ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009

Το Σεληνόφως: Ένα ποιήμα του Ιρανού ποιητή Φερεϊτούν Ταβαλάρι - The moonlight: A poem by Iranian Poet Fereydun Tavallary


Ο Φερεϊτούν Ταβαλάρι (Fereydun Tavallary) (1919-1985) είναι ένας από τους πιο δημοφιλής και ευπροσάρμοστους Ιρανούς ποιητές της σύγχρονης Περσικής ποιήσης που είναι γνωστή ως ποιήση του "νέου κύματος" ή "σε' ρ-ε νοβ". Πτυχιούχος του Τμήματος Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Τεχεράνης, ο Ταβαλάρι υπηρέτησε ως αρχαιολόγος για ένα χρονικό διάστημα. Αργότερα εργάστηκε στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Παχλαβί στη γενέτειρα του, Σιράζ. Ο Ταβαλάρι ξεκίνησε τη δραστηριότητα του στη ποιητική γραφή με τον ίδιο παραδοσιακό τρόπο γραφής, όπως αυτό των παλαιών μαστόρων της Περσικής ποιήσης. Η πρώτη του συλλογή ποιήσης και πεζογραφίας, "Αλ ταφασίλ" ή "Λεπτομέρειες", δόθηκε στη δημοσιότητα το 1945. Ακολούθησε το "Kαρεβάν" ή "Καραβάνι", το οποίο δόθηκε στη δημοσιότητα το 1952. Αλλά η δική του εμπειρία και η επιρροή του Νίμα Γιουσίτς (Nima Youshij), του ιδρυτή της ποιήσης του "νέου κύματος", τον οδήγησε να στραφεί προς την πλευρά του "σε' ρ-ε νοβ". Η πρώτη του συλλογή ποιημάτων στο νέο στυλ, "Raha", ή "Απελευθέρωση", που δημοσιεύθηκε στα μέσα τις δεκαετίας του πενήντα, τάραξε σημαντικά το ποιητικό κύκλο της Τεχεράνης και της επαρχίας, γιατί ο Ταβαλάρι είχε θεωρηθεί ως ένας ποιητής της Παραδοσιακής Σχολής. Στην εισαγωγή του στη συλλογή "Raha", ο Ταβαλάρι υποστηρίζει ότι οι συβάσεις της κλασικής Περσικής ποιητικής, θέτονται σε λειτουργία όχι από τυφλή μίμηση, αλλά λόγω των ιδιαίτερων αναγκών των διάφορων εποχών. Ένας σύγχρονος ποιητής, λοιπόν, έχει το ίδιο δικαίωμα στο να αφήσει τη μίμηση, και λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες και τις συνθήκες της δικής του εποχής, να γράψει ένα είδος ποιήσης η οποία θα ανταποκρίνεται καλύτερα στα αισθήματα του μέσα από την δική του προσέγγιση στο κόσμο. Ζώντας σε ένα κόσμο όπου οι σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων ήταν απαγορευμένες και που η πόση του κρασιού εθεωρείτο έγκλημα, οι παλαιοί ποιητές τραγουδούσαν ατελείωτα για τις κρυφές τους αγάπες, το κρασί, και τη σκληρότητα της χωροφυλακής. Η ποιήση τους αντανακλούσε την πραγματικότητα ενός κόσμου που πραγματικά υπήρχε γι αυτούς. Για το σύγχρονο ποιητή, ο Ταβαλάρι υποστηρίζει, τέτοιου είδους ζητήματα δεν υπάρχουν πλέον. Ένας ποιητής θέλει να περιγράψει τις κινήσεις ενός σύγχρονου χορευτή ή τις αλλαγές της φύσης την άνοιξη, και η ονοματολογία της παλαιάς ποιήσης είναι πολύ περιορισμένη και υπερβολικά συμβατική για να είναι πολύ χρήσιμη. Επίσης, η υποχρέωση στο να ακολουθήσει μια περιορισμένη σειρά μοντέλων ποιητικής στροφής και ομοιοκαταληξίας, και να τηρήσει μια πληθώρα από ρητορικούς κανόνες και διατάξεις, επιβάλλει περιττά εμπόδια στο δρόμο της καλλιτεχνικής έκφρασης. Ο Ταβαλάρι ακολούθως συνεχίζει για να εξηγήσει τα δικά του πιστεύω για το πως θα πρέπει να γράφεται η σύγχρονη ποιήση. Εδώ φαίνεται να υπάρχει ένας καλλιτέχνης που, ενώ απορρίπτει πολλές από τις παλαιές συμβάσεις, είναι και ταυτόχρονα αντίθετος με τις υπερβολές ορισμένων ποιητών του "νέου κύματος" που αψηφούν τους κανόνες γραμματικής ή που συγκόπτουν το στίχο τους χωρίς να είναι ανάγκη. Οι ιδέες του Ταβαλάρι, όπως και αυτές των ποιο μεστωμένων ποιητών του "νέου κύματος", είναι καλές αλλά δεν είναι καινούργιες. Οι Δυτικοί ποιητικοί μεταρρυθμιστές έχουν χρησιμοποιήσει παρόμοια επιχειρήματα, και γενικά η διαμάχη μεταξύ του παλαιού και του νέου έχει επιλυθεί. Στο Ιράν αυτή η μάχη ακόμα συνεχίζεται. Αν λάβουμε υπόψη τη μεγάλη δημοτικότητα που έχουν οι παλαιοί μάστορες της ποιήσης, τις βαθιά ριζωμένες παραδόσεις της συμβατικής ποιήσης που υπάρχουν ανάμεσα στις μάζες και την εδραίωση των αυτό-διοριζόμενων κηδεμόνων του μιμητικού στίχου, είναι προφανές ότι οι προσπάθειες πολλών άλλων εύγλωττων εκπρόσωπων όπως του Ταβαλάρι, θα είναι απαραίτητες πριν το παλαιό και το νέο, το συμβατικό και το πειραματικό, να μπορέσουν να βρουν το σωστό χώρο τους μέσα στη Περσική λογοτεχνία.
Η ποίηση του Ταβαλάρι έκανε πολλά προς τη διεύρυνση του αναγνωστικού κοινού στη ποίηση του" νέου κύματος" ή "σε' ρ-ε νοβ". Ο στίχος του διατηρεί αρκετή από τη γοητεία της παλαιάς ποιήσης για να είναι αρεστός στον μέσο αναγνώστη. Συχνά έχει μια τακτική ποιητική στροφή, και ένα σύστημα ομοιοκαταληξίας. Εξάλλου, είναι πολύ λυρικός και δανείζεται εκφράσεις και εικόνες από τους κλασικούς ποιητές. Αλλά ταυτόχρονα, αυτός ο στίχος ζωντανεύει από καινοτομίες, τόσο σε μορφή όσο και σε θέμα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα στον τομέα αυτό είναι ποιήμα του, που ονομάζεται " Μαχτάμπ" ή "Σεληνόφως".


Σεληνόφως

Κάτω από την διαστατική σκιά του χλωμού φεγγαριού
σε μια ομίχλη που μοιάζει με λάμψη, μελαγχολική και μαγευτική
ήταν κατάκοιτη, και οι μαύρες πλεξίδες της
κυμάτιζαν στον αέρα
μια σκοτεινή σιλουέτα ενάντια στη λάμψη της νύχτας.

Το ρυάκι ξεχειλισμένο από νερό
τραγουδούσε για αυτούς που έφυγαν
για αγάπες του παρελθόντος και για τους νεκρούς
έκρυβε εντάσεις από μυστικούς πόνους.

Κάτω από το κρύο και κουρασμένο σεληνόφως, η πλαγιά του βουνού
σαν μια μακρινή επιθυμία
σαν ένα φωτοστέφανο της ελπίδας
ή σαν γυμνή, ζεστή και τρεμάμενη σε μετάξι
κοιμόταν μέσα στη ζάλη
ενώ το βράδυ περνούσε
πλούσια αλλά ήσυχα λαγκάδια

Αυτή, η ελπίδα μου, η ενσάρκωση των ονείρων μου
κάηκε στις ζεστές φλόγες της δικής της φαντασίας
τραγουδώντας στο λαμπερό μέτωπο του σεληνόφως
το παραμύθι της λύπης μου- για τη δική της συστολή.

Φερεϊτούν Ταβαλάρι

Μεταφράστηκε και δημοσιεύεται για πρώτη φορά στο διαδίκτυο από noctoc

Fereydun Tavallary (1919-1985) is one of the most versatile and popular Iranian poets of modern Persian poetry which is known as new poetry or she'r-e nov. A graduate of the School of Archeology of Teheran University, Tavallaly served as an archaeologist for a number of years. He later on worked at the library of Pahlavi University in his birthplace, Shiraz. Tavallaly began his poetic activity by writing in the manner of the old masters of poetry. His first collection of poetry and prose, “Al tafaseel” or “Details”, was published in 1945. This was followed by “Karevan” or “Caravan”, which was published in 1952. But his own experience and the influence of Nima Youshij, the founding father of the "new wave of poetry", led him to go over to the side of she'r-e nov. His first collection of poems in the new style, “Raha”, or “Released”, which came out in mid fifties stirred considerably in the poetic circles of Tehran and the provinces, for Tavallaly was regarded a poet of the traditional school. In the preface to “Raha”, Tavallaly argues that the classical Persian poetic conventions came into being not through blind imitation, but because of needs peculiar to the epochs concerned. A modern poet, therefore, has just as much right to forsake imitation and, considering the needs and conditions, of his own epoch, write the kind of poetry that would best his feeling in reaction to his world. Living in a world in which relations between the sexes were restricted and drinking wine was considered a crime, the old poets sang endlessly of their secret loves, wine, and the constable's cruelty. Their poetry reflected a world that actually existed for them. For the modern poet, Tavallaly argues, such concerns do not hold any more. He wants to describe the movements of a modern dancer or the changes of nature in the spring and the nomenclature of old poetry is too limited and too conventionalized to be of much use. Also, the obligation to follow a limited set of stanza patterns and rhyme and to observe a plethora of rhetorical rules and devices, imposes unnecessary impediments in the way of artistic expression.Tavallaly then goes on to explain his own credo about how modern poetry should be written. Here he appears to be an artist who, while rejecting many of the old conventions, is opposed to the excesses of some "new wave" poets who flout the rules of grammar or syncopate their lines unnecessarily.Tavallaly's ideas, like those of the maturer "new wave" poets, are sound but not new. Western poetic reformers have used comparable arguments and, by and large, resolved the quarrel between the old and the new. In Iran the battle is still raging. Considering the great popularity of the old masters, the deep rooted traditions of conventional poetry among the masses, and the entrenchment of the self-appointed guardians of imitative verse, it is obvious that the efforts of many other eloquent spokesmen like Tavallary are needed before the old and the new, the conventional and the experimental, can find their proper places in Persian literature.
Tavallaly's poetry did much toward expanding the readership of new poetry or she'r-e nov. His verse retains enough of the charms of old poetry to make it palatable to the average reader. It often has a regular stanza pattern and a rhyme scheme. It is also highly lyrical borrowing much from the expressions and images of classical poets. But at the same time, it is enlivened by innovations, both in form and matter. An outstanding example in this regard is his poem, called “Mahtab” or “Moonlight”.


Moonlight

Under the dappled shade of the pale moon
in a mist-like glow, somber and bewitching
she was prostate, and her black brainds
waving in the wind
a dark silhouette against the night's glow.

The brook overflowing with water
sang of the departed
of past loves and the dead
it held strains of secret pain.

Under the cold and tired moonlight, the mountainside
like a distant desire
like a halo of hope
or like a nude, warm and atremble in silk
slept in a daze
while the eventide passed
lush but quiet fields

She, my hope, my dreams' incarnation
burned in the warm flames of her own fancy
singing to the glowing brow of the moonlight
the tale of my sorrow- of her own coyness.

By Fereydun Talallary

First time ever posted on the internet by noctoc

1 σχόλιο:

  1. πολυ καλο

    www.arelis.gr
    περιεχει την ποιητικη συνθεση εκθεση ορθοδρομης αναδρομιας

    ΑπάντησηΔιαγραφή