ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Σάββατο, 23 Μαΐου 2009

Το Έθνος των Ρωμιών - The Nation of the Greeks



Από μαγνητοφωνημένη ομιλία του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Λεμεσού Κ. Αθανασίου. Κύπρος.
Είναι γεγονός ότι καυχόμαστε για την ελληνική μας καταγωγή και τη σχέση μας με τον Χριστό και το Ευαγγέλιο, όχι αδίκως βέβαια, παρόλο που καμιά φορά είμαστε λόγο υπερβολικοί, όμως η ιστορία δικαιώνει το ελληνικό έθνος.
Πάρα πολλοί λαοί άκουσαν το λόγο του Ευαγγελίου, πάρα πολλοί λαοί δέχθηκαν τις επισκέψεις των Αποστόλων, προς στιγμήν έγιναν χριστιανοί, αλλά στο πέρασμα των αιώνων είτε χάθηκαν γιατί υποδουλώθηκαν από άλλους λαούς, είτε άλλαξαν θρησκεία εξ ' ολοκλήρου, είτε προσχώρησαν σε αιρέσεις και άλλες κακοδοξίες οι οποίες νόθευσαν την Αλήθεια του Ευαγγελίου. Η ελληνική φυλή, το ελληνικό γένος, οι Έλληνες, παρά τις πολλές δυσκολίες που είχαν, κράτησαν το Ευαγγέλιο, κράτησαν την πίστη στην Εκκλησία, στην Ορθοδοξία. Και όχι μόνο δεν την έχασαν αλλά κατά την διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας έδωσαν το Ευαγγέλιο και σε άλλους λαούς (π.χ. Ρώσους, Βούλγαρους, Ρουμάνους, Σέρβους, Γεωργιανούς), σε όλη την ανατολική Ευρώπη. Οι βυζαντινοί Ρωμιοί πρόγονοι μας επέμεναν, παρόλο που η Δύση αντιδρούσε σε αυτό, ότι οι νέοι ορθόδοξοι λαοί έπρεπε να λατρεύουν τον Θεό στη γλώσσα τους. Γι' αυτό και οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος που μετέφεραν στους Σλάβους το Ευαγγέλιο έφτιαξαν αλφάβητο, ώστε να μπορούν οι άνθρωποι να έχουν δική τους γραπτή γλώσσα. Ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε το Ευαγγέλιο από τους Έλληνες ως μέσο κατάκτησης των άλλων λαών. Αντίθετα, ήταν μια προσφορά σ΄αυτούς του φωτός του Ευαγγελίου, επ' ελευθερία, ποτέ με τη βία. Δεν έχουμε φαινόμενα στην ορθόδοξη Εκκλησία επιβολής της Ορθοδοξίας σε άλλους λαούς με τη βία.
Το ερώτημα είναι, εμείς οι χριστιανοί ορθόδοξοι, πως μπορούμε να ταυτίσουμε την αγάπη προς την πατρίδα μας σε συνδυασμό με την ορθόδοξη πίστη μας;
Ως Έλληνες και ως ορθόδοξοι, καυχόμαστε ότι μέχρι σήμερα βαστάζουμε την ορθόδοξη πίστη μας απαρασάλευτη και απαραχάρακτη και μαζί με αυτήν έχουμε την ευλογία να βαστάζουμε τον Σταυρό, τον ευλογημένο Σταυρό της ελληνικής φυλής μέσα στον κόσμο, που κουβαλεί όλην αυτή την ένδοξη μας ιστορία. Το ελληνικό γένος, έχοντας πανάρχαιες ρίζες μέσα στην ιστορία, έφτασε σε τόσο υψηλά επίπεδα φιλοσοφικών πτήσεων και αποκαλύψεων ώστε να θεωρείται πρόδρομος του χριστιανισμού.
Νομίζω ότι το να είναι κανείς Έλληνας, το να είναι κανείς Ρωμιός, δεν είναι υπερηφάνεια αλλά είναι Σταυρός και μόνο σαν Σταυρό και σαν διακόνημα μπορούμε να το κρατήσουμε σήμερα. Είμαστε Έλληνες, έχουμε μια ιστορία, όπως ο κάθε λαός και αναγνωρίζουμε σε κάθε άνθρωπο αυτό το δικαίωμα να καυχάται για την ιστορία του, για τους προγόνους του. Καυχόμαστε σαν Έλληνες όχι γιατί λατρεύαμε τους ψεύτικους θεούς του Ολύμπου, αλλά καυχόμαστε γιατί είμαστε ένας λαός με φιλοσοφικές αναζητήσεις, καυχόμαστε γιατί είμαστε ένας λαός που γέννησε τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία.
Οι εθνικές γιορτές είναι βέβαια γιορτές μυήσεως στο νόημα, αλλά είναι και κρίση της ίδιας της ζωής μας. Και πρέπει να υφιστάμεθα αυτή την κρίση γιατί διαφορετικά θα μας κρίνει η ιστορία ως ανθρώπους που δεν διδαχθήκαμε ποτέ από την ίδια την ιστορία και την πορεία μας.
Η ιστορία οφείλει να μας διδάξει και εμείς αν είμαστε άξιοι των προγόνων μας, πραγματικά παιδιά τους, τότε πρέπει να μάθουμε να διδασκόμαστε, γιατί έχουμε τη βαρύτατη αυτή κληρονομιά να είμαστε Έλληνες. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε μια ιστορία ένδοξη σε πολέμους και αγώνες.Οι Έλληνες κρατούσαν τη σημαία τους για να δείξουν ότι αγωνίζονται όπως έλεγαν " υπέρ βωμών και εστιών", να να δείξουν ότι αγωνίζονται για συγκεκριμένα ιδανικά, ήσαν ιδεολόγοι, δεν ήσαν πολεμιστές με την πραγματική σημασία της λέξεως, αλλά γίνονταν πολεμιστές όταν η ανάγκη τους καλούσε και ήταν πράγματι αυτή η ανάγκη αδήριτη, για να φυλάξουν την πίστη τους και την πατρίδα τους.
Σήμερα αδελφοί μου καλούμαστε να κρατήσουμε αυτή την πατρίδα μέσα στα περιθώρια που οι ήρωες μας την παρέδωσαν και όπως αυτοί βάδισαν τον δρόμο τους με σύνεση πολλή, με σοφία πολλή, με υπομονή πολλή.
Οι ήρωες μας ήταν παιδιά, ήταν άνθρωποι της Κύπρου που βγήκαν μέσα από το καλύτερο λίκνο, το λίκνο της Εκκλησίας και πραγματικά στέκει κανείς μπροστά τους με μεγάλο θαυμασμό και μεγάλη συγκίνηση, γιατί διαβάζει κανείς για τη ζωή τους, διαβάζει κανείς τις επιστολές τους, διαβάζει αυτά τα οποία έγραψαν και όχι απλώς συγκινείται συναισθηματικά αλλά τα κείμενα αυτών των ανθρώπων, αυτές οι επιστολές των ηρώων του 55- 59 ( Ε.Ο.Κ.Α ) μας θυμίζουν συναξάρια, μας θυμίζουν λόγια νεομαρτύρων, μας θυμίζουν τις επιστολές των μαρτύρων της πίστεως, τις επιστολές και τα γραπτά των νεομαρτύρων της τουρκικής κατοχής στον ελληνικό χώρο. Δεν διαφέρει καθόλου το ήθος τους από το ήθος των μαρτύρων της πίστεως και των μαρτύρων της πατρίδος. Διαβάζει κανείς τις επιστολές εκείνες και βλέπει που έστελναν αυτοί οι άνθρωποι και βλέπει τι ήθελαν σε αυτό τον τόπο. Δεν βλέπεις ίχνος μισαλλοδοξίας, δεν βλέπεις ίχνος τρομοκρατίας, κι ας τους κατηγορούσαν τότε ότι ήταν τρομοκράτες. Διαβάζει κανείς τις επιστολές τους και βλέπει ένα ιλαρό φως, το φως της πίστεως το οποίο τους οδηγούσε στην αγάπη της πατρίδας τους, τους οδηγούσε στην αγάπη της ελευθερίας, αλλά δεν τους οδηγούσε ποτέ στο μίσος ακόμα και αυτών που τους είχαν κατακτήσει. Και αν χρειάστηκε να κάνουν πόλεμο και να κάνουν επανάσταση, αυτό ήταν γιατί με τα δεδομένα της εποχής και της ώρας εκείνης ήταν μια ανάγκη και δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά.
Μέσα στις επιστολές των μαρτύρων και των ηρώων βλέπει κανείς τον Θεό, την αγάπη του Χριστού να βασιλεύει που τους έδωσε τη δυνατότητα να νικήσουν τον θάνατο, να υπερβούν τον θάνατο, που αισθάνονταν την ψυχή τους να φτερουγίζει γύρω από τον θρόνο του Θεού, τι άλλο είναι παρά τα ίδια βιώματα των μαρτύρων της πίστεως; Δεν είναι αυτά οι επισκέψεις της χάριτος του Θεού οι οποίες παρηγορούσαν τις ψυχές των ανθρώπων που βρισκόντουσαν μόνο λίγο προ του θανάτου; Ταυτόχρονα, βλέπει κανείς την αγάπη τους προς την Ελλάδα. Την Ελλάδα όχι ως γεωγραφικό χώρο μόνο, αλλά την Ελλάδα ως την κοιτίδα του πολιτισμού, τη μητέρα της φιλοσοφίας, τη μητέρα της Ρωμιοσύνης.
Οφείλουμε λοιπόν να μαθαίνουμε μέσα από την ιστορία μας, να διδασκόμαστε. Οφείλουμε να οδηγηθούμε μπροστά στα διάφορα γεγονότα της ιστορίας μας και να κρίνουμε τον εαυτό μας, σιωπώντας και περιορίζοντας τα λόγια μας και την εξωστρέφεια μας και να αφήσουμε να μας δείξουν όλοι αυτοί οι μάρτυρες της πατρίδας το δικό τους φρόνημα και να μας μιλήσουν για την παράδοση μας, να μας δείξουν από ποιο δέντρο καταγόμαστε κι ακόμα, να έχουμε το θάρρος να δούμε που είμαστε εμείς σήμερα.
Πρέπει να έχουμε το θάρρος να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και να πούμε τη μεγάλη αλήθεια, ότι αυτός ο τόπος ( η Κύπρος) , εάν θέλει να ζήσει, πρέπει να γίνει ελληνικός τόπος κατά κυριολεξία. Ο άνθρωπος πρέπει να τύχει παιδείας, παιδείας φιλοσοφικής, παιδείας πνευματικής, παιδείας ρωμαίικης, με ρωμιοσύνη που σημαίνει ότι θα απολαύσει όλη την ιστορία της παραδόσεως μας. Ούτε αρχαιολάτρες είμαστε, αλλά ούτε και βυζαντινόπληκτοι είμαστε. Ξέρουμε ότι ο τόπος ζύμωσε την αρχαία φιλοσοφία και παράδοση με την Ορθοδοξία. Και ορθόδοξος σημαίνει ελεύθερος. Ορθόδοξος και Ρωμιός σημαίνει άνθρωπος χωρίς παρωπίδες, σημαίνει άνθρωπος ο οποίος αγαπά τον άλλο και δεν φοβάται τον άλλο άνθρωπο, γιατί έχει αρχοντιά, γιατί δεν είναι κομπλεξικός, γιατί δεν αισθάνεται μειονεκτικά μπροστά σε κανένα, γιατί είναι περήφανος γι' αυτό που είναι και αυτή η περηφάνια δεν είναι αλαζονεία αλλά είναι το " γνώθι σ΄αυτόν '' των αρχαίων Ελλήνων, είναι αυτή η γνώση της βαρύτατης κληρονομιάς την οποία κουβαλούμε πάνω μας. Αυτή η ρωμαίικη υπερηφάνεια μπορεί να υπηρετήσει και όχι να υπηρείται, μπορεί να σταθεί και να αγκαλιάσει τον κόσμο όλο και να γίνει διάκονος της ανθρωπότητας.
Εμείς σαν Ρωμιοί πάντοτε είχαμε τη μεγάλη υπομονή η οποία ήταν γέννημα της πίστεως. Και ο πιστός άνθρωπος βλέπει πίσω από τα φαινόμενα, πέραν των φαινομενικών πραγμάτων. Δεν μας ενδιαφέρει εμάς αν μας μισούν ή όχι οι Τούρκοι. Μας ενδιαφέρει τι θα πει ο Θεός στο τέλος. Δεν θα γίνει τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από όσα ο Θεός θα επιτρέψει. πρέπει να μάθουμε να έχουμε τελείαν εμπιστοσύνη στον Θεό. Εάν ελπίζεις στον θεό και πιστεύεις ότι ο Θεός είναι ο Πατέρας σου, τότε λοιπόν γιατί φοβάσαι;
Ας ανοίξουμε τον δρόμο στην αληθινή παιδεία, να φτιάξουμε πρώτα ανθρώπους ελεύθερους, και αν φτιάξεις ανθρώπους ελεύθερους, τότε θα αποκτήσεις και πατρίδα ελεύθερη. Αν έχεις ανθρώπους δούλους, τότε και η ελεύθερη πατρίδα θα γίνει δούλη. Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι αυτός που ελευθερώνει πρώτα τον εαυτό του και ύστερα ελευθερώνει και γεωγραφικά τον τόπο του. Αν ενδιατρίψουμε στην ιστορία μας, αν ασκήσουμε καλόβουλη και θετική κριτική στις παρελθούσες πράξεις και ενέργειές μας, αν είμαστε έντιμοι, ανυστερόβουλοι και ειλικρινείς, τότε θα ανακαλύψουμε ότι αυτός ο τόπος γεννά ήρωες, αυτός ο τόπος γεννά μάρτυρες, αυτός ο τόπος γεννά ηγέτες, όπως τους ηγέτες οι οποίοι σήκωσαν τον τόπο αυτό και έδωσαν την ανάσταση στην πατρίδα μας και στη φυλή μας. Αυτό είναι το μήνυμα της Ρωμιοσύνης, του πόνου και της αγάπης για την πατρίδα.
Ν.Π. - Δ.Κ.

Από το περιοδικό " καθ' οδόν " της Ιεράς Μητροπόλεως Λεμεσού. Κύπρος.
Μεταφέρθηκε στον κυβερνοχώρο από Noctoc


From a recorded speech by the Bishop of Limassol Athanasios.Cyprus.
It is a fact that we are proud about our Greek origin and our relationship with Christ and with the Gospel, not wrongly of course, although sometimes we tend to exaggerate, but history justifies the Greek nation.
Many nations have heard the word of the Gospel, many nations were visited by the Apostles and for a time they became Christians, but over the centuries they were lost either because they were subjugated by other nations, or because they changed their religion entirely, or because they joined other sects and misbeliefs which distorted the truth of the Gospel. The Greek nation, the Greek race, the Greeks, despite the many difficulties they had faced, kept the Bible, kept their faith in the Church, in Orthodoxy. And not only they did not loose it, but during the time of the Byzantine Empire they also gave the Gospel to other nations (e.g, Russians, Bulgarians, Romanians, Serbs, Georgians), throughout Eastern Europe. Our Byzantine Greek ancestors insisted, although the West reacted against this, that nations new to the Orthodox faith should worship God in their own language. That is the reason why the Saints Cyril and Methodius who took the Gospel to the Slavs, created an alphabet for them, in order to make it possible for the Slavic people to have their own written language, to be able to become educated, to grow culturally as a people with their own identity, and worship God in their own language. The Gospel was never used by the Greeks as a means of conquest of other peoples. Instead, it was an offer of Gospel light, offered as a choice, and never by force. In the Orthodox Church we do not have the phenomenon of imposing Orthodoxy by force on other nations.
The question is, we Orthodox Christians, how can we identify the love for our country in conjunction with our orthodox faith?
As Greeks and as Orthodox Christians, we are proud that until the present times we hold the Orthodox faith unchanged and unreformed, and with it, we have the blessing to carry the Cross, the Holy Cross of the Greek race in the world, which it carries our glorious history. The Greek race, having very ancient roots in history, reached such high levels of philosophical depth and revelations that it has become to be considered as the precursor of Christianity.
I think that being Greek is not pride but a Cross , and only as a Cross and as a service to mankind we can keep ourselves today. We are Greeks and we have a history, like every nation and all peoples in the world, and we recognize the right for every person on earth to feel proud of his history, and his ancestors. We are proud as Greeks not because we worshiped the false gods of Olympus, but we are proud because we are a people with philosophical quests, we are proud because we are a nation that gave birth to democracy, to philosophy.
National celebrations are of course celebrations of initiation in meaning, but they are also a way to judge our own life. And we must be able to accept this judgement because otherwise history will judge us as a people who have never learned from this same history and our course in it.
History must teach us, and we, if we are worthy of our ancestors, if we are their true children, then we must be willing to learn, because we have the heavy heritage of being Greek. This means that we have a glorious history in war and in struggles. The Greeks held their flag to show that they were fighting as they were saying "for the faith and the homeland", to show that they were fighting for certain ideals, they were ideologists, they were not warriors in the real sense of the word, but became warriors when necessity called upon them, and when it was actually a vital need, in order to keep their faith and their homeland.
Today my brothers and sisters we have to keep this country within the margins that our heroes had delivered it to us , and within the same direction, with much care, with much wisdom, and with much patience.
Our heroes were kids, they were people of Cyprus who came from the best cradle, the cradle of the Church and one truly stands in front of them with great admiration and great emotion, because when one reads about their lives, reads their letters, reads what they wrote, not only is he moved emotionally, but the writings of these people, these letters of the heroes of 55 - 59 (E.O.K.A) remind us of the writings of the lives of the saints, they remind us of sayings told by New Martyrs, they remind us of letters from the Martyrs of our faith, letters and writings of the New Martyrs of the Turkish occupation in Greek lands. The ethos of these heroes of our homeland is not different in any way from the ethos of the Martyrs of our faith. One reads these letters and one can see where these people stood and what they wanted in this place. We cannot see even a trace of intolerance, we do not see any trace of terrorism, even if they were accused of being terrorists. One reads their letters and one can see a cheerful light, the light of faith which led them to love their country, which lead them to the love of liberty, but it never lead them to hate, even for those who conquered them. And even if they had to make war and to make a revolution, this came about because the circumstances of those years and that time made it necessary and they could not do otherwise.
Through the letters of the martyrs and heroes, one can see God, the love of Christ to reign, which gave them the ability to defeat death, to transcend death, to feel their soul hovering around the throne of God, what else is it other than the same experiences as those of the Martyrs of the faith? Aren't these the visits of the grace of God which comforted the souls of people who were only one step away from their death? At the same time, one can see their love for Greece. Greece not only as a geographical area, but Greece as a cradle of civilization, the mother of philosophy, the mother of Greekness.
We must therefore be able from our history to learn. We must go at the forefront of various events in our history and judge ourselves, in silence and by limiting our words and our actions and allow all these Martyrs of our homeland to show us their convictions, to speak to us about our traditions, to show us from which family tree we are still decedent from, and even come to have the courage to see what we are today.
We must have the courage to discover ourselves and to say the great truth, that this place (Cyprus), if it wants to survive, it must be a Greek place in actuality. Man should be educated, have a philosophical education, intellectual education, Greek education, a person must have a Greekness which must mean that he will enjoy all this history of our tradition. We are neither lovers of antiquity, nor are we Byzantium obsessed. We know that this land is a place of fermentation between our ancient culture and tradition with Orthodoxy. And Orthodoxy means to be free. Orthodox and Greek means that a person must be without blinkers, it means that he is a person who loves other people, and does not fear other humans, because this is noble, because he is not inhibited, because he does not feel disadvantaged in any way, and is proud of what he is, not out of arrogance, but because he "knows who he is'' as the ancient Greeks would say, it is this knowledge of our heavy heritage which we must carry on.This Greek pride can serve and not be served, it can stand up and embrace the whole world and become a service to humanity.
We, as Greeks always had great patience which derived from our faith. And the faithful person sees over the phenomena, beyond the apparent facts. We are not interested if we are hated by the Turks or not. What we are interested in, is what God will say in the end. Nothing more and nothing less will happen than what God will allow. We must learn to have perfect trust in God. If you hope in God and believe that God is your Father, then why have any fears?
Let us pave the way to true education, to first create free people, and if people are made to be free, then we will also have a free homeland. If our society creates people who are treated as slaves, then our country will also be enslaved. A free person is he who first frees himself and then once he is free, he will also free the geographical territories of his homeland. If we look back in our history, if we get to know our traditions, if we exercise and exert positive criticism on our past history and our deeds, if we are honest, sincere and without ulterior motives, we will discover that this land creates heroes, this land creates Martyrs, this land creates leaders, like the leaders who raised their homeland up and brought resurrection in our country and our race. This is the message of Greekness, pain and love for the homeland.
N.P. - D.K

From the magazine "en route" of the Holy Bishopric of Limassol. Cyprus.
Translated from Greek and put on the Internet by Noctoc

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου