ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009

Η κλωστή και ο ουρανός: Ένα ποιήμα του Ιρανού ποιητή Νάντερ Ναντερπούρ - The string and the sky: A poem by Iranian poet Nader Naderpur-نادر نادر پور

Ο Νάντερ Ναντερπούρ (Nader Naderpur) είναι ένας από τους μεγαλύτερους Ιρανούς ποιητές του 20 ου αιώνα. Η εξοικείωση του με την ευρωπαϊκή λογοτεχνία, κυρίως τη γαλλική και ιταλική, τον έχει οδηγήσει σε αριστοτεχνικές υιοθετήσεις και μεταφράσεις από ξένες πηγές. Ο πρώτος τόμος ποιημάτων "τα μάτια και τα χέρια" που έγραψε ο Ναντερπούρ και που δημοσιεύθηκε το 1953, είναι ένδειξη της επιρροής από τη γαλλική σχολή στο έργο του. Πριν ταξιδέψει στην Ιταλία στα μέσα της δεκαετίας του 1960, ο Ναντερπούρ δημοσίευσε άλλους τρεις τόμους ποίησης. Πρόκειται για τους εξής: "Η θυγατέρα του Κυπέλλου" (1955)," Τα Σταφύλια "(1958), και το "Κολλύριο του ήλιου" (1960). Στην Ιταλία, έμαθε την ιταλική γλώσσα, μελέτησε τα έργα ιταλών πατέρων στη ποίηση, και μετάφρασε μια σειρά από ποιήματα από την ιταλική στην Περσική γλώσσα. Το τρίτομο έργο που δημιούργησε ως αποτέλεσμα έχει τον τίτλο "Τα Επτά Πρόσωπα των Ιταλών Ποιητών". Εκτός από μερικούς κοινωνικούς στίχους, το μεγαλύτερο μέρος της ποίησης του Ναντερπούρ είναι περιγραφική και ερωτική. Η ευέλικτη, βροντώδης γλώσσα του και η περιστασιακή χρήση της ομοιοκαταληξίας, έχουν συμβάλει στην δημοτικότητα του μεταξύ εκείνων που αναζητούν ιδιότητες της κλασικής Περσικής ποίησης μέσα σε όλη τη ποίηση.
Ο Νάντερ Ναντερπούρ γεννήθηκε στην Τεχεράνη το 1923 και πέθανε στην Καλιφόρνια, το 2000 στην ηλικία των 70.


Η κλωστή και ο ουρανός

Το δέντρο των θαυμάτων είναι μαραμένο και στεγνό,
το ελιξίριο του χρόνου δεν θα προσπαθήσει να ξανακάνει θαύματα.

Η αλχημεία δεν μπορεί πια να μετατραπεί σε χρυσό,
και αίμα, όπως τις ξεπερασμένες και παλιές μέρες.

Τώρα όμως, βλέπεις αίματα, πρόσωπα ωχρά και συμφορά,
τα περιβόλια δεν θα έχουν πια το τραγουδιστό τσαλαπετεινό.

Ο ήλιος δεν θα είναι πια το ζωοποιό φως,
αλλά τώρα τα φουσκωμένα σύννεφα προσβλέπουν στον χειμώνα!

Τα ρυάκια δεν θα ρέουν στη γωνιόγραμμη τους κατεύθυνση,
και ο απαισιόδοξος ποταμός δεν θα δείξει καμιά ζωή.

Δεν θα βρείτε πια στους δρόμους ζωή,
οι δρόμοι είναι τώρα απελπιστικοί, κενοί και τυφλοί.

_______________

Τα πετούμενα πουλιά δεν υπάρχουν πια ορατά,
αλλά πουλιά από χάλυβα, θα δείτε τώρα να πετάνε!

Πουλιά που σκορπίζουν τον τρόμο και τελειώνουν τη ζωή,
με απόβλητα από καπνούς, σφαίρες και φωτιά.

Και όταν αυτά πέσουν στις πόλεις μεγάλες ή μικρές,
το γέλιο του θανάτου ακούγεται δυνατά από όλους.

Και οι μαύρες ομπρέλες από καπνούς αερίων,
τυφλώνουν και πνίγουν τα έμβρυα μέσα στις μητρικές μήτρες.

Και τα κορίτσια αλείφουν τα μαλλιά τους με λάσπη και πηλό,
οι άνθρωποι που βρίσκονται κάτω από τη δυνατή φωτιά θα λιώσουν.

Το δέρμα θα συρρικνωθεί πάνω στους σκελετούς,
και τα χαλαρά τους ρούχα θα σπαρταρούν πάνω από πέτρινες σιλουέτες.

________________

Αν τα απόβλητα των αεροπλάνων πέσουν πάνω στη πεδιάδα,
δεν θα παραμείνει κανένα φύτρο σιταριού στην καρδιά της γης.

Οι σπόροι των καρπών θα μεταλλακτούν τότε σε δηλητήριο,
και τα λουλούδια δεν θα βλαστούν πια στις οροσειρές των βουνών.

Αν τα απόβλητα πέσουν σε νερό, θα κάνουν αναταραχή,
τότε τα ψάρια θα μεταναστεύσουν προς το έδαφος.

Αλλά θα βρουν τη γη περισσότερο αφιλόξενη από τη θάλασσα,
και θα είναι ανάξια πλέον να ζουν και να υπάρχουν.

_________________

Η γη θα βλέπει όνειρο τη καταστροφή κάθε βράδυ,
η ανθρώπινη φυλή θα αγωνίζεται κάτω από τα ερείπια της.

Ο άνθρωπος θα καταφύγει σε τρύπες της γης όπως ένα μυρμήγκι,
και θα επιδιώκει να ζει στα βάθη της για να σωθεί.

Τι άσχημη ζωή, και τι κακοί καιροί!
η αδελφοσύνη είναι γελοία, η καλοσύνη έγκλημα.

Φιλία σημαίνει μόνο μια αιφνιδιαστική επίθεση,
ο γιος, του πατέρα του το αίμα θα γευτεί με ένα σκαμπίλι.

Τα ποτάμια θα φέρουν σάπια πτώματα ανθρώπων,
τότε τα δίχτυα των ψαράδων θα είναι λερωμένα με αίμα.

Οι χειραψίες δεν θα μεταφέρουν πια ειλικρίνεια,
ούτε πια θα παίζουν νεανικά χέρια πάνω σε γλυκύφωνους αυλούς.

Τέτοια χέρια θα αγγίζουν τη κάνη του κρύου όπλου,
η ξεκούραση κάτω από τη σκιά των τειχών δεν θα τους δώσει ποτέ χαρά.

Αλλά οι νέοι θα βάζουν την πλάτη τους στον τοίχο,
και η κόκκινη φωτιά των τουφεκιών θα τους πάρει όλους.

Οι νέοι θα κοιτάζουν πάνω σε τέτοια βλήματα της φωτιάς,
και θα χαθούν κάτω από την σκιά των τοίχων .

____________________

Τι καιροί! Η αυγή προμηνύει θάνατο και θλίψη,
και οι νύκτες κουτσομπολεύουν για ένα απελπιστικό αύριο.

Και το φως δεν θα καθοδηγεί πια το ανθρώπινο είδος,
το φως λειτουργεί τώρα με το μέρος του διαβόλου.

Οι αντικατοπτρισμοί του είναι τόσο φοβεροί και άσπλαχνοι,
που κάνουν τα πουλιά του λόφου για πάντα τυφλά.

Ναι, ο άνθρωπος που δαγκώθηκε από φίδι φοβάται το τσίμπημα του,
πιστεύει ότι το φίδι είναι μια μαυροάσπρη κλωστή.

Αλλά τώρα για τον άνθρωπο το φίδι είναι της κρεμάλας το σχοινί,
σε αυτό το απόγειο ο άνθρωπος δεν θα έχει καμία ελπίδα.

Συνδέει τον άνθρωπο με ένα κόμπο στον ευγενή ουρανό,
μία μοίρα τόσο άσπλαχνη και όμως τόσο υψηλή!

Οι ουρανοί δεν μπορούν να βοηθήσουν αν η ανθρώπινη ζωή βρίσκεται σε κίνδυνο,
Οι ουρανοί κοιμούνται αλλά η κρεμάλα είναι ξύπνια.

Η ανακούφιση για τον άνθρωπο είναι πια ένα όνειρο πολύ σπάνιο,
όλες οι πόρτες έκλεισαν, ο άνθρωπος ζει σε μεγάλη απόγνωση.

Είναι άναυδος από το φως που δεν βλέπει πια,
ούτε τη λαμπρότητα της άνοιξης και τα φυλλώματα των δέντρων.

Αυτός ο πλανήτη δεν απολαμβάνει πια θείες ευλογίες,
ούτε τα αστέρια θα αναβοσβήνουν και να λάμπουν πλέον στον άνθρωπο!

Οι ουρανοί επιθυμούν να αναβοσβήνουν αλλού τα αστέρια,
προορίζονται να αναβοσβήνουν για άλλους κόσμους.

__________________

Ω αυγή προανήγγειλε , ρίξε κάτω το φως σου, προσεύχομαι,
λυπήσου τα δέντρα και άφησε τη ζωή τους να μείνει.

Δώσε μεράκι και ζωή και πάλι στο ποτάμι,
και άσε τη ζεστασιά του ήλιου να παραμείνει με τους ανθρώπους.

_________________

Τί καιροί! Η αυγή προμηνύει θάνατο και θλίψη,
και οι νύκτες κουτσομπολεύουν για ένα απελπιστικό αύριο.

Και το φως δεν θα καθοδηγεί πια το ανθρώπινο είδος,
το φως λειτουργεί τώρα με το μερος του διαβόλου.

Οι αντικατοπτρισμοί του είναι τόσο φοβεροί και άσπλαχνοι,
που κάνουν τα πουλιά του λόφου για πάντα τυφλά.

Ναι, ο άνθρωπος που δαγκώθηκε από φίδι φοβάται το τσίμπημα του,
πιστεύει ότι το φίδι είναι μια μαυροάσπρη κλωστή.

Αλλά τώρα για τον άνθρωπο το φίδι είναι της κρεμάλας το σχοινί,
σε αυτό το απόγειο ο άνθρωπος δεν θα έχει καμία ελπίδα.

Συνδέει τον άνθρωπο με ένα κόμπο στον ευγενή ουρανό,
μία μοίρα τόσο άσπλαχνη και όμως τόσο υψηλή!

Οι ουρανοί δεν μπορούν να βοηθήσουν αν η ανθρώπινη ζωή βρίσκεται σε κίνδυνο,
Οι ουρανοί κοιμούνται αλλά η κρεμάλα είναι ξύπνια.

Νάντερ Ναντερπούρ

Μεταφράστηκε και δημοσιεύεται για πρώτη φορά στο διαδίκτυο από noctoc

Nader Naderpur is one of Iran's greatest poets of the 20th century.His familiarity with European literature, especially French and Italian, has led to masterful translations and adoptions from foreign sources.Naderpur's first book of poems, Eyes and Hands, published in 1953, is indicative of the impact of the French school on his work. Before he traveled to Italy in the mid-1960s, Naderpur published three other volumes of poetry. These were "Daughter of the Cup" (1955), "The Grapes" (1958), and "Collyrium of the Sun" (1960). In Italy, he learned the Italian language, studied the works of the Italian masters and translated a series of poems from Italian into Persian. The three-volume work that resulted was entitled "The Seven Faces of Italian Poets". Aside from a few social verses, the bulk of Naderpur's poetry is descriptive and amatory.His flexible, sonorous language and his occasional use of rhyme, have contributed to his popularity among those who look for qualities of classical Persian poetry in all poetry.
Nader Naderpur was born in Tehran in 1923 and died in California, in 2000 at the age of 70.

The string and the sky

The tree of miracle is withered and dry,
no more wonders elixir of time will try.

No more alchemy can transmute to gold,
and blood, as in the days bygone and old.

But now one sees blood, pallid face and woe,
no more the fields will have the singing hopoe.

No more the sun will be the life- giving light,
but the pregnant clouds have winter in sight!

The brooks in their zig-zag courses will not flow,
and the gloomy river no life will show.

No more the streets with life you will find,
the streets are now hopeless, empty and blind.

_______________

The flying birds there are no more in sight,
but birds of steel you will see now in flight!

Birds that spread terror and lives expire,
with excrements of fumes, bullets and fire.

And when these fall on cities large or small,
the death laughter is loudly heard from all.

And black umbrellas of thick gaseous smoke,
embryos in mother's wombs make blind and choke.

And girls besmear their hair with mud and clay,
people under their strong fire lights will melt away.

Their skins over their skeleton's will shrink,
and their loose mantles on the stone silhouettes will kink.

________________

If excrements of planes fall on the plain,
no germ of wheat in earth's heart will remain.

The fruit seeds to poison will all then change,
flowers no more will grow on the mountain range.

If their excrements fall on water, they will make turmoil,
the fish then will migrate to the soil.

But they will find the earth more unkind than the sea,
and unworthy thereon to live and be.

_________________

The earth will dream destruction every night,
under its ruins the human race will fight.

Man will resort to earth's hole like an ant,
and seek to live in its depths to be extant.

What a bad life, and what a lousy time!
brotherhood is absurd, kindness a crime.

Friendship means only a surprise attack,
the son, his father's blood will taste a smack.

Rivers will carry putrid corpses of men,
fishermen's nets will be soiled with blood then.

No more handshakes sincerity convey,
no more young hands on moaning flutes will play.

Such hands will touch the cold bore of the gun,
rest under the shade of walls will give no fun.

But youth will press their backs against the wall,
rifles' red fire will take their toll of all.

The youth will stare at such volleys of fire,
under the shadows of walls they will expire.

____________________

What a time! The down portends death and sorrow,
and nights gossip of a hopeless tomorrow.

And light no more the human race will guide,
the light is working now on the devil's side.

Its reflections are so fierce and unkind,
that make the crested fowls for ever blind.

Yeah, the snake-bitten man fears its sting,
and thinks a snake the black and white string.

But now the snake for man is gallows' rope,
in that apogee man will have no hope.

It binds man by a knot to the lofty sky,
a destiny so mean and yet so high!

Heaven can't help if man's life is at stake,
heaven is asleep but gallows are awake.

Relief for man is now a dream so rare,
all doors slammed, man lives in great despair.

Bewildered by the light, he no more sees,
nor spring's splendor and foliage of trees.

This globe no more enjoys blessings divine,
no more winking stars for man will shine!

Heaven desires the stars elsewhere to blink,
on the worlds they are destined to wink.

__________________

Oh dawn herald, pour down your light,
I pray, pity the trees and let their life stay.

Give zest and life to the river again,
the warmth of the sun let with humans remain.

_________________

What a time! The down portends death and sorrow,
and nights gossip of a hopeless tomorrow.

And light no more the human race will guide,
the light is working now on the devil's side.

Its reflections are so fierce and unkind,
that makes the crested fowls forever blind.

Yeah, the snake-bitten man fears its sting,
and thinks a snake the black and white string.

But now the snake for man is gallows' rope,
in that apogee man will have no hope.


It binds man a knot to the lofty sky,
a destiny so mean and yet so high.

Heaven can't help if man's life is at stake,
heaven is asleep but gallows are awake.

By Nader Naderpur

First time ever posted on the internet by noctoc

8 σχόλια:

  1. Thank you, Nostos, for recalling the memory of Naderpur, and for the poem. I loved the Greek version more than the English one: it has more of the characteristic freedom of Persian poems than the English. Did you translate it from the English or from the Persian original? Do not you intend to include the Persian text as well?

    If you have time and wish, perhaps you might want to have a look at my blog where I also translate some Persian poems: http://riowang.blogspot.com .

    Thank you once more both for this post and for your beautiful blog in general, and best wishes to you and to your country

    Tamas, from Hungary

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Thank you so much for writing me and yes I also like the greek version much better than the English version also. I think the English version was set up to rhyme and I don't think the Farsi version was written like this.Unfortunately I don't have the Farsi version but even if I did it would not be of much help to me because I don't know the Farsi langyage:-).How do you know Greek anyways?I very happy to know that you can read Greek.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. I studied in a Classical high school where we had to seriously learn Latin and Classical Greek, and I adored them. Then at the university I took a special Classical Greek course, so that I read fluently and without dictionary Sokrates/Platon and the New Testament in the original – the noblest things mankind has ever written.

    And during university I also visited on every Saturday evening the traditional dance club of the local Greek community (the emigrants of 1948). I fell in love with modern Greek, and I've learned it. So that you can eventually reply me in your mother tongue if you wish so. Unfortunately my active Greek is not that good, as I have nobody to practice it with, but I can read and understand it without problem, also at the poetic level. I love to read modern poets like Kavafis, Kazantzidis or Elytis (of the latter I have recently translated a short poem on my blog).

    I will try to look for the Persian original of this beautiful poem of Naderi. Persian/Farsi is my other beloved language besides Greek, as it has the same depth, elasticity and expressiveness, although in a different way, and that is the beautiful in it.

    And how did you get to know and love Persian poetry this much, even without the knowledge of the language?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σε ευχαριστώ για την μετάφραση και την ανάδειξη αυτού του ποιήματος NOCTOC . Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Dear Studiolum,
    I am very impressed by you and I believe you know better Greek then most of us Greeks because the government stopped the teaching of Ancient Greek in schools so most of us Greeks don't understand our ancient Greek language.
    As for the Persian poetry and culture in general,I have been lucky to travel to Iran 3 times and live there for months, so I became acquainted with Iranian culture, and had a first hand experience with it.Iranian people are very cultured and I believe that they are also the most hospitable people in the world,plus they are very kind.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ήρθα από ένα αγαπημένο blog που σ' έχει σε ξεχωριστή μεριά.
    Πολύ ωραία ανάρτηση. Και μόνο ο τίτλος του ποιήματος είναι ποιητικός. Ανάμεσα από τους στίχους συνάντησα πολλές φορές την Αποκάλυψη του Ιωάννη.
    Ωραίος και ο ψαλμός του Μαχμούντ Νταρουίς, αγαπημένη η φωνή της Φαϊρούζ.
    Θα ξαναπεράσω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ευχαριστώ φίλη που μ'επισκέφθηκες και για τα καλά σου λόγια.Χαίρομαι που και εσύ αγαπάς τη Φαϊρούζ και που πιο πολλοί Έλληνες άρχισαν να τη γνωρίζουν.Να περάσεις από εδώ ξανά:-) Νάσε καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή