ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2009

Η άνοδος και η πτώση των Αθηνών - The rise and fall of Athens

Η κατάληψη της Σέστου το 478 π.Χ., έφερε το τέλος των Περσικών πολέμων κατά της ηπειρωτικής Ελλάδας, και έτσι οι Έλληνες θα μπορέσουν για άλλη μια φορά να αναπνεύσουν τον αέρα της ελευθερίας. Όμως, η κατάληψη της Σέστου δεν έφερε μόνο το τέλος της εισχώρησης της Περσίας μέσα στην Ευρώπη, αλλά και έκλεισε και το κεφάλαιο της ηγεμονίας της Σπάρτης πάνω σε όλους τους Έλληνες, που με τη σειρά της, σηματοδότησε μια νέα αυγή για την ιστορία της Ελλάδας.


Η εμφάνιση της Αθήνας, ως νέας κυρίαρχης δύναμης πάνω στην Ελλάδα ήταν η συνέπεια της ανικανότητας της Σπάρτης να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες, λόγω της παράδοσης του συντηρητισμού και του απομονωτισμού. Η Αθήνα από την άλλη πλευρά, ήταν ένα κράτος ζωτικότητας, αφού οι δημοκρατικοί της θεσμοί έδωσαν στο λαό της Αθήνας τα κίνητρα για να αναπτυχθεί οικονομικά, και αυτό προκάλεσε την επέκταση της επιρροής της πόλης πέρα από την σφαίρα της Αττικής. Η ικανότητα της Αθήνας να είναι διορατική, έφερε την πόλη να συμπεράνει ότι η γεωγραφική της θέση, η οποία ήταν σε άγονη γη, θα μπορούσε να παράγει μόνο μια ισχνή διαβίωση και ένα χαμηλό επίπεδο ζωής. Οι ηγέτες της Αθήνας, όπως ο Σόλων, γνώριζαν πολύ καλά ότι η πόλη τους θα μπορούσε να επιβιώσει και να αναπτυχθεί μόνο εάν γινόταν μια θαλάσσια δύναμη όπου έτσι θα μπορούσε να της επιτραπεί το εμπόριο για σιτηρά και άλλα αγαθά.

Ο έλεγχος της θάλασσας για εμπορικές συναλλαγές δεν ήταν ο μόνος λόγος πίσω από την ανάδειξη της Αθήνας ως μιας θαλάσσιας δύναμης. Αφού ήταν μια πόλη στην πεδιάδα της Αττικής, η Αθήνα δεν είχε φυσική προστασία κατά των εισβολέων, και ως εκ τούτου, η μόνη λύση για την άμυνα της ήταν η δημιουργία ενός ισχυρού ναυτικού στόλου. Αυτή η στρατηγική η οποία αποδείχτηκε σωστή στα επακόλουθα χρόνια, ήταν να αποδείξει την αξία της όταν τέθηκε σε εφαρμογή κατά τη διάρκεια των νέων Περσικών επιδρομών, όπου όχι μόνο η Αθήνα, αλλά και ολόκληρη η Ελλάδα σώθηκε κυρίως λόγω του Αθηναϊκού ναυτικού στόλου.

Η αναγνώριση της Αθηναϊκής κυριαρχίας πάνω από τη Σπάρτη ήταν αναμφισβήτητη ανάμεσα στις πρόσφατα απελευθερωμένες πόλεις κράτη του Αιγαίου και στα παράλια της Μικράς Ασίας. Αυτή η κυριαρχία επιβλήθηκε εκ νέου όταν οι Σπαρτιάτες αποφάσισαν να υποχωρήσουν στην Πελοπόννησο, αντί να βοηθήσουν τους Αθηναίους για την απελευθέρωση των Ελλήνων της Ανατολής στη Μικράς Ασία που είχαν επαναστατήσει κατά της κυριαρχίας των Περσών. Η μάχη της Σέστου και η Αθηναϊκή κατάληψη της πόλης, έδωσε στην Αθήνα την επίσημη αναγνώριση ως απελευθερώτριας των Ελλήνων της Ανατολής από τον Περσικό ζυγό.

Στο όνομα της ελευθερίας και της προστασίας τους από τους βαρβάρους, η Αθήνα ανέλαβε την ευθύνη ως ηγεμών των απελευθερωμένων πόλεων.Το χειμώνα του 478-7 π.Χ., ιδρύθηκε η εθελοντική Ομοσπονδία της Δήλου και το θησαυροφυλάκιο του Συνδέσμου εγκαταστάθηκε στο ιερό νησί της Δήλου, συνεπώς, είναι από αυτό το νησί που ο Σύνδεσμος πήρε το όνομα του.

Ο Σύνδεσμος περιλάμβανε τις Ιονικές και Αιολικές πόλεις της Μικράς Ασίας, τα νησιά που γειτνιάζουν με τις ακτές τους, από τη Λέσβο μέχρι την Ρόδο, ένα μεγάλο αριθμό πόλεων από την Προποντίδα (Πόντο) και ορισμένες στη Θράκη, τα περισσότερα από τα νησιά των Κυκλάδων και όλη την Εύβοια εκτός της Καρύστου .

Με την ανακήρυξη της ως την δημιουργό των πόλεων του Ιονίου, και συνεπώς, όλων των Ελλήνων που προέρχονταν από τη φυλή των Ιώνων, η Αθήνα ενίσχυσε περαιτέρω το αίτημα της ως ηγεμών της Συμμαχίας, και πήρε το θάρρος να καθορίσει τη τιμή που κάθε κράτος έπρεπε να πληρώσει. Ορισμένα μέλη είχαν την υποχρέωση να παρέχουν πλοία και ορισμένα να παρέχουν λεφτά.Τα πλοία ενσωματώθηκαν στον Αθηναϊκό ναυτικό στόλο και ο αριθμός των πλοίων που κάθε πόλη-κράτος έπρεπε να συμβάλει, αλλαζόταν ετησίως. Με αυτές τις αξιολογήσεις με φόρους για κάθε μέλος της συμμαχίας, η Αθήνα μπήκε στο δρόμο για να γίνει αυτοκρατορία.

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, ο αρχικός σκοπός της δημιουργίας της Συμμαχίας της Δήλου ήταν για την προστασία και την απελευθέρωση την Ελλήνων της Ανατολής από την Περσική κυριαρχία. Η εισφορά χρημάτων έπρεπε να καλύψει τα έξοδα για τις εκστρατείες και την κατασκευή νέων πλοίων. Αν και ορισμένα από αυτά τα χρήματα θα πρέπει να είχαν διατεθεί για τους σκοπούς αυτούς, το μεγαλύτερο μέρος τους πήγε στο θησαυροφυλάκιο.

Ο Αθηναϊκός στόλος αυξήθηκε και διατηρήθηκε σε καλή κατάσταση από τη συνεισφορά των πλοίων από τα νησιά της Λέσβου, της Χίου, της Σάμου, και πιθανώς και της Θάσου, τα οποία ήταν όλα πλούσια σε ξυλεία. Ήταν η αύξηση αυτή των πλοίων του στόλου της που επέτρεψε στην Αθήνα να διεξάγει εκστρατείες κατά της Περσίας, οι οποίες κατάληξαν στη κατάληψη της πόλης Χιόνα-ένα πολύ σημαντικό προπύργιο των Περσών, κάτι το οποίο με τη σειρά, βοήθησε στην απελευθέρωση των πόλεων της Μικράς Ασίας στις περιοχές της Καρίας και της Λυδίας από τον Περσικό ζυγό.Οι πόλεις από αυτές τις περιοχές αναγκάστηκαν και εντάχθηκαν στην Ομοσπονδία.


Μετά από αυτή την επιτυχία κάτω από την ηγεσία του Κίμωνα, οι Αθηναίοι κέρδισαν μια μάχη στον Ευρυμέδων Ποταμό, η οποία απάλλαξε την Ελλάδα από όλους τους κινδύνους από πλευράς της Περσικής αυτοκρατορίας.

Ο σκοπός της Αθηναϊκής εκστρατείας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου ήταν για να ανοίξει μια εμπορική οδό μεταξύ αυτής της περιοχής και της Αθήνας, έτσι ώστε τα περιπόθητα σιτηρά να μπορούν να φθάσουν στο λιμάνι του Πειραιά. Οι μετέπειτα εκστρατείες της Αθήνας για την απελευθέρωση των Ελληνικών πόλεων του νησιού της Κύπρου και για να βοηθήσει την Αίγυπτο να αποτινάξει τον Περσικό ζυγό, είχαν γίνει με αυτή την πρόθεση.

Οι Σύμμαχοι της Αθήνας εν τω μεταξύ, ήταν όλο και ποιο απρόθυμοι για να συνεχίσουν την ενεργή εκστρατεία στο εξωτερικό, δεδομένου ότι η απειλή από την Περσία είχε περάσει. Πολλά μέλη άρχισαν να επαναστατούν με πρώτα τα νησιά της Νάξου και της Θάσου.Και τα δύο νησιά τιμωρήθηκαν από την Αθήνα. Η Αθηναϊκή ιμπεριαλιστική πολιτική "το δίκαιο είναι με το μέρος του δυνατού" εφαρμόστηκε πολύ καλά κατά τις 469-65 π.Χ. εξεγέρσεις και με παρόμοιες προσεγγίσεις που είχαν ληφθεί με άλλες εξεγέρσεις που δεν ήταν λίγες σε αριθμό.

Μετά την υποταγή των επαναστατημένων κρατών, η αυτονομία τους αφαιρείτο τελείως και έπερναν ως αντικατάσταση ένα Σύνταγμα που έχει συσταθεί από την Αθήνα. Πολλές φορές Αθηναϊκές φρουρές και αξιωματούχοι έμεναν πίσω, προκειμένου να αποφευχθούν περαιτέρω προβλήματα.

Έως τα μέσα του 5 ου αιώνα π.Χ., η μετατροπή της Συμμαχίας σε μια αυτοκρατορία ήταν καλά προηγμένη.Μια περαιτέρω ανάπτυξη του Αθηναϊκού ιμπεριαλισμού ήταν η μεταφορά του θησαυροφυλακίου από τη Δήλο στην Αθήνα. Το κίνητρο πίσω από αυτή τη μεταφορά ήταν για να καταστήσει το ταμείο του Συνδέσμου πιο προσιτό προς στην Αθήνα, έτσι ώστε να μπορεί να το χρησιμοποιεί για δικούς της σκοπούς.


Κάτω από την ηγεσία του Περικλή, ο οποίος ήταν ένας ισχυρός ηγέτης, η Αθήνα κατόρθωσε να γίνει η ενδοξότερη πόλη της Ελλάδας και του τότε γνωστού κόσμου. Χρησιμοποιώντας τα κεφάλαια του Συνδέσμου, τους φόρους υποτέλειας των υποταγμένων κρατών, και τα χρήματα που συσσωρεύθηκαν από τον πρωτοφανή τους πλούτο, οι Αθηναίοι οικοδόμησαν μεγαλοπρεπή μνημεία για την πόλη τους, όπως τον Παρθενώνα, που θαυμάζεται ακόμη και μέχρι σήμερα.

Το μεγαλείο της Αθήνας του 5 ου αιώνα π.Χ., δεν ήταν μόνο η αρχιτεκτονική της-αυτή ήταν μόνον ένα στοιχείο αυτού του μεγαλείου. Ολόκληρη η πόλη αντηχούσε από ζωή, καθώς χιλιάδες αλλοδαποί χύθηκαν μέσα στα τείχη της εκμεταλλευόμενοι μια καλή οικονομία και την ασφάλεια που παρείχε. Οι ιδικοί και οι τεχνίτες, οι έμποροι λιανικής πώλησης και άλλοι αλλοδαποί επιχειρηματίες, δεν θα μπορούσαν, ωστόσο, να έρχονται στην Αθήνα, αν δεν ήταν θαλάσσια δύναμη λόγο της κυριαρχίας του Αθηναϊκού ναυτικού στόλου.

Αφού ήταν η Κυρία της θάλασσας, η Αθήνα εξανάγκαζε όλα τα εμπορικά πλοία στο Αιγαίο να σταματούν στο λιμάνι του Πειραιά, όπου εμπορεύματα από όλο τον κόσμο θα μπορούσαν να εμπορεύονται ή να μεταφέρονται για επανεξαγωγή αφού πρώτα πλήρωναν τους δασμούς που τους επιβάλλονταν. Με αυτό το τρόπο, η Αθήνα εξασφάλιζε μια σταθερή προμήθεια τροφίμων που πληρούσε τις απαιτήσεις του αυξανόμενου πληθυσμού της πόλης, και δημιουργούσε θέσεις εργασίας για το ειδικευμένο και ανειδίκευτο εργατικό της δυναμικό. Πάνω από όλα, έδωσε τη δυνατότητα στην πόλη για να γίνει ένα εμπορικό κέντρο, κάτι που τόνωνε την οικονομική ανάπτυξη και που δημιουργούσε ένα υψηλότερο βιοτικό επίπεδο.

Εν τω μεταξύ, η αντίπαλος της Αθήνας, η Σπάρτη, άρχισε να ανησυχεί βλέποντας την αυξανόμενη κυριαρχία και ευημερία της πόλης. Η Σπάρτη και οι Σύμμαχοι της στον αντίστοιχο Πελοποννησιακό Σύνδεσμο φοβήθηκαν τη ναυτική αυτοκρατορία της Αθήνας και την ταχεία επέκταση του εμπορίου της, επειδή ανταγωνιζόταν με το δικό τους. Οι Σπαρτιάτες που ήταν από Δωρική φυλή προσπάθησαν να συμπεριλάβουν και άλλες Δωρικές πόλεις- κράτη στον Πελοποννησιακό Σύνδεσμο, ώστε να βελτιωθεί η θέση της έναντι της αντιπάλου της, της Ιωνικής Αθήνας.

Οι Πελοποννήσιοι είχαν ήδη προσπαθήσει να έλθουν σε βοήθεια προς τους αδελφούς τους Δωριείς στη Βόρεια Ελλάδα κατά την εισβολή τους στη περιοχή το 457 π.Χ., και έστησαν τη Θήβα ως ένα ισχυρό κράτος, ώστε να μπορεί να ελέγχει την Αθήνα. Όμως, αυτή η κίνηση αποδείχθηκε ότι ήταν σε ένα μεγάλο βαθμό, μια αποτυχία, δεδομένου ότι η επιχείρηση αυτή οδήγησε σε μία επίθεση κατά της Αθήνας από την Σπάρτη και τους Συμμάχους της, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη πολλών Δωρικών πόλεων από την Αθήνα.


Το αποτέλεσμα ήταν να καταστεί η Αθήνα, όχι μόνο να αποτελείται μια ναυτιλιακή δύναμη, αλλά επίσης και ως μία ηπειρωτική δύναμη. Οι Σπαρτιάτες δεν είχαν πολλή διάθεση να διεξάγουν μάχες έξω από την Πελοπόννησο, και μετά από μερικές μάχες ήττας με την Αθήνα, αποφάσισαν να έρθουν σε συμφωνία με τους Αθηναίους και συμφώνησαν σε μια ειρήνη τριάντα ετών μεταξύ τους. Στη συμφωνία, και τα δύο μέρη συμφώνησαν να μην δεχτούν συμμάχους από την αντίστιξη συμμαχία του ενός από του άλλου, και τα ουδέτερα κράτη θα μπορούσαν να ενταχθούν σε όποια συμμαχία επέλεγαν.

Τα αισθήματα μίσους μεταξύ του Πελοποννησιακού Συνδέσμου και της Αθήνας και τους Συμμάχους της, αυξανόταν σταθερά και η "Τριακονταετή" συμφωνία ειρήνης μεταξύ τους, δεν άφησε το μυαλό της Σπάρτης να αναπαυθεί. Ο φόβος ότι η Αθήνα θα προσπαθήσει να επεκτείνει την αυτοκρατορία της σε ολόκληρη την Ελλάδα ήταν πάντα παρών, και η αυξανόμενη δύναμη και ο πλούτος της Αθήνας, θορύβησε τους Πελοποννησίους. Όλοι είχαν την αίσθηση ότι η τελική μάχη δεν θα πάρει πολύ να έρθει.

Η ειρήνη του Καλλία το 449 π.Χ., μεταξύ της Περσίας και της Αθήνας, έδωσε τη δυνατότητα στην Αθήνα να στρέψει την προσοχή της από την Ανατολική Μεσόγειο, και να επικεντρωθεί στη διατήρηση και την επέκταση της αυτοκρατορίας της. Με την ειρήνη του Καλλία, ο αρχικός σκοπός του Συνδέσμου της Δήλου δεν ήταν πλέον σε εφαρμογή και πολλοί από τους Συμμάχους της Αθήνας ήθελαν να αποχωρήσουν από τον Σύνδεσμο, αλλά η Αθήνα είχε ήδη αναπτύξει ένα σταθερό έλεγχο πάνω τους, και ήταν σε θέση να διατηρήσει την αυτοκρατορία της συμπαγή. Η εξέγερση της Σάμου το 440 π.Χ., και η συνακόλουθη πολιορκία της και το γκρέμισμα της, ήταν ένα μάθημα που έπρεπε να διδαχτεί σε άλλους Συμμάχους.

Με τον ισχυρό της στόλο που είχε αυστηρό έλεγχο πάνω από την κυριαρχία της στο Αιγαίο Πέλαγος, η Αθήνα έστεψε τις φιλοδοξίες της για την επέκταση της προς τα δυτικά. Αφού η Κύπρος και η Ανατολική Μεσόγειος είχαν χαθεί στους Πέρσες, οι Αθηναίοι χρειάζονταν να ανοίξουν μια νέα δίοδο έτσι ώστε να μπορούν να αναπτύξουν το εμπόριο σιτηρών και άλλων αγαθών. Όμως, αυτή η επέκταση της Αθήνας δυτικά, ήρθε σε άμεση σύγκρουση με την Κόρινθο-μια Δωρική πόλη της Πελοποννήσου, της οποίας η ευημερία εξαρτώταν σχεδόν εξ ολοκλήρου από τις εμπορικές της σχέσεις με τη Σικελία και την Ιταλία. Οι Αθηναίοι είχαν μπει σε εμπορικές συναλλαγές με τους Έλληνες της Σικελίας και της Ιταλίας εις βάρος της Κορίνθου, και οι Κορίνθιοι είχαν εξοργιστεί με αυτή την Αθηναϊκή παρέμβαση.

Η Κόρινθος που ήταν ηγετικό μέλος του Πελοποννησιακού Συνδέσμου και είχε λάβει μέρος στην υπογραφή της "Τριακονταετής" συμφωνίας ειρήνης με την Αθήνα, έψαχνε να βρει μια δικαιολογία για να διασπάσει την ειρήνη και να έρθει σε πόλεμο με την Αθήνα, προκειμένου να προασπίσει τα εμπορικά της συμφέροντα. Οι Κορίνθιοι είχαν κατά αυτό το διάστημα εμπλακεί σε μια διαμάχη με τη δική τους αποικία, την Κέρκυρα, το νησιωτικό κράτος του Ιονίου Πελάγους, και ήταν από αυτή τη διαμάχη που η Κόρινθος βρήκε τη δικαιολογία για να έρθει σε ανοιχτή σύρραξη με την Αθήνα.

Η Κέρκυρα και η Κόρινθος είχαν τις διαφορές τους για πολλά χρόνια. Η Κέρκυρα, η οποία είχε γίνει ένα από τα πλουσιότερα Ελληνικά κράτη εκείνης της εποχής, είχε από καιρό σταμάτησε να καταβάλει κάθε τιμητική σχέση προς την ιδρυτική της μητέρα- την πόλη της Κορίνθου. Οι Κορίνθιοι μισούσαν τους Κερκυραίους για τον πλούτο τους, και ένιωθαν ότι παραμελούσαν τη μητρική τους πόλη, την Κόρινθο.Το 435 π.Χ., οι Κορίνθιοι αποφάσισαν να κάνουν μια εκστρατεία κατά της Κέρκυρας, προκειμένου να διδάξουν στην αποικία τους ένα μάθημα σεβασμού. Τα δύο κράτη ήρθαν σε πολεμική διένεξη σε μια ναυμαχία στο Ιόνιο Πέλαγος στην οποία ο νικητής ήταν η Κέρκυρα.

Η Κόρινθος ξεκίνησε την προετοιμασία για μεγαλύτερη προσπάθεια ενάντια στην ισχυρή και μισητή της αποικία. Οι εργασίες για την προετοιμασία φόβισαν την Κέρκυρα, αφού η Κόρινθος είχε τον Πελοποννησιακό Σύνδεσμο για να την ενισχύσει, η Κέρκυρα δεν είχε συμμάχους. Οι Κερκυραίοι έστειλαν αποστολή στην Αθήνα και ζήτησαν από τους Αθηναίους να τους αποδεχτούν στον δικό τους Σύνδεσμο. Οι Αθηναίοι είχαν πολλά να ωφεληθούν με την Κέρκυρα στην κυριότητα τους, διότι αυτό το νησί- κράτος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως προπύργιο για την επέκταση τους στη Σικελία και την Ιταλία. Έτσι, η Αθήνα έβαλε την Κέρκυρα στη συμμαχία της, και έστειλε πλοία στη Κέρκυρα για να την βοηθήσει κατά της Κορίνθου.

Όταν οι Κορίνθιοι έπλευσαν κατά της Κέρκυρας, οι Αθηναίοι ενώθηκαν με τους Κερκυραίους σε ναυτική μάχη, και έσωσαν την πόλη-κράτος από το να την καταλάβει η Κόρινθος. Οι Κορίνθιοι επέστρεψαν στην πόλη τους, αλλά πριν το κάνουν αυτό, έστειλαν επίσημη διαμαρτυρία προς τους Αθηναίους για την παραβίαση της "Τριακονταετής" εκεχειρίας. Η δικαιολογία για την κήρυξη πολέμου κατά της Αθήνας είχε επιτέλους βρεθεί.

Το 431 π.Χ., μετά από πολλές μακρές συζητήσεις στη Σπαρτιατική Συνέλευση, η Κόρινθος και άλλες παράκτιες πόλεις της Πελοποννήσου, έπεισαν τη Σπάρτη και την πλειοψηφία των μελών του Πελοποννησιακού Συνδέσμου να κηρύξουν πόλεμο εναντίον της Αθήνας. Το κύριο επιχείρημα που τόνισαν η Κόρινθος και άλλες παράκτιες πόλεις για να πείσουν τα κράτη του εσωτερικού- συμπεριλαμβανομένης και της Σπάρτης-ήταν ότι τα κράτη αυτά εξαρτιόνταν από τα παράκτια κράτη για τις εισαγωγές που χρειάζονταν από το εξωτερικό, εκτός της Πελοποννήσου, και για να βρουν αγορές στις εξαγωγές τους. Εάν η Αθήνα αφηνόταν να κυριαρχήσει τους εμπορικούς άξονες, η Πελοπόννησος θα έμενε αποκομμένη από την εμπορική αγορά και οι ελλείψεις τροφίμων και άλλων αγαθών θα επακολουθούσαν. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα έπρεπε να αποφευχθεί, και ο μόνος τρόπος ήταν να κηρύξουν πόλεμο κατά της Αθήνας.

Ο πόλεμος που ξέσπασε μεταξύ της Πελοποννησιακής Ομοσπονδίας και της Αθήνας και των Συμμάχων της, ήταν να γίνει ευρύτερα γνωστός ως ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, και ήταν να διαρκέσει για περίπου σαράντα χρόνια. Ήταν ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των Ελλήνων της Δωρικής φυλής κατά των Ελλήνων της Ιωνικής φυλής, και και αντίστροφα. Ελληνικά κράτη να μάχονται ενάντια σε άλλα Ελληνικά κράτη.Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, από το 431 π.Χ. μεχρι το 404 π.Χ., ο Ελληνικός Κόσμος είδε την αυτοκαταστροφή του και μαζί και τον πλούτο και το μεγαλείο του να ξεθωριάζει. Οι Έλληνες κατέστρεψαν ο ένας τον άλλο, και την ίδια στιγμή, κατέστρεψαν και τον ίδιο τους τον εαυτό.

Η Αθήνα δεν είχε μόνο να πολεμήσει τους εχθρούς της, τους Δωριείς, είχε επίσης να πολεμήσει ενάντια στους δικούς της συμμάχους που εξεγείρονταν.Αυτές οι εξεγέρσεις αντιμετωπίστηκαν με ένα πολύ σκληρό τρόπο, με τις μεγαλύτερες φρικαλεότητες να γίνονται κατά τους νησιώτες της Μήλου, όπου όλοι οι ενήλικοι άνδρες καταδικάστηκαν σε θάνατο, και οι γυναίκες και τα παιδιά σκλαβώθηκαν.

Με τη συνέχιση του πολέμου κατά της Σπάρτης και των Συμμάχων της, η Αθήνα βρέθηκε σε όλο και περισσότερο δύσκολη θέση στο να κρατήσει τους Συμμάχους της κάτω από την έλεγχο της, και άρχισε να χάνει τον ένα μετά τον άλλο. Ο λόγος που η Αθήνα έχασε την δύναμη της να ελέγχει τους συμμάχους της συνδέεται με την απώλεια ισχύος του Αθηναϊκού στόλου.Μετά την καταστροφική ήττα της Αθήνας στην εκστρατεία της Σικελίας, η Αθήνα είχε χάσει ένα μεγάλο αριθμό τριήρεις στους Συρακούσιους Δωριείς μαζί με χιλιάδες πολεμιστές. Η κατάσταση για την Αθήνα ήταν απελπιστικά κακή και το κλείσιμο των μεταλλείων στο Λαύριο το 413 π.Χ., άφησε την πόλη χωρίς έσοδα από αυτή τη προμήθεια.

Η απώλεια πολλών Συμμάχων της Αθήνας, σήμανε την κατάρρευση της Αθηναϊκής αυτοκρατορίας, και μετά την στρατιωτική συνθήκη της Σπάρτης με την Περσία, η επιβίωση της ίδιας της πόλης της Αθήνας ήταν αμφισβητήσιμη.

Οι Πέρσες βοήθησαν οικονομικά τους Σπαρτιάτες και έχτισαν ένα μεγάλο στόλο ο οποίος εξέπλευσε για να συναντήσει τους Αθηναίους σε μάχη. Οι Πελοποννήσιοι συνάντησαν τους Αθηναίους στους Αιγός Ποταμούς, που ήταν μια κακή θέση, διότι ήταν μια ανοιχτή θάλασσα, χωρίς λιμάνι. Μετά από λίγες ημέρες αναμονής, η Πελοποννησιακή μοίρα βρήκε τον Αθηναϊκό στόλο ανυπεράσπιστο και του έκανε κατάληψη.Με τη κατάληψη του Αθηναϊκού στόλου στους Αιγός Ποταμούς από τους Πελοποννησίους, η Αθηναϊκή αυτοκρατορία μεταφέρθηκε σε αυτούς. Η πόλη των Αθηνών αποκλείστηκε, οι άνθρωποι που ζούσαν σε αυτήν λιμοκτονούσαν, μέχρι που δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να παραδοθούν.

Μετά την παράδοση της Αθήνας το 404 π.Χ., μια συνέλευση από Πελοποννησιακούς Συμμάχους οργανώθηκε για να αποφασίσουν τι θα κάνουν με τον συλληφθέντα εχθρό. Η γενική αίσθηση ήταν ότι δεν θα έπρεπε να του δείξουν έλεος.Οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι κατά τη συνέλευση ήθελαν να δουν την Αθήνα να καταστραφεί τελείως και το σύνολο του λαού της να πωληθεί στη σκλαβιά. Όμως, η Σπάρτη με αποφασιστικότητα απέρριψε την βάρβαρη πρόταση της Ομοσπονδίας, διότι η Αθήνα ήταν μια Ελληνική πόλη που είχε κάνει πολλές ευγενείς υπηρεσίες προς στην Ελλάδα κατά τους Πέρσες εισβολείς. Έτσι, η Αθήνα σώθηκε.

Η έρευνα και γραφή για αυτό το κοίμενο έγινε από NOCTOC

The capture of Sestos in 478 B.C. saw the end of the Persian wars against mainland Greece and thus the Hellenes could once again breathe the air of freedom. However, the capture of Sestos not only brought an end to Persia's advance into Europe, it also closed the chapter of Sparta's leadership over all the Hellenes which marked a new dawn over the history of Greece.

The emergence of Athens as the new dominant power over Hellas was a consequence of Sparta's inability to adapt to new conditions due to its tradition of conservatism and isolation. Athens on the other hand, was a state of vitalism since its democratic institutions gave the Athenian people an incentive to grow economically and this induced the expansion of the city's influence beyond the Sphere of Attica. The ability of Athens to be far-sighted made the city realize that its geographical location which was in poor land could only produce a meager subsistence and a low standard of living. The leaders of Athens such as Solon, knew very well that their city could only survive and grow through becoming a sea-power which could enable it to trade for wheat and other commodities.

Control of the sea for commercial trade wasn't the only purpose behind the emergence of Athens as a sea power.Being a city in the plains of Attica, Athens had no natural protection against invaders and therefore the only solution for its defense was the building of a powerful navy. This strategy was to prove itself correct in the consequent years when it was put into practice during the new Persian invasions where not only Athens, but the whole of Greece was saved mainly because of the Athenian navy.

The recognition of the Athenian supremacy over Sparta was undisputed among the newly-freed city states of the Aegean and the Asia Minor coast. This was even more re-enforced after the Spartans decided to retreat to the Peloponnese instead of helping the Athenians to free the Eastern Greeks of Asia Minor who had revolted against Persian rule over them. The battle of Sestos and the Athenian capture of the city gave Athens the official recognition as deliverers of the Eastern Greeks from the Persian yoke.

In the name of freedom and the protection from the barbarians, Athens undertook the responsibility of being ηγεμών or leader of the rescued cities. In the winter of 478-7 B.C., the voluntary confederacy of Delos was formed and the treasury of the league was established on the sacred island of Delos hence its from this island that the league took its name.

The league included the Ionian and Aeolian cities of Asia Minor, the islands adjacent to its coast from Lesbos to Rhodes, a large number of towns on the Propontis (Pontus) and some in Thrace, most of the Cyclades islands and all of Evboea except Carystus.

By declaring itself as the originator of the Ionian cities and therefore of all Greeks of the Ionian stock, Athens farther reinforced her claim as ηγεμών (leader) of the Confederacy, and took the liberty of setting down the tribute that each state had to pay. Some states had to provide ships and some money. The ships where incorporated into the Athenian navy and the number of ships that each city state had to contribute was changed annually.With these assessments of the φόρος or tribute on each member of the league, Athens was well on its way to becoming an empire.

As it was stated before, the original purpose of the Delos confederacy was to protect and free Eastern Greeks from Persian domination. The tribute money was supposed to cover campaigns and the building of new ships. Even though some of the money must have been spent for these purposes, most of it went into the reserve.

The Athenian fleet was increased and kept in good condition from the contributions of ships from the islands of Lesbos, Chios, Samos, and probably Thasos, which were all rich in timber. It was this increase in its fleet that enabled Athens to wage campaigns against Persia which resulted in the capture of Eion-a most important stronghold of the Persians-which in tern helped to deliver the Asia Minor cities of the areas of Caria and Lycia from Persian rule. The cities from these districts were constrained and joined the confederacy.

Following up this success under the leaderships of Cimon, the Athenians won a battle in Eurymedon which freed Greece from all dangers on the side of the Persian Empire.

The purpose of the Athenian expedition in the eastern Mediterranean was to open up a trading route between that area and Athens so that badly needed wheat could reach the port of Piraeus. The later expeditions to free the Greek cities of the island of Cyprus and to help Egypt throw off the Persian yoke, where done with this intension.

Athens' allies in the meantime were increasingly reluctant to continue active campaigning abroad since the threat from Persia had gone. Many states started revolting with the islands of Naxos and Thasos first.Both islands were capitulated by Athens. The Athenian imperialist "might is right"policy was demonstrated very well in those 469-65 B.C. revolts and similar approaches were taken with other revolts which weren't few in number.

Upon the subjection of the revolting states, their autonomy was completely taken away and a constitution set up by Athens replaced it. Many times Athenian garrisons and civil officers were left behind in order to prevent farther troubles.

By the middle of the 5th century B.C., the turning of the alliance into an empire was well advanced. A further advance in Athenian imperialism was when the treasury was moved from Delos to Athens. The motive behind the transfer was to make league funds more accessible to Athens so that it could be used for its own purposes.

Under the leadership of Pericles, who was a strong statesman, Athens rose to become the greatest city state of Greece and of the then known world. Using the funds of the league, tribute payments from subjugated states, and money accumulated by their newly found wealth, the Athenians build majestic monuments for their city such as the Parthenon which are still marveled at to this day.

The greatness of 5th century B.C. Athens wasn't just its architecture-that was only one element of it.The whole city was bursting with life as thousands of aliens poured into its walls taking advantage of a good economy and the safety that it offered. The husbandmen and craftsmen, the retail dealers and the foreign traders however could have not been lured into Athens if it wasn't for its sea-power and the supremacy of the Athenian navy.

Being the mistress of the sea, Athens forced all trading ships in the Aegean to stop at the port of Piraeus were goods from all over the world could be traded or transshipped for re-export after duties were put on them. By doing this, Athens assured a constant food-supply which met the demands of the city's growing population and created jobs for its skilled and unskilled labor force. Above all it enabled the city to become a trading center which stimulated economic growth and a higher standard of living.

In the meantime, Athen's rival, Sparta, was getting restless upon seeing the increasing dominance and prosperity of the city. Sparta and its allies in the Peloponnesian league feared the naval empire of Athens and its rapidly extending trade because it competed with them. The Spartans who where of Dorian stock tried to include other Dorian city states in the Peloponnesian league in order to better its position against her Ionian rival, Athens.

The Peloponnesians had already tried to come to the aid of their Dorian brothers in Northern Greece by invading the region in 457 B.C. and setting up Thebes as a powerful state in order to hold Athens in check. However,this proved to be a failure to a great extent since this operation led to an assault on Athens by the Spartans and their allies which resulted in Athens capturing many Dorian cities.

The outcome was to make Athens not only a maritime power but also a continental one as well. The Spartans were not too keen in fighting battles outside the Peloponnese and after a few more loosing confrontations with Athens, they decided to come to terms with the Athenians and agreed to a thirty years' peace. In the agreement both parties agreed not to admit an ally of the other into its alliance, and neutral states could join whichever alliance they chose.

The feelings of hatred between the Peloponnesian league and Athens and its allies was steadily growing and the "Thirty Years' Peace" agreement between them did not put Spartan's mind to rest. The fear that Athens would try to extend its empire over the whole of Greece, was always constant and the increasing power and wealth of Athens, alarmed the Peloponnesians. Everybody felt that a final struggle would not take long to come.

The peace of Callias in 449 B.C. between Persia and Athens, had enabled Athens to divert its attention from the Eastern Mediterranean, and concentrate on maintaining and expanding its empire.With the peace of Callias, the original purpose of the Delian league was not longer in
effect, many of the allies wanted to secede from the league but Athens had already developed a firm control over them and it was able to hold its empire together. The revolt of Samos in 440 B.C. and its consequent siege and reduction was a lesson to be taught to other allies.

With its powerful fleet having firm control over its Aegean domination, Athens turned its ambitions of expansion westward.Since Cyprus and the Eastern Mediterranean was lost to the Persians, the Athenians needed to open up a new route so that they could develop trade for wheat and other commodities. However this westward expansion of Athens came into direct conflict with Corinth-a Dorian city of the Peloponnese whose wealth depended almost entirely on its trade with Sicily and Italy. The Athenians were entering into trade with the Greeks of Sicily and Italy at the expense of Corinth and the Corinthians were outraged at this Athenian intervention.

Corinth who was a leading member of the Peloponnesian league and had taken part in signing the "Thirty Years' Peace' agreement with Athens, was looking for an excuse to break the peace and enter into war with Athens in order to defend its trading interests. The Corinthians were at this time involved in a quarrel with their own colony of Kerkyra, the island state in the Ionian sea, and it was from this quarrel that Corinth found the excuse to come to open arms with Athens.

Kerkyra and Corinth had their differences for many years. Kerkyra, which had become one of the richest Greek city states of the day, had long stopped paying any honorary respect to its founder and mother city-Corinth. The Corinthians hated the Kerkyraeans for their wealth and felt that they neglected their mother city. In 435 B.C., the Corinthians decided to make an expedition against kerkyra in order to teach their colony a lesson of respect. The two states fought a naval battle in the Ionian sea in which kerkyra was the victor.

Corinth began to prepare for a greater effort against its powerful and detested colony. The work for preparation frightened Kerkyra, for while Corinth had the Peloponnesian league at her back, Kerkyra had no allies. The Kerkyraeans sent an embassy to Athens and asked the Athenians to accept them in their league. The Athenians had much to benefit with Kerkyra in their domain, because this island state could be used as a stronghold for their expansion to Sicily and Italy. Athens thus received Kerkyra into its alliance and sent ships to kerkyra in order to assist the state against Corinth.

When the Corinthians sailed against Kerkyra, the Athenians joined the Kerkyraeans in the sea battle and saved the city-state from being taken over by Corinth. The Corinthians returned back to their city, but before doing that, they sent a formal protest to the Athenians for braking the 'Thirty Years' truce. The excuse for declaring war on Athens was at last found.

In 431 B.C., after many strong debates at the Spartan assembly, Corinth and other coastal towns of the Peloponnese, convinced Sparta and the majority of the members of the Peloponnesian league to declare war against Athens. The main argument emphasized by Corinth and other coastal towns to convince the states of the interior-Sparta included-was that these states depended on the coastal states for the imports they needed from the outside of the Peloponnese and to market their exports. If Athens was left to dominate their trading routes, the Peloponnese would be cut off from the trading market and shortages of food and other commodities would occur. Such an outcome had to be stopped and the only way was to go to war against Athens.

The war that broke out between the Peloponnesian confederacy and Athens and her allies was to become widely known as the Peloponnesian War and it was to last for almost forty years. It was a civil war between Greeks of Dorian stock against Greeks of Ιοnian stock, and viceversa. Greek states fighting other Greek states.During the course of the Peloponnesian war, from 431 B.C. to 404 B.C., the Hellenic world saw itself being destroyed and its wealth and majesty fading away. The Greeks destroyed each other and at the same time destroyed themselves.

Athens not only had to fight against its Dorian enemies, it had to also fight against its own allies who revolted. These revolts were dealt with a very harsh manner, with the biggest atrocities committed on the islanders of Melos where all the adult males were sentenced to death, and the women and children were enslaved.

With the continuation of war against Sparta and its allies, Athens found it increasingly difficult to keep its allies under control and started losing them one by one. The reason that Athens lost the power of to control its allies is related to the loss of power of the Athenian fleet. After the catastrophic defeat of Athens in its Sicilian expedition, Athens had lost a large number of triremes to the Dorian Syracusians along with thousands of warriors. The state of affairs for Athens was hopelessly bad and the closing of the Lavrion mines in 413 B.C. left the city without a revenue supply.

The loss of many allies of Athens marked the downfall of the Athenian empire and after Sparta's military treaty with Persia, the survival of the city of Athens itself was in question.

The Persians financially helped the Spartans built a large fleet and it sailed off to meet the Athenians in a battle. The Peloponnesians met the Athenians at Aegospotami which was a bad position because it was an open beach without harbor. After a few days waiting, the Peloponnesian squadron found the Athenian fleet defenseless and captured it. With the capture of the Athenian fleet at Aegospotami by the Peloponnesians, the Athenian empire was transferred over to them. The city of Athens was blockaded and the people in it starved until they had no choice but to surrender.

Upon the surrender of Athens in 404 B.C., an assembly of the Peloponnesian allies was organized in order to decide what to do with their captured enemy. The general feeling was that no mercy should be shown. Most of the attendants at the assembly wanted to see Athens utterly destroyed and the whole people sold into slavery. However Sparta resolutely rejected the barbarous proposal of the confederacy because Athens was a Greek city which had done many noble services to Greece against the Persian invaders. Thus Athens was saved.

This post was researched and written by Noctoc



Παραπομπές-References

David Black
The Athenian Navy and Allied Naval contributions in the Pentecontaetia
1969, vol10, no3, pages 179-216

Alfred E. Zimmern
The Greek Commonwealth
Oxford:Clarendon press,1915

J.B.Bury and Russell Meiggs
A History of Greece
Hong kong:Mac Millan education Ltd,1987

John Warry
Warfare in the Classical World
New York:Salamander books Ltd,1980

Russell Meiggs
The Athenian Empire
Oxford:Clarendon press,1972


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου