την ταφή [στη Ραμάλα]."
Το 2005, ένα ντοκιμαντέρ για την ιστορία του τρίο είχε παραχθεί και διανεμηθεί σε όλο τον κόσμο. Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στο γαλλικό κανάλι ARTE, καθώς και στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Al-Jazira και πολλά άλλα φεστιβάλ. Η ταινία λέει την ιστορία τους και τον αγώνα του τρίο για να επιτευχθεί το όνειρό τους σε ένα τέτοιο σκληρό πολιτικό κλίμα όπως στην Παλαιστίνη. Το τρίο έπαιξε για ένα ακροατήριο χιλιάδων στο Φεστιβάλ Nyon και έγινε δεκτό με ενθουσιασμό στο Carnegie Hall το Φεβρουάριο του 2006.
Το τελευταίο άλμπουμ του Τρίο Τζουμπράν, Majaz (Αλληγορία), βγήκε το 2007 και παραμένει μπεστ σέλερ στον κόσμο αυτού του είδους μουσικής στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γαλλία όπου τα αδέρφια τώρα ζουν. Σε αυτό το άλμπουμ το τρίο συνοδεύεται με τον παλαιστίνιο μουσικό κρουστών Γούσεφ Χεμπές, ο οποίος προσθέτει ένα νέο πνεύμα με τις επιδόσεις του. Η επίδοση αυτή αναδεικνύει τους τρεις διαφορετικούς χαρακτήρες, οι οποίοι είναι ενωμένοι κατά τη διάρκεια της συναυλίας από το στενό διάλογο αυτοσχεδιασμού και αρμονίας. Ενώ στο Randana, το ντεμπούτο άλμπουμ του τρίο, ανιχνεύονται σε πειραματικό πνεύμα, στο Majaz υιοθετούν ένα πιο σίγουρο βήμα το οποίο αντανακλά τον εγγενή χαρακτήρα του τρίο.
Το Τρίο Τζουμπράν εκτέλεσε δύο συναυλίες όταν φιλοξενήθηκε από το Al-Mawred Al-Thaqafi στο Καΐρο κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού. Η πρώτη ήταν στο Θέατρο Genena με την κομπανία του Χεμπές, και η δεύτερη στο Μέγαρο Όπερας στο "Στη σκιά των λέξεων", μια ειδική βραδιά αφιερωμένη στον Μαχμούντ Νταρουίς που διοργανώθηκε από την παλαιστινιακή πρεσβεία στο Κάιρο. Η εμφάνιση του Χεμπές ήταν μία από τις σπάνιες συνεργασίες του τρίο με άλλους παίκτες στο ούτι, χωρίς να μην αποκλείονται περίφημοι παίκτες όπως τον Σιμόν Σιαχίν από το Λίβανο ή τον Νάσερ Σάμμα από το Ιράκ. "Δεν θέλω να ακούωμαι ως αλαζόνας, αλλά έχουμε ακόμα πολλά να παρουσιάσουμε ως τρίο πριν να βαρεθούμε με τον εαυτό μας", λέει ο Σαμίρ. "Ένα τρίο στο ούτι είναι κάτι που δεν υπάρχει αλλού στον αραβικό κόσμο. Και αυτή η πρωτοφανές χημεία μεταξύ μας ως αδέλφια, είναι η ίδια μοναδική." Ωστόσο, οι αδελφοί Τζουμπράν δεν αποκλείουν τη συνεργασία τους με άλλα μουσικά είδη. Η συνεργασία τους μαζί με μουσικούς φλαμένκο είναι μία ιδέα που τους αρέσει. Τώρα, το τρίο συνθέτει κινηματογραφικά μουσικά κομμάτια με το Michael Dana, ένα από τους πιο διάσημους συνθέτες κινηματογραφικής μουσικής στο κόσμο. Ως εκ τούτου, και περίεργος έτσι, η δημοτικότητα του τρίο στον αραβικό κόσμο είναι μικρότερη από ότι στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. "Η τριάδα είναι γεμάτη έως το Φεβρουάριο του 2010," λέει ο Σαμίρ με περηφάνια. "Αυτού του είδος προγραμματισμού μελλοντικής διοργάνωσης συναυλιών δεν υπάρχει στον αραβικό κόσμο. Αυτός είναι ο λόγος που δεν κάνουμε και τόσες συναυλίες σε αραβικές χώρες." Για πολύ καιρό οι αδελφοί είχαν ισραηλινά διαβατήρια, τα οποία δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για είσοδο σε πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής. Πριν από δύο χρόνια επιλύθηκε το θέμα του διαβατηρίου, και μόνο τότε, ήταν σε θέση να παίξουν στο Ντουμπάι, την Τυνησία και το Μαρόκο. "Τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα", λέει ο Σαμίρ και χαμόγελα. Η Ραμάλα είναι σίγουρα μια εξαίρεση στον κανόνα αυτό. Η τριάδα διατηρεί καλές σχέσεις με το Αραβικό Μουσικό Ινστιτούτου στην πόλη, και έχουν την παράδοση να γιορτάζουν την πρώτη νύχτα του κάθε καινούριου μουσικού τους έργου στη Ραμάλα και την Χαΐφα. Κλείνουν τη μεγαλύτερη αίθουσα στην πόλη, η οποία έχει μεγάλες οθόνες και κατέχει ποσοστό τηλεθέασης της τάξης των 1,200. Δίνονται δωρεάν CD στο ακροατήριο τους. "Σε αντίθεση με την κατάσταση των αρχών της δεκαετίας του 1990, ο αριθμός ατόμων που παίζουν ούτι, συμπεριλαμβανομένων και γυναικών, αυξάνεται πλέον, και η μουσική σκηνή γίνεται καλύτερη από ποτέ."

Ράνια Χάλαφ

Μετάφραση NOCTOC

Αυτό είναι το link για το ντοκιμαντέρ για τη ζωή των αδελφών Τζουμπράν. Είναι πολύ ενδιαφέρον. Θα σας αρέσει.

http://rapidshare.com/files/106498711/Le_Trio_Joubran.wmv.html

The story of the Palestinian oud Trio Joubran is an unusual and fascinating one.The Story of the Trio started in the mid- 1990s in the small town of Al-Nasserain in Northern Palestine when Samir Joubran, now 35, began to perform solo on the oud... Samir's younger brothers Wessam, 25, and Adnan, 24, joined him some years later to form Trio Joubran, which soon became one of the best and most widely-known Arab music ensembles.
The brothers come from a talented musical family. Their father was a third-generation oud maker. When Samir was 16 he presented the first ever solo oud concert in Palestinian territory. He studied Arabic music in Palestine and Cairo in the early 1990s, and attended several workshops in Europe. He started teaching music at his home town of Al-Nasserain and Ramallah, and in 1998 he set up Awtar Sharqiya, the first Arabic music troupe in Gaza, which was unfortunately prevented from carrying on by the outbreak of the 2000 Intifada. In 2001, and with the assistance of the Red Crescent organisation, then led by Fathi Arafat, Samir produced his album Sou' Fahm ( Misunderstanding ); an outpouring against the harsh conditions in Ramallah during the years of the Intifada -- which included the shelling of the Joubran family home.
In 2002 Wessam Joubran left for the Italian town of Cremona, the home of the Antonio Stradivari Musical Institute, the most famous string instrument manufacturer in the world. For three years he studied the string instruments industry, a field of study that does not exist in the Arab world. In 2005 Wessam graduated top of his class of 23 international students at the institute.
Three years earlier, in 2002 Samir, along with Wessam, had given a concert in Paris that was warmly welcomed by audience and the press. This was the real launch of their numerous concerts together. Within two months, they had produced an album called Tamas, which was produced in France and distributed worldwide. When Adnan, the youngest brother, joined them, they became the Joubran Trio and produced an album called Randana, the name which they later chose for their own music production company in Paris. Two years later the Joubran Trio was scheduled as one of the best oud ensembles in Europe, performing about 150 concerts a year in Europe and America. The Trio was nominated for the 2004 Django d'Or award, and selected for the Womex 2004 and the Strictly Mundial 2005.
Following a concert for UNESCO in 2004, Samir received a shattering telephone call. His house in Ramallah had collapsed owing to the shelling of an adjacent house. "The following day I flew to Ramallah and saw the bombed house," Samir recalls. The outcome of this incident was a concert in Ramallah in the company of the late, legendary poet Mahmoud Darwish. The odd partnership between Samir and Darwish had begun coincidentally in Paris in 1996, when the two performed at a Paris cultural evening. "I was told by the organisers of the event that I would have to play oud while Darwish recited his poetry. It was my first encounter with the poet I loved so much and I was trembling all over. At first Darwish turned his nose up at being associated with this kind of musical company but he had to agree in the end, although only on condition that I only play for three minutes after each poem. But we clicked, and ever since we kept company at most of his poetry-reading sessions all over the world until his sudden death last July." Samir calls Darwish the trio's "musical source of inspiration". "We had our best times together. With Darwish, I also shared the saddest times ever, as I was the only friend to travel in the hearse to his burial [in Ramallah]."
In 2005 a documentary film on the history of the trio was produced and distributed worldwide. The documentary was screened on the French ARTE channel, as well as at the Al-Jazira documentary film festival and several other festivals. The film told the story of the trio and of their struggle to achieve their dream in such a harsh political climate as Palestine. The trio playing before an audience of thousands at the Nyon Festival was welcomed at Carnegie Hall in February 2006.
Trio Joubran's latest album, Majaz (Metaphor), came out in 2007 and remains a bestseller in the world music genre in Europe, especially in France where the brothers now live. In this album the trio are joined by Palestinian percussionist Youssef Hebesh, who adds new spirit to their performance. This performance highlights the three different characters, who are united during the concert by an intimate dialogue of improvisation and harmony. While with Randana, the trio's debut album, one sensed an experimental spirit, Majaz takes a more confident step that mirrors the sheer character of the trio.

Joubran's Trio had two gigs hosted by Al-Mawred Al-Thaqafi in Cairo during Ramadan. The first was at the Genena Theatre with the company of Hebesh, and the second at the Opera House in "In The Shadow of Words", a special night dedicated to Mahmoud Darwish organised by the Palestinian Embassy in Cairo. Hebesh's appearance was one of the trio's rare collaborations with other oud players, not excluding famous players such as Semon Shaheen from Lebanon or Naseer Shamma from Iraq. "I do not want to sound arrogant, but we still have a lot to present as a trio before we are bored with ourselves," Samir says. "An oud trio is something that does not exist elsewhere in the Arab world. And this obvious chemistry among us as brothers is unique in itself."
Yet the Joubrans do not rule out collaboration with other musical genres. Getting together with Flamenco musicians is one idea that appeals to them. Composing film music tracks with Michael Dana, one of the world's most famous music film composers, is one of the trio's current projects. Hence, and strangely enough, the trio's popularity in the Arab world is less than in Europe and the US. "The trio is fully booked until February 2010," Samir says proudly. "This kind of arranged future planning of concerts does not exist in the Arab world. This is why we don't perform as much concerts in Arab countries." For a long time the brothers carried Israeli passports, which cannot be used to enter many countries in the Middle East. Two years ago they resolved the passport issue, and only then were they able to perform in Dubai, Tunisia and Morocco. "Things are getting better," Samir says and smiles broadly.
Ramallah is surely an exception to this rule. The trio maintain good relations with the Arab Music Institute in the town, and have set the tradition of celebrating the first night of every brand new musical project in Ramallah and Haifa. They book the biggest hall in the city, which has big screens and holds an audience of around 1,200. Free CDs are given out to audience members. "Unlike the situation of the early 1990s, the numbers of oud players, including female players, is now increasing, and the musical scene looks healthier than ever before."


By Rania Khalaf

This is the link for the documentary about the life of the Joubran Brothers . It's very interesting. Enjoy it.

http://rapidshare.com/files/106498711/Le_Trio_Joubran.wmv.html

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2008

Το Θέλημα της ζωής: 'Αμπου Αλ- Κάσιμ Αλ- Σιάμπι - Will to live : Abu Al- Qasim Al- Shabby -ارادة الحياة : ابو قاسم رث

ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Όταν οι άνθρωποι επιλέγουν
να ζήσουν σύμφωνα με το θέλημα της ζωής ,
η μοίρα δεν μπορεί να κάνει τίποτα παρά να ενδώσει .
Η νύχτα αποβάλλει το πέπλο της,
όλα τα δεσμά λύνονται.

Όποιος ποτέ δεν ένιωσε
τη ζωή να τον εξυμνεί,
πρέπει να χαθεί όπως την ομίχλη.
Όποιος ποτέ δεν ένιωσε,
τη λάμψη της ζωής
να διαπερνά από μέσα του,
υποκύπτει στην ανυπαρξία.

Αυτό μου είπε η μυστική
φωνή της ύπαρξης όλων των όντων:
"Άνεμος φύσηξε στα βουνά,
φύσηξε μέσα από κοιλάδες, κάτω από τα δένδρα.
Ο στόχος μου, τη στιγμή που θα τον ορίσω,
και αποβάλω όλη μου τη διστακτικότητα,
θα πρέπει να συνεχιστεί μέχρι το τέλος.
'Οποιος ποτέ μικροψυχίσει να σκαρφαλώσει το βουνό,
θα ζει τη ζωή του μέσα σε ένα λάκκο ".

Τότε ρώτησα τη γή:
"Μάνα, σιχαίνεσαι την ανθρωπότητα";
Και γη απάντησε:
"Ευλογώ ανθρώπους με υψηλές φιλοδοξίες,
που δεν δειλιάζουν στον κίνδυνο.
Καταριέμαι ανθρώπους έξω από τα σημάδια της εποχής,
ανθρώπους που κάθονται σαν πέτρες.
Κανένας ορίζοντας δεν ανατρέφει ένα νεκρό πουλί,
η μέλισσα θα επιλέξει να φιλήσει ένα ζωντανό λουλούδι.
Αν η μητρική μου καρδιά
δεν ήταν τόσο τρυφερή,
οι νεκροί στους τάφους εκεί πέρα,
δεν θα είχαν κανένα μέρος να κρυφτούν".


Άμπου αλ- Κάσιμ Σάμπι
Μεγάλος Τυνήσιος ποιητής


Μετάφραση NOCTOC


WILL TO LIVE (LIFE'S WILL)

When people choose to live,
fate can do nothing but give in.
The night discards its veil,
all bonds are undone.

Whoever never felt
life celebrating him,
must vanish like the mist.
Whoever never felt,
the glow of life
sweeping through him,
succumbs to nothingness.

This I was told by the secret
voice of All-Being:
"Wind roared in the mountains,
roared through valleys, under trees.
My goal , once I have set it,
and put aside all caution,
I must pursue to the end.
Who ever shrinks from ascending the mountain,
lives out his life in a pit".

Then it was earth I questioned:
"Mother, do you detest mankind"?
And earth responded:
"I bless people with high ambition,
who do not flinch at danger.
I curse people out of step with time,
people content to lie like stone.
No horizon nurtures a dead bird,
a bee will choose to kiss a living flower.
If my mothering heart
were not so tender,
the dead in those graves over there,
would have no hiding place".

Abu al-Qasim al-Shabby

Great Tunisian Poet


إرادة الحياة
إذا الشّعْبُ يَوْمَاً أرَادَ الْحَيَـاةَ فَلا بُدَّ أنْ يَسْتَجِيبَ القَـدَر
وَلا بُـدَّ لِلَّيـْلِ أنْ يَنْجَلِــي وَلا بُدَّ للقَيْدِ أَنْ يَـنْكَسِـر
وَمَنْ لَمْ يُعَانِقْهُ شَوْقُ الْحَيَـاةِ تَبَخَّـرَ في جَوِّهَـا وَانْدَثَـر
فَوَيْلٌ لِمَنْ لَمْ تَشُقْـهُ الْحَيَاةُ مِنْ صَفْعَـةِ العَـدَم المُنْتَصِر
كَذلِكَ قَالَـتْ لِـيَ الكَائِنَاتُ وَحَدّثَنـي رُوحُـهَا المُسْتَتِر
إذَا مَا طَمَحْـتُ إلِـى غَـايَةٍ رَكِبْتُ الْمُنَى وَنَسِيتُ الحَذَر
وَلَمْ أَتَجَنَّبْ وُعُـورَ الشِّعَـابِ وَلا كُبَّـةَ اللَّهَـبِ المُسْتَعِـر
وَمَنْ لا يُحِبّ صُعُودَ الجِبَـالِ يَعِشْ أَبَدَ الدَّهْرِ بَيْنَ الحُفَـر
وَقَالَتْ لِيَ الأَرْضُ - لَمَّا سَأَلْتُ :"أَيَـا أُمُّ هَلْ تَكْرَهِينَ البَشَر؟"
"أُبَارِكُ في النَّاسِ أَهْلَ الطُّمُوحِ وَمَنْ يَسْتَلِـذُّ رُكُوبَ الخَطَـر
وأَلْعَنُ مَنْ لا يُمَاشِي الزَّمَـانَ وَيَقْنَعُ بِالعَيْـشِ عَيْشِ الحَجَر

ابو قاسم رث

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2008

Σαΐντ Νταρουίς - Sayyed Darwish -سيد درويش

Ο Σεϊχης Σαϊντ Νταρουίς (Sheikh Sayyed Darwish, 1892-1923) υπήρξε μεγάλος καινοτόμος στην αραβική μουσική. Οι συνθέσεις του είναι πολύ γνωστές και αγαπητές σε όλο τον αραβικό κόσμο και τις έχουν ερμηνέψει τα ιερά τέρατα της αραβικής μουσικής όπως η Fairuz, ο Farid Atrash, ο Sabah Fakfri κ.α. Η εποχή που έζησε και δημιούργησε ο Σαϊντ Νταρουίς χαρακτηρίζεται από ένα κλίμα πολιτισμικής όσμωσης που παρατηρείται στην Αίγυπτο από τις αρχές του 19ου αιώνα. Ο ίδιος εκτός από βαθύς γνώστης και φορέας της παράδοσης της αραβικής μουσικής, μελέτησε δυτική μουσική και συνειδητά εκτέθηκε σε επιρροές από αυτήν χωρίς, ωστόσο, να αγγίζουν την ουσία του χαρακτήρα της μουσικής του δημιουργίας ως αραβικής. Για πρώτη φορά στην ιστορία έχουμε ένα δίσκο-αφιέρωμα στον Sayyed Darwish. Τραγουδάει η πολύ αγαπητή στο ελληνικό κοινό από τις εμφανίσεις της με το μουσικό σχήμα `Εν Χορδαίς' Γκάτα Σμπαίρ, καθώς και οι Rima Khcheich και Gilbert Rahbani. Τη μουσική επιμέλεια έχει ο Charbel Rouhana ο κορυφαίος Λιβανέζος ουτίστας και τα κείμενα έχει γράψει ο Διευθυντής της Ραδιοφωνίας του Λιβάνου Δρ. Victor Sahab.

Sayyed Darwish. His compositions are famous all over the Arab world and have been interpreted by the “holy monsters” of Arabic music such as Fairuz, Farid el Atrash, Sabah Fakhri and others. This is the first recording devoted exclusively to the work of Sayyed Darwish. The performances are by Ghada Shbeir, Rima Kcheich and Gilbert Rahbani. The Beirut Oriental Ensemble is led by Charbel Rouhana, the most important Lebanese oud player today. The texts of the booklet are by Dr Victor Sahab, the director of the Lebanese National Radio.

Τίτλοι-Titles-عناوين

[.01.] Mounyati Azza Stibari- مـــنـْــيــتــي عــزّ ا صــطــبــاري
[.02.] Ya Shadi Al Alhan- يــا شــادي الالـــحــان
[.03.] Ya 'ouzayba Al Marshaf - يــا عـــذيـــبــة الـــمــرشـــف
[.04.] Schtou Wajdan- صــــحـــت وجـــدا
[.05.] Bisifaten Ga'alatni- بـــصـــفـــة جـــعـــلــتــــنــي
[.06.] Namma Dam'i Min 'ouyouni- نـــمّ دمــعـــي مــن عـــيـــونــي
[.07.] Salla Fiana Al Lahza Hindiyya- ســـلّ فـــيــنا اللــحـــظــة هــنـــديــة
[.08.] Koullama Roumtou Irtishafan- كــــلــما رمــــت إرتـــشــــافــا
[.09.] Ya Bahguet Al Rouh- يـــا بــهـــجـــة الـــروح
[.10.] Tef Ya Dourri- طـــف يــا درّي
[.11.] Al 'azara Al Maissat- الـــعــــذارى الـــمــائـــســـات
[.12.] Ya Tara Ba'd Al Bi'ad- يـــا تـــرى بــعـــد الـــبــعــاد
[.13.] Hayyara Al Afkar-حـــيـّــر الافـــكـــار
[.14.] Hibbi Da'ani Lilwisal-حــبــيــبــي دعــنــي للــوصـــال
[.15.] Dayya't Mustaqbal Hayati- ضــيــعــت مـســتــقــبـل حــيــاتــي.


Μαρωνίτικοι Ψαλμοί και μουσική - Maronites Psalms and Music

تنزيل
DOWNLOAD OR OPEN BELOW-ΛΗΨΗ ΠΙΟ ΚΑΤΩ
When you download the music choose the program to open it with
Όταν κατεβάσετε τη μουσική επιλέξετε το πρόγραμμα για να τη ανοίξετε


Κυπριακά Μαρωνίτικα Αραβικά: Θέμα ζωής ή θανάτου - Cypriot Maronite Arabic: A matter of life or death

Οι Μαρωνίτες της Κύπρου έχουν τις ρίζες τους στο Λίβανο και ζουν στο νησί για εκατοντάδες χρόνια τώρα. Κατά τη διάρκεια της ύπαρξής τους στη Κύπρο έχουν υποστεί και έχουν υπομείνει αμέτρητες κακουχίες. Πρώτα κάτω από τη κυριαρχία των Φράγκων Λατίνων οι οποίοι προσπάθησαν να Λατινοποιήσουν τη Μαρωνίτικη κοινότητα ακόμη και αν ήταν πάντα τους Καθολικοί. Μετά, κάτω από τη Οθωμανική κυριαρχία, όταν αναγκάστηκαν πολλοί από αυτούς να ασπαστούν το Ισλάμ και γίνουν μέλη της Τουρκικής κοινότητας. Τέλος αλλά όχι και λιγότερο οδυνηρό, έπρεπε να αντιμετωπίσουν την εκδίκηση των Ελλήνων του νησιού, και πλήρωσαν τα αίτια της σκληρής διοίκησης που έτυχαν οι Έλληνες από τους Λατίνους, απλά επειδή οι Μαρωνίτες ήταν Καθολικοί. Πολλές από τις εκκλησίες τους δημεύτηκαν από την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, και η Εκκλησία των Μαρωνιτών στη Κύπρο διαλύθηκε, και οι Μαρωνίτες έπρεπε να ζουν κάτω από την ηγεμονία των Ορθοδόξων ιεραρχών χωρίς όμως και να τους δεχθούν. Άλλοι όμως ασπάστηκαν την Ορθοδοξία από το φόβο της δίωξης. Όμως, ακόμη και σε κάποιο σημείο της ιστορίας όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη πλήρη εξάλειψη τους από το νησί, κατόρθωσαν να επιζήσουν και να αυξηθούν βαθμιαία σε αριθμούς. Το έτος 1974 τους βρήκε σε τέσσερα χωριά στο βόρειο μέρος του νησιού ενώ τα χωριά τους στη Κύπρο μετριόνταν κάποτε πάνω από εξήντα. Εντούτοις, το έτος 1974 αποδείχθηκε καταστρεπτικό για την επιβίωση τους στο νησί. Όταν ο Τουρκικός στρατός εισέβαλε στο νησί κατά τη διάρκεια αυτού του έτους, οι Μαρωνίτες της Κύπρου, έχασαν τα τελευταία εναπομείναντα χωριά τους και έγιναν πρόσφυγες μαζί με χιλιάδες Ελληνοκύπριους. Με την απώλεια των χωριών τους, οι Μαρωνίτες έχασαν επίσης το σημείο αναφοράς τους με το παρελθόν τους, με τις παραδόσεις τους, και τελικά με τη γλώσσα τους. Η γλώσσα των Μαρωνιτών της Κύπρου είναι ένα μείγμα Ασυριακών και Αραβικών και ομιλείτε μονάχα στο νησί και δεν βρίσκεται πουθενά αλλού. Είναι επομένως μια Κυπριακή γλώσσα. Πριν από την Τουρκική εισβολή, τα Κυπριακά Μαρωνίτικα Αραβικά, που επιβίωσαν για εκατοντάδες χρόνια μιλιόνταν στο μεγαλύτερο χωριό των Μαρωνιτών, τον Κορμακίτη. Με την εκτόπιση των Μαρωνιτών και ιδιαίτερα των Μαρωνιτών του χωριού Κορμακίτης, τα Κυπριακά Μαρωνίτικα Αραβικά είχαν σταματήσει να μεταλαμπαδεύονται στη νέα γενεά, και έτσι τώρα αργά αλλά σταθερά η χρήση της γλώσσας μειώνεται μέχρι την πλήρη εξάλειψη της, δεδομένου ότι σήμερα μιλιέται μόνο από μερικές εκατοντάδες ανθρώπους που είναι σχεδόν όλοι πάνω από την ηλικία των σαράντα. Όμως, η απώλεια αυτής της γλώσσας θα σημάνει επίσης το τέλος όχι μόνο μιας μοναδικής γλώσσας στον κόσμο, αλλά και ένα μέρος του Κυπριακού πολιτισμού. Ευτυχώς, μια ομάδα νέων που δεν θέλησαν να δουν αυτή την αρχαία γλώσσα της Κύπρου να εξαφανίζεται, έχει δημιουργήσει ένα σωματείο με αποστολή για τη διάσωση της. Το όνομα του σωματείου είναι XKI FI SANNA που σημαίνει "μίλα τη γλώσσα μας". Κατά τη διάρκεια της σύντομης ύπαρξης αυτού του σωματείου, πολλά έχουν γίνει για τη προαγωγή των Κυπριακών Μαρωνίτικων Αραβικών και να τα καταστήσει για άλλη μια φορά μια προφορική γλώσσα στη νεώτερη γενεά. Της γλώσσας της έχει δοθεί ένα αλφάβητο που δεν είχε ποτέ προτού, και τώρα έχει εισαχθεί στο δημόσιο σχολείο των Μαρωνιτών (Άγιος Mάρωνας) στη Λευκωσία. Επιπλέον γίνονται εκπαιδευτικά κατασκηνωτικά ταξίδια στο χωριό Κωρμακίτης όπου οι μαθητές διδάσκονται αλλά και μιλούν μόνο στα Κυπριακά Μαρωνίτικα Αραβικά. Αυτές τις μέρες το XKI FI SANNA εισαγάγει Κυπριακά Μαρωνίτικα Αραβικά μαθήματα μέσου του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου στο Πρώτο Πρόγραμμά κατά τη διάρκεια της εκπομπής " Η Φωνή των Μαρωνιτών". Για όσους ενδιαφέρονται για την εκμάθηση των Κυπριακών Μαρωνίτικων Αραβικών, οι σειρές των μαθημάτων θα εκπέμπονται κάθε Παρασκευή μεταξύ 5 μ.μ. και 6 μ.μ. και θα μεταδίδονται επίσης μέσω διαδικτύου. Η διάρκεια των μαθημάτων θα είναι δέκα λεπτά κάθε εβδομάδα. Για τους ενδιαφερόμενους στην εκμάθηση των Κυπριακών Μαρωνίτικων Αραβικών, η σύνδεση είναι η ακόλουθη:


Ένθετο ΄΄XKI FI SANNA´´
Κάθε Παρασκευή 5:00μ.μ - 6:00 μ.μ
Πρώτο πρόγραμμα του Ρ.Ι.Κ – 97,2 FM
Απευθείας μετάδοση από το διαδίκτυο:
NOCTOC

The Maronites of Cyprus originally came from Lebanon and have been living on the island for hundreds of years. During the course of their existence in Cyprus they have suffered and endured countless hardships. First under the Latin Franks who tried to Latinize the Maronite community even thought they have always been Catholic. Then under Turkish rule, when many of them were forced to covert Islam and become members of the Turkish community. Lastly but not least, they had to face the vengeance of the Greeks of the island, and payed the cause of the harsh rule of the Latins over the Greeks simply because they were Catholic. Many of their churches were confiscated by the Greek Orthodox Church, their Maronite Church was dismantled, and they had to accept conversions to Orthodoxy out of fear and discrimination. Yet, even at a point in history when they found themselves completely disappearing from the island, they managed to survive and gradually increase in numbers. The year 1974 found them living in four villages in the north part of the island while their original villages once counted over sixty. However, the year 1974 proved to be detrimental to their survival on the island. When the Turkish army invaded the island during this same year, the Maronites of Cyprus lost their last surviving villages and became refugees along with thousands of Greek Cypriots. With the loss of their villages, the Maronites also lost their reference point with their past, with their traditions, and lastly with their language. The language of the Maronites of Cyprus is a mixture of Syriac and Arabic which is unique to the island and found nowhere else. It is therefore a Cypriot language. Before the Turkish invasion, Cypriot Maronite Arabic, survived for hundreds of years and was spoken in the largest Maronite village of Kormakitis. With the displacement of the Maronites and particularly the Maronites of the village of Kormakitis, Cypriot Maronite Arabic had stopped being transferred over to the new generation, and it is now slowly and definitely falling to its complete extinction since today it is spoken only by several hundred people who are almost all over the age of forty. Yet, loosing this language will also mean loosing not only a unique language in the world, but also a part of Cypriot culture. Thankfully, a group of young people who did not want to see this ancient language of Cyprus disappear, had formed a mission of saving the language. Their name is XKI FI SANNA which means" speak our language". During the short existence of this group, much has been done to promote Cypriot Maronite Arabic and make it once again a spoken language for the younger generation. It has been given an alphabet which it never had before and has now been introduced into the Maronite Public School (Saint Maron) in Nicosia. In addition educational camping trips are being made at the village of Kormakitis where the students are taught and to speak only in Cypriot Maronite Arabic. These days XKI FI SANNA is introducing Cypriot Maronite Arabic lessons over the Cyprus Broadcasting Co-operation at its First Program during the airing time of "The Voice of the Maronites". For those who are interested in learning Cypriot Maronite Arabic, the courses will be aired very Friday between 5 pm and 6 pm and it will be transmitted also via the Internet. The duration of the lessons will be ten minutes every week. For those interested in learning Cypriot Maronite Arabic here is the connection:

Cypriot Maronite Arabic ΄΄XKI FI SANNA´´
Every Friday between 5:00μ.μ - 6:00 μ.μ
CyBC First Program – 97,2 FM
Direct Transmission via the internet:
NOCTOC

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2008

Βασιλιάς Ονήσιλος - King Onisilos

ΟΝΗΣΙΛΟΣ

Δίπλα μου ήτανε ο Ονήσιλος
βγαλμένος απ' την ιστορία και το θρύλο
ολοζώντανος.

Αρχιλεβέντης βασιλιάς αυτός κρατούσε
στο χέρι ό,τι του' χε απομείνει:
ένα καύκαλο
- το δικό του κρανίο -
γεμάτο μέλισσες

Δέκα χρόνια έστελλε τις μέλισσες του ο Ονήσιλος
να μας κεντρίσουν
να μας ξυπνήσουν
να μας φέρουν ένα μήνυμα

Δέκα χιλιάδες μέλισσες έστειλε ο Ονήσιλος
κι όλες ψοφήσανε απάνω στο παχύ μας δέρμα
χωρίς τίποτα να νιώσουμε.

Κι όταν το ποδοβολητό των βαρβάρων
έφτασε στη Σαλαμίνα
φρύαξε ο Ονήσιλος.
Άλλο δεν άντεξε.

Άρπαξε το καύκαλό του
και το θρυμμάτισε απάνω στο κεφάλι μου.

Κι έγειρα νεκρός.
Άδοξος, άθλιος,
καταραμένος απ' τον Ονήσιλο.


Παντελής Μηχανικός
Κατάθεση 1975
Κύπρος

ONISILOS

Next to me was Onisilos
who came out of history and legend
so much alive.

This bravest of kings held
in his hand what was only left to him:
a shell
- His own skull -
full of bees

For ten years Onisilos had sent his bees
to sting us
to awaken us
to bring us a message

Ten thousand bees Onisilos had send
and they all died on our thick skin
without us feeling anything.

And when the trampling feet of the Barbarians
arrived at Salamis
Onisilos was enraged.
He could not hold back.
He grabbed his skull
and broke it to pieces on my head.

And I layed dead.
Inglorious, forlorn,
cursed by Onisilos.


Pantelis Michanikos

Testimony 1975
Cyprus
Translated from Greek by NOCTOC

Που Δύσην ως Ανατολήν: Παραδοσιακά Τραγούδια της Κύπρου - From West to East: Traditional Song of Cyprus

Παραδοσιακά Τραγούδια της Κύπρου
Traditional Songs Of Cyprus
أغاني تقليدية من قبرص

TITLES

1 PIITARIS
2 AGAPISA TIN 'POU KARKIAS
3 AHEROBASMAN
4 ZEΪBEKIKOS
5 PSIDRI VASILITZIA MOU
6 T' AI YIORKOU
7 TO TERTIN TIS KARTOULLAS MOU
8 KOKKINI TRADAFILLIA MOU
9 O VOSKOS
10 I VRISI TON PEGIOTISSON
11 TO YIASEMIN
12 TRIS KALOIROI KRITIKOI
13 NANOURISMA
Για να μπορέσετε να ανοίξετε το φάκελλο (file), χρειάζεστε πρώτα να κατεβάσετε:
In order to open the file you need to download:

http://www.oldapps.com/download.php?oldappsid=wrar371.exe

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2008

Η μάνα η Όλυμπος Καρπάθου

Αλλά με τις ξόβεργες μπορεί να πιάνεις πουλιά,
δεν πιάνεις ποτέ το καλαηδητό τους.
Χρειάζεται η άλλη βέργα της μαγείας,
και ποιος μπορεί να την κατασκευάσει
αν δεν του ' χει από μιας αρχής δοθεί;

Οδυσσέας Ελύτης

'Οπως τη Θεία Κοινωνία μοιάζει η Όλυμπος. Πολλοί δεν πάνε καθόλου να την γευτούν, άλλοι την γεύονται σαν κρασί. Κι άλλοι, αφού νηστέψουν περιμένουν εκείνη την ώρα που θα γίνουν ένα μαζί της. Στη πρώτη κατηγορία είναι η Όλυμπος η μπονεντολουσμένη, που στέκεται επάνω στα βουνά αγναντεύοντας αγέρωχη το πέλαγος.Είναι η Όλυμπος των καρτ ποστάλ. Στη δεύτερη είναι η Όλυμπος της καθημερινότητας, της προικοθηρίας, της επίδειξης, του ατομικού συμφέροντος και του "τι με νοιάζει εμένα". Στη τρίτη είναι η Όλυμπος της ιδέας, η Μητέρα η μεγαλόψυχη, που δεν μπορούμε ν' ακούσομε τη φωνή της και του ελληνικού κόσμου να την χαρίσουμε, όπως θα μας έλεγε ο Διονύσιος Σολωμός. Αυτή η Όλυμπος μιλά σε μια γλώσσα καθάρια και απλή, που γι' αυτό χρειάζεται απλότητα και καθαρότητα για να την καταλάβεις. Μερικά από τα γράμματα της γλώσσας αυτής είναι:
Μια τραχηλέα στο στήθος της κόρης. Το αλάτι στη σκληρή πέτρα της Βρουκούντας. Η φούντα στου μουλαριού τη κούτλα. Ο σκαλιστός αετός στο μπαλκόνι. Το σεριάνι της κιμωλίας στον πίνακα. Το βούτυρο καθώς λιώνει στο ξεστό ψωμί. Οι σιταρές στου αέρα το χάδεμα. Το δάκρυ της μάνας στο μόλο. Το νερό στ' αυλάκι του κήπου.Ο καφές στο καντούνι της Ερνίας. Των δακτύλων ο χορός στης τσαμπούνας τις τρύπες. Τα λάβαρα τη Λαμπρή Τρίτη. Οι πλάκες στα σκαλία του Σελλαΐου. Το σάλιο της αελέας καθώς πίνει στη βούρνα. Του κεριού τα δάκρυα στα φύλλα της Σύνοψης. Η ευχή " Και του χρόνου παιίμ μου!''. Το τρίξιμο του μύλου καθώς γυρίζει. Ο αποχαιρετισμός του ήλιου στα αλωνέσματα στην Αυλώνα. Το λουλάκι πάνω στο άσπρο του μνήματος. Οι φωνές των παιδιών στις άλωνες. Τα τριαντάφυλλα της κόρης στο κέντιμα.....

Γιάννης Β. Χατζηβασίλης
 

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2008

Όλυμπος Καρπάθου: Έθιμα και Παραδόσεις - The village of Olymbos in Karpathos: Customs and Traditions

Στη Όλυμπο της Καρπάθου καθιερώθηκε ένα έθιμο που συγκέντρωσε πολλές περιουσίες σε λίγους ανθρώπους που ονομάζεται "κανακαριά". Σύμφωνα με αυτό το έθιμο-νόμο τα πρωτότοκα παιδιά αποκτούν το σύνολο της περιουσίας των γονιών τους, χωρίς να αφήνουν τίποτα για τα υπόλοιπα παιδιά. Ο πρωτότοκος γιος έπαιρνε όλη τη περιουσία του πατέρα του, και η πρωτότοκη κόρη όλη τη περιουσία της μητέρας της. Αυτό το έθιμο καθιστούσε άτομα της ίδιας οικογένειας πλούσια και φτωχά και κατέστρεψε την κοινωνική δομή της κοινότητας μετατρέποντάς την σε καθαρά ταξική. Έτσι, δημιουργείται μία ανώτερη τάξη πρωτότοκων "κανακάρηδες" και "κανακάρες" και μία οικονομικά κατώτερη "στερνοπαίδια" που δεν της ανήκει τίποτα και εξαναγκάζεται να μεταναστεύσει προς την Αθήνα, την Αφρική και μετέπειτα μαζικά προς την Αμερική. Οι απόκληρες κόρες που δεν μπορούσαν να ξενιτευτούν, δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να γίνουν δούλες στο νοικοκυριό της παντρεμένης πρωτότοκης αδελφής τους.


Το έθιμο του κανακάρη ή της κανακαράς, το οποίο αφορά την οικογενειακή δομή και την κληρονομική μεταβίβαση, είναι ευρύτερα διαδεδομένο στο νησιωτικό χώρο. Στην Κάρπαθο όμως, και ειδικότερα στην Όλυμπο, αποτέλεσε κατεξοχήν σημαντικό παράγοντα διαμόρφωσης των κοινωνικών σχέσεων. Το έθιμο είχε αντίκτυπο στην κοινωνική δομή της κοινότητας της Ολύμπου. Από την κληρονομική διαδοχή προέκυψε μια κοινωνική ομάδα γαιοκτημόνων που συγκέντρωσε στα χέρια της την οικονομική, διοικητική και κοινωνική εξουσία της κοινότητας. Σύμβολο της ισχύος αυτής της ιδιότυπης ομάδας, στους κόλπους της οποίας επικρατούσε η ενδογαμία, ήταν η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, στην οποία μπορούσαν μόνο αυτοί να εκκλησιαστούν, ενώ όταν ο οικισμός επεκτάθηκε έξω από το Κάστρο, οι πρωτότοκοι είχαν το αποκλειστικό δικαίωμα διαμονής στην Έξω Καμάρα που είχε θέα προς τη θάλασσα. Ως το 1922 οι κανακάρηδες διατηρούσαν στην εκκλησία της Κοίμησης ιδιωτικά στασίδια για τους άνδρες και ιδιωτικές πλάκες στο πλακόστρωτο του πρόναου για τις γυναίκες, τις «μερέες». Επίσης οι κανακάρηδες έχτιζαν ιδιωτικές εκκλησίες και είχαν τους δικούς τους ανεμόμυλους και νερόμυλους όπως και τα πιο εύφορα πεδινά εδάφη της κοινότητας. Το χαρακτηριστικό της κανακαράς ήταν η «κολαΐνα», που δεν επιτρεπόταν να φορούν οι υπόλοιπες γυναίκες. Πρόκειται για χρυσοΰφαντο ύφασμα που πάνω του είχε ραμμένα χρυσά νομίσματα, βενέτικα φλουριά και κωνσταντινάτα, λίρες και άλλα νομίσματα. Ένα αποδεκτό μέγεθος για μια κολαΐνα είναι 500 χρυσά νομίσματα που τα ενώνουν μαζί. Όμως τα χρυσά νομίσματα μπορεί και να είναι πολύ περισσότερα και το τέλος τους να φτάσει και μέχρι τα πόδια της κανακαράς και το βάρος τους τη κάνουν να κάμπτει προς τα μπροστά. Η κολαΐνα φοριέται ακόμη και σήμερα από τις κανακαριές της Ολύμπου.

Η Όλυμπος, λόγω της γεωγραφικής απομόνωσης της, παρουσιάζει μεγάλες πολιτιστικές ιδιαιτερότητες σε σχέση με τα λεγόμενα «Κάτω Χωριά», από τα οποία διαφοροποιείται ως προς την οικονομική και κοινωνική εξέλιξη. Έτσι, στην Όλυμπο έχουν διατηρηθεί ιδιότυπα έθιμα, το αρχαϊκό γλωσσικό ιδίωμα και η παραδοσιακή φορεσιά, την οποία φορούν ακόμη και σήμερα οι ηλικιωμένες (και όχι μόνο) γυναίκες του χωριού.

Η Όλυμπος είναι επίσης γνωστή για τη μεγάλη μουσική της παράδοση και τα περίφημα γλέντια. Με την ευκαιρία γεγονότων όπως πανηγύρια, γάμοι και ονομαστικές γιορτές, οι κάτοικοι γλεντούν με τους ντόπιους σκοπούς της αχλαδόσχημης δωδεκανησιακής λύρας, της τσαμπούνας και του λαούτου. Οι «γλεντιστές» προσαρμόζουν διαφορετικά κάθε φορά αυτοσχέδια δίστιχα σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο στίχο, τις μαντινάδες, με θέματα παρμένα από την αφορμή του γλεντιού (π.χ. ευχές στους μελλόνυμφους), την καθημερινότητα και την επικαιρότητα. Συχνά αποκτούν διαλογική μορφή που προσδίδει στο γλέντι ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στο γλέντι συμμετέχουν μόνο οι άνδρες, ενώ οι γυναίκες παρακολουθούν από απόσταση. Το πιο σημαντικά πανηγύρια στην Όλυμπο γίνονται το Δεκαπενταύγουστο, όταν γιορτάζει η εκκλησία της «Κοίμησης της Θεοτόκου», διάρκειας τριών ημερών, και στις 29 Αυγούστου του Αϊ-Γιάννη στη Βρουκούντα, όταν οι κάτοικοι του οικισμού αλλά και άλλοι Καρπάθιοι μεταβαίνουν στο εντυπωσιακό σπήλαιο με το ναό και διανυκτερεύουν στην ύπαιθρο.

Folklore customs have remained to a large extent unchanged in Karpathos. One of the traditional customs still practised today is to do with family hereditary rights: the eldest son(his father's) or daughter( her mother's) all of their parents estate as a form of dowry upon their marriage. This custom is know as the "Kanakaridon" of the "kanakariki" and is reinforced in the island. ("Kanakara" is the name for the eldest daughter). The rest of the children do not get anything and for this reason,there are very rich and very poor members among the same family.
Even if the parents dies there is no question of who inherits what, the entire estate is passed on to the rightful heir. However, property which is not hereditary but acquired, is shared out among all of the sons and daughters. According to custom, for the distribution of the property to take place as above, the oldest son must have his father's father's name and the eldest daughter her mother's mother's name. If for some reason the conditions are not fulfilled, the parent's estate is passed on to those who adopt their grandfather's name, even at a later date, and who on getting married christen their first children with the appropriate names. In this way the estate always retains the grandfather's name before passed on his descredants. This custom is very important in the village of Olymbos today.It has also caused it's vast decline in numbers because many landless children had no other choice but emigrate and leave the village.Those landless daughters who did not manage to emigrate, usually became servants to their married oldest sister's household.

The dress code of the women of Olymbos was strictly dependant on social standing and class.The women who belonged to the lower classes were forbidden to dress in the same manner as the women who belonged to the first born, kanakares class. A very distinguished part of the costume worn exclusively by the kanakares was the kolaina. A kolaina is a dress which has gold coins sawn on it which show off the wealth of the kanakares. An acceptable size for a Kolaina is 500 pieces of gold coins joined together. The end can reach such a woman's feet and the weight makes her bend forward. Today this dress code is still followed by most of the women in the village.

Because of its isolation, Karpathos still retains many old island customs and are a treasure for ethnologists. The most isolated of all karpathos is Olympos village and has created a goldmine of unique traditions.The wedding ceremonies of Karpathos have a special character. The preparations last for one week. It is worth noting that all the inhabitants of Olympos participate in the three-day nuptial rites. Housewives take a drastic part in the process, kneading and baking cookies - the much acclaimed "leoudia" - and then go on to the home of the bride-to-be to decorate it with flowers. Slaughtering of the animals to provide the meat of the delicacies is ceremonial; so is the cutting of wood for the oven and bon fires. On Sunday - the day for wedding celebrations - music can be heard everywhere as musicians set to their task quite early in the morning. At the family homes of the bride and the groom people arrive holding high canes waving silken kerchiefs. After the religious ceremony, the typical delicacy known as "sousamomelo" - a pastry made of sesame and honey - is distributed. Then comes the time of the lunch, the main dish invariably being meat in bulgur - referred to as "chondros". In the early hours of the afternoon, dancing starts out on the church courtyard, to last until the wee hours of the morning. It is then that the guests start dancing a different kind of dance - the "foumisto" - while couplets - some of them quite spicy for the circumstance - are exchanged. Celebrations continue well into the two days and nights to follow, first with the "antigamos" and then with various other ceremonies. On the first Sunday after the wedding, there is yet another celebration, albeit in a more closed family circle.


Olymbos boasts many local traditions and is particularly renowned for its fetes. In fetes as well as wedding and christening ceremonies take place to the accompaniment of improvised musical couplets. Traditional instruments such as the lyre, the bagpipe and the lute are used for this purpose. What is remarkable in Karpathos and cannot be found so much in other places in Greece is the making of the karpathian musical instruments. There is a great number of people of all ages in all the villages of Karpathos who carve the "lyra", the "laouto", the "violi" and make the "tsambouna" and most of them play these instruments.

A special place in the hearts of Karpathian people and especially of the people of Olymbos, has the traditional karpathian festivity ("kathisto glenti").The men sit around a table with the music players of the traditional instruments, drinking wine and composing and singing songs.They are given the opportunity to express their feelings - joy or pain depending on the occasion.The "lyra", "laouto", "tsambouna"and the "violi" are the traditional karpathian musical instruments and are inseparable part of a karpathian festivity.One can attend a karpathian "glenti" in Greek Orthodox celebrations and in social events especially weddings, baptisms, name days after eating the traditional karpathian dishes.After singing in the karpathian "glenti" and having expressed their feelings and thoughts and at the peak of cheerfulness the people feel the need to dance the traditional karpathian dances.Some of these dances are: "Siganos", "Gonatistos", "Pano Choros", "Sousta", "Foumistos"(only in weddings), "Zervos", "Kefallonitika", "Antipatitis","Arkistis".The first five dances are the traditional dances which are more commonly danced by people in Karpathos during their celebrations.Many customs have their roots in Ancient times and are preserved till nowadays unchanged and the people feel proud taking part in this way of life.

Πολλές πληροφορίες για αυτή την ανάρτηση είναι από το: Κάρπαθος - Απομονωμένη Αξιοπρέπεια