ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009

Η καταγωγή των Ιρανών και η ιστορία τους μέχρι την Αραβική κατάκτηση - The origin of the Iranians and their history until the Arab conquest

Αυτό που είναι γνωστό σήμερα ως Ιράν, είναι ένα κατάλοιπο μιας τεράστιας αυτοκρατορίας η οποία κάποτε επεκτεινόταν από το Αιγαίο ως τον Ινδό Ποταμό, και από την Αίγυπτο ως τον Ώξο Ποταμό. Οι ιδρυτές της αυτοκρατορίας ήταν νομάδες που ανήκαν στη Ινδο-ευρωπαϊκή φυλή ή τη οικογένεια των Αρίων. Παρά το μεγάλο όγκο που έχει γραφτεί για αυτή την προ-ιστορική φυλή, υπάρχουν πολλά ανεξιχνίαστα και ίσως για πάντα αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με την προέλευση των Αρίων και τις αιτίες για τις ευρέως διαδεδομένες μεταναστεύσεις τους. Αυτό που γενικά είναι αποδεκτό, ωστόσο, είναι ότι οι Άριοι ζούσαν κάποτε, κοντά στις ψυχρές περιοχές του βορρά. Ένας κλάδος αυτής της οικογένειας των Αρίων μετανάστευσε προς στο νότο, στο Ιρανικό οροπέδιο και στις Ινδίες. Άλλοι κλάδοι μετακινήθηκαν προς τη δυτική Ευρώπη.
Οι Ινδο-Ευρωπαίοι, οι οποίοι μετακινήθηκαν προς τα νότια ονόμασαν τη καινούργια τους πατρίδα, Ιράν, που σημαίνει γη των "Εράν" ή των Αρίων. Αν και αυτή η Αριανή φυλή αναμίχθηκε με άλλους λαούς, κυρίως σημιτικούς (Αραβικούς) λαούς που ζούσαν στα δυτικά του οροπεδίου, αυτοί οι νεοφερμένοι νομάδες διατήρησαν τον ευδιάκριτο Αριανό πολιτισμό τους μέχρι και τον καιρό της Αραβικής εισβολής το 651 μ.Χ. και από ορισμένες απόψεις, μέχρι και σήμερα. Η θρησκεία τους, ακόμη και μετά που εξελίχθηκε στο Ζωροαστρισμό, έφερε βαθιά κατάλοιπα από πρωτόγονες λατρείες των Αριανών που συμμερίζονταν και οι Ινδοί και σε μικρότερο βαθμό, και οι Ευρωπαίοι αντίστοιχα. Η θρησκεία του αρχαίου Ιράν ήταν ο Ζωροαστρισμός, και πήρε το όνομα της από τον προφήτη Ζωροάστρη ή Ζαραθούστρα. Ο Ζωροάστρης γεννήθηκε περίπου το 700-600 π.Χ. στο βορειοδυτικό Ιράν, και πολλές από τις διδασκαλίες του βρήκαν το δρόμο τους στον Ιουδαϊσμό και κατά συνέπεια επηρέασαν τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ. Η γλώσσα τους επίσης παρέμεινε βασικά μια γλώσσα πολύ παρόμοια με εκείνες των άλλων Ινδο-Ευρωπαίων. Αχνάρια αυτής της συγγένειας μπορούν να βρεθούν ακόμη και σήμερα, αν και οι Ινδο-Ευρωπαϊκές γλώσσες , ιδίως τα Περσικά (Φαρσί) έχουν αναπτυχθεί κατά πολύ σε μήκος διαφορετικών γραμμών. Η σύγχρονη Περσική λέξη μπαραντάρ, για παράδειγμα, προέρχεται από την ίδια Ινδο-ευρωπαϊκή προέλευση, όπως την Αγγλική μπράδερ, τη Γερμανική μπρούντερ, την Ελληνική αδελφός, την Λατινική φρατέρ, και τη Σανσκριτική μπχράταρ. Από την συγκριτική γλωσσολογία έχει παραχθεί ένας εντυπωσιακός κατάλογος από συγγενής λέξεις όπως την Αγγλική θάντερ ( βροντή), και την Περσική τάνταρ, τη Γαλλική σεντ, τη Περσική σαντ, ή τη Σανσκριτική γκάουχ, την Αγγλική γκάο ( αγελάδα) και τη Περσική γκάβ.
Μεταξύ των Αριανών που μετανάστευσαν στο Ιράν, δύο ομάδες κατόρθωσαν να κυριαρχήσουν: Οι Μήδες (Περσικά Μαούντ), οι οποίοι κατέλαβαν το βόρειο-δυτικό τμήμα του Ιρανικού οροπεδίου, και οι Πέρσες των οποίων το κέντρο ήταν η Πάρσα (σύγχρονη Πάρς ή Φαρς) στα νότια. Οι Πέρσες μιλούσαν την ίδια Ιρανική γλώσσα, όπως και οι Μήδες. Λίγα είναι γνωστά, ωστόσο, για τη διάλεκτο των Μήδων, εκτός του ότι θα πρέπει να είχε πολλά από τα κοινά χαρακτηριστικά των σύγχρονων απογόνων της, κυρίως τα Κουρδικά, και τις διαλέκτους που είναι ακόμη σε χρήση γύρω από τη περιοχή του Χαμαντάν.
Οι Μήδες, ήταν οι πρώτοι που θα κυριαρχήσουν αλλά η επικράτεια της Μηδίας θα πάψει να υφίσταται από τους Πέρσες, τη άλλη Αριανή ομάδα που ζούσαν προς τα νοτιοανατολικά. Ο Κύρος (600; -529 π.Χ.) ο βασιλιάς των Περσών, ένωσε τις Αριανές Ιρανικές φυλές που ζούσαν στα ανατολικά σύνορα της Μηδίας και νίκησε εύκολα τον τελευταίο Μήδο βασιλιά, τον Αστυάγη. Ο Κύρος συνέχισε και επέκτεινε τη κυριαρχία του επί του συνόλου του Ιρανικού οροπεδίου και της Μεσοποταμίας, και με αυτό τον τρόπο ίδρυσε τη μεγάλη Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών η οποία κυριάρχησε την Εγγύς Ανατολή , για πάνω από δύο αιώνες. Οι διάδοχοι του Κύρου του Μέγα, ιδίως ο Δάρειος Α' (521-486 π.Χ) θα επεκτείνουν τα όρια της αυτοκρατορίας και θα έρθουν σε στενή επαφή με μια άλλη Αριανή φυλή-τους Έλληνες. Οι Έλληνες αποκαλούσαν το Ιράν, Παρσίς, που ήταν η Ελληνική λέξη για τη Παρς, την επαρχία από την οποία πρώτα ανήλθε η δυναστεία των Αχαιμενιδών. Κατά συνέπεια το Ιράν κατέληξε να είναι γνωστό στη Δύση από παράγωγα της λέξης Παρσίς, δηλαδή ως Πέρσια στα Αγγλικά, και Πέρς στα Γαλλικά.
Η Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών θα έρθει στο τέλος της από τον Μέγα Αλέξανδρο (356-323 π.Χ.) του οποίου η Ελληνική στρατιά που ξεκίνησε από τη Μακεδονία, και αφού πρώτα κατέκτησε και ένωσε τις Ελληνικές πόλεις- κράτη, μετέπειτα εισέβαλε στο Ιράν και ανέτρεψε τον Δαρείο, τον τελευταίο δυνάστη των Αχαιμενιδών κατά το 331 π.Χ. Μετά το πρώιμο θάνατο του Αλεξάνδρου, μια σειρά από ηγεμόνες του που ονομάζονται Σελευκίδες , απόκτησαν τον έλεγχο του Ιράν, καθώς και της Μικρά Ασίας, της Συρίας και της Βακτρίας. Οι Σελευκίδες κυβερνούσαν το Ιράν από το 312 έως το 150 π.Χ. Αυτό το χρονικό διάστημα είναι γνωστό ως Ελληνιστική περίοδος. Όμως η εξουσία τους τελείωσε με την εμφάνιση των Πάρθων, μιας Ιρανικής δυναστείας. Οι Πάρθοι κυρίευαν το Ιράν μέχρι το 224 μ.Χ. και άφησαν το σημάδι τους στην ιστορία αφού αντιστάθηκαν στη δύναμη της Ρώμης με επιτυχία.
Οι Σασσανίδες διαδέχθηκαν τους Πάρθους και κυρίευσαν το Ιράν από το 224 μέχρι το 652 π.Χ. Οι Σασσανίδες ιχνογραφούσαν τη γενεαλογία τους πίσω στους Αχαιμενίδες, και σκόπιμα προσπάθησαν να αναβιώσουν τον αρχαίο πολιτισμό του Ιράν. Ο Ζωροαστρισμός αναζωογονήθηκε, και έγινε ξανά η επίσημη θρησκεία του κράτους της Περσικής Αυτοκρατορίας. Κάτω από τους Σασσανίδες βασιλείς, το Ιράν έφθασε σε κορυφαία πολιτικά και πολιτιστικά επιτεύγματα που δεν είχαν προηγούμενο από το καιρό της δυναστείας των Αχαιμενιδών. Πολιτικά, το Ιράν των Σασσανιδών ήταν μπλεγμένο σε μια σειρά αγώνων ανάμεσα της Ελληνικής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στα δυτικά, των Αράβων στα ανατολικά, και από Τουρκικές φυλές στα βορειοδυτικά. Φαίνεται ότι αυτή τη χρονική περίοδο, οι Άραβες στην Αραβική έρημο και οι Τούρκοι από τις στέπες της Κεντρικής Ασίας ήταν σε μια διαδικασία μεγάλης κλίμακας μεταναστεύσεις, που ίσως να είχε προκληθεί από έναν συνδυασμό προσωρινής δημογραφικής έκρηξης και από οικονομικές-κλιματολογικές αλλαγές. Όσο οι Σασσανίδες βρίσκονταν στην εξουσία, κατάφερναν να περιορίσουν τόσο τους Τούρκους όσο και τους Άραβες. Αλλά όταν η δύναμη των Σασσανιδών τσακίστηκε, πρώτα οι Άραβες κάτω από το θριαμβευτικό λάβαρο του Ισλάμ, και μετά οι Τούρκοι κάτω από τους Σελτζούκους, επεκτάθηκαν σε νέες περιοχές και, συνεπώς, δημιουργήθηκε η γενική περιγραφή της νέας δημογραφικής διάρθρωσης που διαμορφώνει την Εγγύς Ανατολή σήμερα. Ο χαρακτήρας της Περσικής ιστορίας-και του πολιτισμού της-έχει μέσα στους αιώνες χρωματιστεί σε μεγάλο βαθμό από αυτό τον αγώνα των Ιρανών να εμποδίσουν τα κύματα πληθυσμών που εισέβαλαν στη χώρα τους από τα νοτιοδυτικά και βορειοανατολικά. Χρωματίστηκε από τον αγώνα των Περσών κατά των Αραβικών και Τουρκικών επιδρομών.
Η επικοινωνία και οι τριβές μεταξύ της Περσικής Αυτοκρατορίας και τους λαούς της Αραβικής Χερσονήσου είχε ήδη αρχίσει κατά τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες της κυριαρχίας των Σασσανιδών. Ωθούμενοι από την αύξηση του πληθυσμού τους και το δέλεαρ από τις δύο πλούσιες αυτοκρατορίες στα βόρεια, τη Περσική και τη Βυζαντινή, οι Αραβικές φυλές είχαν αρχίσει τις μεταναστεύσεις προς βορρά, αρκετά πριν την εμφάνιση του Ισλάμ. Όμως ήταν ο προφήτης Μωάμεθ (570-632 μ.Χ.), αυτός που ένωσε τις μαχόμενες Αραβικές φυλές κάτω από τη σημαία του Ισλάμ, και που έκαμε την εκπληκτικά γρήγορη επέκταση τους σε όλη την Εγγύς Ανατολή και τη Βόρειο Αφρική, και στη συνέχεια μέχρι την Ευρώπη.
Μετά το θάνατο του προφήτη Μωάμεθ, οι τέσσερις ορθόδοξοι Χαλίφηδες ηγήθηκαν το Ισλάμ με την ακόλουθη σειρά: O Αμπού Μπάκρ (632-634 μ.Χ.), o Ομάρ (634-644 μ.Χ.), o Οθμάν (644-656 μ.Χ.), και o Αλί (651-661 μ.Χ.). Το Ισλάμ έχει δύο μεγάλα θρησκευτικά δόγματα: Το Σουνιτισμό (Σουνίτες) που αναγνωρίζει μόνο τους τέσσερις Χαλίφηδες σαν διαδόχους του Μωάμεθ και που δέχεται μια σειρά από νόμους (σούνα) με βάση τις συνήθειες του προφήτη ως συμπλήρωμα του Κορανίου, και το άλλο μεγάλο θρησκευτικό δόγμα είναι ο Σιιτισμός (Σιίτες) που αναγνωρίζουν μόνο τον τέταρτο Χαλίφη, τον Αλί, ως το νόμιμο διάδοχο του προφήτη και ως τον πρώτο Ιμάμη. Το Ιράν είναι η κύρια πατρίδα του Σιιτισμού. Ήταν κατά τη διάρκεια του χαλιφάτου του Ομάρ (634-644 μ.Χ.), που το Ισλάμ ξεκίνησε την επέκταση του πέρα από την Αραβική χερσόνησο. Ο Ομάρ έστειλε τελεσίγραφο προς τον τελευταίο Σασσανίδη βασιλιά, τον Γιαζντγέρντ Γ' να αποδεχθεί το Ισλάμ. Όταν το τελεσίγραφο δεν έγινε δεχτό, ο Ομάρ έστειλε το στρατό του για να επιτεθεί στο Ιράν. Οι στρατιές του Γιαζντγέρντ ηττήθηκαν, και οι Άραβες επέκτειναν σταδιακά τη κυριαρχία τους πάνω σε όλη την επικράτεια της μεγάλης Σασσανιδικής Αυτοκρατορίας. Για πάνω από 200 χρόνια, το Ιράν ήταν να παραμείνει ένα μέρος του τεράστιου Ισλαμικού κράτους που εκτείνονταν από την Ισπανία μέχρι το οροπέδιο του Παμίρ στη κεντρική Ασία .
Ο Ζωροαστρισμός είχε γίνει, ειδικά κατά το τέλος της Σασσανιδικής περιόδου, υπερβολικά άκαμπτος, με μεγάλη δυσανεξία προς τη ετεροδοξία, και πολύ συνδεδεμένος με την επίσημη πολιτική μηχανή. Οι συνήθειες για την καθαρότητα του και η προσέγγιση του στην υπαρξιακή αλήθεια είχαν γεμίσει με τέτοια πληθώρα λειτουργικών και μυστηριακών λεπτομερών, και τελεολογικές απαιτήσεις, που είχε γίνει αδύνατο για τις μάζες του λαού, να τηρήσουν όλους τους κανόνες της θρησκείας τους, και την ίδια στιγμή να ζουν μια κανονική ζωή. Επίσης οι ιερείς (μάγοι) είχαν γίνει εγκόσμιοι, ισχυροί, και κατά συνέπεια λιγότερο κοντά στις μάζες. Ως αποτέλεσμα όταν η Σασσανιδική Αυτοκρατορία έπεσε, η δομή του Ζοροαστρισμού διαλύθηκε επίσης. Δεν υπήρχε μαζική λαϊκή αντίσταση προς τους επιδρομείς και τη θρησκεία τους. Το Ισλάμ με τη σχετική του απλότητα στις απαιτήσεις του, το επαναστατικό του μήνυμα για την ισότητα όλων των πιστών, και το παλλόμενο δυναμισμό του, ήταν ένα ευπρόσδεκτο υποκατάστατο για τις λεπτομερείς απαιτήσεις της παλιάς θρησκείας. Ο προσηλυτισμός στο Ισλάμ είχε και ένα πρόσθετο κίνητρο: οι προσήλυτοι δεν ήταν υποχρεωμένοι να καταβάλλουν τον κατά κεφαλήν φόρο (τζιζιά) που οι μη Μουσουλμάνοι έπρεπε να πληρώσουν. Μέσα σε μερικές δεκαετίες μετά την εισβολή, πέρα από τους ευγενείς και άλλους που άνηκαν σε προνομιούχα κοινωνικά στρώματα που συνέχισαν να ακολουθούν την παλιά θρησκεία, ο περισσότερος κόσμος στο κατεχόμενο Ιράν, είχε ασπαστεί το Ισλάμ.
Η Αραβική εισβολή ήταν πολιτιστικά η πιο καταστροφική που το Ιράν είχε ποτέ υποστεί, όχι μόνο επειδή δόθηκε το θανάσιμο πλήγμα στην αρχαία θρησκεία του Ιράν- τον Ζωροαστρισμό- αλλά και επειδή οι κατακτητές επέβαλαν μια διαφορετική γραφή πάνω στους κατακτημένους. Το νέο αλφάβητο που πάρθηκε από τα αραβικά και που σταδιακά τροποποιήθηκε ώστε να ταιριάζει στην Περσική γλώσσα, ήταν πολύ πιο απλό από τη παλιά Περσική γραφή. Υποστηρίχθηκε επίσης από την εξουσία και το κύρος των κατακτητών Αράβων και τη πειθώ της νέας θρησκείας. Η δημοτικότητα του ήταν τόσο διαδεδομένη και αποτελεσματική, που μέσα σε μερικές δεκαετίες το παλιό Περσικό αλφάβητο ήταν πλέον νεκρό, εκτός για τους πολύ θρήσκους Ζοροάστρες που συνέχισαν μια συρρικνούμενη ύπαρξη στις ανατολικές επαρχίες. Η Αραβική εισβολή, καθώς και η γοργή εξαφάνιση του Ζοροαστρισμού είχε καταστροφικές συνέπειες για την κατάσταση της τέχνης στο Ιράν. Οι εκπρόσωποι της νέας θρησκείας απαγόρευσαν την αναπαράσταση της ανθρώπινης μορφής με οποιοδήποτε τρόπο, και ήταν εχθρικοί προς τη μουσική. Τις καταστροφικές επιπτώσεις με μια τέτοια στάση σχετικά με τη ζωγραφική, τη γλυπτική, τη μουσική, μπορεί κάποιος να τις φανταστεί όταν δει τις παραμορφωμένες φιγούρες πάνω στους πέτρινους τοίχους της Περσέπολης και μόνο. Φυσικά αυτές οι τέχνες, δεν θα πεθαίνουν, αλλά θα περάσουν από μια μακρά αδρανοποίηση και πολλές τροποποιήσεις, πριν φτάσουν σε νέα ύψη κατά τη περίοδο των Μογγόλων και των Σαφαβιδών. Η λογοτεχνία είχε παρόμοια μοίρα. Οι μαχητές του Ισλάμ, συμπεριλαμβανομένων και Περσών, ήταν μισαλλόδοξοι για όλα εκτός από μερικά γραπτά της Σασσανιδικής περιόδου. Οι αποδείξεις δείχνουν ότι η καταστροφή των βιβλιοθηκών, μαζί με την αποστολή στο χαλίφη του μεριδίου της λείας, ήταν ένα από τα πρώτα στοιχεία επιχείρησης για τους κατακτητές Άραβες. Η Αραβική γλώσσα έγινε η επίσημη γλώσσα του Ιράν και αυτό το γεγονός είχε αρνητικές συνέπειες για τη Περσική γλώσσα. Η Περσική γλώσσα η ίδια υπέστη δραστικές αλλαγές. Χιλιάδες νέες λέξεις δανείστηκαν από την Αραβική γλώσσα, εμπλουτίζοντας το λεξιλόγιο, και σε ορισμένες περιπτώσεις, την αλλαγή του φωνητικού και συντακτικού χαρακτήρα της γλώσσας.
Η Αραβική κυριαρχία στο Ιράν που διήρκεσε σχεδόν δύο αιώνες, ξεκίνησε και ήταν βαθύτερη στις δυτικές και νότιες επαρχίες. Αντίθετα, το βόρειο, το ανατολικό, και ιδίως το βορειοανατολικό Ιράν, έπεσε κάτω από την ηγεμονία των Αράβων δεκαετίες μετά από την υπόλοιπη χώρα και ήταν υποτονική. Αυτές οι επαρχίες, λόγω της μεγάλης απόστασης τους από την πρωτεύουσα της Βαγδάτης, το κέντρο του Αραβικού πολιτισμού κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Αββασιδών, είχαν καταφέρει να διατηρήσουν μεγάλο μέρος της Ιρανικής πολιτιστικής τους κληρονομιάς, την ταυτότητα και την εθνική τους περηφάνια. Η Ιρανική διάλεκτος Νταρί, είχε παραμείνει σχετικά χωρίς ξένες λέξεις και γλωσσικές μετατροπές. Ήταν εδώ, επίσης, που πολλοί από τους αρχαίους μύθους, καλλιτεχνικές συμβάσεις, και έθιμα που συνέχισαν να υπάρχουν σε ήμι-αδρανοποίηση. Όταν λοιπόν, διάφοροι Ιρανοί άρχοντες υποστήριξαν την ανεξαρτησία τους, τα Νταρί δεν έγιναν μόνο το σύμβολο των ανταρτών για τη μη Αραβική τους ταυτότητα, αλλά και ένας τρόπος με τον οποίο ο μοναδικός Ιρανικός πολιτισμός διαβιβάστηκε στις μάζες ανάμεσα των οποίων μεγάλωσε και καρποφόρησε. Η λογοτεχνία της διαλέκτου Νταρί αναζωπύρωσε τις λογοτεχνικές δραστηριότητες, και μέσω αυτής, την επιθυμία για ανεξαρτησία στις άλλες επαρχίες του Ιράν. Ακόμη για μια φορά οι ποιητές έγραψαν στη μητρική τους γλώσσα αντί να χρησιμοποιούν την Αραβική γλώσσα. Τα Νταρί έγιναν το πρότυπο της λογοτεχνικής γλώσσας του Ιράν.
Το κίνημα για ανεξαρτησία, και η απόκτηση της εξουσίας από τη Περσική δυναστεία των Σαφαβιδών (861-902 μ.Χ.) και η προσπάθεια τους για την αναβίωση των εθνικών εθίμων, την έγκριση της Περσικής ως επίσημης γλώσσας, η ενθάρρυνση των ποιητών να γράφουν στη Περσική γλώσσα, και η περηφάνια τους στο να είναι Ιρανοί, συνέστησε σε μια σημαντική ώθηση για την αναγέννηση του Περσικού πολιτισμού. Αυτό το κίνημα "Ιρανικότητας" συνεχίστηκε έως τις μέρες μας, και συνεπώς, το Ιράν είναι η μόνη χώρα που κατακτήθηκε από τους Άραβες που εμφανίστηκε εκ νέου με τη δική της ξεχωριστή κουλτούρα και ταυτότητα έως σήμερα.

Η Έρευνα για αυτό το άρθρο έγινε από Noctoc

What is known today as Iran is a remnant of a vast empire that once extended from the Aegean to the Indus and from Egypt to the Oxus. The builders of this Empire were nomads belonging to the Indo-European or Aryan family. Despite the great deal that has been written on the pre- historic tribe, there are many unanswered and perhaps unanswerable questions about the origin of the Aryans and the causes of their widespread migrations. What is generally agreed upon, however, is that the Aryans once lived some-where in the cold regions of the north. One branch of this family migrated southward into the Iranian plateau and India. The other branches moved west into Europe.
The Indo- Europeans who moved south called their newly occupied lands Iran, the land of "Eras" or Aryans. Though they mingled with other peoples, especially Semitic (Arab) peoples who lived to the west of the plateau, the newcomers preserved their distinctly Aryan culture down to the time of the Arab invasion in 651 A.D. and in some respects up to the present. Their religion even after it evolved into Zoroastrianism, bore profound vastages of the primitive Aryan cults shared by their Indian and to a lesser extent, European counterparts. The religion of ancient Iran was Zoroastrianism, named after the prophet Zoroaster or Zarathustra. Zoroaster was born about 700-600 B.C. in northwest Iran, and many of his teachings found their way into Judaism and consequently influenced Christianity and Islam. Their language too remained basically akin to those of other Indo-Europeans. Traces of this affinity can be found today even though, Indo- European languages, especially Persian (Farsi) have developed much and along divergent lines. The Modern Persian baradar, for example, is derived from the same Indo- European origin as the English brother, German bruder, Greek phrater, Latin frater, and Sanskrit bhratar.Comparative linguistics have produced an impressive list of such cognates as the English thunder, and the Persian tundar, French cent, Persian sad, or Sanskrit gauh, English cow and Persian gav.
Among the Aryans who migrated into Iran, two groups attained prominence: Τhe Medes (Persian Maud) who occupied the north-western parts of the plateau, and the Persians whose center was Parsa (modern Pars) in the south. The Persians spoke the same Iranian language as the Medes. Little is known however, of the Median dialect, except that it must have shared many of the characteristics of its modern descendants, especially Kurdish, and the dialects still in use around Hamadan. The Medes where the first to gain ascendancy, but the power of Media was brought to an end by the Persians, the other Aryan group to the south- east. Cyrus (600?-529 B.C) the king of Persians, united the Aryan Iranian tribes on the eastern borders of Media and easily defeated the last Median King Astiages. He then extended his dominion over all of the Iranian plateau and Mesopotamia, thus founding the great Achaemenid (Achaemenian) Empire that ruled the Near East, for over two centuries. The successors of Cyrus the Great, especially Darius I (521-486 B.C.) expanded the bounds of the empire and brought it into close contact with another Aryan tribe-the Greeks. The Greeks called Iran Parsis, the Greek word for Pars, the province from which the Achaemenids first rose. Consequently Iran came to be known in the West by such derivations of the word Parsis as Persia in English, and Perse in French.
The Achaemenian Empire was brought to an end by Alexander the Great ( 356-323B.C.) whose Greek armies which started from Macedonia, having first subdued and united the Greek city states, invited Iran and overthrew Darius, the last Achaemenian ruler in 331 B.C. After Alexander's early death, a line of his followers called the Seleucidae, gained control of Iran as well as Asia Minor, Syria and Bactria. The Seleucids ruled over Iran from 312 to 150 B.C. This is known as the Hellenistic period. However their power diminished with the emergence of the Parthians, an Iranian dynasty. The Parthians ruled Iran up to 224 A.D. and made their mark on history by successfully challenging the might of Rome.
The Parthians where succeeded by the Sassanians ( 224-652 B.C.). The Sassanians traced their ancestry back to the Acheamenids, and deliberately tried to revive the ancient culture of Iran. Zoriastrianism was rejuvenated, and made onced again the official state religion of the Persian Empire.Under the Sassanian kings, Iran reached peaks of political and cultural achievement unmatched since Achaemenid times. Politically, Sassanian Iran was caught in a series of struggles between, the Greek Byzantine Empire to the west, the Arabs to the East, and the Turkish speaking tribes to the northwest. It seems that at this time the Arabs in the Arabian desert and the Turks in central Asian steppes where in a process of large scale migrations, caused perhaps by a combination of a temporary population explosion and economic-climatic changes. As long as the Sassanians where in power, they managed to contain both the Turks and Arabs. But once the Sassanian might was broken, first the Arabs under the triumphant banner of Islam, and then the Turks under the Sejughs, expanded into new areas and thus created the general outline of a new demographic pattern that shapes the Near East today. The character of Persian history- and of its culture- has through the centuries been strongly tinged by this straggle of Iranians between the population waves surging from the southwest and the northeast. The straggle of the Persians against the Arab and Turkish invasions.
Contact and friction between the Persian Empire and the people of the Arabian Peninsula had already started in the last four decades of the Sassanian rule. Pressed by population increase and the lure of the two wealthy empires in the north, the Persian and the Byzantine, Arab tribes had started their northward migrations well before the appearance of Islam. But it was the Prophet Mohammad (570-632 A.D) who united the feuding Arab tribes under the banner of Islam and made their astonishingly rapid expansion all over the Near East, and North Africa and continued on to Europe. After the Prophet Mohammed's death, the four orthodox Caliphs led Islam in the following order: Abu Bakr (632-634 A.D) , Umar (634-644 A.D.), Uthman (644-656 A.D.), and Ali (651-661 A.D.). Islam has two major denominations:the Suni (sunnite) sect that recognizes only the four caliphs as Mohammad' successors and accepts a set of laws (sunnah) based on the practices of the Prophet as supplementary to the Quran, and the other major sect is the Shi'a (Shiite) which recognizes only the fourth caliph, Ali as the Prophet's rightful successor and the first Imam. Iran is the principle home of Shiism. It was during the caliphate of Umar (634-644 A.D.), that Islam started its expansion beyond the Arabian peninsula. He sent an ultimatum to the last Sassanian ruler ,Yazdgerd III to accept Islam. When it was rejected, he sent his army to attack Iran.The armies of Yazdgerd were defeated, and the Arabs gradually extended their rule over the vast reaches of the Sassanian Empire. For over 200 years, Iran was to remain a part of the huge Islamic state that stretched from Spain to the Pamirs of Central Asia.
Zoroastrianism had become, especially near the end of the Sassanian period, too rigid, too intolerant of heterodoxy, and too intertwined with the official political machine. Its pristine practicality and its sound existential verities were trammeled up with such a plethora of detailed liturgical, sacramental, and ritualistic requirements that it must have been well right impossible for the masses of the people, to observe all the rules of their religion, and at the same time lead normal lives. Also the priesthood (magi) had become worldly, powerful, and consequently less close to the masses. As a result when the Sassanian Empire fell, the structure of Zoroastrianism also came apart. There was no massive popular resistance toward the invaders and their religion.Islam with its relative un-elaborate requirements, its revolutionary message of equality of all faithful, and its throbbing dynamism provided a welcomed substitute for the detailed requirements of the old religion. Conversion to Islam had an added incentive:converts were not required to pay the head tax (jezyeh) that non-Muslims had to pay. Within a few decades after the invasion aside from the nobles and other privileged classes who continued to practice the old religion, most of the people in occupied Iran, had embraced Islam. The Arab Invasion was culturally the most devastating one Iran has suffered, not only because it delivered the death blow to the ancient religion of Iran-Zoroastrianism- but also because the conquerors imposed a different script on the conquered. The new alphabet taken from Arabic and gradually modified to suit the Persian language, was much simpler then the old Persian script. It was also backed with the power and prestige of the conquering Arabs and the persuasion of the new religion. Its popularity was therefore so widespread and thorough, that within decades the old Persian alphabet was dead amongst all but the very devout Zoroastrians who continued a dwindling existence in the Eastern provinces. The Arab invasion, and the rapid deracination of Zoroastrianism had a catastrophic effect on the state of arts in Iran. The representatives of the new religion forbade the representation of the human figure in any form. It was also hostile towards music. The distractive effects on such an attitude on painting, sculpture, and music can be imagined by considering the defaced figures on the stone walls of Persepolis alone. Of course these arts did not die out, but they went through a long hibernation and many modifications before they reached new heights in the Mongol and Safavid periods. Literature had a similar fate. The disseminators of Islam, including Persian converts themselves, were intolerant of all but few Sassanian writings. Evidence indicates that the distraction of libraries, along with the remittance of the caliph's share of the booties, was one of the first items of business for the conquering Arabs. The Arabic language became the official language of Iran and this had a detrimental effect on the Persian language.The Persian language itself underwent drastic changes. Thousands of Arabic words entered the language, enriching the vocabulary, and in some instances, changing the phonemic and syntactic character of the language.
The Arab domination of Iran which lasted for nearly two centuries began and was more thoroughgoing in the western and southern provinces. By contrast, northern, eastern, and particularly northeastern Iran, fell under Arab hegemony decades after the rest of the country had been subdued. These provinces because of their remoteness from the capital City of Baghdad, the center of Arabic culture during the Abbassid times, had managed to retain much of their Iranian cultural heritage, identity and national pride. Their Iranian dialect Dari, had remained relatively free of foreign words and constructions. It was also here that many of the ancient legends, artistic conventions, and customs had continued in semi-hibernation. When therefore, different Iranian rulers asserted their independence, Dari became not only the symbol of the insurgents' non-Arab identity but also a way through which a distinctly Iranian culture was transmitted to the masses among whom it grew and flowered. Dari literature rekindled literary activities, and with it a desire for independence in the other provinces of Iran. Once again poets wrote in their native tongue instead of using Arabic. Dari became the standard literary language of Iran. The independence movement and the gaining of power of the Persian Saffarian dynasty (861-902 A.D.) and their effort to revive national customs, their adoption of Persian as the official language, their encouragement of poets who wrote in Persian, and their Pride in being Iranian, constituted a major impetus for the renascence of Persian culture. This movement of "Iranianess" continued on to the present day and thus Iran is the only country conquered by the Arabs to emerge back with its own distinct culture and identity to the present day.

Research of this article was made by Noctoc

9 σχόλια:

  1. A very comprehensive and exhaustive summary! Thank you very much for the great work.

    A propos, I would be very much curious how modern Greeks evaluate the ancient Persian-Greek wars. Is it just an important historical event, but without any emotional connotation (unlike various Turkish-Greek wars), or on the contrary? Do modern Greeks in general have the same opinions of the Persians of those times like Herodotus did, or the people of Athens? Don't you want to dedicate a post to this topic?

    (Just a small and interesting addendum. When I was sitting in a carpet shop in Isfahan and chatting with the owner, some Greeks came in. On the question of the owner from where they are, they replied "From Greece. Do you know where it is?" "Oh yes," the owner said smiling and obviously humorously, intending it as a pun, "I have learned it in the school. You were the enemy."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. And yes, I forgot to say, a special thanks for the music of Theodore Baka. I liked it very much.

    A propos, where did you take the Gaza-paraphrase of Goya's painting, the Execution? I'd like very much to have it in larger size.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Dear Studiolum,
    Thanks again for your input and your very sound questions.
    Well,like all people in the world,Greeks do not all think the same way and that has to do a lot with the level of education and exposure to the outside world, of each individual.The avarage Greek therefore knows from school that there was once a race called Persians who came to conquer Greece,but like most people in the world,they confuse Iran with Iraq and they think that Iran is actually an Arab country and that Iran is today inhabited by Arabs,thinking that the Persians are now an extict people.On the other hand, those Greeks who have a higher level of education,know that Iran is still inhabited by Persians and other Iranian peoples and not only.As opposed to the Turks,Greeks have no bad feelings about the Persians or for Iran for that matter because they are a people and a country which belonged to antiquity and who have no relevance to modern times since in their minds, they are extinct.
    Now in Iran,I was greeted with great kindness as are all visitors there but people also showed that they admire Greek civilization greatly,although they don't call Alexander as the "Great" but as Shaitan which means devil:-) and of course I don't blame them.
    I found the Gaza-paraphrase of Goya's painting somewhere in the internet,if you like send me your e-mail address and I will e-mail it to you.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Thank you very much! This is it: tv {at} studiolum.com.

    Yes, it is very interesting that while the Persians themselves unambiguously regard themselves as the descendants of the ancient Persians (as Kurds consider themselves those of ancient Medes), the rest of the world usually do not see any connection between the people of old and new Iran.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Dear friend,
    I have send you the photo.As for the luck of the world to have a connection between the people of old and new Iran,I think that Islam, the Arabic alphabet adopted, the chador, have all played a vital role in making the rest of the world think that Iranians are Arabs.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Hi,

    As a Greek I must say I was surprised to read NOCTOC's post saying that "the average Greek confuses Iran with Iraq and thinks Persians are extinct"! OK, I do belong to the more educated portion of the population, but even as a child I never thought like that and I have not sensed people around me thinking like that.

    My preception is that most Greeks know who Persians are...and they have no negative feelings towards them because our wars were a long time ago...also, having interacted (even in the context of war)such a long long time ago...practically makes us relatives! After all we are - we belong to the Indoeuropean people. And our wars were not only in the ancient times - the Byzantine Empire also fought with the Persians

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. I don't disagree with you.As I stated before, everything depends on a person's educational level, or access to the outside world, regardless of one's nationality.I made my statements not on a personal level,and not who I know and who I talked with, but on a social level, and on the social level the whole population is included and not only who we know and who we speak with.Within this perspective, the avarage person all over the world mistakenly thinks that Iran is an Arab country and that Iranians are Arabs.As you stated yourself, you are not the avarage person, and possibly your friends are not either, since your level of education is high.In other words we do not disagree, we are just saying the same thing, but in a different way.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Yes, maybe that's the case for many people, I don't know ... I think part of the misconception stems from the use of the arabic script, which has nothing to do with the persian language...That's why I find the idea of the Unipers script very appealing (see http://unipers.com/), basically a latin phonetic alphabet. I think it would be great in many ways: it would help stop the confusion and it would make persian language literature accessible to everybody-it would be as easy as learning any european language...The current alphabet is not persian, so I do not see why the latin would be more "foreign". After all, persian is an Indoeuropean language, and writing an Indoeuropean language with a latin alphabet makes much more sense than writing it with the arabic. One could potentially propose re-stablishing the pre-arabic persian alphabet, but that would cause many difficulties and would not be as practical as Unipers.Check out the site, I find it very interesting and very convincing. When Turks (who are also not Arabs) did the same it was very successful - and after all turkish is not even an Indoeuropean language.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Your observations are very valid.Unfortunately the current Islamic regime in Iran is trying its best irritate everything which belongs to pre-Islamic Iran, and is actually replacing Iranian Street names with Arabic ones among others.As long as this regime is in power, I greatly doubt that they will adapt the Unipers script ,which is an alphabet that suites Farsi very well since it is an Indo-European language and it will be more easy for us to learn.A linguist I met in Isfahan, told me that Farsi is a very feminine language because it is very soft and very polite as opposed to Arabic which is very harsh and therefore in his view it is a masculine language.I don't speak neither of the two languages so I cannot judge but I found his characterazation very intersting, and from listening to people sreak it,somewhat valid.While I was in Iran I found that Farsi is very flat sounding and it was spoken in a very soft way which made it difficult for me to pick up words.In any case I found out that in Teheran the Farsi spoken there is not as "pure" as the Farsi spoken in Isfahan and even more in Yazd, because Teherani was more influnenced by Arabic.What really surprised me is that most educated Iranians dislike being Muslims,and the great majority of Iranians are not religious,nor do they pray or keep ramadan.The only exception are the cities of Qom, Mashad, and somewhat Yazd, althought there, people are more traditional Muslims then fanatic.In any case, I haven't met any fanatic Muslims in Iran (althought I am sure they do exist) , but I met many in Egypt and a few in Syria.In Shiraz people are very different, they are much more leberal then any other city in Iran except Teheran.Traveling from Asia and coming into Iran, you feel that you have stept in a European country, even though it is Islamic.Iranian ways, their manners, their pre-occupation with being polite and civil,and the cleanliness of the country, makes Iran stand way out from Asia.Iranians love reading, especially poetry, and they take trips to the mausoleums of their poets, and when you visit one of these mausoleums, you will always find them full of people who sit around and pray or read poetry.In Iran poets are honoured much more then any prophet.For me, Iranians are the most hospitable,kind,and civilized people on this earth, and anybody who has traveled to Iran will say the same thing.

    ΑπάντησηΔιαγραφή