ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

Ο Κύπριος Άγιος Φιλούμενος που κατακρεούργησαν οι σιωνιστές Εβραίοι το 1979 - The Cypriot Saint Philoumenos who was massacred by Zionist Jews in 1979

Ο άγιος ιερομάρτυρας του 20ού αιώνος Φιλούμενος ο Κύπριος καταγόταν από το χωριό Ορούντα της επαρχίας Μόρφου. Από μικρός μαζί με τον αδελφό του Ελπίδιο μαθήτευε κοντά στη γιαγιά του Λωξάντρα τα ιερά γράμματα του Χριστού. Ήτοι βίους αγίων και ύμνους της Εκκλησίας. Ο άγιος κάποια στιγμή μαζί με τον αδελφό του πηγαίνουν στη Ιερά Μονή Σταυροβουνίου και εκεί μένουν πέντε χρόνια. Ακολούθως πηγαίνουν στα Ιεροσόλυμα. Ο άγιος Φιλούμενος έμεινε στα Ιεροσόλυμα 46 χρόνια. Ο άγιος βρήκε μαρτυρικό θάνατο από φανατικούς σιωνιστές Εβραίους οι οποίοι τον κατακρεούργησαν την ώρα του εσπερινού στο Φρέαρ του Ιακώβ στο οποίο διέμενε, πιστός φύλακας αγίων τόπων και τρόπων αιωνίων.
Η Εκκλησία της Κύπρου και ιδιαιτέρως η Ιερά Μητρόπολις Μόρφου σήμερα εορτάζει τη μνήμη του αγίου ιερομάρτυρος Φιλουμένου του νέου, του Κυπρίου. Ο νεομάρτυς αυτός γεννήθηκε το 1913 και ήταν παιδί του Γεωργίου και της Μαγδαληνής Χασάπη ή Ουρουντιώτη, καθώς και ο δίδυμος αδελφός του αρχιμανδρίτη Ελπιδίου. Οι γονείς του αν και κατάγονταν από το χωριό Ορούντα της μητροπολιτικής περιφέρειας Μόρφου, έμεναν στην ενορία του Αγίου Σάββα στη Λευκωσία, αφού ο πατέρας του αγίου είχε δικό του πανδοχείο και φούρνο. Μαζί με τον αδελφό του Ελπίδιο έδειχναν ιδιαίτερο ζήλο για προσευχή και διάβαζαν Βίους Αγίων, από όπου ιδιαιτέρως τους συγκίνησε ο βίος του Οσίου Ιωάννου του Καλυβίτη, που κατά κάποιον τρόπο επέδρασε πάνω τους, ώστε να θέλουν να ακολουθήσουν τον μοναχικό βίο. Επίσης, εκτός από τη μητέρα τους, ιδιαίτερη επίδραση στο να αποκτήσουν εκκλησιαστική και ορθόδοξη συνείδηση είχε πάνω τους και η γιαγιά τους Λωξάντρα. Σε ηλικία 14 ετών τα δύο αδέλφια πηγαίνουν στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου και μετά στα Ιεροσόλυμα, όπου φοιτούν στο εκεί Γυμνάσιο. Αποφοιτώντας από το Γυμνάσιο το 1939 ο μεν Ελπίδιος υπηρέτησε ως πρεσβύτερος σε διάφορους τόπους και εκοιμήθη στις 29 Νοεμβρίου 1983. Ο δε Φιλούμενος παρέμεινε στα Ιεροσόλυμα και το 1979 διορίστηκε υπεύθυνος στο Φρέαρ του Ιακώβ. Όπου, εκεί το Νοέμβριο του 1979 την ώρα που ο άγιος τελούσε τον Εσπερινό, τον δολοφόνησαν με τσεκούρι φανατικοί Εβραίοι.
Μια εβδομάδα πριν, μια ομάδα φανατικών σιωνιστών πήγε στο μοναστήρι του Φρέαρ του Ιακώβ, ισχυριζόμενοι ότι ήταν Εβραϊκός ιερός τόπος και απαιτώντας όπως όλοι οι Σταυροί και οι εικόνες να απομακρυνθούν. Βέβαια, ο άγιος επεσήμανε ότι το πάτωμα στο οποίο ήταν τώρα είχε κατασκευαστεί από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο πριν από το 331 μ.Χ. και ότι χρησιμοποιήθηκε ως Ορθόδοξος Χριστιανικός ιερός τόπος για δεκαέξι αιώνες πριν το ισραηλινό κράτος έχει δημιουργηθεί, και ότι ήταν στα χέρια των Σαμαρειτών οκτώ αιώνες πριν από αυτό, (το υπόλοιπο του αρχικού ναού είχε καταστραφεί κατά την εισβολή του Σάχη Χοσράν Παρνίς στον έβδομο αιώνα, κατά την οποία οι Εβραίοι είχαν σφαγιάσει όλους τους Χριστιανούς της Ιερουσαλήμ.) Η ομάδα έφυγε με απειλές, ύβρεις και αισχρότητες του είδους που οι ντόπιο χριστιανοί υποφέρουν τακτικά. Μετά από λίγες μέρες, στις 29 Νοεμβρίου, κατά τη διάρκεια μιας χειμαρρώδης νεροποντής, μια ομάδα σιωνιστών γύρισε στο μοναστήρι. Ο άγιος είχε ήδη βάλει το πετραχήλι του για τον Εσπερινό. Η αποσπασματική κοπή των τριών δακτύλων με το οποίο έκανε το σημείο του Σταυρού του έδειξε ότι είχε βασανιστεί σε μια προσπάθεια να τον κάνουν να αρνηθεί την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη.Το πρόσωπο του είχε χαραχθεί άγρια στη μορφή του Σταυρού. Η εκκλησία και ιερά σκεύη είχαν όλα καταστραφεί από την διάπραξη της ιεροσυλίας.
Το σκήνωμα του αγίου παραδόθηκε στους ορθοδόξους μετά από 6 μέρες, αλλά διατηρούσε την ευκαμψία του και ετάφη στο κοιμητήριο της Αγίας Σιών. Μετά από τέσσερα χρόνια στην ανακομιδή των ιερών του λειψάνων, το σώμα βρέθηκε άφθαρτο και ευωδίαζε. Τότε, έκλεισαν τον τάφο και τον ξανάνοιξαν τα Χριστούγεννα του 1984, οπότε το ιερό σκήνος διατηρούσε μερική αφθαρσία και το τοποθέτησαν σε υάλινη λειψανοθήκη στο βόρειο τμήμα του ιερού βήματος στο ναό της Αγίας Σιών.
O ιερομάρτυς Φιλούμενος συγκαταλέκθηκε μεταξύ των αγίων της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων στις 30 Αυγούστου του 2008, οπότε και το άφθορο άγιο σκήνωμα του μεταφέρθηκε στο προσκύνημα του φρέατος του Ιακώβ όπου και μαρτύρησε για την αγάπη του Χριστού.
Η μνήμη του τιμάται την 29η Νοεμβρίου, εξαιρέτως Δε στην κοινότητα της Ορούντας με παννύχιο αγρυπνία.

Vanquisher of daemons,
dispeller of the powers of darkness,
by thy meekness thou hast inherited the earth
and reignest in the Heavens;
intercede, therefore, with our Merciful God,
that our souls may be saved.

Troparion of Saint Philoumenos

The holy martyr of the 20th century, Philoumenos the Cypriot, came from the village of Orounta of the province of Morphou. From a young age, he along with his brother Elpidios apprenticed the sacred letters of Christ near their grandmother.They namely studied the lives of the Saints and hymns of the Church.The Saint at the time, along with his brother left for the Monastery of Stavrovouni and stayed there for five years.Afterwards, they both left for Jerusalem.Saint Philoumenos stayed in Jerusalem for 46 years. The Saint found a martyred death by fanatic Zionist Jews who massacred him in the evening while he was doing vespers at the Frear of Jacob where he lived, a loyal guardian of the Holy Places and ways of centuries.
The Church of Cyprus and especially the Holy Metropolis of Morphou today celebrate the memory of the martyr Saint Philoumenos the new, the Cypriot. The neomartyr was born in 1913 and was a child of George and Magdalene Hasapi or Ourountioti , and the twin brother of Archimandrite Elpidios.Even though his parents come from the village of Orounta of the metropolitan area of Morphou, they lived at the parish of St. Savvas in Nicosia, since his father had his own inn and bakery there. Together with his brother Elpidios, they showed a particular enthusiasm for prayer and read the lives of the Saints, particularly they where touched by the life of Saint John the Kalyvitis, who in some way made an impact on them, to the point of wanting to follow the life of monks. Also, apart from their mother, their grandmother Loxantra, had in particular influenced them in learning the ways of the Church and in developing a truly Orthodox conscience. At the age of 14 , the two brothers left for the Monastery of Stafrovouni and then left for Jerusalem, where they attended High School there.After they finished High School in 1939, Elpidios served as a priest in different places and dead on 29 November 1983. Philoumenos remained in Jerusalem and in 1979 was appointed as care taker of the Monastery of Saint Jacob's Well. While living there, during November 29, 1979 during the time when the Saint was doing vespers, he was murdered by Zionist Jews with an ax.
The week before, a group of fanatical Zionists came to the monastery at Jacob's Well, claiming it as a Jewish holy place and demanding that all crosses and icons be removed. Of course, the Saint pointed out that the floor upon which they were standing had been built by Emperor Constantine before 331 A.D. and had served as an Orthodox Christian holy place for sixteen centuries before the Israeli State was created, and had been in Samaritan hands eight centuries before that, (The rest of the original church had been destroyed by the invasion of the Shah Khosran Parvis in the seventh century, at which time the Jews had massacred all the Christians of Jerusalem.) The group left with threats, insults and obscenities of the kind which local Christians suffer regularly. After a few days, on November 29, during a torrential downpour, a group broke into the monastery; the saint had already put on his epitrachelion for Vespers. The piecemeal chopping of the three fingers with which he made the Sign of the Cross showed that he was tortured in an attempt to make him deny his Orthodox Christian Faith. His face was cloven in the form of the Cross. The church and holy things were all defiled.
The body of the Saint was handed over to the Orthodox 6 days after his massacre, but retained its flexibility and was buried in the cemetery of Mount Zion. After four years , as is customary his body was exhumed. It was found to be substantially incorrupt and had the smell of a beautiful scent. Then, the tomb was closed and was reopened during the Christmas of 1984, when the body was found to be partially incorrupt and was placed in a glass shrine in the northern part of the sacred Holy Alter in Mount Zion.
Hieromartyr Philoumenos was ranked among the Saints of the Church of Jerusalem on 30 August 2008, and hence then, his incorrupt body was transferred at the pilgrimage of Saint Jecob's Well where he found martyrdom for the love of Christ.
His memory is honored on November 29, especially in the community of Orounta with an all night long church service.

Η Χρυσταλλού και το θαύμα του Αποστόλου Ανδρέα - Christallou and the miracle of Saint Andrew

 Μιά φορά, ήταν μιά γυναίκα που την έλεγαν Χρυσταλλού. Τούτη η γυναίκα στον κόσμο είχε μόνο ένα γιό.Κι ήταν έξυπνος-έπαιρνε τα γράμματα πολλά- κι όμορφος και ζωηρός.
Μιάν ημέρα, μάνα μου, εβγήκαν οι Τούρκοι κι είδαν το παιδί πως ήταν παλλικάρι κι επήραν το. Από τότε η μάνα του... μέρα-νύκτα έκλαιε.
-Α, το γιό μου, α το γιό μου...Απόστολε Αντρέα μου, φανέρωσε μου τον, Απόστολε Αντρέα μου...
Μιά νύχτα πήγε ο Απόστολος Αντρέας και της λέει:
-Τι έχεις και κλέεις;
-Τι έχω; Μου κλέψαν το παιδάκι μου και δεν ηξέρω που ένι. Τον σκότωσαν; Ζεί; Τι τον εκάμαν δεν ηξέρω.
-Να μην μαραζώνεις, της λέει, τον έχουν πολλά καλά. Να μην κλέεις και σε δέκα χρόνους από τώρα να πάεις στο Μοναστήρι μου στην Καρπασία και θα τον εύρεις.
Έκτοτε σιώπησε η κακορίζικη, πήρε παρηγοριά.Πέρασε ένας χρόνος, άλλος ένας χρόνος...Τέλος πάντων να μην τα πολυλογούμε, τελείωσαν οι δέκα χρόνοι. Ετοιμάστηκε η Χρυσταλλού κι έπιασε τα τάματα που έταξε στον Απόστολο Αντρέα και πήγε στο Μοναστήρι του στην άκρη της Κύπρου. Πήρε πρόσφορα, άναψε λαμπάδες, έκαμε γιορτή, παράκληση, λειτουργήθηκε, μετάλαβε και βγήκε έξω από την εκκλησία. Είχε έγνοια, παρατηρούσε...Έρχονταν ξένοι πολλοί. Από ένα καράβι κατέβηκαν κάμποσοι κι ένας αξιωματικός των Τούρκων, ψηλός, όμορφος, λεβέντης. Παρατηρεί, εγνώρισεν την εκείνος."Είναι η μάνα μου, λαλεί τούτη"! Πάει κοντά και της λέει:
-Ε, ποιά είσαι εσύ;
-Εκλέψαν μου το γιό μου, γιέ μου, εκλέψαν μου τον, εσκοτώσαν μου τον, τι τον εκάμαν δεν ηξέρω. Μου είπε όμως ο Απόστολος Αντρέας να' ρτω σε δέκα χρόνους και θα τον εύρω.
-Θένα τον αναγνωρίσεις; Λαλεί της. Έχει τόσον καιρό να τον δεις.
-Θένα μου βοηθήσει, γιέ μου, ο Απόστολος Αντρέας να τον αναγνωρίσω.
Δεν έχει κανένα σημάδι πάνω του; Λαλεί της.
-Πάνω στο πόδι του. Από τον καιρό που ήταν μωρό, καθώς έπαιζε κοντά στη νεστιά, εκύλισ' ένα κάρβουνο πάνω στο πόδι του.Μέχρι ν' αρχίσει φωνές, μέχρι να πάω κοντά, κάηκε και σούρωσε. Τον πήρα στο γιατρό και του έβαλε κάτι πάνω και γλύκανε ο πόνος, και λίγο-λίγο υγίανε. Τού έμεινε όμως σημάδι.
-Έχω κι εγώ λαλεί της, ένα σημάδι. Σηκώνει τα ρούχα του...αρχίνησε κλάματα.
-Γιέ μου, λαλεί του, μα είσαι εσύ;
-Εγώ είμαι! Και λούστηκαν στο κλάμα.
Μάνι-μάνι πήγε κι αγόρασε ρούχα χριστιανικά για να βγάλει τα τούρκικα και πήγε εις τους παπάδες και τους είπε την ιστορία του.
-Να έρθετε να με διαβάσετε, να με λειτουργήσετε να φωρέσω τα ρούχα μου τα χριστιανικά, γιατί ηύρα τη μάνα μου.
Ήρθαν, εδιαβάσαν τον, ελειτουργήσαν τον, εκοινωνήσαν τον κι έκαψε τα ρούχα τα τούρκικα κι εφόρεσε τα ρωμεΐκα.

Είδες ο Απόστολος Αντρέας...! Πρέπει να' χεις πίστη πάνω σου για να σε ακούει ο αφέντης μου ο Θεός.Πίστη και καλοσύνη.

Κυπριακό λαϊκό διήγημα βασισμένο σε΄αληθινή ιστορία
Μεταφέρθηκε σε γραπτό λόγο από τον Χαράλαμπο Επαμεινώνδα

 
There was once a woman named Christallou and this woman had only a son in this world. Her son was very smart and was very good in letters-not only that, but he was also very handsome and vibrant in life.
One day, the Turks came and saw that the boy was verile and took him. From that day on his mother cried day and night.
-Oh my son, oh my son...Please Saint Andrew, show me where he is...Please Saint Andrew...
One night, Saint Andrew appeared to her and told her:
-What is the matter and you cry?
-What is the matter? They stole my only son and I don't know where he is. Did they kill him? Is he alive? I don't know what they did with him.
-You should not worry and feel sad, Saint Andrew said to her, he is well looked after where he is. You should not cry, and in ten years from now, go to my Monastery at the karpas and you will find him.
From that day on, the poor woman stopped crying having taken confort from the words of the saint. A year passed by, and another one...Anyways, in order to make things short, the ten years of waiting came to an end. Christallou got ready and took her votive offerings which she dedicated to Saint Andrew and went to his Monastery at the other end of Cyprus. She took holy bread, lit candles, made his comemoration celebration, asked for his prayer, attended the church service, took communion and afterwards went outside the church. She was on guard and was looking around...She saw many foreigners showing up for Saint Andrew's memory celebration. She saw many people comming down from a ship, and among them a Turkish officer, tall, handsome and verile. He looked around and his eyes fell on the woman.When he saw her, he recognized her."She is my mother" he told himself.
-Hey, who are you?
-Oh my boy, they stole my son, they stole him, they killed him, I do not know what they did with him. However, Saint Andrew told me to come to his Monastery after ten years time, and I would find him.
-Will you recognize him after such a long time?
-Saint Andrew will help me my boy and I will recognize him.
-Does he have any distinctive spot on his body? He asked her.
-He has on one of his legs. From the time that he was a baby, while playing near the fire herth, a burning charcoal rolled down and fell on one of his legs. He got burned and had a sore before I had the time to run to him as soon as I heared his cries. I took him to a doctor and he put something on the burned spot which made his pain less, and slowly- slowly, the sore got well. However, the burned spot did not recover.
-I also have a burned spot on my leg. He pulled up his clothes, and started weeping.
-Oh my son! It is you!
-Yes it is me! He said, and they both started crying.
Without lossing time, her son went and bought Christian clothes in order to take off the Turkish clothes that he was wearing, and run to the priests and told them his story.
-Come and read me a prayer and make a church service for me, so I can wear my Christian clothes because I found my mother.
The priests read him a prayer, conducted a church service, and gave him communion. After that he burned his Turkish clothes and put on Greek ones.

Can you see now what Saint Andrew can do! We must have faith inside in order that God who is our Master can hear us.Faith and kindness.

A Folk Tale from Cyprus based on a true story.
Transfered into written form by:Charalambos Epaminontas
Translated from Greek by: NOCTOC


Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2008

Μάτι με Μάτι: Ένα ποιήμα για την Παλαιστίνη - Eye to Eye: A Poem for Palestine

Μάτι με Μάτι

Κοίταξε με στα μάτια,
και πες μου τι βλέπεις.
Δεν μπορείς να δεις ούτε ένα πράγμα,
γιατί δεν είναι δυνατόν να ταυτιστείς με εμένα.

Είσαι τυφλωμένος από τις διαφορές μας.
Η ζωή μου δεν έχει κανένα νόημα για σένα.
Εγώ είμαι Παλαιστίνιος που διώκεται.
Εσύ είσαι Αμερικάνος του κόκκινου, του λευκού και του μπλε.

Κάθε μέρα ξυπνάς μέσα στην ηρεμία,
δεν υπάρχουν φόβοι για να περάσουν τα μάτια σου.
Κάθε μέρα ξυπνώ με ευγνωμοσύνη,
ευχαριστώντας τον Θεό που μου επίτρεψε να ξυπνήσω.

Εσύ ανησυχείς για την μόρφωση σου,
και τους λογαριασμούς που πρέπει να πληρώσεις.
Εγώ ανησυχώ για τη ευάλωτη ζωή μου,
κι αν θα επιβιώσω ακόμη μια άλλη μέρα.

Ο μεγαλύτερος σου φόβος είναι αν πάρεις πρόστιμο,
καθώς κάνεις τις κούρσες σου με την Κάντιλακ.
Ο δικός μου φόβος είναι ότι το τανκς που μόλις έφυγε,
θα κάνει στροφή και θα ξαναγυρίσει.

Αμερικάνε, μήπως καταλαβαίνεις,
ότι οι φόροι που πληρώνεις
ταΐζουν τις δυνάμεις που τραυματίζουν
τη κάθε ημέρα της ζωής μου;

Οι μπουλντόζες και τα τανκς,
τα αέρια και τα όπλα,
οι βόμβες που πέφτουν έξω από την πόρτα μου,
όλα οφείλονται σε αμερικάνικα κεφάλαια.

Ωστόσο, μήπως ξέρεις την αλήθεια
για το πού πηγαίνουν τα χρήματά σου;
Αφήνεις τα μέσα ενημέρωσης να παραπλανήσουν το μυαλό σου;
Μήπως αυτή είναι μια αλήθεια που κανείς σας δεν ξέρει;

Με κατηγορείς εμένα γιατί προασπίζω το εαυτό μου
ενάντια στις πράξεις των σιωνιστών.
Τρομοκρατούμαι στην ίδια μου την πατρίδα,
και είμαι εγώ ο τρομοκράτης;

Νομίζεις ότι ξέρεις τα πάντα για την τρομοκρατία,
αλλά εσύ δεν την γνωρίζεις με τον τρόπο που την ξέρω εγώ.
Επίτρεψε μου λοιπόν να καθορίσω την έννοια της,
και να σου μάθω αυτό που νόμιζες ότι ήξερες.

Εγώ γνωρίζω την τρομοκρατία για αρκετό καιρό,
για πενήντα πέντε χρόνια και περισσότερο.
Είναι ο άκαρπος κήπος που βρίσκεται ξεριζωμένος στην αυλή μου,
οι μπουλντόζες μπροστά από την πόρτα μου.

Η τρομοκρατία αναπνέει τον αέρα που αναπνέω.
Είναι τα σημεία ελέγχου καθώς πηγαίνω στο σχολείο,
η απαγόρευση κυκλοφορίας που με φυλακίζει στο δικό μου σπίτι,
και οι ποινές για την παραβίαση αυτής της απαγόρευσης.

Η τρομοκρατία είναι η ληστεία της γης μου,
και τα βασανιστήρια της μητέρας μου,
η φυλάκιση του αθώου πατέρα μου,
η σφαίρα στον μικρό μου αδερφό.

Έτσι Αμερικάνε, μην μου πεις ότι ξέρεις
για πράγματα που εγώ νιώθω και βλέπω.
Τρομοκρατούμαι στη δική μου πατρίδα,
και η ευθύνη ρίχνεται σε μένα.

Αλλά εγώ δεν θα ησυχάσω, δεν πρόκειται ποτέ να ανεχθώ,
την αδικία που ο λαός μου ζει.
Η Παλαιστίνη είναι η δική μας γη και έτσι θα παραμείνει,
μέχρι την ημέρα που η πατρίδα μας είναι ξανά ασφαλής.

Και αν αυτή η ώρα δεν πρόκειται ποτέ να έλθει,
τότε δεν θα μπορέσουμε ποτέ να δούμε την ημέρα της ειρήνης.
Δεν θα τους αφήσω να με πετάξουν από το δικό μου σπίτι,
και ούτε ο αγώνας μου για δικαιοσύνη θα σταματήσει ποτέ.

Και αν με σκοτώσουν, θα είναι στην Παλαιστίνη.
Αυτή είναι γραμμένη σε κάθε μου ανάσα.
Έτσι, για να σου πω με τα δικά σου πατριωτικά λόγια,
δώσε μου την ελευθερία ή δώσε μου τον θάνατο.

Του Γκιχάντ Αλί
μετάφραση NOCTOC

Eye to Eye

Look into my eyes
And tell me what you see.
You don't see a damn thing,
'cause you can't possibly relate to me.

You're blinded by our differences.
My life makes no sense to you.
I'm the persecuted Palestinian.
You're the American red, white and blue.

Each day you wake in tranquility,
No fears to cross your eyes.
Each day I wake in gratitude,
Thanking God He let me rise.

You worry about your education
And the bills you have to pay.
I worry about my vulnerable life
And if I'll survive another day.

Your biggest fear is getting ticketed
As you cruise your Cadillac.
My fear is that the tank that just left
Will turn around and come back.

American, do you realize,
That the taxes that you pay
Feed the forces that traumatize
My every living day?

The bulldozers and the tanks,
The gases and the guns,
The bombs that fall outside my door,
All due to American funds.

Yet do you know the truth
Of where your money goes?
Do you let your media deceive your mind?
Is this a truth that no one knows?

You blame me for defending myself
Against the ways of Zionists.
I'm terrorized in my own land
And I'm the terrorist?

You think you know all about terrorism
But you don't know it the way I do,
So let me define the term for you,
And teach you what you thought you knew.

I've known terrorism for quite some time,
Fifty-five years and more.
It's the fruitless garden uprooted in my yard.
It's the bulldozer in front of my door.

Terrorism breathes the air I breathe.
It's the checkpoint on my way to school.
It's the curfew that jails me in my own home,
And the penalties of breaking that curfew rule.

Terrorism is the robbery of my land,
And the torture of my mother,
The imprisonment of my innocent father,
The bullet in my baby brother.

So American, don't tell me you know about
The things I feel and see.
I'm terrorized in my own land
And the blame is put on me.

But I will not rest, I shall never settle
For the injustice my people endure.
Palestine is our land and there we'll remain
Until the day our homeland is secure.

And if that time shall never come,
Then we will never see a day of peace.
I will not be thrown from my own home,
Nor will my fight for justice cease.

And if I am killed, it will be in Palestine.
It's written on my every breath.
So in your own patriotic words,
Give me liberty or give me death.


By Gihad Ali

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2008

Στην πόλη των παρτιζάνων: Του Σύρου ποιητή Άδωνι - In the City of the Partisans: By Syrian poet Adonis


Στην πόλη των παρτιζάνων

I.

Ανοίξε τις αγγάλες σου
ω πόλη των παρτιζάνων.
Καλωσόρισε τον με αγκάθια
ή με πέτρες.
Δέσε τα χέρια του πάνω από το κεφάλι του,
τέντωσε τα σαν μια καμάρα μέχρι τον τάφο,
κάνε τατουάζ πάνω από το κεφάλι του
χαραγμένες εικόνες, σφράγισε τον με καυτά κάρβουνα
και άσε τις φλόγες να καταβροχθίσουν τον Μιχιάρ.

II.

Κάτι παραπάνω από μια ελιά, παραπάνω
από ένα ποτάμι, παραπάνω από
ένα αεράκι
που πηδά και αναπηδά,
παραπάνω από ένα νησί,
παραπάνω από ένα δάσος,
ένα σύννεφο
που διασχίζει μέσα από την ανέμελη διαδρομή του:
όλα και παραπάνω
στη μοναξιά τους
διαβάζουν το βιβλίο του.

Του Σύρου ποιητή Άδωνι (Άλι Άχμεντ Σαΐντ)
Μετάφραση noctoc


In the City of the Partisans

I.
Open your arms
O city of partisans.
Welcome him with thorns
or with stones.
Bind his arms above his head,
stretch them into an archway to the grave,
tattoo upon his head
graven images, brand him with glowing coals
and let the flames consume Mihyar.
II.

More than an olive tree, more
than a river, more than
a breeze
bounding and rebounding,
more than an island
more than a forest,
a cloud
that skims across his leisurely path:
all and more
in their solitude
are reading his book.
By Syrian poet Adonis (Ali Ahmed Said) 

Αλληγορία: Το Τρίο Τζουμπράν - Majâz: Le Trio Joubran-مجاز:الثلاثي جبران

Album: Majâz-Αλληγορία- مجاز
Artists : Le Trio Joubran-Τρίο Τζουμπράν-االثلاثي جبرا
Samir, Wissam, Adnan Joubran with guest percussionist Yousef Hbeitsch.
الثلاثي جبران (سمير، وسام وعدنان )يستضيفون فيه عازف الايقاع الشهير الفنان يوسف حبيش
Country: Palestine-Παλαιστίνη - فلسطين
Melodies:

(1). Masar
(2). Roubbama
(3). Laytana
(4). Tanasim 1
(5). Majaz
(6). Shajan
(7). Tanasim 2
(8). Sama-Sounounou
(9). Min Zaman
(10). Tanasim 3
(11). Hawana
.

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

Λίβανος: Γυναίκες ψάχνοντας απεγνωσμένα για άνδρες - Lebanon: Women desperately searching for men

Πολλοί Αμερικανοί και Δυτικοευρωπαίοι όταν επισκέπτονται το Λίβανο μένουν έκπληκτοι από τον πολύ έξαλλο τρόπο ντυσίματος των γυναικών στο Λίβανο, επειδή στις χώρες τους τέτοιος τρόπος ντυσίματος είναι πολύ προκλητικός και σε πολλές χώρες, θα χαρακτηρίζονταν ως "πρόστυχος", αλλά στο Λίβανο, αυτός ο "πρόστυχος" τρόπος ντυσίματος στις γυναίκες είναι αποτέλεσμα του φοβερού ανταγωνισμού που υπάρχει μεταξύ τους, λόγω της μεγάλης έλλειψης ανδρών στη χώρα. Όπως θα δούμε από την ανταπόκριση πιο κάτω, στο Λίβανο υπάρχουν 5 γυναίκες για κάθε ένα άνδρα.
Η ΒΗΡΥΤΟΣ είναι γνωστή εδώ και πολύ καιρό ως μια μοντέρνα πόλη των μπαρ και των κλαμπ, ένα σκηνικό που κράτησε ακόμη και κατά τη διάρκεια του πολέμου, ενώ έπεφταν σφαίρες και βόμβες.
Είναι 8μμ, εικοσάρες και τριαντάρες γυναίκες, αποπλανιούνται σε παρέες των πέντε και έξι, κάνοντας μάτι σε κάθε περαστικό άνδρα. Στα μπαρ οι γυναίκες χορεύουν για ώρες - συχνά ξαπλωμένες πάνω από το μπαρ - με τα πόδια ανοικτά και μόλις και μετά βίας καλύπτουν τα στήθη τους που έχουν βγάλει στην επίδειξη. Ο Σαμίρ Χάλαφ, καθηγητής της κοινωνιολογίας στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, δηλώνει την έκπληξη αυτής της κατάστασης από τους Αμερικανούς συναδέλφους του. "Απλώς είναι σοκαρισμένοι", Λέει. " Αυτός είναι ο Λίβανος; Η Μέση Ανατολή; " λένε. Δεν μπορούν να σταματήσουν να μιλάνε για όλους τους γυμνούς ομφαλούς, για όλες αυτές τις άκρως σεξουαλικοποιημένες γυναικείες φιγούρες. Το βλέπεις παντού εδώ, αυτό το συνδυασμό του καταναλωτισμού, του μεταμοντερνισμού και του θηλυκού ανταγωνισμού. "
Δύο φορές το χρόνο, για λίγες εβδομάδες, μετά το Ραμαζάνι και πριν από τα Χριστούγεννα, χιλιάδες νέοι άνδρες του Λιβάνου επιστρέφουν από τις εργασίες τους στο εξωτερικό - και έρχονται αντιμέτωποι με μία από τις πιο επιθετικές κουλτούρες γυναικείας επιδεξιότητας στον κόσμο.Οι νεαρές κοπέλες έχουν περάσει εβδομάδες προετοιμασίας σχεδιάζοντας πως να "κοσκινίσουν" όσους πιο πολλούς άνδρες είναι δυνατό, στο σύντομο χρονικό διάστημα που θα είναι διαθέσιμοι.Ο λιτός μήνας του Ραμαζανιού ( που απαγορεύει τις σεξουαλικές επαφές) κλείνει αυτή τη περίοδο.
Αυτή η χώρα του υψηλού ποσοστού ανεργίας ωθεί τους νέους να αναζητήσουν αλλού εργασία, μερικές φορές σε δυτικές χώρες όπως τη Γαλλία και τον Καναδά, αλλά κυρίως στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία και άλλα μέρη που σχετίζονται με το πετρέλαιο του Περσικού Κόλπου.Οι γυναίκες, που εμποδίζονται από πιέσεις της οικογένειας, γενικά μείνουν πίσω.
"Η δημογραφική πραγματικότητα είναι πραγματικά ανησυχητική,"λέει ο Χάλαφ ."Δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας για τους πτυχιούχους πανεπιστημίου, και με τα αγόρια να φεύγουν, οι αναλογίες των φύλων είναι απλά εκτός ελέγχου. Τώρα είναι περίπου πέντε προς ένα: πέντε κορίτσια για κάθε νέο. "Όταν άνδρες της ηλικίας του γιου μου έρχονται στο Λίβανο , δεν μπορούν να σταματήσουν τα κορίτσια για να μην πέσουν πάνω τους."
Για τους άνδρες, οι οποίοι επιστρέφουν με τσέπες γεμάτες και μερακλωμένοι, αυτή η υποδοχή είναι ευχάριστη. "Στην Ντόχα είναι εντελώς αδύνατο, επειδή δεν μπορούμε να μιλήσουμε με γυναίκες στον Κόλπο", δήλωσε ο Γισάμ Χαμάντ, 35, πού επέστρεψε από το Κατάρ, όπου και διαχειρίζεται ένα κομμωτήριο. "Αλλά τα κορίτσια του Λιβάνου είναι πολύ φιλικά. Ελπίζω να γνωρίσω ένα σωρό κορίτσια, και τότε εγώ θα διαλέξω ένα."
Το επόμενο βράδυ η Ρούλα Χάλακ, 27, περιπλανιόταν στα μπαρ της περιοχής Γεμεζέχ, στην ανατολική Βηρυτό, με ένα θίασο από έξι σχολαστικά ντυμένες και έτοιμες φιλενάδες. "Εγώ δεν ψάχνω , αλλά αυτή ψάχνει, και η άλλη ψάχνει,"λέει η Χάλακ, δείχνοντας δύο από τις φίλες της, οι οποίες άρχισαν τα γέλια αλλά δεν έδιναν τα ονόματα τους. "Είναι πολύ δύσκολο να βρούμε το τέλειο άντρα με αυτόν τον τρόπο, αλλά υπάρχουν τόσοι πολλοί στη Βηρυτό αυτή την εποχή του χρόνου.Βγαίνεις έξω και ψάχνεις πάντα ελπίζοντας."
Σύμφωνα με τον Χάλαφ, οι χριστιανοί του Λιβάνου μεταναστεύουν για οικονομικούς λόγους από την οθωμανική εποχή. Αλλά, καθώς η οικονομική κρίση στη χώρα έχει μεγαλώσει, ο ξενιτεμός έχει έρθει να συμπεριλάβει νέους άνδρες από όλες τις θρησκευτικές ομάδες και σε όλο το κοινωνικοοικονομικό φάσμα, καθώς και ένα μικρό αλλά αυξανόμενο αριθμό νέων γυναικών.
Τις δύο τελευταίες δεκαετίες, ο Περσικός Κόλπος έχει καταστεί ο οικονομικός πόλος, και αυτή η έλξη έχει ισχυροποιηθεί περισσότερο μετά από τον ολόμηνο πόλεμο του καλοκαιριού μεταξύ του Ισραήλ και της πολιτοφυλακής της Χεζμπολάχ στο Λίβανο. Με την πολιτική κατάσταση να παραμένει εύθραυστη, οι ευκαιρίες απασχόλησης αναπτύσσονται πιο σπάνια και η εξίσωση των δύο φύλων, έχει επιδεινωθεί. Για τις νέες κοπέλες εδώ, το μοδάτο ντύσιμο είναι ένα ανταγωνιστικό παιχνίδι. Υπάρχει ένας ανταγωνισμός μεταξύ των νέων γυναικών, η υποβάθμιση και το βρίσιμο της μιας από την άλλη στα εμπορικά κέντρα των μωλ και τα εστιατόρια είναι κάτι το κοινό, ιδιαίτερα όταν μία από τις γυναίκες συνοδεύεται από ένα ελκυστικό Λιβάνιο άνδρα.Η Κάριν Γάζμπεκ, μια ψυχολόγος από τη Βηρυτό, λέει ότι η έλλειψη διαθέσιμων ανδρών είναι ένα συνηθισμένο θέμα τις συζητήσεις των νεαρών κοπέλων που ανακάμπτουν από την κατάθλιψη και την τοξικομανία.
"Κατά όλη την πρακτική εξάσκηση του επαγγέλματος μου, το κύριο θέμα που εμφανίζεται στις συζητήσεις μου με πολλές νέες κοπέλες είναι ότι δεν μπορούν να βρουν κανένα για να είναι μαζί του ή να τον παντρευτούν,"Λέει η Γάζμπεκ. "Οι κοινωνικές πιέσεις στις νέες κοπέλες είναι τεράστιες.Το μόνο τους ενδιαφέρον επικεντρώνεται όλο και περισσότερο στο να είναι όμορφες, και ευχάριστες στους άλλους. "Ο ανταγωνισμός είναι έντονος, η συμμόρφωση είναι ένα μεγάλο πράγμα, και όλοι, πλούσιοι και φτωχοί, κάνουν πλαστική χειρουργική. Μπορείτε να πάτε σε μέρη της Βηρυτού, όπου σχεδόν η κάθε νεαρή κοπέλα έχει την ίδια μικρή μύτη με όλες τις άλλες."
Και το μεγάλο βραβείο είναι ένας από τους επισκεπτόμενους ξενιτεμένους γιους του Λιβάνου. "Τα αγόρια που παραμένουν στο Λίβανο είναι μόνο αυτά που είναι ηλίθια", λέει η Ναγίρη Καλαϊγιάν, 19, η οποία ψάχνει άνδρες στα μπαρ της Οδού Μονό, στο κέντρο της Βηρυτού, με τρεις φίλες της. "Είμαστε πολύ υπεράνω για αυτούς. Αυτοί που παραμένουν στο Λίβανο είναι αυτοί που έχουν κλειστά μυαλά , εκείνοι που θέλουν απλά ένα παρθένο κορίτσι.Νομίζω ότι οι άνδρες που παραμένουν στο Λίβανο είναι αυτοί που δεν έχουν φιλοδοξία για την καριέρα τους. "
Της Kathrine Zoepf
Μετάφραση NOCTOC

Many Americans and Western Europeans visiting Lebanon get shocked by the scantily dressed Lebanese women because in their countries such manner of dressing is too provocative and in many countries they will be called "slutty" but in Lebanon this "slutty" way of dressing for women is a result of fearce competition among each other due the the great lack of men in the country. As we will see from the report below, in Lebanon there are 5 women for every one man.
BEIRUT has long been known as a city of fashionable bars and clubs, a scene that has survived even amid the bullets and bombs of war.
By 8pm, women in their 20s and early 30s are prowling in packs of five and six, casting glances at any and all passing men. In the bars the women dance for hours - often on top of the bar - with legs, midriffs, and barely-covered breasts on show.
Samir Khalaf, a professor of sociology at the American University of Beirut, said the situation astonished his American colleagues. "They are just shocked," he said. "'This is Lebanon, the Middle East?' they say. They can't stop talking about all the belly buttons, about all these highly eroticised bodies. You see it everywhere here, this combination of consumerism and postmodernism and female competition."
For a few weeks twice a year, after Ramadan and before Christmas, thousands of Lebanon's young men return from jobs abroad - and run smack into one of the world's most aggressive cultures of female display. Young women of means have spent weeks preening and planning how to sift through as many men as possible in the short time available. The austere month of Ramadan ( no sexual relations take place) ends at this period.
The country's high rate of unemployment pushes the young men to seek work elsewhere, sometimes in Western countries such as France and Canada, but mainly in the United Arab Emirates, Saudi Arabia and the other oil states on the Persian Gulf. The women, inhibited by family pressures, are generally left behind.
"The demographic reality is truly alarming," Khalaf said. "There are no jobs for university graduates, and with the boys leaving, the sex ratios are simply out of control. It is now almost five to one: five young girls for every young man. When men my sons' age come back to Lebanon, they can't keep the girls from leaping at them."
For the men, who return with deep pockets and high spirits, the welcome is gratifying.
"In Doha it is completely impossible, because you can't talk to women in the Gulf," said Wisam Hamdan, 35, back from Qatar, where he manages hairdressing salons. "But Lebanese girls are very friendly. I am hoping to meet lots of girls, and then I will pick one."
The other night Roula Hallak, 27, was wandering the bars of Gemmayzeh, in eastern Beirut, with a troupe of six meticulously dressed and made-up girlfriends.
"I'm not looking, but she is, and so is she," Hallak said, poking two of them, who giggled but wouldn't give their names. "It's so hard to meet the perfect guy this way, but there are so many out in Beirut at this time of year. You go out and you look and you're always hoping."
According to Khalaf, Lebanese Christians have been migrating for economic reasons since Ottoman times. But as the nation's economic crisis has deepened, the exodus has come to include young men from all religious groups and across the socio-economic spectrum, as well as a tiny but growing number of young women.
Over the last two decades, the Persian Gulf has become the economic pole, and its pull has only grown stronger since the month-long war this summer between Israel and the Hezbollah militia in Lebanon.
With the political situation still fragile, work opportunities are growing scarcer, and the gender imbalance is worsening.
For young women here, dressing fashionably is a competitive game; stare-down contests between young women in restaurants and malls are common, particularly when one of the women is accompanied by an attractive Lebanese man.
Kareen Yazbek, a Beirut psychologist, says the lack of available men is a constant theme in her discussions with young women recovering from depression and drug addiction.
"Throughout my practice, the main issue that comes up with many young women is that they can't find anyone to be with or to marry," Yazbek said.
"The social pressures on young women are just huge,. The focus is more and more on being beautiful, on pleasing other people.
"The competition is intense, conformity is a big thing, and everyone, rich and poor, gets plastic surgery. You can go to parts of Beirut where almost every young woman has the same little nose."
And the big prize is one of the visiting native sons.
"The guys that remain in Lebanon are the stupid ones," said Nayiri Kalayjian, 19, who was hitting the bars on Monot Street, in central Beirut, with three friends. "We're too good for them. The ones who remain in Lebanon are the ones with closed mentalities, the ones who just want a virgin girl. You feel that the men who stay in Lebanon are the ones with no ambition in their work."
By Kathrine Zoepf

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2008

Η δικαιοσύνη: Κυπριακό Παραμύθι - Justice: A Folk Tale from Cyprus


Ελάμνησαν ο Ιησούς Χριστός και ο μαθητής του, πήγαν κάμποσο τόπο ώσπου βρήκαν μια βρύση, ήπιαν νερό και κάθησαν παράμερα. Σε λίγο ήρθε ένας άνθρωπος να πιει νερό και να νιφτεί.Έβγαλε τα πράματα του και τα έβαλε στο πεζούλι της βρύσης, μαζί κι ένα τσεμπέρι που είχε τυλιγμένες μέσα λίρες χρυσές. Νίφτηκε, πλύθηκε, ξεκουράστηκε κι ελάμνησε να φύγει. Ξέχασε όμως το κομπόδεμα εκεί.
Σε λίγο ήρθε ένας άλλος, πάει να πιεί νερό, είδε το κομπόδεμα, το πήρε κι έφυγε. Ξοπίσω του εκείνου ήρθε άλλος κι έσκυψε να νιφτεί ξέγνοιαστος. Στό μεταξύ επέστρεψε εκείνος που έχασε τις λίρες.
- Ηύρες το τσεντί μου; Του λέει.
- 'Οχι! Του λέει ο άλλος.
- Γιατί ήρθε κανένας άλλος; Είδες κανέναν άλλο; Εσύ είσαι!
"Δέν είμαι", "είσαι", "δεν είμαι", "είσαι", μια, άλλη μια, τον σκότωσε.
Ήταν κρυμμένοι ο Ιησούς Χριστός κι ο μαθητής του. Πέρασε λίγη ώρα, κι ο μαθητής του λέγει:
- Τι θα κάμουμε τώρα; Γιατί τον σκότωσε, αφού δεν ήταν αυτός ο κλέφτης;
- 'Ακου να σου πω, του λέγει ο Ιησούς Χριστός. Ο πρώτος έπρεπε να χάσει τις λίρες του, γιατί ήταν κλεμμένες, διαβολοσυναγμένες. Ο δεύτερος αδικήθηκε, του έκλεψαν την περιουσία του, κι έτσι καλώς βρήκε τις λίρες. Ο τρίτος σκότωσε, γι αυτό σκοτώθηκε.
Έχει θάμματα πολλά!

Κυπριακό Λαϊκό Διήγημα
Μεταφέρθηκε σε γραπτό λόγο από τον Χαράλαμπο Επαμεινώνδα

Jesus Christ and one of his disciples, were walking some place until they found a spring of water. They drank water and sat to rest a little further away. In a little while, a man came to drink water and wash his face. He took his things out of his pockets and put them at the edge of the water spring together with a kerchief which had gold coins wrapped in it. He washed his face and body, took a rest and when on his way. However, he forgot the kercief with the gold coins there.
Not long after, another man came to drink water, he saw the wrapped kerchief, he took and left. Right after him, someone else came and bend down to drink water with out knowing what took place there before. Meanwhile, the man who lost the gold coins came back looking for them.
- Did you find my wallet? He asked him.
- No! The other man said.
- Why, did anyone else come? Did you see anyone else? It's you!
"It's not me", " It's you", "It's not me", " It's you". They went on like this, until the man who lost the coins killed the other man.
Jesus Christ and his disciple were hiding behind some bushes. After some time had passed, his disciple asked:
- What should we do now? Why did that man killed him, since he was not the thief?
- Listen so I can tell you, Jesus Christ said. The first man had to lose his gold coins because they were stolen and taken by deceed. The second man was robbed from his assets, so it was good that he found the golden coins. The third man killed someone, so he was also killed . There are many miracles in the world!

A Folk Tale from Cyprus

Transfered from oral tradition into written form by: Charalambos Epaminondas

Translated from Greek by: NOCTOC

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2008

Το κιτς των νεόπλουτων: Η ασθένια της Κύπρου - The kitsch of the nouveau riche: The disease of Cyprus

Το έτος 1974 δεν ήταν μόνο μία κρίσιμη καμπή στην πολιτική ιστορία της Κύπρου, αλλά επίσης και μια κρίσιμη καμπή της κυπριακής κοινωνίας. To 1974 η Τουρκία εισέβαλε στο νησί, εκ το οποίο κατέλαβε το μισό, και το 1/3 του πληθυσμού έγιναν πρόσφυγες.Οι επιπτώσεις της εισβολής ήταν τεράστιες για τον κυπριακό λαό. Οι κύπριοι που ήταν πάντα εξαιρετικά συντηρητικοί και απρόθυμοι να δεχθούν νέες ιδέες και τρόπο ζωής, που ήταν πάντα γαντζωμένοι πάνω στις παραδόσεις τους που είχαν αλλάξει ελάχιστα δια μέσω των αιώνων, βρέθηκαν συγκλονισμένοι όταν ήρθαν αντιμέτωποι με την πρόκληση του να πρέπει να επιβιώσουν σε μια ήμι-κατεχόμενη πατρίδα. Η εκρίζωση και η μετακίνηση των ανθρώπων από τα χωριά τους και στις πόλεις τους σήμαινε ότι ένας νέος τρόπος ζωής τους ανέμενε-νέος και άγνωστος. Συνειδητοποιώντας ότι με το να είναι γαντζωμένοι στο παρελθόν δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν στο νέο τους περιβάλλον, και ότι έτσι δεν θα υπάρχει μέλλον για αυτούς, απέβαλαν όλες τους τις παραδόσεις και τον τρόπο ζωής του παρελθόντος και άρχισαν να δουλεύουν και να κτίζουν μια νέα ζωή, όχι σαν γεωργοί και κτηνοτρόφοι χωρικοί που ήταν οι πιο πολλοί αλλά ως μισθωτοί εργάτες που με τη σειρά τους επέτρεψε να κερδίσουν χρήματα και να δημιουργήσουν ένα νέο τρόπο ζωής βασισμένο πάνω σε ευρωπαϊκά πρότυπα. Η κυβέρνηση επένδυσε όλο το μέλλον του νησιού στον τουρισμό, και μέσα σε λίγες δεκαετίες η Κύπρος μετατράπηκε από μια παραδοσιακή αγροτική κοινωνία, σε μια ανθηρή καταναλωτική κοινωνία με πολύ υψηλό βιοτικό επίπεδο-μεταξύ των υψηλότερων στον κόσμο. Αυτός ο μετασχηματισμός της κυπριακής κοινωνίας έφερε πλούτο και μαζί του την άνοδο μιας νέας κοινωνικής τάξης- αυτή η κοινωνική τάξη είναι οι νεόπλουτοι. Οι κύπριοι νεόπλουτοι, όπως και όλοι οι νεόπλουτοι στον κόσμο μπορούν να χαρακτηριστούν με τρία βασικά χαρακτηριστικά: την πεποίθηση τους ότι τα χρήματα μπορούν να αγοράσουν τα πάντα, την αγάπη τους στην επιδειξιμανία, και την λατρεία τους για οτιδήποτε είναι κιτς. Με άλλα λόγια, έχουν έλλειψη πολιτισμού.Τώρα, όλοι γνωρίζουμε ότι τα χρήματα επίσης σημαίνουν και δύναμη, και οι νεόπλουτοι χρησιμοποίησαν τα χρήματά τους, προκειμένου να πάρουν κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική δύναμη, την οποία παραδοσιακά κατέχει η τάξη των ελίτ. Έτσι βλέπουμε στην Κύπρο να λαμβάνει χώρα ένας ταξικός ανταγωνισμός μεταξύ των δύο αυτών κοινωνικών ομάδων που ακόμη συνεχίζεται. Η παραδοσιακά αγγλοποιημένη κυπριακή τάξη των ελίτ είχε ήδη κόψει τους δεσμούς της με τη παραδοσιακή κυπριακή κουλτούρα εδώ και πολύ καιρό και οι εν αυτή ζούσαν τη ζωή τους μιμούμενοι τους βρετανούς. Οι κύπριοι νεόπλουτοι από την άλλη πλευρά, δεν είχαν αποκτήσει ποτέ την βρετανική κουλτούρα, αλλά ταυτόχρονα είχαν επίσης χάσει τους δεσμούς τους με την παραδοσιακή κυπριακή κουλτούρα. Έτσι, στην πραγματικότητα δεν είχαν καμιά δική τους κουλτούρα. Προκειμένου να γίνουν δεκτοί από την ελίτ, άρχισαν να επιχειρούν να υιοθετήσουν τις νοοτροπίες τους. Το πρώτο πράγμα που υιοθέτησαν ήταν το "σύνδρομο των απολίτιστων ιθαγενών'' που σήμαινε ότι τώρα ως πλούσιοι, έπρεπε να προσπαθήσουν να φέρονται σαν βρετανοί ή αμερικάνοι και να υιοθετήσουν την αγγλική όσο ποιο πολύ μπορούσαν στην καθημερινή τους γλώσσα. Προκειμένου να διαφοροποιηθούν και να αποστασιοποιηθούν από τις χωρικές τους ρίζες, άρχισαν να βλέπουν με μίσος τα πάντα που τους υπενθύμιζαν το ταπεινό παρελθόν τους. Ενώ ο ίδιος ο παραδοσιακός κυπριακός πολιτισμός που υποτιμούσαν δεν φαίνεται να παρήγαγε τίποτε άλλο εκτός από όμορφη αρχιτεκτονική, έπιπλα, είδη χειροτεχνίας, και άλλες μορφές τέχνης, οι νεόπλουτοι έβλεπαν όλα αυτά τα επιτεύγματα να ανήκουν στην "απολίτιστη κουλτούρα των χωρικών"και δεν ήθελαν να έχουν καμία σχέση μαζί τους. Έχοντας πάρει την εξουσία με τη χρήση των χρημάτων τους, τώρα μπορούσαν επίσης να επιβάλουν τη δική τους νεόπλουτη νοοτροπία στη κυπριακή κοινωνία. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ενός εντελώς κιτς κυπριακού πολιτιστικού και αρχιτεκτονικού περιβάλλοντος που έχει εξαπλωθεί σαν ασθένεια. Όπου και αν κοιτάξει κανείς, δεν μπορεί να δει τίποτα άλλο εκτός από μεγάλα, άσχημα και κακόγουστα σπίτια και κτίρια να φυτρώνουν παντού σαν μανιτάρια πάνω από το κάποτε όμορφο κυπριακό τοπίο. Σαν να μην μας έφτανε όλο αυτό το κακό, το κιτς κατέλαβε τις τέχνες, τη μουσική, τη τηλεόραση, τη κυβέρνηση στα δημόσια έργα και τις διακοσμήσεις, τις πόλεις, και έχει εξαπλωθεί ακόμη και στην κυπριακή ύπαιθρο. Ο παραδοσιακός πολιτισμός της Κύπρου έχει εξαφανιστεί μόνο για να αντικατασταθεί από το κιτς και την ασχήμια της κουλτούρας που δημιούργησαν οι νεόπλουτοι. Ενώ οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν περάσει στο μεταμοντέρνο στάδιο, η κυπριακή κοινωνία έχει υιοθετήσει το μοντέρνο, το άσχημο και το κιτς ως σύμβολο εξέλιξης.
Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια σχεδόν πλήρη εξαφάνιση του πολιτισμού της Κύπρου, με καταστροφικές συνέπειες για το μέλλον του ελληνισμού στο νησί που έχει επιβιώσει χιλιάδες χρόνια κάτω από το ζυγό ξένων κατακτητών, τη δουλεία και απίστευτων κακουχιών. Φαίνεται ότι αυτό που όλοι αυτοί οι ξένοι δυνάστες απέτυχαν να καταφέρουν όλα αυτά τα χιλιάδες χρόνια, οι ίδιοι κύπριοι το κατάφεραν από μόνοι τους μέσα σε λίγες δεκαετίες. Αυτό το επίτευγμα είναι η αποξένωση από το ελληνικό πολιτιστικό παρελθόν και από το δικό τους φυσικό περιβάλλον το οποίο έχει αντικατασταθεί από το κιτς.


NOCTOC

The year 1974 was not only a turning point in political the history of Cyprus but also a turning point of Cypriot society as well. In 1974 Turkey invaded the island, half of it was occupied, and 1/3 of the population became refugees. The impact of the invasion was immense. The Cypriot people who have always been extremely conservative and unwilling to accept new ideas and way of life, who were always holding on to their traditions with very little change over the expanse of many centuries, were shockingly faced with the challenge of having to survive on a semi-occupied country. The uprooting and displacement of the people from their villages and towns meant that a new way of life was awaiting them-new and strange. By realizing that by holding on to the past, they could not survive in their new environment and that there would be no future of them, they shed all their traditions and past way of life and started to work and build new lives, no more as peasants which most of them were, but as wage laborers which in return enabled them to earn money, and build a new way of life based on European ways. The government invested all of the island's future on tourism and in a few decades, Cyprus was transformed from a traditional and agrarian rural society, into a booming consumer society with a very high standard of living-among the highest in the world. This transformation of Cypriot society brought wealth and along with it a new rising social class- this class are the nouveau riche. The Cypriot nouveau riche , like all the nouveau riche in the world can be characterized by three basic attributes: Their belief that money can buy everything, their love to show off, and their adoration for everything which is kitsch. In other words they lack culture. Now, we all know that money also means power, and the nouveau riche used their money in order to take over social, political, and cultural power which was traditionally held by the elite class. We therefore see a social power struggle taking place in Cyprus between these two social groups which is still going on. The anglicized traditional Cypriot elite class had already cut ties with traditional Cypriot culture long ago and lived their lives imitating the British. The Cypriot nouveau riche on the other hand, had never acquired the ways of the British but at the same time they had also lost ties with traditional Cypriot culture. So in reality they had no culture of their own.In order to be accepted by the elite, they started acting like them and trying to adopt their values.The first thing to adopt was the"uncivilized native complex" which meant that they now being rich, would have to act as much British or American as possible and adopt as much English as possible in their daily language. In order to differentiate and distance themselves from their peasant roots, they started to look down and hate everything which reminded them of their past. While this traditional Cypriot culture that they looked down on produced nothing but beautiful architecture, furniture, handicrafts, and other forms of art, the nouveau riche looked at all these achievements as belonging to "uncivilized village culture" which they wanted to have nothing to do with. Having achieved power by using their money, they also imposed their own nouveau riche mentality on Cypriot society. The end result is that of the creation of completely kitsch Cypriot cultural and architectural environment which has spread like a disease. Everywhere one looks, one can see nothing but big, ugly, and tasteless houses and buildings growing like mushrooms over the once beautiful Cypriot landscape.As if that is not bad enough, kitsch has taken over the arts, music, television, the government public works and decorations, the cities, and it has even spread into the villages. Traditional Cypriot culture has disappeared only to be replaced by the kitsch and the ugly culture created by the nouveau riche. While European societies have pasted into the post modern stage, Cypriot society has adopted the modern, the ugly and the kitsch as a symbol of progression. The end result is an almost complete cultural demise, with catastrophic effects on the future existence of Hellenism on the island which has survived thousands of years through foreign rule, slavery and the extraordinary hardships of. It seems that what all these foreign rulers have failed to achieve throughout all these thousands of years, the Cypriots themselves have managed to achieve in just a few decades. This achievement is their alienation from their Greek cultural past as well as their own natural environment which has been replaced by kitsch.

NOCTOC

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2008

Χωριό Άρσος: Ο Ναός του Αποστόλου Φιλίππου - Arsos Village: The church of Apostle Philip

Το χωριό Άρσος βρίσκεται 40 χιλιόμετρα από την Λεμεσό και 45 χιλιόμετρα από την Πάφο και είναι ένα από τα καλύτερα αρχιτεκτονικά διατηρημένα χωριά του νησιού, και είναι επίσης γνωστό για την οινοπαραγωγή του. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Απόστολο Φίλιππο, ο οποίος είναι επίσης και ο πολιούχος άγιος της Κοινότητας. O Απόστολος Φίλιππος πιστεύετε ότι θεραπεύει τους πόνους των αυτιών. Ο μεγαλοπρεπής Βυζαντινός Ναός βρίσκεται στο κέντρο του χωριού, είναι κτίσμα του 12ου αιώνα και είναι μοναδικός στο είδος του και στις διαστάσεις του. Έχει κηρυχθεί από το τμήμα αρχαιοτήτων σε αρχαίο μνημείο και έχει ανακαινιστεί πρόσφατα. Στο εσωτερικό του Ναού μπορεί κανείς να δει το αρχαίο ξυλόγλυπτο τέμπλο του 18ου αιώνα μαζί με τις αρχαίες εικόνες. Μοναδική είναι η μεγάλη εικόνα του Αποστόλου Φιλίππου ο οποία ζωγραφήθηκε το 1620, καθώς επίσης και μέρος των λειψάνων του Αποστόλου Φιλίππου. Ενσωματωμένος με τον κυρίως Ναό είναι ο Ναΐσκος της Αγίας Μαριάμνης, αδελφής του Αποστόλου Φιλίππου, ο οποίος λειτουργεί σαν εικονοφυλάκιο.
Κατά το έτος 1735, ο Ρώσος μοναχός περιηγητής Βασίλειος Μπάρσκι επισκέφθηκε το χωριό Άρσος και τον Ναό του Αποστόλου Φιλίππου και γράφει τα εξής:
"Το χωριόν Άρσος ήτο αραιός κατωκημένον, αρχικώς ως ήκουσα, ήτο πυκνοκατωκημένον και πολύ καλά γνωστόν. Υπάρχει εκεί ένας μεγάλος λιθόκτιστος Ναός προς τιμήν του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου, οικοδομηθείς κατά την αρχαιότητα, πολύ εφθαρμένος, όμως και απεριποίητος. Εντός του Ιερού Βήματος φυλάσσονται λείψανα του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου, υπάρχονται εκεί από αρχαίους χρόνους, αλλά παραμελημένα και χωρίς εξωτερικήν διακόσμησιν. 'Ημουν αγανακτησμένος δια την θρησκευτικήν απάθειαν των ιερέων και των λαϊκών".
Σήμερα το χωριό Άρσος εξακολουθεί να είναι αραιοκατοικημένο και έχει μόνο περίπου 150 κατοίκους. Όμως, στις μέρες μας η εκκλησία φροντίζετε πολύ καλά και είναι το καμάρι των ανθρώπων της κοινότητας.

Η μνήμη του Αποστόλου Φιλίππου γιορτάζεται στις 14 του Νοεμβρίου που είναι η σημερινή μέρα.


The village of Arsos lies 40 kilometres from Limassol and 45 kilometres from Paphos and is one of the best architecturally preserved villages on the island and it is also known for its wine production. The church of the village is dedicated to Apostle Philip, who is also the patron saint of the Community. Apostle Philip is believed to cure ear aches. The magnificent Byzantine Church is at the center of the village and was built in the 12th century and is unique in its architecture and size. Has been declared by the department of antiquities at ancient monument and has been renovated recently. Inside the the church one can see the ancient wooden iconostasis which was made in the 18th century, along with ancient icons. The most beautiful is the unique big icon of Apostle Philip which was painted in 1620. There are also remains of the body of Apostle Philip. The chapel of Agia Mariamni, Apostle Philip's sister, which is used as a preservation room for icons, is embodied in the main church.
During the year 1735, the Russian monk traveller Vassili Barsky, visited Arsos village and the church of Apostle Philip and he writes the following about it:
"The village of Arsos was is sparsely populated, however from what I have heared, it was once densely populated and very well known.At the village there is a big stone build church dedicated to Saint and Apostle Philip, which was build centuries ago.The church is in a decaying state and it is not looked after.Inside the Holy Alter, some body relics of Saint Apostle Philip are keep which have been there from ancient times, but are neglected and without being put in a casket.I was very angry seeing the general religous apathy of both the priests and the lay people".
Today the village of Arsos continues to be sparsely populated and it has only about 150 inhabitants. However, these days the church is very well looked after and it is the pride of the people of Arsos.

Apostle Philip's memory is celebrated on November 14 which is the same day as today.

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

Ορθοδοξία και Ελληνισμός - Orthodoxy and Hellenism

Από το βιβλίο του Μοναχού Μιχαήλ " Η Επικηρυγμένη Ορθοδοξία"

Ορθοδοξία και ελληνισμός

"Είθε ποτέ κανείς και τίποτε να μη δεσμεύσει την πολύτιμη συνείδηση σου εκτός από το πνεύμα του Θεού".
'Οταν ακούει κανείς από ένα μουσουλμάνο τέτοιες κουβέντες, διαπιστώνει αυτά τα πράγματα: Πρώτον, ότι η ανθρώπινη καρδιά στη φυσική της μορφή είναι θεοδίδακτη. 'Οταν δηλαδή η καρδιά του ανθρώπου φυσιολογοποιείται και απλοποιείται, απαλλασσόμενη από τις νευρωτικές "πνευματικές" καταστάσεις κι αναζητήσεις, ο Θεός την καθοδηγεί εκεί που θέλει. Αυτό σημαίνει ότι όταν η καρδιά ειρηνέψει, αναβλύζει από μόνη της, χωρίς καμιά απολύτως προσπάθεια για φυσική ταπείνωση, αγαθότητα, συμπόνια και σοφία.
Αν θέλετε να σας εκτιμήσει ο Θεός, θα πείτε άφοβα αυτό το οποίο αισθάνεστε. Και να θυμάστε το λόγο του Χρυσοστόμου"Υπάρχει ουδετερότης χειρότερη από βαρύ έγκλημα;" Ο λόγος του αιγύπτιου Αββά Σισώη μας υπενθυμίζει ότι υπάρχει"ενροπή και ατολμία ποιούσα ένοχον τον άνθρωπο του αμαρτήματος της αφοβίας του Θεού". Δηλαδή, το να μην πεις αυτό που θεωρείς σωστό σε πνευματικές υποθέσεις, αποδεικνύεις ότι δεν φοβάσαι τον Θεό.
Τώρα, πως η ορθοδοξία με την πιο ριζοσπαστική ελευθερία στη φυσική της έκδοση και την πλέον ολοκληρωμένη αγωγή που με τόσους αγώνες προσπάθησε να διατηρήσει γνήσια, κατά τον πνεύμα του Χριστού, πως τελικά κατορθώνουν πολλοί που εντάσσονται μέσα στο χώρο της, να βγαίνουν απρόσωπα βλίτα και να καταντούν τα άβουλα όντα και οι ελλιπείς προσωπικότητες που είναι οι σημερινοί θρησκευόμενοι έλληνες; Ο Χριστός αναγγέλοντας την αλήθεια, συγκρούστηκε με το κατεστημένο και έφθασε μέχρι τον θάνατο.Το ίδιο απαίτησε κι από τους μαθητές του.Να προετοιμάζονται πρώτα για τον θάνατο και μετά να αναγγέλλουν την αλήθεια που κατέχει η καρδιά τους. Το μήνυμα αυτό έμεινε απρόσιτο κι ακατανόητο για το πλείστον του ελληνικού λαού, ανά τους αιώνας. Δηλαδή ο ελληνικός λαός κατά το μεγαλύτερο μέρος του ανά τους αιώνας δεν έχει ιδέα από ορθοδοξία.
Η πλειοψηφία των θρησκευόμενων, με την πρώτη προσπάθεια νηστείας και πνευματικής άσκησης που κάνουν, νομίζουν ότι έφθασαν στην κορυφή της ορθοδοξίας (άσχετα αν το ομολογούν ενσυνείδητα ή όχι) κι ότι ελάχιστες ελλείψεις πλέον διαθέτουν. Η νοοτροπία αυτής της πλειοψηφίας των θρησκευομένων είναι η ίδια παντού ανά τους αιώνας- στενοκέφαλοι, προβληματικοί, και μπερδεμένοι. 'Ετσι ήταν και την εποχή του Χριστού. Έρχεται ο Χριστός και τους αποδεικνύει κάλπικους και πρώτα από όλα τους θρησκευτικούς ηγέτες. Αυτός είναι ο νόμος της ζωής. 'Οταν πεις την αλήθεια, θα πρέπει να σε εξαφανίσουν.
Θέλεις να καλοπερνάς στη ζωή σου; Ταΐζε.
Θέλεις να κακοπερνάς; Πες την αλήθεια.
Καλοπέραση, το 90% του ελληνικού λαού θεωρεί το βόλεμα του το υλικό, άσχετα αν αυτό έχει τραγικές συνέπειες στη συνείδηση του και στη ψυχή του.
Εάν βολευτείς και συμπλεύσεις με τον κόσμο, είναι αδύνατον να ικανοποιήσεις τον Χριστό.
Ο κόσμος κείται εν τω πονηρώ, και η συμπόρευση μαζί του είναι έμμεση αποδοχή του πνεύματος του. Διότι αφού δεν μπορείς ν' αλλάξεις εσύ τον κόσμο, θα πρέπει να γίνεις όπως σε θέλει ο κόσμος για να σε οικειοποιηθεί και να σε ανεχθεί. Εάν όμως θέλεις να διατηρήσεις την συνείδηση σου ακέραια και την ψυχούλα σου υγιή, και να έχεις δικαίωμα πρόσβασης στον πνευματικό χώρο, τότε βέβαια ο κόσμος θα σε θεωρήσει περιττό κι ξένο στοιχείο- μάλλον δε, επικίνδυνο και ταραχοποιός και θα προσπαθήσει να απαλλαγεί από σένα. Αν αντέξεις στην πίεση, θα κερδίσεις αυτά που ζητάς πολλαπλάσια.

Ας μην μας μπερδεύει η απλότητα και η καλή διάθεση του λαού. Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν αγαπάει τον Θεό κι ούτε νοιάζεται για την ορθοδοξία, παρά μόνο σαν ένα διατηρητέο φολκλόρ ή σε περιπτώσεις τέλειας απόγνωσης. Κι επιτέλους, ας το καταλάβει αυτό η Εκκλησία.

From the book"Forbidden Orthodoxy" by Monk Michael

Orthodoxy and Hellenism

"Μay no one and nothing ever take over your valuable conscience except the spirit of God". When someone hears such words from a Muslim, he or she realizes the following things: Firstly, that the human heart in its natural form is God taught. That means that the heart of humans becomes natural and is simplified, and by shedding its neurotic ''spiritual" existance and searches, God guides it where He wants. This means that when the heart becomes serine, it gushes up by itself, with out any individual attempt whatsoever for physical discipline, kindness, compassion and wisdom.
If you want God to assess you, you will speak out about how you feel without any fear. You must also remember the words of Saint Chrysostomos "Is there nutrality worse than heavy crime?" The words of Abu Sisoy of Egypt also remind us that there is "shame and cowardness and this makes humans guilty of sin and fearlessness of God". This means that, if you do not speak out about what you believe to be right in spiritual matters, you show that you do not fear God.Now, how did orthodoxy which has the most radical form of freedom in its natural state, and the most complete teachings, which it has tried to maintain genuine in accordance to the spirit of Christ by engaging in so many struggles through out the centuries, how come many people who are part of it, eventually manage to become faceless pot herbs and turn out into persons without self will and deficient personalities which most religious Greeks are today? When Christ stated the truth, He came into conflict with the status quo which brought Him to His death. He also demanded the same from His disciples. Firstly to prepare themslves for death, and then state the truth that they held in their hearts. This message has remained inaccessible and incomprehensible to most of the Greek people through out the centuries. That is to say, over the centuries, the Greek people in their biger part have no idea about orthodoxy. The majority of religious people, with their first attempt in fasting and in exercising spiritual practices, think that they have reached the ultimum of orthodoxy (whether they admit it knowingly or not) and that they now have only a few shortcomings. This mentality of the majority of religious people is the same everywhere and has been the same over the centuries-closeminded, problematic and confused. This is how things were also during the times of Christ. Christ came and proved these people false and first of all, the religious leaders. This is the law of life. When you say the truth, you should disappear.
Do you want to have it easy in your life? Feed them.
Do you want to have a troublesome life? Tell them the truth.
Easy life for 90% of the Greek people is believed to be their material success, irrespectively of the tragic consequences this will have in their minds and their souls. If you become successful and find acceptance with the world, it is impossible to meet the world of Christ. The world is steeped in cunning lies and to go along with it makes it implicit of your acceptance of its spirit. Because since you can not change the world, you will have to be like the world which wants to have ownership of you in order to accept you. However, if you want to maintain your conscience intact and your soul healthy, and to have the right of access to the spiritual world, then of course the world will consider you as being an unnecessary foreign element- rather a dangerous troublemaker, and will try to get rid of you. If you can handle this pressure, you will win what you want in multiples.
Let us not berdefeii the simplicity and the goodwill of the people. The majority of the Greek people do not love God nor care about orthodoxy, except only as preserved folklore or when they find themselves in complete despair. It is about time that the Greek Orthodox Church understands this situation.

Translated from Greek by NOCTOC

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2008

Ζιάντ Ραχμπάνι: Ένας μουσικός ιδιοφυΐα - Ziad Rahbani: A music genius

O Ζιάντ Ραχμπάνι είναι λιβάνιος συνθέτης μουσικής και συγγραφέας παραστάσεων για το ραδιόφωνο και το θέατρο. Είναι ο γιος της θρυλικής λιβάνιας τραγουδίστριας Φεΐρουζ και του συνθέτη Άσσι Ραχμπάνι, και σήμερα θεωρείται ότι είναι ένας μουσικός ιδιοφυΐα στον αραβικό κόσμο ο οποίος πραγματοποιεί νέα εποχή στην αραβική μουσική συνεχίζοντας τα αχνάρια που ξεκίνησαν παλιοί ιδιοφυείς μουσικοί όπως οι Αμπτούλ Γαχάμπ , Σαΐντ Ντάρουις, Φαρίντ Ελ Ατράς, ο πατέρας του Άσσι Ραχμπάνι, και άλλοι. Ο Ζιάντ Ελ Ραχμπάνι είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα σε όλες τις γραμμές, πολιτικά, ακόμα και μουσικά και ποιητικά. Ο Ζιάντ έχει δημιουργήσει οπαδούς και εχθρούς, από τότε που ήταν μικρός. Και οι δύο ομάδες υπερασπίζουν τις ιδέες τους, τις πεποιθήσεις και τα γούστα τους, κατηγορώντας την άλλη πλευρά ότι είναι υπερβολικοί σε βάρος του Ζιάντ. Όλες αυτές οι ιδέες μόνο δείχνουν πόσο σημαντικός είναι ο Ζιάντ Ραχμπάνι ως προσωπικότητα στο Λιβάνο και στον αραβικό κόσμο.
Ο Ζιάντ Ραχμπάνι είναι ελληνορθόδοξος χριστιανός και ταυτόχρονα έχει μια μακροχρόνια σχέση με αριστερόφρονες λιβανικές κινήσεις. Είναι ιδεολογικά κοντά στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Λιβάνου και στην πραγματικότητα, είναι αυταπόδεικτος κομμουνιστής.Αυτή η πολιτική του θέση σήμαινε ότι ήταν σε αντιπαράθεση με πολλούς από τους χριστιανούς ομόθρησκους του, οι οποίοι είχαν υιοθετήσει μια πολύ πιο ακροδεξιά αγέντα. Κατά τη διάρκεια του λιβανικού εμφυλίου πολέμου, ο Ζιάντ επέλεξε να κατοικήσει στη κυρίως μουσουλμανική Δυτική Βηρυτό. Πολλά από τα μιούζικαλ του σατίριζαν την πολιτική κατάσταση στον Λίβανο κατά τη διάρκεια και μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Ορισμένοι μάλιστα πιστεύουν ότι μπορούσε να προβλέψει τον πόλεμο που ερχόταν από μακριά όταν ήταν μικρός. Ορισμένα από τα άλλα του μιούζικαλ απευθύνονται περισσότερο σε φιλοσοφικά, καθώς και σε πολιτικά θέματα. Ο Ζιάντ πάντα έπαιζε τον κύριο ρόλο σε όλες του τις παραστάσεις. Το πρώτο γνωστό έργο του Ζιάντ ήταν ένα ντιβάν που ονομάζεται Σαντίκι Αλλάχ, το οποίο έγραψε μεταξύ των ετών 1967 και 1968. Γεννημένος το 1956, ο Ζιάντ ήταν σχεδόν 13 όταν έγραψε αυτό το βιβλίο, είναι πραγματικά μια ιδιοφυΐα. Κατά το έτος 1973, όταν ο Ζιάντ ήταν στην ηλικία των 17, έγραψε την πρώτη του μουσική σύνθεση για τη μητέρα του Φεΐρουζ. Με τον χωρισμό της Φεΐρουζ από τον Άσσι, ο Ζιάντ ανέλαβε τη μουσική της καριέρα. Ο καρπός της συνεργασίας αυτής δημιούργησε έξι άλμπουμ μέχρι τώρα. Το πείραμα της Φεΐρουζ με τον Ζιάντ της έχει φέρει μια πλήρη αλλαγή.Τα τραγούδια της από εδώ και στο εξής βασίζονται την ποιητική πραγματικότητα και όχι πάνω σε ποιητικά λόγια. Το καλλιτεχνικό έργο του Ζιάντ Ραχμπάνι δεν περιορίστηκε μόνο στην μητέρα του, την Φεΐρουζ. Πριν, κατά, και μετά τον εμφύλιο πόλεμο στον Λίβανο, ο Ζιάντ κυκλοφορήσει και συν-κυκλοφόρησε μερικούς μουσικούς και λυρικούς δίσκους, καθώς και έχει κάνει πολιτικές αλλά και μουσικές εκπομπές στο ραδιόφωνο. Ο Ζιάντ επίσης έκανε μερικά σινγκλ με τραγουδιστές και εταιρείες, εργάστηκε πάνω σε ενορχηστρώσεις και στο μηχανισμό ήχου για ηχογραφήσεις. Επιπλέον πραγματοποίησε ζωντανές συναυλίες σε ορισμένα μπαράκια. Ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του Ζιάντ είναι το φημισμένο "Ana moush kafer"(έχω μάτια άπιστου), ένα τραγούδι στο οποίο ρωτά πολύ καυστικά γιατί άνθρωποι διαφορετικών θρησκευτικών δογμάτων πολεμούν o ένας τον άλλο. Αυτό το τραγούδι χαρακτηρίστηκε ως βλάσφημο και απαγορεύτηκε σε πολλές αραβικές χώρες.Μπορείτε να το κατεβάσετε πιο κάτω.
Ziad Rahbani is a Lebanese music composer and a writer for radio shows and theatre. He is the son of the Legendary Lebanese singer Fairuz and composer Assi Rahbani, and today he is concidered to be a music genius in the Arab world who makes new arab music age after the old arab music genius as Abdol wahhab, Sayyed Darwish, Farid el Atrash, his father Assi Rahbani, and others. Ziad El Rahbani is a controversial figure in all terms, politically, musically and even poetically. Ziad has been gathering both fans and critics ever since he was young. Both groups defend their ideas, beliefs and tastes, accusing the other side of going too far with or against Ziad. All those ideas only indicate how important is Ziad Rahbani as a Lebanese and Arabic figure. Ziad Rahbani is a Greek Orthodox Christian and at the same time he has a long standing relationship with Lebanese leftist movements. He is ideologically close to the Lebanese Communist party - in fact, he is a self-declared communist. His politics meant that he was at odds with many of his co-religionists, who had adopted a much more right-wing agenda. During the Lebanese civil war, Ziad chose to reside in mainly moslem West Beirut.
Many of his musicals satirized the political situation in Lebanon during and after the civil war; some people even believe that he could forsee the war coming from far when he was young. Some of his other musicals addressed more philosophical as well as political questions. Ziad would always play the main role in all his plays. The first well known work of Ziad was a divan called (Sadiqi Allah) which he worked on between the years 1967 and 1968.Born in 1956, Ziad was almost 13 when he wrote this book, he is a true genius. In the year 1973, when Ziad was at the age of 17, he composed his first music for his mother Fairuz.With Fairuz's separation from Assi, Ziad took over. Six albums till now were the fruit of this cooperation. Fairuz''s experiment with Ziad has been a complete change. Her songs were from now on based on the poetic reality and not on the poetic words. The work of Ziad Rahbani was not restricted to his mother Fairuz. Before during and after the civil war in Lebanon, Ziad released and co-released few music and song records, as well as doing political and music related Radio Shows. Ziad also did few singles to singers and companies, worked on some orchestrations and on sound engineering for tapes. In addition he performed in concerts performed playing live in some pubs. One of Ziad's most famous songs is "Ana Moush Kafer", a song which he asks very caustically how people of different religious faiths can condemn each other. This song was characterized as blasphemous and was forbidden in many Arab countries. You can download it below.

much of the information for this article was found in fanoos encyclopedia

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2008

Το γλωσσικό ζήτημα στον Λίβανο - The language question in Lebanon

Όταν οι άνθρωποι μιλούν για την αραβική γλώσσα, γενικά θέτουν κατά μέρος μια πολύ σημαντική πτυχή αυτής της γλώσσας και αυτή πτυχή είναι ότι η κλασσική αραβική δεν είναι μια ομιλούμενη γλώσσα. Η κλασσική αραβική είναι η λογοτεχνική γλώσσα σε όλο τον αραβικό κόσμο, αλλά δεν είναι σε κανένα από αυτό το πολιτισμό η ομιλούμενη γλώσσα. Η κλασσική αραβική είναι η γλώσσα των βιβλίων, εφημερίδων και των περιοδικών, του ραδιοφώνου και των τηλεοπτικών εκπομπών. Όμως δεν είναι πότε η γλώσσα που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν σε καθημερινή βάση για να σχηματίσουν την άποψη τους για το κόσμο, και σίγουρα δεν είναι η γλώσσα μέσω της οποίας σκέφτονται, επειδή αυτό γίνεται μέσω της χρήσης των τοπικών αραβικών διαλέκτων.
Υπάρχουν πολλές αραβικές διαλέκτοι (καθομιλουμένη αραβική) που ομιλούνται σε όλο τον αραβικό κόσμο. Αν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης χρησιμοποιούν την ίδια κλασσική αραβική γλώσσα σε όλες τις αραβικές χώρες, οι περισσότεροι άραβες, είτε μιλούν στη δική τους διάλεκτο ή τα γαλλικά ή τα αγγλικά. Αυτές οι διαλέκτοι είναι λίγο διαφορετικές από πόλη σε πόλη και αλλάζουν από τη μια χώρα στην άλλη. Οι διαφορές μεταξύ αυτών των αραβικών διαλέκτων είναι παρόμοιες με τις διαφορές μεταξύ λατινογενών γλωσσών. Αυτό σημαίνει ότι είναι πολύ κοντά η μία στην άλλη και μαθαίνοντας μια από αυτές, κάποιος μπορεί εύκολα να μάθει και τις άλλες. Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα καταλαβαίνουν τα κλασσικά αραβικά, μόνο μια μειοψηφία μπορεί πραγματικά να συνομιλήσει με αυτήν σε άλλους και αυτοί που μπορούν απλά δεν το κάνουν. Προτιμούν να μιλούν τη δική τους διάλεκτο, ή τα γαλλικά ή τα αγγλικά παρά τα κλασσικά αραβικά.
Ένα σύγχρονο πρότυπο αραβικών έχει αναπτυχθεί από την παλιά κλασσική γλώσσα του Κορανίου, την ισλαμική γραφή. Απλοποιήθηκε ελαφρώς στην σύνταξη, το λεξιλόγιο έχει διευρυνθεί σημαντικά, και το λογοτεχνικό στυλ έχει γίνει λιγότερο περίπλοκο. Η κλασσική αραβική γλώσσα είναι το κύριο ενοποιητικό στοιχείο στον αραβικό κόσμο. Σέβεται από τους άραβες ως το σύμβολο της ενότητας τους, ως η ιερή τους γλώσσα, και σαν το μέσω δημιουργίας μιας μεγάλης λογοτεχνίας. Την θεωρούν ως την αρχική τους γλώσσα και τις διαλέκτους που ομιλούνται ως διεφθαρμένες.
Στο Λίβανο, όπως και σε άλλα μέρη του αραβικού κόσμου, υπάρχουν ουσιαστικά δύο μορφές αραβικών, η καθομιλουμένη, στην οποία υπάρχουν πολλές διάλεκτοι, και η κλασσική. Η καθομιλουμένη του Λιβάνου έχει αναπτυχθεί από την συριακή αραβική διάλεκτο, η οποία περιλαμβάνει τα αραβικά που ομιλούνται από τους ιορδανούς, παλαιστινίους, σύρους, και τους λιβάνιους. Έχει επηρεαστεί από τα αραμαϊκά, που προηγήθηκαν στην περιοχή. Εντός του Λιβάνου, η διάλεκτος διαφέρει από περιοχή σε περιοχή, και η διάλεκτος των δρούζων θεωρείται ξεχωριστή.Η καθομιλουμένη διαλέκτους σπάνια γράφεται, εκτός από ορισμένα μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, συγγράμματα και χιουμοριστικές ιστορίες. Ωστόσο, ένα κίνημα για την υιοθέτηση του προφορικού λόγου και την αντικατάσταση της κλασσικής, ως εθνικής γλώσσας, εμφανίστηκε στη δεκαετία του 1960 μεταξύ των μαρωνιτών πολιτικών και σε πνευματικούς κύκλους.Το κίνημα, στο οποίο έπαιξε πρωταρχικό ρόλο ο εξέχοντας λιβάνιος ποιητής και πολιτικός ακτιβιστής Σαΐντ Ακλ, προσέλκυσε ένα αριθμό οπαδών μέχρι το 1975, με την άνοδο της τάσης της δεξιάς για να διαχωριστεί ο Λίβανος από τις αραβικές του σχέσεις. Ωστόσο, λίγοι πήραν στα σοβαρά το κίνημα, εκτός από μια χούφτα συγγραφείς που έγραψαν στην καθομιλουμένη του Λιβάνου.
Στις μέρες μας όμως, παρατηρείται μια αυξανόμενη αναζωπύρωση αυτού του κινήματος μεταξύ των μαρωνιτών στο Λίβανο, που θέλουν να διαχωρίσουν τα καθομιλουμένα λιβανέζικα αραβικά τελείως από την αραβική γλώσσα, υποστηρίζοντας ότι τα λιβανέζικα είναι μια ξεχωριστή γλώσσα και που διακρίνεται από τα αραβικά.Το επιχείρημα τους είναι ότι παρόλο που η καθομιλούμενη γλώσσα του Λιβάνου φαίνεται να μοιράζεται πολλά στο λεξιλόγιο της με την αραβική γλώσσα, πολλές λέξεις που χρησιμοποιούνται είναι φοινικικές.Αφού τόσο η αραβική όσο και η φοινικική είναι και οι δύο σημιτικές γλώσσες, μοιράζονται πολλές κοινές λέξεις. Ωστόσο, η φραστική δομή της καθομιλούμενης γλώσσας του Λιβάνου είναι πιο κοντά στη φραστική δομή της φοινικικής παρά με εκείνη της αραβικής γλώσσας. Ως εκ τούτου, στο Λίβανο δεν μπορεί κανείς να κάνει την παραδοχή ή τον ισχυρισμό ότι μιλούν αραβικά.Από την άλλη πλευρά, ούτε και μπορεί κάποιος να πει ότι μιλούν φοινικικά.Έτσι, οι υποστηρικτές της σκέψης αυτής της σχολής ισχυρίζονται ότι απλώς μιλούν λιβανέζικα. Το πρόβλημα με αυτό το επιχείρημα είναι ότι αυτή η λεγόμενη γλώσσα του Λιβάνου διαφέρει ελάχιστα από τα αραβικά της Συρίας ,της Ιορδανίας και της Παλαιστίνης.


When people speak of the Arabic language, they are generally putting aside a very important aspect of this language. The Classical Arabic language is not a spoken language. It is the literary language in the entire Arab world. In no single culture is the Classical Arabic language a spoken language. It is the language of books , newspapers, magazines and radio and television broadcasts. It is never the language that people use to open up their view of the world on a daily basis, and definitely, it is not the language through which people think because this is done through the use of their local Arabic dialects.
There are many Arabic dialects (Colloquial Arabic) spoken across the Arab world. Although the media uses the same classical Standard Arabic everywhere, most Arabs will either speak in their own dialect or use French or English. Dialects are slightly different from city to city and change from one country to another. The differences between those Arabic dialects are similar to the differences between Romance languages. This means they are very close to each other and by knowing one you can learn another easily. Although most people nowadays understand Modern Standard Arabic, only a minority can actually converse in it and those who can just don't do it. They'd rather speak their own dialect, French or English than Standard Arabic.
A Modern Standard Arabic has been developed from the old classical language of the Quran, the Islamic scripture; the syntax has been slightly simplified, the vocabulary considerably expanded, and the literary style made less complex. The Classical Arabic language is the principal unifying factor in the Arab world. It is revered by Arabs as the symbol of their unity, as a sacred language, and as the vehicle of a great literature. They think of it as their original language and of their spoken dialects as corruptions.
In Lebanon, as elsewhere in the Arab world, there are essentially two forms of Arabic, colloquial, of which there are many dialects, and Classical.Lebanese colloquial developed from the Syrian Arabic dialect, which includes the Arabic spoken by Jordanians, Palestinians, Syrians, and Lebanese. It has been influenced by Aramaic, which preceded it in the area. Within Lebanon, the dialect changes from region to region, and the dialect of the Druzes is regarded as distinctive.
Colloquial dialects are seldom written, except for some novels, plays, and humorous writings. However, a call for the adoption of the spoken language to replace the classical as the national language emerged in the 1960s among Maronite political and intellectual circles. The movement, which was championed by the prominent Lebanese poet and political activist, Said Aql, attracted a number of supporters by 1975, with the rise of a right-wing trend to dissociate Lebanon from its Arab ties. Nevertheless, few took the movement seriously, apart from a handful of writers who wrote in colloquial Lebanese.

However, at present there is a growing resurgence of this movement in Lebanon, among the Maronites who want to disassociate the Lebanese colloqual Arabic from the Arabic language all together and claim that Lebanese is a language in its own right and distinct from Arabic. Their arguement is that althought the everyday spoken Lebanese seems to share a lot of vocabulary with the Arabic language , it also has many Pheonician words. Since both the Arabic language and the Phoenician language are both Semitic languages they share a lot of common words. Yet, the sentence structure of the everyday Lebanese is closer to the sentence structure of the Phoenician than that of the Arabic Language. Therefore, in Lebanon one can make neither the assumption nor the assertion that people speak Arabic. Neither on the other hand,can someone say that they speak Phoenician for that matter. Therefore, the supporters of this school of thought claim that they simply speak Lebanese. The problem with this argument is that this so called Lebanese language differs very little from Syrian, Palestinian and Jordanian Arabic.