ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008

Τα Κυπριακά Παιδικά Κάλαντα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς- The Cypriot Children's Christmas and New Year's Carols

Κυπριακά Παιδικά Κάλαντα Πρωτοχρονιάς


Πάλι ακούσετε άρκοντες
τζι' ήρταμεν να σας πούμεν
πως αύριον είναι γιορτή
τζιαί πρε... τζιαί πρέπει να χαρούμεν

Αύριον εν Αρχιχρονιά
πρώτη Ιανουαρίου
όπου γιορτάζεται παντού
τ ' Αγί... τ ' Αγίου Βασιλείου

Ζητώ χάρην που τον Θεόν
τα λόγια μου να δέσω
τον Άγιον Βασίλειον
να σας... να σας τον επαινέσω

Που τον αφέντην τον Θεόν
ήτανε φωτισμένος
τζι στων γραμμάτων την σπουδήν
σοφί... σοφίαν πλουμισμένος

Γέννημαν της Καισσάρειας
βλαστός Καππαδοκίας
τζιαί ποιητής θεόπνευστος
της θει... της θείας λειτουργίας

Πρωτομηνιά, Πρωτoχρονιά
τζιαί πάλ ' αρχή του Λόγου
τζιαί ' μεις καλός σας ήβραμεν
να ζιεί... να ζιείτε τζιαί του χρόνου

εις πολλά τα έτη

Μπορείτε να τ' ακούσετε ΕΔΩ

Κυπριακά Παιδικά Κάλαντα Χριστουγέννων

Καλήν επέραν άρκοντες
τζ ' αν είναι ορισμός σας
Χριστού την Θείαν γέννηση
να πω... να πω στ ' αρχοντικό σας



Χριστός γεννιέται σήμερα
στης Βηθλεέμ την πόλιν
οι ουρανοί αγάλλονται
μαζί- μαζί κι φύσης όλη



Γεννιέται μες το σπήλαιον
στην φάντη των αλόγων
ο Βασιλιάς των ουρανών
τζι' ο πλα... τζι' ο πλάστης ημάς όλων



Αντζέλοι εις στον ούρανον
ψάλλουν το « εν υψίστοις »
τζιαί κάτω φανερώνεται
εις στους βοσκούς ο κτίστης



Που την Περσίαν έρκουνται
τρεις μάγοι με τα δώρα
έναν αστέριν λαμπερόν
τους ο... τους οδηγεί στην χώρα



Τζιαί μπένουν μες το σπήλαιον
βρίσκουν την Θεοτόκον
τζιαί κράτεν στες αγγάλες της
τον α... τον άγιον της τόκον



Γονατιστοί τον προσκυνούν
τζιαί δώρα του χαρίζουν
σμύρναν, χρυσόν τζιαί λίβανον,
Θεόν-Θεόν τον ευφημίζουν



Χριστίανοι σας είπαμεν
ούλην την ιστορίαν
του Ιησού μας του Χριστού
την γέ... την γένναν την αγίαν



Δώστε τζιαί για τον κόπον μας
ότ ΄ είναι ορισμός σας
τζιαί ο Θεός μας ο Χριστός
ναν πα... ναν πάντα βοηθός σας



Χρόνια πολλά να να ζήσετε
νά στε ευτυχισμένοι
τζιαί στο κορμίν τζιαί στην ψυσσιήν
να σα... να σάστεν πλουμισμέμοι


εις πολλά τα έτη

Μπορείτε να τ' ακούσετε ΕΔΩ

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008

Ο Ρωμιός Άη Βασίλης και ο Σάντα Κλάους της Κόκα-Κόλα - The Greek Saint Basil and the Santa Claus of Coca-Cola

Την ημέρα του αγίου Βασιλείου (πρωτοχρονιά) έχουμε την προσμονή ενός ταπεινού και καλού Έλληνα αγίου με τα μαύρα γένια και το σκούρο φτωχό ράσο, που έρχεται από την Καισάρεια της Καππαδοκίας (Μικρά Ασία) να ευλογήσει τα σπιτικά μας και να πάρει το δικό του κομμάτι από τη βασιλόπιτα (βγάζομε ένα του Χριστού, ένα της Παναγίας, ένα του αγίου Βασιλείου, ένα του φτωχού, ένα του σπιτιού, και μετά τα δικά μας –αν πέσει το φλουρί του Χριστού, της Παναγίας ή του αγίου Βασιλείου, το δίνουμε στην εκκλησία).
Αυτός είναι ο άγιος Βασίλειος, ο φιλάνθρωπος επίσκοπος του 4ου αιώνα μ.Χ., ο άνθρωπος των γραμμάτων ο ταπεινός και θαυματουργός (ένας από τους Τρεις Ιεράρχες), και όχι ο πονηρούλης Santa Claus που εισήχθη από την Αμερική για να διαφημίσει αναψυκτικά και την πραμάτεια των εμπόρων. Καλός είναι κι αυτός (με την άσπρη γενειάδα και το βαθύ γέλιο και την ταλαιπωρία του –λόγω κοιλίτσας– να χωρέσει από τις καμινάδες) αλλά ο δικός μας, ο ρωμιός άγιος, είναι πιο άγιος, πιο βαθύς (σε νόημα), λιγότερο διαφημιστικός αλλά όχι λιγότερο αξιαγάπητος.
Για την ιστορία αναφέρουμε ότι ο Santa Claus, ο ευρωπαϊκός «Πατέρας των Χριστουγέννων», αντιστοιχεί στον άγιο Νικόλαο και για όλες τις χώρες (εκτός από την Ελλάδα και την Κύπρο) επισκέπτεται τα σπίτια τα Χριστούγεννα. Εμείς τον δεχόμαστε την πρωτοχρονιά, γιατί είναι η μέρα της εορτής του αγίου Βασιλείου, που είναι ο δικός μας «Πατέρας των Χριστουγέννων». Η μορφή του Santa Claus που ξέρουμε πλέον όλοι διαμορφώθηκε από τον αμερικανό σκιτσογράφο Τόμας Ναστ το 1862, με βάση παλαιότερες ευρωπαϊκές παραδόσεις, ενώ το κόκκινο χρώμα της στολής του το πήρε εξαιτίας του κόκκινου χρώματος γνωστού αμερικάνικου αναψυκτικού που χρησιμοποίησε τη μορφή του σε διαφημίσεις. Αρχικά ήταν ντυμένος στα χρώματα του ουράνιου τόξου.


On the day of Saint Basil (New Year) we have the expectations of a humble and a nice Greek saint with a black beard and his dark poor robes, who comes from Caesarea of Cappadocia (Asia Minor) to bless our homes and get his own piece of the New Year's cake ( we cut out a piece for Christ, one for the Virgin, a piece for Saint Basil, a piece for the poor, a piece for the house, and then our own pieces, and if the gold coin falls in the piece for Christ, the Virgin or Saint Basil, we give it to the church ). This is Saint Basil, the benevolent bishop of the 4th century AD, the man of letters, the modest and the miracle maker (one of the Three Hierarchs), not the sly Santa Claus imported from America in order to advertise refreshments for the merchandise traders.He is also nice (with his white beard and deep laugh and his suffering- due to his big belly- to fit down the chimneys) but ours, the Greek Saint, is more holy, much deeper (in meaning), less advertisable, but not less lovable.
For history, it must be said that Santa Claus, the European «Father Christmas», corresponds to Saint Nicholas for all the countries (except Greece and Cyprus) who visits the houses at Christmas. We welcome ours during New Year's day, because it is the feast day of Saint Basil, who is our «Father Christmas». The image of Santa Claus that we all know by now, was all shaped by the American cartoonist Thomas Nast in 1862, based on earlier European traditions, while the red colour of his costume came about due to the red colour of a known American soft drink which used his image in the form of advertising. Initially, he was dressed in the colors of the rainbow.

Από το περιοδικό του Ρεθύμνου «Πολιτεία»

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2008

Oι στιγμούλες των Χριστουγέννων - The small moments of Christmas

Χριστός γεννάτε δοξάσατε...διαλαλεί η Εκκλησία μας, και η πρόσκληση για συμμετοχή στην χαρά της ενανθρώπισης του Θεανθρώπου, επαναλαμβάνεται και φέτος, μέσα στο μυστηριακό αιώνιο παρόν, μέσα στο άχρονο χρόνο του Θεού, μέσα στο αέναο σήμερα...
Όλα γίνονται σήμερα, όλα γίνονται τώρα, και οι μικρές στιγμούλες αιώνιας χαράς και αιώνιας ευτυχίας, βιώνονται έστω και για λίγο, μέσα στον ορυμαγδό των εξελίξεων και των λεγόμενων σκληρών ειδήσεων που βομβαρδίζουν τις μάζες τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα.
Ο άνθρωπος γίνεται άνθρωπος, μόνο μεταμορφωνόμενος σε άνθρωπο, μόνο όταν επικοινωνεί με τον άλλο, τον εχθρό και τον φίλο, όταν αγγίζουν οι ψυχές, όταν ο παράδεισος βιώνεται, όταν ο Θεός κατοικεί στις ψυχές.
Ο Χριστός ταπεινώθηκε, ο Θεάνθρωπος έγινε άνθρωπος, σταυρώθηκε εκουσίως για να δοξάσει και τον πεπτωκότα άνθρωπο.
Ευτυχώς ή δυστυχώς ο δρόμος για την Ανάσταση περνά μέσα από τον Γολγοθά και η δόξα της Φάτνης της Βηθλεέμ διέρχεται μέσα από τις ανάσες των βοδιών, μέσα από την καταδίωξη, μέσα ακριβώς από την υπέρλογη λογική της ταπείνωσης του Ιωσήφ και το μεγαλείο της Παρθένου Θεοτόκου.
Και σήμερα κάποιοι άνθρωποι, ίσως και δίπλα μας, δεν έχουν να φάνε,σίγουρα κάποιοι άλλοι θλίβονται και πονούν και οπωσδήποτε όλοι σηκώνουν το δικό τους σταυρό, ο οποίος στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, είναι είτε βαρύς είτε ελαφρότερος, όπως βεβαίως αντικρίζεται από μακριά...
Αυτές οι μοναδικές στιγμούλες των Χριστουγέννων, αυτό το άγγιγμα ψυχών, αυτά τα φιλιά αγάπης, αυτές οι ευχές, αυτή η επικοινωνία με τον Θεό, είναι αυτή η ίδια πρόγευση του παραδείσου.
"Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία" και η ειρήνη του γεννημένου Θεανθρώπου, δεν ξεκινά από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις των "επωνύμων", αλλά από τις καρδιές των ανθρώπων.Το δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο είναι η τιθάσευση του εσωτερικού εαυτού μας, αυτού του άγριου θηρίου, που παλεύει για τα μικρά και ασήμαντα, αλλά και για μεγάλα και υψηλά.Αυτή η πορεία από τα απλά και ταπεινά, προς τα αληθινά και αιώνια, χρειάζεται στέρεο έδαφος για να πατήσει ο άνθρωπος, χρειάζεται τη βάση που λέγεται γη, που λέγεται αγώνας, που λέγεται άσκηση, που λέγεται πάλη με τους εκ δεξιών και τους εξ ευωνύμων εχθρούς, που λέγεται εν Χριστώ ζωή...
Η χαρά της Γέννησης του Χριστού εκπέμπεται και μεταδίδεται σε όλους, όπως οι ακτίνες του ήλιου, αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς δεν είναι για όλους.Μόνο όσοι αφεθούν, όσοι αυτοπαραδοθούν, όσοι ανοίξουν τις ψυχές και τις καρδίες τους θα μπορέσουν να βιώσουν, να γευτούν την αληθινή χαρά, αυτές τις μικρές στιγμούλες που ανεβάζουν τον άνθρωπο...από τη γη στον ουρανό.

Του Παναγιώτη Κάπαρη

Christ is being born, give glory to Him ...our Orthodox Church is calling out, and the invitation to participate in the joy of seeing God and man becoming man and God is again repeated this year, in the mysterious eternal moment of the infinite time of God, in the eternal now ...
All this is done today, all this is done now, and the small moments of eternal joy and eternal happiness, are experienced even if just for a while, in the never ending developments of harsh and bad news that the broadcast media bombards the masses with.
Man becomes man, only if he manifests himself as human, only when he communicates with other humans, with his enemy and his friend, when the souls touch, when paradise is experienced, when God lives in our souls.
Christ was humiliated, He who was God and man, became man, He was crucified voluntarily in order to glorify the fallen man.
Fortunately or unfortunately the road to resurrection goes through the Golgotha, and the glory of the manger of Bethlehem passes through the breaths of the oxen, through persecution, and goes exactly inside the illogical sense of the humility of Joseph and the greatness of the Virgin Mother of God.
And today some people, perhaps close at home, do not have anything to eat, certainly others feel sad and are going through hardships and certainly we all bear our own cross, the cross which is within our capabilities to carry, for some is either heavy or the one carried by others seems lighter, of course if we look at it from far away...
These unique small moments of Christmas, this touch of souls, these kisses of love, these good wishes, this communication with God, all these are the foretaste of heaven itself.
"Glory to God in the highest, on earth peace, good will toward men" and the peace of the born God and man, does not start from the grand words of the "famous", but from the hearts of ordinary people.The hardest thing in the world is to harness our internal selves , this wild beast which is fighting for the small and the insignificant, but also for the great and the high.In order to go through this passage from the simple and humble, towards the real and the eternal, man needs a solid ground to step on which is called earth, which is called struggle, which is called asceticism, which is called fight of the known and unknown enemies within ourselves which stop us from living a life in Christ ...
The joy of the birth of Christ is transmitted to all, like the rays of the sun, but fortunately or unfortunately this light is not for everyone.It is only for those who let themselves free, for those who give in to themselves, it is only for those who open their souls and their hearts and are able to experience, to taste the real joy of these small moments which lift man from earth to the sky...

By Panagiotis kaparis
Translated from Greek by Noctoc

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008

Η Αγία Μονή: Η Μονή Των Ιερέων - Agia Moni: The Monastery of The Priests

Το Μοναστήρι της Αγίας Μονής, βρίσκεται στην επαρχία Πάφου, μεταξύ του χωριού Στατός και του Μοναστηριού της Χρυσορρογιάτισσας, από το οποίο επέχει ένα περίπου χιλιόμετρο. Το Μοναστήρι είναι επίσης γνωστό και ως Μονή των Ιερέων γιατί εδώ διέμεναν πολλοί άγιοι και ιερείς όπως ο Άγιος Νικόλαος ο Μέγας, ο Άγιος Ευτύχιος, και ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης που έμεινε εδώ μεταξύ των ετών 965 και 969. Για αυτό το λόγο στην προέκτασή του Μοναστηριού, βρίσκεται το αφιερωμένο στον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη παρεκκλήσι του 14ου αιώνα, καλυπτόμενο με σταυροθόλιο. Η Αγία Μονή θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα μοναστήρια της Κύπρου αφού κτίστηκε το 300 μ.Χ. πάνω από τα ερείπια Ναού αφιερωμένου στη θεά Ήρα. Η παλαιοχριστιανική βασιλική της Αγίας Μονής που ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο ήταν πολύ μεγάλη και όμορφη και είχε το όνομα "προσευχή" γιατί εδώ προσευχόταν ο Άγιος Νικόλαος ο Μέγας. Μετά την καταστροφή της παλαιοχριστιανικής βασιλικής από σεισμούς, ξανακτίστηκε στη θέση της στον ίδιο χώρο με τον σημερινό Ναό, Βυζαντινός Ναός, αναγόμενος πιθανώς στον 12 ο αιώνα, αλλά με το πέρασμα του χρόνου και την επελθούσα καταστροφή ο Βυζαντινός Ναός αντικαταστάθηκε από τον Φραγκοβυζαντινό. Τον τελευταίο διαμόρφωσε το 1638 σε τρίκλιτο καμαροσκέπαστο, ο τότε ηγούμενος Κύκκου Νικηφόρος, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (1641-1674), που υπάρχει μέχρι τις μέρες μας.

Η Αγία Μονή είναι κτισμένη σε μια όμορφη και απομακρυσμένη από το βουητό της θορυβώδους καθημερινής κοσμικής ζωής, τοποθεσία. Μέσα στο καταπράσινο και περιτριγυρισμένο από πυκνή βλάστηση, περιβάλλον, οι μοναχοί βρίσκουν την επιζητούμενη ησυχία, απαραίτητη προϋπόθεση για περισυλλογή και προσευχή. Η Αγία Μονή έχει πλούσια ιστορία στο ενεργητικό της και σημαντική συμβολή στον τομέα της διάδοσης της χριστιανικής παράδοσης και των Ελληνικών γραμμάτων, κυρίως κατά τη Βυζαντινή περίοδο, ιδιαίτερα δε μεταξύ του 10 ου και 12 ου αιώνα. Επί Φραγκοκρατίας η Αγία Μονή άκμασε μόνο για να παρακμάσει και να ερημωθεί στις αρχές της Τουρκοκρατίας, όπου και ετέθη κάτω από την προστασία της Μονής του Κύκκου της οποίας ο Ηγούμενος επονομάστε Ηγούμενος Κύκκου και Μονής. Κατά το έτος 1735 ο Ρώσος Μοναχός Βασίλιος Μπάρκυ επισκέφθηκε την Αγία Μονή και γράφει τα εξής: "Ο οικονόμος και δύο, τρείς Μοναχοί ζουν δια της γεωργίας. Η Μονή δεν είναι μικρή, έχει ευρύχωρον αυλήν και κελιά, δύο δε σήμαντρα, ξύλινον και σιδηρούν. Ο ωραίος και μεγάλος Ναός της στηρίζεται εσωτερικώς επί έξι κιόνων. Έμεινα μόνο ένα ημερονύκτιον, επειδή ο Οικονόμος δεν εφαίνετο αρκετά φιλόξενος και ούτε γλυκύς εις τους λόγους του προς εμέ."

Κατά το έτος 1751 η Μονή του Κύκκου κάηκε από πυρκαγιά και η εικόνα της Παναγίας της Κυκκώτισσας μεταφέρθηκε στην Αγία Μονή, όπου παρέμεινε για ένα χρόνο. Κατά την επιστροφή της εικόνας στη Μονή του Κύκκου, μετακομίστηκε επίσης ένα διασωθέντα τεμάχιο από το ωμοφόριο της Παναγίας, το οποίο η Θεοτόκος είχε δωρήσει στον Άγιο Νικόλαο τον Μέγα. Η Αγία Μονή είχε και Μετόχι που έφερε το όνομα Πιάνι, στο χωριό Στατός με εκκλησάκι αφιερωμένο στην Αγία Βαρβάρα, κελιά και δεξαμενή. Το ξωκλήσι της Αγίας Βαρβάρας στο παλαιό και τώρα εγκατελλειμένο χωριό Στατός, υπάρχει μέχρι σήμερα. Η αφιερωμένη εικόνα της Αγίας Βαρβάρας, χρονολογείται από τον 18 ο αιώνα, και είναι τοποθετημένη σε ειδικό εικονοστάσι εκεί.
 

The Monastery of Agia Moni is located in the province of Paphos, between the village of Statos and Chrysorroyiatissa Monastery, with a distance of about a kilometer between them. The Monastery is also known as the Monastery of the Priests because many saints and priests lived here such as Saint Nicolas the Great, Saint Eftychios, and also Saint Athanasius the Athonite who lived here between 965 and 969. For this reason within the vicinity of the Monastery, there is a 14th century chapel with a cross-shaped roof dedicated to Saint Athanasius the Athonite. The Monastery of Agia Moni is one of the oldest monasteries in Cyprus since it was built in 300 A.D. over the ruins of a temple dedicated to Goddess Hera. The Early Christian basilica of Agia Moni, which was dedicated to Saint Nicolas was very big and beautiful and went by the name "prayer" because Saint Nicolas the Great used to pray at this spot. After the destruction of the Early Christian basilica by earthquakes, during the 12th century a new Byzantine church was rebuilt in its place , and which is the same place where the current Franco-Byzantine church was build after yet another earthquake and another destruction. The last construction of the church was done in 1638 by the then Abbot of Kykkos and later Archbishop of Cyprus Nikiphoros (1641-1674), with the three-aisled and arch covered roof church, which exists until today.


The Monastery of Agia Moni is built in a beautiful and far removed from the noisy hum of everyday secular life, location. Among greenery and surrounded by a dense vegetation environment, the monks found the desired peace which is a prerequisite for reflection and prayer. The Monastery of Agia Moni has a rich history as part of its assets and an important contribution in the field of the spread of Christian tradition and Greek Letters, mainly during the Byzantine period, and particularly between the 10th and 12th centuries. During the Frankish period, the Monastery of Agia Moni flourished only to decline and be deserted during the Ottoman Period, where it came under the protection of the Monastery of Kykkos whose Abbot was renamed as Abbot of Kykkos and Agia Moni. During the year 1735, the Russian monk traveler Vasili Barsky, visited the Monastery of Agia Moni and writes the following: "The priest of the Monastery and two, three Monks live from agriculture.The Monastery is not small, is has a spacious yard and cells, two church bells, one wooden and one made from iron.The large and beautiful church is internally based on six pillars.I stayed there only for overnight because the keeper seemed to be quite inhospitable and his words towards me were not kind''.


During the year 1751, Kykkos Monastery was burned by fire and the icon of the Virgin Mary of Kykkos was transferred to the Monastery of Agia Moni, where it remained for a year. When the icon was returned back to Kykkos Monastery, a salvaged piece of the scapular of the Virgin Mary which was kept at the Monastery of Agia Moni was also taken there. This scapular was given to Saint Nicolas the Great by the Virgin Mary.
The Monastery of Agia Moni had a dependency estate by the name of Piani, in the village of Statos, with a chapel dedicated to Saint Barbara, cells, and a water reservoir. The chapel of Saint Barbara in the old and now deserted village of Statos, is still there today. The icon image which is dedicated to Saint Barbara dates from the 18th century, and is positioned in a special iconostasis there.

 

Η Μονή του Σταυρού της Μίθθας - The Monastery of the Holy Cross of Mitha

Το μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού της Μίθθας ή Μίνθας, βρίσκεται 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του χωριού Τσάδα στη Πάφο. Η παλαιότερη αναφορά που έχουμε είναι, ότι το μοναστήρι κτίστηκε το 1520 περίπου, όταν μετά από ένα όραμα που είχε κάποιος, βρέθηκε στην περιοχή ένας μεγάλος Σταυρός, ανάμεσα σε ένα θάμνο με ένα κερί δίπλα του αναμμένο. Λέγεται ότι το μοναστήρι ιδρύθηκε, λόγω της εύρεσης αυτού του Σταυρού. Στοιχεία που βρέθηκαν στο μοναστήρι μαρτυρούν ότι η εκκλησία κατεδαφίστηκε και το 1745, κτίστηκε ξανά από τον τότε Μητροπολίτη Πάφου Ιωακείμ. Ο Σταυρός αυτός τοποθετήθηκε πάνω από το εικονοστάσι. Σήμερα βρίσκεται συντηρημένος στο μουσείο της Μητρόπολης Πάφου και στην θέση του υπάρχει πιστό αντίγραφο.
Όταν η Κύπρος κατακτήθηκε από τους Φράγκους, Φράγκοι μοναχοί εγκαταστάθηκαν στο μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού, διώχνοντας τους Έλληνες μοναχούς. Οι έλληνες μοναχοί φεύγοντας πήραν μαζί τους ένα άλλο Μεγάλο Σταυρό, που είχαν στο εικονοστάσιο της εκκλησίας του μοναστηριού και τον έκρυψαν μέσα σε δένδρα γλυφονιάς (Μέντας), για να τον μεταφέρουν μαζί τους αργότερα, στον νέο τόπου που θα πήγαιναν.
Οι Φράγκοι μοναχοί τυχαία βρήκαν τον Σταυρό μέσα στα δένδρα και τον μετέφεραν πίσω στο μοναστήρι και τον τοποθέτησαν συμπτωματικά στην ίδια θέση που βρισκόταν προηγουμένως. Στα γαλλικά η Μέντα ονομάζεται μίνθα και έτσι οι Φράγκοι μοναχοί ονόμασαν το μοναστήρι Σταυρό της Μίνθας. Στις αρχές του 20ου αιώνα ο μοναχός που έμενε στο μοναστήρι αντελήφθηκε μια μεγάλη φωτιά γύρω από το μοναστήρι. Προσπάθησε να την σβήσει αλλά δεν τα κατάφερε. Τότε πήρε τον Σταυρό και τον έριξε μέσα στην φωτιά. Ο Σταυρός πήρε φωτιά στο κάθετο μέρος του και η υπόλοιπη πυρκαγιά έσβησε. Ο Σταυρός αυτός υπάρχει μέχρι σήμερα στην εκκλησία του μοναστηριού.
Πριν ήταν μοναστήρι ολοκληρωμένο, αλλά εγκαταλείφθηκε και ερημώθηκε λόγω της μεγάλης φτώχειας του πληθυσμού και της αμέλειας, του τότε επισκόπου. Η Μητρόπολη Πάφου, σε συνεργασία με το τμήμα αρχαιοτήτων έχει επιδιορθώσει την εκκλησία, καθώς και τα εναπομείναντα κελιά.

 

Το μοναστήρι βρίσκεται σε ήσυχο μέρος μέσα στα γήπεδα του γκολφ που υπάρχουν στην περιοχή. Μέσα στον περίβολο του υπάρχουν κυπαρίσσια, λεμονιές, ροδιές και ένα παλιό πηγάδι, το οποίο σήμερα δεν λειτουργεί. Η εκκλησία του μοναστηριού είναι μονόκλιτη, καμαροσκέπαστη, πολύ μικρή, χωρίς διακόσμηση, αλλά καλής αρχιτεκτονικής. Έχει τρεις θύρες, ένα τρούλο και ένα μικρό καμπαναριό.
Εσωτερικά το εικονοστάσι είναι ξυλόγλυπτο και επιχρυσωμένο από το 1836. Οι εικόνες που βρίσκονται πάνω στο εικονοστάσι, χρονολογούνται από το 1770. Πιο πάνω από τις μεγάλες εικόνες του εικονοστασίου, υπάρχει μια στενότερη ζώνη, σε δύο σειρές. Στην πρώτη σειρά υπάρχουν δεκατρείς εικόνες και στην πιο πάνω έντεκα.
Εξωτερικά είναι πετρόκτιστη και ο αυλόγυρος πλακόστρωτος. Στο περίβολο βρίσκονται και τα παλιά κελιά του μοναστηριού, τα οποία συντηρήθηκαν υπό την επίβλεψη του τμήματος αρχαιοτήτων.
Η εκκλησία λειτουργείται κανονικά. Η κοινότητα Τσάδας γιορτάζει την γιορτή του Τιμίου Σταυρού Μίνθας, την Τρίτη Κυριακή των νηστειών, δηλαδή της Σταυροπροσκυνήσεως και στις 14 του Σεπτέμβρη του Τιμίου Σταυρού.
Το δέος και η ηρεμία που προσφέρει ο χώρος, παραμένουν ανέγγιχτα μέχρι σήμερα. Στο μοναστήρι υπάρχει σήμερα μόνο ένας μοναχός, ο πάτερ Βαρνάβας.

 

The monastery of Timios Stavros of Mitha or Mintha is located 3 km southeastern of Tsada village in Paphos. According to the oldest reference that we have, the monastery was built in 1520. It is also said that someone had a holy vision that led him to the discovery of a big Cross which was placed in a bush with a candle next to it. So, the tradition says that the monastery was established because of this Cross, which was later placed on the iconostasis Some evidence found in the church lead us to the conclusion that it was demolished and then rebuilt in 1745 by the eparch of Paphos Joachim. The Cross was restored and placed in the museum of the Holy Bishopric of Paphos.
When the island was conquered by Franks, the Greek-Cypriot monks who lived in the monastery of Timios Stavros were sent away and Frank monks took their place. The Greek-Cypriot monks decided to remove a Big Cross which was kept on the iconostasis and hide it among some mint trees which were planted in the area. They probably wanted to come back again and take it as soon as they found a new monastery to live in but the Frank monks found the Cross accidentally in the mint trees and took it back in the monastery.
They placed it on the iconostasis, on the same place that it was before its removal from the Greek-Cypriot monks. The name of the monastery “Minthas” is a paraphrase of the word “mint” and it was given to the monastery because the Cross was found by the Frank in the mint trees. Some day during the 20th century a monk who lived in the monastery realized that a big fire was spreading around the premises of the monastery and he tried in vain to put it away. When he realized that he could not do anything more in order to save the monastery, he threw the Cross in the fire. The vertical side of the Cross was on fire but after a while it was suddenly put away. This Cross remains untouched (burnt on the vertical side) to this day and it is kept in the museum of the monastery.
Unfortunately, the monastery was gradually deserted because of the poverty of the entire population of the area and because of the apathy and the negligence of the bishop. The Holy Bishopric of Paphos in cooperation with the Department of Antiquities of Cyprus, has restored the church and the remaining cells of the monks.

The monastery is located in a quiet and tranquil environment among several golf terrains which are built in the area. In the yard of the church, there are many lemon trees, cypress trees, pomegranates and an old well which is no longer in use.
The church of the monastery is single aisled with arches, it is very small, with no decoration but the architecture is wonderful. It has three doors, a small dome and a small bell tower.
The iconostasis has carved wooden decoration and it is gilded since 1836. The icons placed on the iconostasis are dated back in 1770. Above the iconostasis, there is one narrower zone with two rows. On the first row there are thirteen icons and on the second there are eleven. The church is stone made and its yard is paved with slabs. The old cells of the monks, which are also placed in the yard of the church, were restored under the supervision of the Department of Antiquities of Cyprus.
The church celebrates Mass regularly. The community celebrates the feast day of Timios Stavros the third Sunday of the Lent Period and on 14th September.
The awe and tranquility of the area are incredible. Nowadays, there is only one monk who lives in the monastery. His name is Father Varnavas.

 

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2008

Η Παναγία του Βλου: Μια απομονωμένη εκκλησία του Ακάμα στην Πάφο - Panagia tou Vlou: An isolated church of the Akamas Peninsula in Paphos



Δεκαέξι χιλιόμετρα από το χωριό Ίννεια της επαρχίας Πάφου, μέσα σε απομονωμένη περιοχή του Ακάμα και αγναντεύοντας προς την θάλασσα, διασώζεται το Βυζαντινό εκκλησάκι (28 πόδια επί 12) της Παναγίας του Βλου ή του Φλου, του διαλυθέντα συνοικισμού Παναγία του Τυφλού, από όπου πήρε και το ονομά του. Είναι κτισμένο επί παλαιοτέρου Ναού ο οποίος άνηκε σε Μονή με το ίδιο όνομα. Κατά μερικούς αυτή η Μονή ήταν ανεξάρτητη, ενώ κατά την επικρατέστερη άποψη, η Μονή ήταν Μετόχι της Μονής του Αγίου Γεωργίου του Νικοξυλίτη στο χωριό Δρούσεια.



Κατά την παράδοση, Σαρακηνοί πειρατές λεηλάτησαν τη Μονή. Η Παναγία τους καταδίωξε και απολίθωσε τα καράβια τους, όταν ύψωσαν τα πανιά για ν’ αποπλεύσουν και μένουν απολιθωμένα ακόμα εκεί για να στιγματίζουν το βάρβαρο αμάρτημα της ιεροσυλίας. Πρόκειται για τους γνωστούς βράχους σχήματος καραβιού που ονομάζονται "καραβόπετρες".
 


Sixteen kilometers from the village Inneia situated in the province of Paphos, and overlooking the sea coast of the isolated Akamas peninsula, the Byzantine church (28 feet by 12 feet) of the Virgin Mary of the Blind (Panagia Tou Vlou or Flou), is found. The church took its name from the deserted Monastery of Panagia Tou Tyflou of which the present church was built over the older and much bigger church of the Monastery. According to some historians, this Monastery was independent, but the most accepted view is that it was a dependency of the Monastery of Saint George Nikoxilitis in the village of Drouseia.



According to tradition, Saracen pirates pillaged the Monastery and the Virgin Mary run after them. When they raised their sails, she turned their boats into stones. There they remained to this day, in order to remind people of the great sin of sacrilege. These boat-shaped stones are known as "karavopetres".



Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Η Μονή του Αγίου Γεωργίου των Κομάνων στο χωριό Μέσανα-The Monastery of Saint George of Komana in the village of Mesana

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γεννήθηκε το 347 μ.Χ. στην Αντιόχεια. Εξορίστηκε από την Βασίλισσα Ευδοξία τρεις φορές, λόγω του ηθικού και άμεμπτου βίου του. Πέθανε κατά την διάρκεια της τρίτης εξορίας του, από εξάντληση μετά από τρεις μήνες οδοιπορίας υπό αυστηρή επιτήρηση στις 14 Σεπτεμβρίου του 407 στα Κόμανα του Πόντου. Το λείψανό του ενταφιάστηκε στα Κόμανα και έμεινε εκεί για 30 χρόνια. Το 434 έγινε πατριάρχης ένας μαθητής του, ο Πρόκλος, ο οποίος μετά από 4 χρόνια παρακάλεσε τον βασιλιά Θεοδόσιο να μεταφέρει το λείψανο του Αγίου στην Κωνσταντινούπολη. Πράγματι η λάρνακα του Αγίου με τιμές μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, η οποία και τοποθετήθηκε στον Ναό των Αγίων Αποστόλων μέσα στο Άγιο Βήμα και κάτω από την Αγία Τράπεζα μαζί με τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο. Τα ιερά λείψανα του Αγίου έμειναν στον Ναό τών Αγίων Αποστόλων μέχρι την πρώτη άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους το έτος 1204. Μετά τη λεηλασία που ακολούθησε, τα ιερά λείψανα του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου και του Αγίου Γρηγορίου μεταφέρθηκαν στην Βενετία και αργότερα στην Ρώμη. Μετά πάροδο 800 ετών, τα ιερά λείψανα του αγίων Ιωάννου Χρυσοστόμου και Γρηγορίου Θεολόγου, πρόσφατα, μεταφέρθηκαν από τη Ρώμη πίσω στην Κωνσταντινούπολη.

Πριν την άλωση της Πόλης, Ιερά λείψανα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου αφιέρωσε δια χρυσοβούλλου στη Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους ο αυτοκράτορας Ιωάννης Τσιμισκής (969-976 μ.Χ.) και τεμάχιο της αριστεράς χειρός ο Ανδρόνικος ο Παλαιολόγος (1282-1328), διά χρυσοβούλλου, τον Ιούλιο του έτους 1284, στη Μονή Φιλοθέου του Αγίου Όρους. Επίσης, τμήματα του ιερού λειψάνου φυλάσσονται στις μονές Βατοπεδίου, Ιβήρων, Αγίου Διονυσίου και Δοχειαρίου. Ιερά λείψανα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου πρέπει να έφθασαν και στην Κύπρο αφού στο απομονωμένο και μικρό χωριό Μέσανα της Πάφου, υπάρχει Μονή αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο των Κομάνων, και η ονομασία "των Κομάνων" σχετίζεται με τα Κόμανα του Πόντου και πιθανόν να φυλάσσονταν εκεί λείψανα του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου τα οποία είχαν μεταφερθεί στην Κύπρο από τα Κόμανα μέσω Κωνσταντινούπολης.

Όταν έπεσε η Πόλη το 1453, βασίλισσα στην Κύπρο ήταν η Ελένη Παλαιολογίνα, Ελληνίδα, ανιψιά του τελευταίου Βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και σύζυγος του Λουζινιανού βασιλιά της Κύπρου Ιωάννη Β' (1432-1458). 'Ηταν δυναμική και είχε επίσης αποφασιστική και αδίστακτη έχθρα προς τους Λατίνους κληρικούς και έγινε η προστάτιδα των Ορθοδόξων Ελλήνων Κυπρίων. Η Ελένη Παλαιολογίνα κατέστησε την Κύπρο καταφύγιο πολλών Ελλήνων προσφύγων, ιδιαίτερα μοναχούς και έκτισε πολλά σημαντικά οικοδομήματα, όπως εκκλησίες και μοναστήρια, που φρόντισε να στηρίξει όσο μπορούσε, με παροχές και άλλη βοήθεια. Το πλήθος των μοναχών που έφτασαν στην Κύπρο από την Κωνσταντινούπολη μετά την άλωση της, βοηθήθηκε από τη βασίλισσα και διοχετεύτηκαν σε νέα μοναστήρια σε όλα τα μέρη της Κύπρου.


Ένα από αυτά τα μοναστήρια που δημιουργήθηκαν από Κωνσταντινουπολίτες μοναχούς θα πρέπει να είναι και η Μονή του Αγίου Γεωργίου των Κομάνων στα Μέσανα της Πάφου που κτίστηκε γύρο στο 1480 και που βρίσκεται κάτω από το χωρίο, στα ανατολικά, και δίπλα από τη δυτική όχθη του ποταμού Διάριζος. Ίχνη τοιχογραφιών παρουσιάζουν ένα συγκερασμό της βυζαντινής Κωσταντινουπολίτικης παλαιολόγειας τέχνης και της τοπικής λαϊκής ζωγραφικής. Οι λίγες τοιχογραφίες της Μονής που έχουν απομείνει για να μας υπενθυμίζουν τη παλαιά της δόξα είναι παρόμοιες σε τεχνοτροπία με αυτές που βρίσκονται στη Μονή του Σταυρού του Αγιασμάτι λίγο έξω από το χωριό Πλατανιστάσα που επίσης ίδρυσαν το 1491, πρόσφυγες μοναχοί που ήρθαν στην Κύπρο μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Οι μοναχοί αυτοί πιθανόν να έφεραν στη Μονή αυτή στην Πάφο, λείψανα του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου τα οποία είχαν μεταφερθεί από αυτούς στην Κύπρο, και έτσι καθιερώθηκε το όνομα " των Κομάνων" για τη Μονή.


Στο χωριό Μέσανα που σήμερα έχει μόνο 30 κατοίκους, υπάρχει η εξής παράδοση που σχετίζεται με τη Μονή του Αγίου Γεωργίου των Κομάνων: Πριν πολλά χρόνια, ένας χωρικός από τα Μέσανα, για να θεραπευτεί ο γιος του, προσευχήθηκε στην Παναγία της οποίας η θαυματουργή εικόνα, ήταν στημένη πάνω σε προσκυνητάρι έξω από τον Ναό της Μονής. Εκτός από την προσευχή του προς την Παναγία, ο χωρικός έδωσε τα δύο βόδια τα οποία είχε μαζί του στη Μονή για θεραπεία του παιδιού του. Το παιδί θεραπεύτηκε, αλλά ο πατέρας επέστρεψε για να κλέψει το αφιέρωμα του. Ο ηγούμενος της Μονής γνώριζε τον δόλιο χαρακτήρα του αφιερωτή, και είχε αλείψει την εικόνα της Παναγίας με μέλι, το οποίο αφού το έγλειψαν τα δύο βόδια, αλείφτηκε και στο σώμα τους. Τα κλεμμένα βόδια αναγνωρίστηκαν εύκολα από το μέλι που είχαν πάνω τους και ο ευεργετημένος αφιερωτής αναγκάστηκε να μαρτυρήσει ότι πράγματι τα αφιέρωσε στην Παναγία, και τα επέστρεψε στη Μονή.


Κατά την επίσκεψη του Ρώσου μοναχού περιηγητή Βασίλι Μπάρσκυ στη Μονή του Αγίου Γεωργίου των Κομάνων το 1735, ο περιηγητής γράφει ότι α κελιά ήσαν σε κατάστασιν φθοράς, διέμεναν δε εκεί ο Ηγούμενος και δύο μοναχοί. Ούτε ο Αρχιερεύς ούτε οι χριστιανοί του τόπου ενδιαφέροντο δια την Μονήν αυτήν".
Πράγματι, η Μονή έμεινε εγκαταλειμμένη και μέχρι πριν λίγα χρόνια διασωζόταν μόνο ο Ναός της και αυτός ήταν ετοιμόρροπος. Ευτυχώς πρόσφατα το Τμήμα Αρχαιοτήτων αναστήλωσε το Ναό της Μονής και έτσι σώθηκε από την καταστροφή. Λόγου της απόμακρης περιοχής στην οποία η Μονή είναι κτισμένη, η ύπαρξη της παραμένει άγνωστη όχι μόνο στους πλείστους Κύπριους αλλά και στο τοπικό πληθυσμό της Πάφου.

Το άρθρο αυτό το έγραψε ο NOCTOC
 

Saint John Chrysostom was born in 347 AD in Antioch.He was exiled by Byzantine Queen Evdoxia three times because of his moral and irreproachable life. He died from exhaustion during his third exile, after doing a three month long march under strict surveillance on 14 September 407, in the city of Komana in Pontos. His body was buried in Komana and stayed there for 30 years. During 434, one of his disciples by the name Proklos became Patriach of Constantinople, who after 4 years asked the Byzantine Emperor Theodosius, to transfer the relics of the Saint to Constantinople. Indeed, the coffin of the Saint was moved to Constantinople with many honours, which was placed in the church of the Holy Apostles in the Holy Alter and below the altar next to the body of Saint Gregory the Theologen. The holy relics of the Saint remained in the church of the Holy Apostles until the first fall of the city of Constantinople to the Crusaders in the year 1204. After the looting that followed, the holy relics of Saint John Chrysostom and Saint Gregory were transferred to Venice and later to Rome. After over 800 years, the sacred relics of Saint John Chrysostom and Saint Gregory the Theologian, were recently transferred from Rome back to Constantinople which is now called Istanbul .


Before the fall of Constantinople in 1453, holy relics of Saint John Chrysostom were send by edict to Megisti Lavra Monastery in Mount Athos by the Emperor Ioannis Tsimiskis (969-976 AD) and a piece of the left hand of the Saint was send by edict in July of the year 1284 by the Andronicus Palaeologus (1282-1328), to Philotheou Monastery in Mount Athos. Also, parts of the holy relics are kept in Monasteries of Vatopedi, Iveron, Saint Dionisios and Docheiariou, also in Mount Athos. Holy relics of Saint John Chrysostom could have also reached Cyprus since in the small and isolated village of Mesana in Paphos, there is a Monastery dedicated to Saint George of Komana, and the designation "Komana" is related to the city of Komana in Pontos and possibly relics of Saint John Chrysostom, were kept there after being transferred to Cyprus from the city of Komana via Constantinople.
During the time when Constantinople fell to the Turks, the Queen in Cyprus was Helen Palaiologina, a Greek woman, the niece of the last Byzantine emperor Constantine Paleologos and wife of the Luzinian King of Cyprus John II (1432-1458). She was a dynamic woman and also had a determined and ruthless animosity towards the Latin clergy, and became the protector of the Greek Orthodox Cypriots. Helen Palaiologina has made Cyprus a shelter to many Greek refugees, especially monks and built many important buildings such as churches and monasteries, which she was to support as much as possible, with benefits and other help. A great number of monks arrived in Cyprus from Constantinople after the fall of the city, who were helped by the Queen and who were channeled into new monasteries in all parts of Cyprus.

One of these monasteries created by monks from Constantinople could also have been the Monastery of Saint George of Komana in the village of Mesana in Paphos, which was built around 1480 below the village, towards to the east, and beside the west bank of the river Diarizos. Traces of murals in the church of the Monastery match with Constantinopolitan palaiologeian Byzantine art and local folk art. The few frescoes of the Monastery which have survived to remind us of its old glory, are similar in style to those found at the Monastery of the Holy Cross of Agiasmati just outside the village of Platanistasa which was also founded by refugee monks in 1491, who came to Cyprus after the fall of Constantinople. The monks probably brought the relics of Saint John Chrysostom to the this Monastery in Paphos, which were transferred by them to Cyprus, and thus introduced the name "of Komana" for the Monastery.


In the village of Mesana which currently has only 30 residents, there is the following tradition associated with the Monastery of Saint George of Komana: Many years ago, a peasant from Mesana, went to the Monastery and prayed to the miraculous icon of the Virgin Mary which was in a stand just outside from the church of the Monastery, in order for his son to get well from his illness. Besides doing his prayer to the Virgin Mary, the peasant also gave to the Monastery two oxen which he had brought with him as votives for the treatment of his child. His child got healed, but the father returned to steal back his votive oxen. The Abbot of the Monastery was aware of the fraudulent nature of the votive giver, and had smeared the icon of the Virgin Mary with honey, which in return the two oxen licked up but also managed to smear all over their bodies. The stolen oxen were easily recognized by the honey they had on them, and the votive giver had to accept that the oxen were indeed dedicated to the Virgin Mary, and were returned to the Monastery.

During the visit the Russian monk traveler Vasili Barsky to the Monastery of Saint George of Komana in 1735, the traveler writes that "The cells were in a damaged condition, and resided there the Abbot and two monks. Neither the Archpriest nor the Christians of the area showed any interest for the Monastery". Indeed, the Monastery was abandoned up until a few years ago, and only it's church survived, and even that, it was ready to fall down. Thankfully the Department of Antiquities restored the church of the Monastery and so it was saved from complete destruction. Due to the distance and isolation of the region where the Monastery is built, its existence remains unknown not only to the great majority of the Cypriot people but also to most of the local population of Paphos.

This article was written by NOCTOC
 

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Η Μονή του Αγίου Γεωργίου του Νικοξυλίτη Δρούσειας-The Monastery of Saint George Nikoxilitis in Drouseia

Η Μονή του Αγίου Γεωργίου του Νικοξυλίτη βρίσκεται περίπου 3 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του χωριού Δρούσεια που είναι κοντά στη περιοχή του Ακάμα στην Πάφο.Πουθενά δεν υπάρχει κάποια μαρτυρία που να αναφέρεται στην προέλευση της ονομασίας "Νικοξυλίτης", όμως η Μονή του Αγίου Γεωργίου του Νικοξυλίτη ήταν ανέκαθεν γνωστή, τόσο στην γραπτή όσο και στην προφορική παράδοση του λαού της περιοχής, με την ονομασία αυτή.Αν και ιστορικά η Μονή ήταν γνωστή και αναφέρεται σε διάφορες πηγές, ήδη από το δεύτερο μισό του 15 ου αιώνα, οι λόγοι της παντελούς έλλειψης αυτών των στοιχείων σχετίζονται με την καταστροφή ή εξαφάνιση γραπτών παραδόσεων που υπήρχαν στη Μονή όταν διαλύθηκε, και του απομεμακρυσμένο της περιοχής που απέτρεπε τη άφιξη περιηγητών ή άλλων μελετητών στη Μονή.Για του ίδιους λόγους δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς ιδρύθηκε η Μονή. Η ίδρυση των πρώτων Μονών στη Κύπρο σχετίζεται άμεσα με την διέλευση της Αγίας Ελένης κατά την επιστροφή της από τους Αγίους Τόπους όπου είχε μεταβεί για την εύρεση του Τιμίου Σταυρού.Γύρο στο 327 μ.Χ. σύμφωνα με την παράδοση, η Αγία Ελένη κατά την αναχώρηση της από την Κύπρο, κατέπλευσε στην παραλία της Λάρας και ίδρυσε σε κοντινή περιοχή του Ακάμα Μοναστήρι αφιερωμένο στο όνομα του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου.Με την δημιουργία της εν λόγω Μονής, η Αγία Ελένη ουσιαστικά μετέφερε για πρώτη φορά στην Κύπρο την τιμή στο πρόσωπο του Αγίου Γεωργίου.Έτσι, ο Άγιος Γεώργιος γίνεται γνωστός στην Κύπρο πρώτα στην περιοχή του Ακάμα και από εκεί στην συνέχεια στο υπόλοιπο νησί.


  Κατά την διάρκεια των αραβικών επιδρομών (7 ος-9 ος αιώνας), η περιοχή του Ακάμα υπέστη πολλές καταστροφές από την λαίλαπα των Σαρακηνών.Οι μοναχοί που βρίσκονταν στη Μονή του Αγίου Γεωργίου μετακινήθηκαν προς την ενδοχώρα σε αναζήτηση ασφαλέστερου χώρου για την εγκαταβίωση τους.Σε μεταγενέστερο στάδιο αναδιοργανώθηκαν σε κοινόβιο, το οποίο μάλιστα σε ανάμνηση της παλαιάς τους Μονής, αφιέρωσαν στον Άγιο Γεώργιο.Με αυτό το τρόπο, ιδρύθηκε ο Μονή του Αγίου Γεωργίου του Νικοξυλίτη μεταξύ του 9 ου και 10 ου αιώνα μ.Χ.
Η πρώτη γνωστή ιστορική αναφορά στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Νικοξυλίτη βρίσκεται στον Παρισινό Κώδικα 1152, ο οποίος ανήκε στη Μονή, κατά το έτος 1483.Έτσι, βεβαιώνεται ότι κατά την εποχή αυτή, το Μοναστήρι ήδη είχε μεγάλη ιστορία αφού ήταν σε θέση να διαθέτει κώδικες.Κατά τα χρόνια της Ενετικής κατοχής της Κύπρου ( 1489-1571) η Μονή του Αγίου Γεωργίου του Νικοξυλίτη βρισκόταν στο αποκορύφωμα της ακμής της.Η ακμή του Μοναστηριού συνεχίστηκε και κατά το μεγαλύτερο διάστημα της Τουρκοκρατίας(1571-1878) ενώ στις αρχές του 19 ου αιώνα, η Μονή του Αγίου Γεωργίου του Νικοξυλίτη συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πλουσιότερες Μονές της Κύπρου.Κατά αυτή την περίοδο η Μονή διέθετε πλήθος μοναχούς, μεγάλη κτηματική περιουσία, και πολλά Μετόχια.Όμως κατά το έτος 1808, οι Τούρκοι, με επικεφαλής τον ηγεμόνα τους Χασάν αγά, ήγειραν αγωγή κατά της Εκκλησίας της Κύπρου για την εξόφληση χρέους 300,000 γροσιών, και μέχρι την εξόφληση κράτησαν όμηρος όλους τους μητροπολίτες του νησιού.Επειδή δεν ήταν δυνατό να εξευρεθεί τέτοιο υπέρογκο ποσό από τον χειμαζόμενο λαό της Κύπρου, αποφασίσθηκε να εκποιηθεί μέρος της ακίνητης περιουσίας των πλουσιότερων ιερών Ναών και Μονών για την απελευθέρωση των επισκόπων.Η Μονή του Αγίου Γεωργίου του Νικοξυλίτη συγκαταλεγόταν ανάμεσα στις ευρωστότερες οικονομικά Μονές της Κύπρου, και έτσι ένα μεγάλο μέρος της κτηματικής της περιουσίας πουλήθηκε.Από τότε η Μονή άρχισε να ακολουθεί μια φθίνουσα πορεία μέχρι το 1821 όπου διαλύθηκε αφού πρώτα κάηκε, και λεηλατήθηκε με βουλιμία από τους Τούρκους της περιοχής.

Κατά την ελληνική επανάσταση του 1821, όταν μετά τις σφαγές της 9 ης Ιουλίου στην Λευκωσία, εξαγριωμένοι Τούρκοι σε όλο το νησί, έκαιγαν και λεηλατούσαν ότι χριστιανικό έβρισκαν μπροστά τους, ούτε η Μονή του Αγίου Γεωργίου του Νικοξυλίτη γλύτωσε από το μένος τους.Οι Τούρκοι του γειτονικού χωριού Τέρρα, είχαν επιχειρήσει πολλές φορές στο παρελθόν να καταστρέψουν τη Μονή.Σε όλες αυτές τις μάχες νικητές εξέρχονταν οι μοναχοί αφού ήταν πολυάριθμοι.'Ομως μετά την εκποίηση μεγάλου μέρους της κτηματικής περιουσίας της Μονής, όλοι αυτοί ο μοναχοί δεν μπορούσαν πλέον να συντηρηθούν στη Μονή του Νικοξυλίτη, και πολλοί αναχώρησαν για άλλα Μοναστήρια.Έτσι οι μοναχοί της Μονής λιγόστεψαν και κατά την επίθεση των Τούρκων της Τέρρας το 1821, οι μοναχοί ηττήθηκαν και σφαγιάστηκαν όλοι-γλύτωσε μόνο ο ηγούμενος.Τα κελιά λεηλατήθηκαν, ο Ναός της Μονής συλήθηκε, και όλη η Μονή παραδόθηκε στις φλόγες. Μετά την σφαγή των μοναχών και την πυρπόληση της Μονής, το μόνο που απέμεινε από την πάλαι ποτέ ένδοξη Μονή, ήταν μέρος της ακίνητης περιουσίας της και μερικά Μετόχια από ετών χωρίς μοναχούς και αυτά.Η Μητρόπολη Πάφου, σαν φυσικός διαχειριστής της περιουσίας της Μονής, προέβη κατά το έτος 1834 σε εκποίηση του μεγαλύτερου μέρους της περιουσίας που είχε απομείνει μετά την εκποίηση του 1808 και την αρπαγή εκ μέρους των Τούρκων της Τέρρας σημαντικών εκτάσεων της.Τα υπόλοιπα κτήματα πουλήθηκαν σταδιακά και σε λίγα χρόνια δεν απέμεινε τίποτα.

Κατά τα έτη μετά το 1834 , ευσεβείς Χριστιανοί της Δρούσειας ανοικοδόμησαν τον Ναό της Μονής αλλά καταστράφηκε από πυρκαγιά κατά τα έτη 1922-23.Μετά και την νέα καταστροφή, και σε πολύ σύντομο χρόνο, ξανακτίστηκε ο Ναός όπως τον βλέπουμε στην σημερινή του μορφή και που είναι κοιμητηριακού τύπου.Συγκεκριμένα με δαπάνες της ευλαβούς απόδημης Δρουσιώτισσας Ελισάβετ Σωτηροπούλου, η οποία κατοικούσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ο Ναός της Μονής ανοικοδομήθηκε το 1923-24 εκ θεμελίων και εφοδιάστηκε με τα αναγκαία υλικά, ενώ άλλοι ευλαβείς χριστιανοί προσέφεραν εικόνες και άλλα ιερά σκεύη ενώ κάτοικοι του χωριού Δρούσεια φύτεψαν τα υπάρχοντα κυπαρίσσια στη αυλή του Ναού. Μετά το 1924, η Μονή του Αγίου Γεωργίου του Νικοξυλίτη γνώρισε την εγκατάλειψη αφού λειτουργήται μόνο δύο φορές τον χρόνο στις γιορτές του Αγίου Γεωργίου ( 23 Απριλίου ή τη δεύτερη μέρα του Πάσχα και στις 3 ς Νοεβρίου).Επιπλέον, ο Ναός υπέστη σοβαρές ζημιές από τους σεισμούς που έπληξαν την Πάφο κατά το έτος 1953.Οι σεισμοί του 1995 προκάλεσαν νέες ζημιές στο Ναό ο οποίος επιδιορθώθηκε πολύ πρόχειρα.Η Μονή του Αγίου Γεωργίου του Νικοξυλίτη αξίζει πολύ καλύτερης μοίρας, αφού κατά την μακραίωνη ιστορία της, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στα πνευματικά και όχι μόνο πράγματα της περιοχής, και για εννιά ολόκληρους αιώνες ήταν ο κυριότερος πνευματικός φάρος της.

The Monastery of St. George the Nikoxilitis is about 3 kilometers northeast from the village of Drouseia which is near the region of Akamas in Paphos.There is no academic or other evidence to indicate the origin of the name "Nikoxilitis", but the Monastery of St. George Nikoxilitis has always been known, both in the written and the oral tradition of the people of the region, and has been historically called by this name.Even though the Monastery was known and referred to in various sources, since the second half of the 15th century, the reasons for the total lack of such data can be related to the destruction or disappearance of written documents that existed until the monastery was dissolved, and to the remoteness of the area which prevented the arrival of different travelers or scholars at the Monastery.For the same reasons we do not know exactly when the monastery was founded.
The establishment of the first monasteries in Cyprus are directly related to the passage of Saint Helene from the island upon her return from the Holy Land where she went to find the Holy Cross. Around 327 A.D. and according to tradition, St. Helene during her departure from Cyprus, stopped at the beach of Lara, and founded in the nearby area of Akamas a Monastery dedicated to the name of Saint George.With the creation of this Monastery, Saint Helene substantially introduced for the first time in Cyprus the honoring of Saint George.Thus, Saint George is first known in Cyprus in the Akamas and from there, his fame was spread to the rest of the island.

During the Arab raids (7 th-9th century), the region of Akamas suffered many disasters from the pillage of the Saracens.The monks who were at the Monastery of St. George moved to the hinterland in search of a safer area for their existence . At a later stage they reorganized their community and build a new Monastery, which in memory of their old Monastery, was dedicated to Saint George.In this way, the Monastery of St. George Nikoxilitis was founded between the 9th and 10th century A.D.The first known historical reference to the Monastery of St. George Nikoxilitis is the Parisian Code 1152, which belonged to the monastery, and it's in the year of 1483.Thus, it is attested that during that time, the Monastery already had a great history as it was able to keep Codes.
During the years of the Venetian occupation of Cyprus (1489-1571), the Monastery of St. George Nikoxilitis was at the height of its rise.The rise of the Monastery continued in bigger part of the Turkish Period (1571-1878) and up until the early 19th century, the Monastery of St. George Nikoxilitis was one of the richest Monasteries of this period in Cyprus.During this time, the Monastery had many monks, a large real estate, and many dependent Monasteries and estates.However, during the year of 1808, the Turks, led by their leader Hassan Aga, made a sued against the Church of Cyprus to repay a debt of 300,000 piasters, and until this sum of money was paid, they held hostage all the Bishops of the island.Because it was not possible to find such a massive amount of money by the economically exhausted people of Cyprus, the Church decided to sell part of property of the richest churches and Monasteries for the release of Bishops.The Monastery of St. George Nikoxilitis was among the richest economically wise monasteries of Cyprus, so a large part of its land property was sold.From then on the Monastery began to follow a decreasing path until it was disbanded in 1821, after it was burned and looted with menace by the Turks of the region.
During the Greek revolution of 1821, after the massacres of many Greek Cypriots in the 9th of July in Nicosia, enraged Turks around the island, burned and looted everything Christian that they found in front of them.Thus, the Monastery of St. George Nikoxilitis did not escape their rage either.The Turks of the nearby village of Terra, had tried many times in the past to destroy the Monastery.In all these raids,the winners were the monks because they were numerous.However, after the selling of large parts of the Monastery's land, all these monks could no longer be maintained in the Monastery of Nikoxilitis, and thus many departed for other Monasteries.In this way, the monks of the Monastery and were less in numbers and during the attack of the Turks of Terra in 1821, the monks were defeated and were all massacred-all except the Abbot.The cells were looted, the church of the Monastery was pillaged, and the entire Monastery was set in flames.

After the slaughter of monks and the burning of the Monastery, all that remained of the ever glorious ancient Monastery, was part of the property and dependant estates which were also without monks for years.The Diocese of Paphos, as natural manager of the property of the Monastery, during the year of 1834, sold much of what property was left after the 1808 divestiture and what remained after the seizure of the Monastery's land by the Turks of Terra.The other land estates were gradually sold, and in a few years nothing was left.
In the years after 1834, some faithful Christians of Drouseia rebuild the Church of the Monastery but it was destroyed by fire in the years 1922-23.After the new destruction, and in a very short time, the church which we see today and it is of the cemetery style, was rebuilt. More precisely,with the spending of the devout emigre from Drouseia, Elizabeth Sotiropoulou, who lived in Alexandria, Egypt, the church of the Monastery was rebuilt in 1923-24 and was fundamentally equipped with the necessary materials, while other devout Christians offered sacred icons, holy church utensils, while residents of the village Drouseia planted the cypress trees fround in the courtyard of the church.
After 1924, the Monastery of St. George Nikoxilitis has experienced abandonment since Holy Mass is made there only twice a year, during the celebration of Saint George name day (April 23 or the second day of Easter and the 3 of November). In addition, the church suffered severe damage from the earthquake which hit Paphos in the year 1953.The earthquake of 1995 caused further damage to the church which was fixed very hastily afterwards .The Monastery of St. George Nikoxilitis deserves a much better fate than this, since during its long history it played an important role in spiritual (and not only) matters, and for nine whole centuries it was the bigest spiritual beacon of the region.


Πήγη: Η Μονή του Αγίου Γεωργίου του Νικοξυλίτη Δρούσιας του Φαίδωνα Θ. Παπαδοπούλου

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Μεσαιωνική μουσική των Φράγκων της Κύπρου - Medieval Music of the Franks of Cyprus

The Island of St. Hylarion: Music of Cyprus, 1413-1422
Το νησί του Αγίου Ιλαρίων: Μουσική της Κύπρου, 1413-1422

TITLES-ΤΙΤΛΟΙ

1. Contre dolour
2. Tousjours
3. Aspre Fortune
4. Qui de Fortune
5. Je prens d'amour
6. Bonne é belle
7. Qui n'a le cuer
8. J'ai mon cuer
9. J'ai maintes fois
10. Moult fort me plaist
11. Danse d'Abroz
12. Pymalion qui moult subtilz estoit
13. Da magne Pater/Si doucement
14. Anna parens matris/Alma parens nata/O Maria stella maris
15. O Virgo virginum/O sacra virgo virginum/Tu nati nata suscipe
16. Hodie Christus natus est/Hodi peur nascitur/Homo mortalis firmiter

(1-13 Anonymous, from a Cypriot Manuscript,14-16 from the famous cycle of Cypriot "O" antiphons. )
(1-13 Ανώνυμα, από ένα κυπριακό χειρόγραφο,14-16 από τον περίφημο κύκλο των κυπριακών "Ω" αντίφωνων.)

DOWNLOAD-ΛΗΨΗ



Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2008

Όταν το κράτος γίνεται ψυχρός δολοφόνος - When the state turns into a cold murderer

Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος 15 ετών
Φονεύθηκε εν ψυχρώ από την Ελληνική Αστυνομία
Ένα αγέννητο αύριο και ένα νεκρό χθες
Ποιου θα είναι η σειρά την επόμενη φορά;


Alexandros Grigoropoulos 15 years old
Murdered on the spot by the Greek Police
An unborn tommorow and a dead yesterday
Who's turn will it be next?