ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009

Αν ο Λίβανος ήταν να μιλήσει : Του Σαΐντ Ακλ - If Lebanon were to speak: By Saïd Akl

Αποσπάσματα από το "Αν ο Λίβανος ήταν να μιλήσει"
Του Σαΐντ Ακλ
Μετάφραση από Noctoc

Μια περιήγηση στο Λίβανο - Ο Λίβανος, ο Πολιτισμός - ίσως το πιο όμορφο πράγμα που παραχωρείται σε κάθε άνθρωπο.
Ίσως να υπερβάλλω;
Ας με κρίνουν οι συνάδελφοι ταξιδιώτες.
Μέσα σ' ένα απειροστό μικρό κλάσμα του χρόνου, σε θέμα λίγων λεπτών, θα καλύψουμε διάφορες περιόδους χρονικών εποχών κάθε φορά που ταξιδεύουμε, διερχόμενοι τη ζωή μιας μεγάλης οντότητας, πάνω στην οποία το μέλλον της ανθρωπότητας εξαρτιόταν.
Τι είναι η λογοτεχνία;
Πρόκειται για την παγίδευση της αιωνιότητας σε μια λέξη, μια γουλιά κρασί, μια απλή σταγόνα που μεθά το μυαλό.
Αλλά δεν πρόκειται να επισκεφθούμε τα πάντα.
Επειδή εδώ τα πάντα είναι μεγαλύτερα από έναν ωκεανό, μεγαλύτερα από την αιωνιότητα.
Εδώ, τεράστιοι όγκοι από ιστορία θα συνεχίσουν να περιμένουν τον συγγραφέα τους, και αυτές οι ακτές και οι λόφοι θα συνεχίσουν να υπερηφανεύονται για τους ανεκτίμητους θεσμούς που θεμελιώθηκαν πάνω τους.
Θα ήταν στην αρχή, καθώς στην αρχή ήταν που δημιουργήθηκε, που ξεπήδησε από τη γη, μερικές φορές ξεκίνησε από άτομα των οποίων τα δάχτυλα έπλασαν τον κόσμο.
Ακριβώς εδώ, μια χούφτα από εκείνους τους θεούς της γνώσης γεννήθηκαν, εδώ μίλησαν, εδώ εργάστηκαν.
Μια περιφορά γύρω από αυτές τις πέτρες ή αυτούς τους λόφους θα σας μεταφέρει στα αστέρια ή θα σας δώσει την κατοχή του κόσμου απλώς σε μερικά λεπτά.
Κάτω από κάθε κόκκο γης στην οποία πατήτε κάθε μέρα υπάρχει μια ιστορία δόξας. Είναι ένα κεφάλαιο στην ιστορία της αγάπης και της παραχώρησης, ή μπορεί απλώς να είναι ένα μέρος του πολιτισμού.
Ποιος ξέρει την ιστορία; Ποιος ξέρει πώς να την διηγηθεί; Δύο ... τρία ... τέσσερα άτομα το πολύ. Όσο για τα δύο εκατομμύρια (απογραφή των κατοίκων του Λιβάνου το 1960), των Λιβάνιων, λαμβάνουν πείρα, κάθε στιγμή, μια ομορφιά πέρα από κάθε σύγκριση, μια ομορφιά που δεν αναγνωρίζουν.
Αλίμονο! Μήπως θα έχουμε την καλή τύχη να διηγηθούμε τις μοναδικές μας ιστορίες στους επισκέπτες; Παραμύθια που ενδιαφέρουν όλη την ανθρωπότητα. Ιστορίες της ανθρώπινης ύπαρξης. Τέτοιες ιστορίες έχουν επίσης ενδιαφέρον και για τους ιδιοκτήτες τους, γιατί τους παίρνει πίσω σε μια εποχή θαυμασμού όπου αυτή η οντότητα, η οποία αργότερα ονομάστηκε άνθρωπος, είχε διαμορφωθεί.
Πού θα ξεκινήσει το ταξίδι μας;
Δεν είμαστε σε κανένα δρόμο εδώ. Είμαστε μάλλον μέσα στο μυαλό. Ως εκ τούτου, είμαστε ελεύθεροι. Οπότε ας προχωρήσουμε με τον τρόπο που μας ευχαριστεί.

Την επισκέφθηκα πριν να υπάρχω


Εδώ είμαστε, κατά τύχη, στην Σιδώνα.
Τι μας νοιάζει τι οι άλλοι άνθρωποι γνωρίζουν γι 'αυτή; Ο κόσμος γνωρίζει ότι η Σιδώνα έχει 40,000 κατοίκους, και όπως όλα μας τα παλιά λιμάνια, βρίσκεται σε ένα ακρωτήρι με ένα νησάκι από μπροστά. Κατά την έναρξη του καλοκαιριού, το άρωμα των ανθών από τους πολλούς πορτοκαλεώνες, γεμίζει τον αέρα και σας μεταφέρει σε ένα όνειρο, στους Κήπους της Αφροδίτης.
Εμείς δεν πρέπει να ασχολούμαστε με τέτοιες λεπτομέρειες. Επίσης, δεν πρέπει να εκθέτουμε το ηρωικό της παρελθόν - αλλά κατά τύχη, μπορεί να επανεξετάσουμε κάποιες από τις προσφιλής της σελίδες. Επίσης, δεν πρέπει να στραφούμε προς το ρόλο της για τη διαμόρφωση του γούστου και της ομορφιάς κατά την ακμή της, τα καταστήματα της συγκρίνονται με εκείνα του σύγχρονου Παρισιού, όπου τα σύχναζαν, κατά τον Pierre Hupac, οι εύπορες καλλονές, οι κόρες των κυβερνώντων και των μοναρχών, οι οποίες έρχονταν από τις τέσσερις γωνιές της γης για ν' αγοράσουν κοσμήματα ή άλλα στολίδια για τη προίκα τους.
Ας απομακρυνθούμε από τη θλιβερά συστηματική γνωριμία με τη Σιδώνα, και να αφεθούμε στην εξέλιξη μιας συγκεκριμένης σκηνής.
Έχετε ακούσει για τον Πυθαγόρα;
Πώς να μπορούσε να μην έχετε ακούσει για αυτόν; Τον γνωρίσατε στα πρώτα σας σχολικά χρόνια, μέσω του θεωρήματος της γεωμετρίας που φέρει το όνομα του.
Αν τυχαίνει να είστε ένας άνθρωπος της μάθησης, τότε θα σας συνοδεύει για το υπόλοιπο της ζωής σας, γιατί είναι ένα από τα πιο μεγάλα μυαλά όλων των εποχών. Σεβόταν από τον Πλάτωνα, όπως κανένας άλλος άνθρωπος, και ο Αριστοτέλης τον είχε στην υψηλότερη του εκτίμηση. Φιλόσοφος, μαθηματικός, αστρολόγος, μουσικός, θεολόγος, εξερευνητής και πολιτικός, έκανε όλες τις θρησκείες που ξεπήδησαν μετά από αυτόν να είναι ευγνώμονες κοντά του. Οφείλει σε αυτόν επίσης και κάθε δόγμα σκέψης, δεοντολογίας, και τέχνης.
Ο πατέρας του ήταν ένας από τους μεγαλύτερους κοσμηματοπώλες στη Σάμο, ένα νησί στο ελληνικό θεαματικό αρχιπέλαγος. Η μητέρα του ήταν η όμορφη Παρθενίδα. Έχει ειπωθεί ότι, την παραμονή του εξωφρενικού τους γάμου, το ζευγάρι ζήτησε από την ιέρεια των Δελφών να τους πει την τύχη τους, και αυτή προφήτεψε ότι θα γεννούσαν "ένα γιο, ο οποίος θα ήταν ο προάγγελος της αρετής της ανθρωπότητας για όλες τις γενιές," με την προϋπόθεση ότι ο γάμος τους θα ολοκληρωνόταν στην ποιο εκθαμβωτική από όλες τις πόλεις, μια πόλη μειλιχιότητας και διανοητικότητας, και πρωτεύουσας του κόσμου. Στη συνέχεια, η ιέρεια "πρόφερε στα χείλη της το όνομα αυτής της πόλης," Σιδώνα !''.... ... κλπ. .

Η τραγωδία του Πυθαγόρα


Εδώ είμαστε στο Νταμούρ.
Μια πόλη που βρίσκεται ανάμεσα σε λιβάδια από μουριές και το μοναστήρι του Αγίου Ιωσήφ, και φαίνεται σαν μια χούφτα σταφύλια, τεράστια και κρυστάλλινα, τα οποία ο γίγαντας άφησε στους πρόποδες του βουνού. Μερικοί άνθρωποι παίρνουν ευχαρίστηση στον εντοπισμό της προέλευσης της λέξης Νταμούρ ή Δαμούρας, τον πατέρα του Μελικέρτη , θεού του ηρωισμού.
Όσο για τους Φράγκους του Μεσαίωνα, τους άρεσε το όνομα λόγω της σύνδεσης του με τη γαλλική λέξη amour, ή αγάπη.
Όμως, ένας πολύ γεραιός άνδρας που ανήκε σε μια από τις παλαιότερες οικογένειες του Νταμούρ συνήθιζε να χαμογελά όταν γίνονταν αυτή η αναφορά, μέχρι τη στιγμή του θανάτου του. Την υποβάθμιζε ως ένδειξη που μόνο εξευτέλιζε τη μεγάλη πόλη.

Όταν του ζητούσαν την δική του ερμηνεία, αποχωρούσε σιωπηλά.
Αυτό που θα ακολουθήσει είναι μια οδυνηρή ιστορία για το τέλος του Πυθαγόρα, μάλλον, η τραγωδία του Πυθαγόρα. Μια ιστορία για ένα βιβλίο και μια φιάλη δακρύων που η νεαρή του κόρη μετέφερε στο Λίβανο.

Όταν ως παιδί ο Πυθαγόρας θ' άφηνε το Λίβανο, για τη πατρίδα του πατέρα του, η Prenetice αποχαιρέτησε τις ακτές του λέγοντας, "Πόσο θα ήθελα να μείνω στο Λίβανο, τον ήρεμο και πανέμορφο Λίβανο .".... ... κλπ. ..

Υ.Π. Προσωπικά εμένα ο Σαΐντ Ακλ δεν μου αρέσει αλλά επειδή στο Λίβανο είναι σημαντικός τον μεταφράζω και τον παραθέτω στο ιστολόγιο μου.Πολύ μελό τον βρίσκω και κάπως jazz.


Extracts from "If Lebanon were to Speak"
By Saïd Akl
Translated by Rula Baalbaki and Ahmad Ghaddar

A tour in Lebanon - Lebanon, the Civilization - may be the most beautiful thing any person is granted.
Do I perhaps exaggerate?
Let our fellow travelers judge.
In an infinitesimally small fraction of time, a matter of few minutes, we will span spheres of years each time we travel, traversing the life of a great entity, upon which the destiny of humanity depended.
What is Literature?
It is the entrapment of eternity in a word, a sip of wine, a mere drop that intoxicates the mind.
But we will not visit everything.
Because everything here is larger than an ocean; larger than eternity.
Here, huge volumes of history will keep awaiting their writer, and these shores and hills will keep boasting invaluable institutions that were founded on them.
It was the beginning, as though in the beginning It came into being. It sprang from earth; sometimes it was started by individuals whose fingers molded the world.
Right here, a handful of those gods of knowledge were born; here they spoke; here they worked.
Wandering around these rocks or those hills will transport you to the stars or give you possession of the world in mere moments.
Under each grain of the earth on which you step everyday lies a tale of glory. It is a chapter in the history of love and giving, or it may merely be a part of civilization.
Who knows the story? Who knows how to recount it? Two... three... four people at most. As for the two million (Census of Lebanese residents in 1960) Lebanese, they experience, every single moment, a beauty beyond compare, a beauty they do not acknowledge.
Alas! Perchance we will be fortunate enough to recount our unique tales to visitors? Tales that are of concern to all humanity; tales of the human condition. Such tales are of concern to their owners too, because they take them back to a time of wonder during which that entity, which was later named Man, was being shaped.
Where do we begin our journey?
We are not on any road here. We are rather inside the mind. Hence, we are free. So let's move in the manner we please.

I visited it before I existed


Here we are, by chance, in Sidon.
What do we care what other people know about it? People know that Sidon has 40.000 inhabitants, and is, as all our ancient ports, situated on a cape with an islet in the forefront. At the onset of summer, the perfume of orange blossoms, from the many groves, fills the air and carries you in a dream to the Gardens of Aphrodite.
We shall not deal with such details. Nor shall we expose its heroic past - but perchance we may revisit some of its endearing pages. Nor shall we turn to its role in instilling beauty and taste during its heyday when its stores, compared to those of modern day Paris, were frequented by, as Pierre Hupac will have it, the well-to-do beauties, daughters of rulers and monarchs, who come from the four corners of the earth to buy their jewelry or other fineries for their trousseaus.
Let us depart from the dreary systematic acquaintance with Sidon, and settle for the unfolding of a certain scene.
Have you heard of Pythagoras?
How could you not have heard of him? You met him in your early school years through the geometry theorem that bears his name.
If you happen to be a man of learning, then he will accompany you for the rest of your life, for he is one of the most exalted minds of all time. Revered by Plato, as no other man has been, and held in the highest regard by Aristotle. Philosopher, mathematician, astrologer, musician, theologian, explorer, and politician, he made all religions that sprang after him indebted to him. Indebted to him as well was every doctrine of thought, ethics, and art.
His father was one of the greatest jewelers in Samos, an Aegean island in the spectacular Greek archipelago. His mother was the beautiful Pythais. It has been said, on the eve of their extravagant wedding, the couple had their fortune told by the priestess of Delphi who prophesied that they would beget "a son who would be a harbinger of virtue to all humanity, and for all generations," on condition that their marriage is consummated in the most dazzling of cities, a polis of suavity and intellectuality, and the capital of the world. Then, the priestess' lips pronounced the name of that city, "Sidon!''.... ...etc...

The Tragedy of Pythagoras

Here we are in Damour.
A town that sits among the remains of berry meadows and the monastery of St. Joseph, looking like a bunch of grapes, immense and crystalline, which the giant left on the foot of the mountain. Some people take pleasure in tracing the origin of the word Damour to Damouras, the father of Melkart, god of heroism.
As the Franks of the middle ages, they fancied the name because of its connection with the French word amour, or love.
But a very old man who belonged to one of Damour's oldest families used to smile at such allusions, until the time of his death. He puts them down as words that only demean the great town.
Upon being asked for his own interpretation, he would withdraw into silence.
What will follow is a painful tale about the end of Pythagoras, nay, the tragedy of Pythagoras. The tale of a book and a phial of tears that his young daughter carried to Lebanon.
When as a child Pythagoras was leaving Lebanon, for his father's homeland, Prenetice bade farewell to its shores, saying,
"How I wish we were to stay in Lebanon, calm and beautiful Lebanon.".... ...etc...

4 σχόλια:

  1. Μήπως ξέρει κανείς ποιά είναι η Prenetice;
    Does anybody know who Prenetice is?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα φίλε Νόστο,

    Δυστυχώς δεν ξέρω ποιά είναι η Prenetrice. Όμως είμαι πολύ ώρα στο blog σου, διαβάζοντας τις αναρτήσεις σου για τον Σαϊντ Ακλ.
    Πάρα πολύ ενδιαφέροντα όσα γράφεις και ομολογώ ότι δεν τα ήξερα.

    Πολύ σωστά νομίζω πρέπει να εξαιρεθούν τα πολιτικά, από το λογοτεχνικά - πολιτιστικά, όμως ο κάθε άνθρωπος έχει τα συγκροτημένα (ή συγκεχυμένα) πιστεύω του, από τα οποία δεν μπορεί να ξεφύγουν η γραφή και η σκέψη του ανεπηρέαστες.
    Η αλήθεια είναι ότι ο εμφύλιος στον Λίβανο, σε κάθε χώρα, ήταν κατάρα και πόνος ψυχής.
    Και πάντα κάποιοι σ' αυτές τις περιπτώσεις, προωθούν κάποιες ιδέες για λόγους ίσως διαφορετικούς, ένας από αυτούς είναι το "διαίρει και βασίλευε".
    Όλοι είμαστε παιδιά του ίδιου θεού που δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα λόγω της καταγωγής μας και κανένας καλός θεός δεν θα ήθελε αίμα στο όνομά του.

    Όπως πάντα, οι αναρτήσεις σου καλογραμμένες, ενδιαφέρουσες και πολύ όμορφα εικονογραφημένες.
    Έχω κάνει μία μικρή ανάρτηση για το φως, νομίζω ότι θα σου άρεσε αν την έβλεπες. Δεν είναι ανάγκη ν' αφήσεις σχόλιο.

    Καληνύχτα.
    (και συγγνώμη για το σεντόνι, αλλά κατέγραψα σκέψεις αυθόρμητα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αγαπητή φίλη Αστέρια,

    Διάβασα την ανάρτησή σου σχετικά με το φως και μου αρέσει ο τρόπος που παραθέτης τον τρόπο με τον οποίο διάφοροι συγγραφείς αντιλαμβάνονται το φως.
    Μου άρεσε πολύ το ποιήμα του Ελύτη:

    Στην αρχή το φως
    Και η ώρα η Πρώτη
    που τα χείλη ακόμα στον πηλό
    δοκιμάζουν τα πράγματα του κόσμου.

    Οδ. Ελύτης.»


    Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος. 2 Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν. 3 πάντα δι' αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ό γέγονεν.

    Το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον

    Πολύ συμβατά δεν νομίζεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σ΄ευχαριστώ φίλε Νόστο, πράγματι είναι συμβατά, έχοντας το καθένα το μέγεθος της σοφίας και του φωτός που του αναλογεί. Και το κοινό στο φως και στη σοφία είναι, νομίζω, ότι δεν αποκτώνται, όση γνώση κι αν έχει κάποιος, αλλά του χαρίζονται.

    Να είσαι καλά:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή