ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2009

Οι Ελληνορθόδοξες Μονές Αγίων Ιωάννη Βαπτιστή και Σιλουανού στο χωριό Ντούμα του Λιβάνου - The Greek Orthodox Monasteries at Douma village in Lebanon

Το χωριό Ντούμα βρίσκεται στην Επαρχία Μπατρούν στο βόρειο Λίβανο. Απέχει 88 χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα, Βηρυτό. Το υψόμετρο του είναι 2500 μέτρα πάνω από την θάλασσα και έχει 2712 κατοίκους. Το όνομα Ντούμα προέρχεται από τη φοινικική γλώσσα, και σημαίνει " ήσυχη, ειρηνική και ξεκούραστη." Αυτό το κοκκινοσκέπαστο παραδοσιακό χωριό, είναι ένα από τα πιο όμορφα χωριά του Λιβάνου, αλλά και πατρίδα για δύο Ελληνορθόδοξα μοναστήρια, τη Μονή του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή που είναι για καλόγριες, και τη Μονή του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου για μοναχούς.

Η παλαιότερη αναφορά για τη Μονή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου ανάγεται στο δέκατο έκτο αιώνα. Ένα από τα λειτουργικά χειρόγραφα της Μονής, δείχνει ότι αυτό έχει γραφτεί κατά τη περίοδο όπου ο ηγούμενος " Άσα" ζούσε στο μοναστήρι. Αλλά πριν από αυτή την περίοδο, συγκεντρώνουμε στοιχεία διαβάζοντας τους λίθους του μοναστηριού, και από ορισμένα ερείπια που έχουν απομείνει. Ο σκαλιστός Σταυρός στο ανώφλι της εισόδου του Ναού του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή δείχνει ότι ο κύριος Ναός είναι από τον πέμπτο ή έκτο αιώνα. Ο Σταυρός χαρακτηρίζεται από τις τέσσερις άκρες του που έχουν το σχήμα της ουράς ψαριού (>), εκτός από την κορυφή η οποία έχει το σχήμα (Ô), η οποία αναφέρεται, ίσως στον Χριστό με τα χέρια καρφωμένα στον Σταυρό. Αυτό το είδος Σταυρού ήταν γνωστό την εποχή εκείνη. Υπάρχουν επίσης τρεις σκαλιστοί Σταυροί στο ανώφλι και τους δύο πυλώνες της βόρειας εισόδου. Αυτό υποδεικνύει, με τις τεράστιες πέτρες σύμφωνα με τα ρωμαϊκά κτίρια, ότι ο τόπος ήταν ένας ναός για είδωλα. Η ειδωλολατρία συνεχίστηκε εδώ, τουλάχιστον μέχρι το δεύτερο μισό του τέταρτου αιώνα μετά Χριστό. Αλλά όταν επικράτησε ο Χριστιανισμός, το κτίριο κατεδαφίστηκε. Και μόνο η είσοδος του είχε μείνει, με το σκαλιστό βυζαντινό Σταυρό στο ανώφλι και τους δύο πυλώνες. Ενώ οι Ρωμαϊκοί πυλώνες είχαν κοπεί και χρησιμοποιηθεί για τη θεμελίωση του νέου Ναού.

Ο Ναός, είναι μοναδικός, δεν υπάρχει αμφιβολία, καθώς είναι δύο Ναοί σε ένα. Έχει δύο ιερά και ένα βωμό, και δύο τόξα που διαχωρίζουν τους Ναούς. Αυτό υπάρχει μόνο στο Λίβανο , όπως αναφέρουν ορισμένοι ερευνητές. Σήμερα, στην Ορθόδοξη Εκκλησία στον Λίβανο, υπάρχουν τουλάχιστον άλλοι δύο Ναοί του είδους, ένας στο μοναστήρι της Μκιφτίν και ο άλλος, σε κάποιο βαθμό, στο μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου στην Κούσπα. Και τα δύο μέρη είναι στην περιοχή της Κούρας στα βόρεια του Λιβάνου.

Επιπλέον, έχει ανακαλυφθεί, ενώ γινόταν επισκευές στον Ναό και το μοναστήρι, ότι στον Ναό έχουν απομείνει τοιχογραφίες που μάλλον να ανάγονται νωρίτερα από το δέκατο αιώνα. Διαπιστώθηκε επίσης ότι ο Ναός μάλλον να ήταν τοιχογραφημένος σε τρία στάδια, καθώς εμφανίστηκαν τρία στρώματα κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης. Επίσης, ανακαλύφθηκε, στον κυρίως Ναό της Παναγία μας-η οποία είναι προς τα βόρεια του Ναού του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, ότι αυτό το μέρος χρησιμοποιήθηκε ως νεκροταφείο. Βρέθηκαν πέντε σκελετοί, δύο παιδιά και τρεις ενήλικες, και όλους τους έθαψαν με τον μοναστικό τρόπο, έχοντας μαζί τους λύχνους αφού αυτό ήταν το έθιμο, και που εξακολουθεί να υφίσταται και μέχρι σήμερα, σε ορισμένα μοναστήρια. Το Μουσείο του Αμερικανικού Πανεπιστημίου της Βηρυτού μας παρέχει με μια έκθεση που μας κατευθύνει προς την εποχή των Μαμελούκων (δηλαδή μεταξύ του δέκατου τρίτου και στις αρχές του δεκάτου έκτου αιώνα).

Σε άλλο σημείο της Μονής, ανακαλύφθηκε μισό πέτρινο άγαλμα του Εσταυρωμένου. Αυτό μπορεί να σημαίνει την παρουσία των Σταυροφόρων και στο παρόν μνημείο. Οι Σταυροφόροι εγκαταστάθηκαν σε ένα παλιό βυζαντινό φρούριο στην κορυφή του βουνού, ενάμισι χιλιόμετρο μακριά από την Μονή, όπως φαίνεται σε ορισμένα βιβλία ιστορίας.

Πιστεύεται ότι το μοναστήρι, εδώ, ευημερούσε πριν από την Αραβική μουσουλμανική εισβολή, και μετά από αυτή άρχισε να παρακμάζει, αλλά ποτέ δεν εξαλείφθηκε εντελώς. Μοναχοί συνήθιζαν να έρχονται για να εγκατασταθούν εδώ από καιρό σε καιρό. Εξάλλου, αυτό που είναι ενδεικτικό, είναι ότι η πρώτη φήμη της Μονής παρέμεινε, από γενιά σε γενιά, μέχρι την παρούσα περίοδο. Η κύρια ένδειξη είναι το νεκροταφείο, κάτω από τον Ναό, το οποίο συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι τον εικοστό αιώνα. Η τελευταία φορά που χρησιμοποιήθηκε από τους προκατόχους της Μονής, ήταν κατά το έτος 1942, όταν ο Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Αλ- Αμμ θάφτηκε εκεί. Έδειχνε μια είσοδο από την πόρτα του Ναού του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, όπου το χώμα και οι πέτρες είχαν αφαιρεθεί και βρέθηκαν σκάλες να κατεβαίνουν στην κρύπτη στο πλαίσιο του ιερού.

Όσον αφορά την πρόσφατη ιστορία, τα γραπτά μας αρχεία χρονολογούνται από το δέκατο όγδοο αιώνα, 1760 και 1770 μ.Χ.. Ως αποτέλεσμα των πολιτικών και στρατιωτικών αλλαγών που έλαβαν χώρα στην περιοχή, μοναχοί από το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία της Σιάγια, μεταφέρθηκαν εδώ, μέσα από μια προσπάθεια της οικογένειας Μααλούφ, η οποία εγκαθίδρυσε το χωριό Μουχαίντσεχ, καθώς και το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία της Σιάγια".

Στη συνέχεια, το μοναστήρι είχε περάσει από μια ευημερούσα περίοδο, και η μοναστική αλυσίδα συνεχίστηκε χωρίς διακοπή, μέχρι το 1942, όταν ο τελευταίος πραγματικός ηγούμενος απεβίωσε. Τότε, ο επίσκοπος του Όρους Λιβάνου ανέλαβε την ευθύνη της εποπτείας της περιουσίας της Μονής, διορίζοντας ένα ιερέα ως παρατηρητή ηγούμενο, για να διασφαλίσουν ένα είδος παρουσίας. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι την εποχή του πολέμου του Λιβάνου, όπου η πολιτοφυλακή εγκαταστάθηκε στο μοναστήρι για δέκα χρόνια. Όλα αυτά μετέτρεψαν το μοναστήρι, κτίρια και γη, σε ένα ερείπιο.

Το 1990, η Οικογένεια Αγία Τριάδα, μια νέα μοναστική κοινότητα, πήρε από τον Μητροπολήτη Βύβλου και Βοτρίων ( Όρους Λιβάνου) Γεώργιο ( Χόντρ) την ευλογία να έρθουν και να συνεχίσουν την μοναστική ζωή στο μοναστήρι.

Στην Οικογένεια της Αγίας Τριάδος, υπάρχουν σήμερα δύο μοναστήρια: Το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή που σήμερα κατοικείται από έντεκα καλόγριες, συμπεριλαμβανομένης και της ηγουμένης Γερόντισσας Μαριάμ (Ζάκκα). Οι καλόγριες μένουν στο παλιό παραδοσιακό μοναστήρι. Το άλλο είναι το μοναστήρι του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου για μοναχούς, που είναι τρεις εκατοντάδες μέτρα μακριά από το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη. Ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα και κατοικείται σήμερα από τέσσερις μοναχούς συμπεριλαμβανομένου και του Αρχιμανδρίτη Θωμά (Μπιτάρ), ως ηγουμένου και γενικού Οικονόμου της Οικογένειας της Αγίας Τριάδος.

Μετάφραση Noctoc

Τhe village of Duma is located in the district of Batroun in North Lebanon.It's 88 kilometers away from the capital city of Beirut. It's elevations is of 2500 meters above sea level and has 2712 residents . Douma’s name is derives from the Phoenician language, meaning “The quiet, peaceful and restful.” This red-roofed traditional village, is one of Lebanon's most beautiful villages and also home to two Greek Orthodox Monasteries, Saint John the Baptist Monastery which is for nuns, and Saint Silouan the Athonite Monastery which is for monks.

The earliest mention of Saint John the Baptist Monastery appears in the sixteenth century. One of the liturgical manuscripts of the monastery shows that it was written at the time of Abbot “Ashia” who lived in the monastery. But before that time, we gather data from reading the stones of the monastery, and some remains that were collected. The carved cross on the lintel of the entrance of the church of Saint John the Baptist shows that the main church is from the fifth- sixth century. Where the cross is characterised by its four edges having the shape of a fish tail ( > ), except the apex which has the shape (Ô), referring perhaps to Christ with his hands nailed on the cross. This cross was well known at that time. There are also three crosses carved on the lintel and the two pillars of the northern entrance. This shows, with the huge stones, according to Roman buildings, that the place was a temple for idols. Idolatry continued here, at least till the second half of the fourth century after Christ. But when Christianity prevailed, the place was demolished. And only its entrance was left, with the carved Byzantine cross on its lintel and two pillars. While the Roman pillars were cut and used for the foundations of the new church.

The church, is unique, no doubt, as it is two churches in one. It has two sanctuaries and one altar, and two arches that separate the churches. This is special for our country, as some researchers state. Today, in our Orthodox Church, there are at least, two other churches of the kind, one in the monastery of “Bkiftine” and the other, to a certain extent, in the monastery of “Saint Dimitrios” in Kousba. Both places are in Al- Koura region in the north of Lebanon.

In addition, we found, while repairing the church and the monastery, that the church has remains of frescoes that could date since earlier than the tenth century. It was also shown that the church could have been painted in three phases, as there were three layers that appeared during its restoration. Also, we discovered, in the nave of the church of our Holy Lady- which is to the north of the church of Saint John the Baptist, that the place was used as a cemetery. Five skeletons were found, two children and three adults, and all buried in a monastic way having oil lanterns with them and that was the custom which continues, till now, in some monasteries. The American University Museum in Beirut provided us with a report pointing to the Mamluke era ( that is between the thirteenth and the beginning of the sixteenth century).

In another place in the monastery, we discovered half a stone statue of the “The Crucifix”. This could mean the presence of Crusaders herein as well. The Crusaders settled in an old Byzantine fortress at the top of the mountain, one and a half kilometres away from us, as shown in some history books.

We think that the monastery, here, prospered before the Arab Muslim invasion, and after that it started to decline, but was never completely erased. Monks used to come and settle in it from time to time. Moreover, what is indicative, is that its first reputation remained, generation after generation, up to our present time. The main clue is the cemetery under the church, which continued to be used till the twentieth century. The last time in which it was used by our predecessors, was in the year 1942, when Archimandrite “Bassilios Al-Amm” was buried there. It showed an entrance by the door of Saint John the Baptist church, where earth and stones were removed and stairs were found that descend to the crypt under the sanctuary.

As to recent history our written records date from the eighteenth century, 1760 and 1770 AD. As a result of political and military changes that took place in the region, monks from the monastery of Saint “Elias Shwayya”, were brought here, through an endeavour by the Maalouf family, who established Mouhaidseh village, and the monastery of Saint “Elias Shwayya” as well.

Then the monastery passed through a prosperous period, and the monastic chain continued without interruption, until 1942, when the last real abbot passed away. Then the Bishop of Mount Lebanon took charge of supervision of the monastery’s lands appointing a priest as nominal abbot, to insure some kind of presence. This continued till the time of the Lebanese war, when militias settled in the monastery for ten years. All this made the monastery—buildings and land—a ruin.

In 1990 the Holy Trinity Family, a new monastic community, was given by Metropolitan George (Khodr) the blessing to come and resume monastic life in the monastery.

In the family of the Holy Trinity today, there are two monasteries: The monastery of Saint John the Baptist which consists currently of eleven nuns, including the Abbess Mother Mariam (Zacca). It is the old traditional monastery. The other is the monastery of Saint Silouan the Athonite for monks, which is three hundred meters far from the monastery of Saint John. It was founded in the early nineties and it consists currently of four monks including the Archimandrite Thomas (Bitar), as Abbot and general Economos of the Holy Trinity Family.

Source - Πηγή Εδώ

1 σχόλιο:

  1. Αγνωστος αυτός ο Ελληνισμός της Ανατολικής Μεσογείου στην Ελλαδική χερσόνησο.
    Εκτός απο εμπεριστατωμένη η εισήγηση είναι διδακτική και παραμερίζει ιδιοτελή συμφέροντα.
    Προφανώς μερικοί υπερασπίζονται τα σύνορα της Δύσης εκεί όπου αυθαίρετα τους συμφέρει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή