ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2009

Σαΐντ Ακλ: Ο αμφιλεγόμενος ποιητής και διανοούμενος του Λιβάνου - Saïd Akl: The controversial poet and intellectual of Lebanon

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να μιλήσουμε για τον εξέχοντα ποιητή, φιλόσοφο, και διανοούμενο του Λιβάνου Σαΐντ Ακλ, χωρίς πρώτα ν' αναφερθούμε στο πολιτικό-λογοτεχνικό κόμμα που ονομάζεται, Φύλακες των Κέδρων, το οποίο λειτουργούσε κάτω από την πνευματική ηγεσία του Σαΐντ Ακλ και με επικεφαλής τον Ετιέν Σαγκρ. Ο Σαΐντ Ακλ βοήθησε επίσης στην ίδρυση του " Ανανεωτικού Κόμματος του Λιβάνου" το 1972 ως το πολιτικό σκέλος του παραστρατιωτικού, Φύλακες των Κέδρων. Οι Φύλακες των Κέδρων είναι ένα άκρο- εθνικιστικό κόμμα και πρώην πολιτοφυλακή στο Λίβανο. Είναι εθνοκεντρικό, και ισχυρίζεται ότι μόνο οι Μαρωνίτες έχουν το δικαίωμα να αυτοαποκαλούνται ως Λιβάνιοι, δεδομένου ότι είναι οι απόγονοι των Φοινίκων και ότι ο Λίβανος δεν είναι αραβική χώρα. Έχει δουλέψει εκτενώς για τη δημιουργία ή την ανακάλυψη μη αραβικών πολιτιστικών εκφράσεων, και έφθασε στο σημείο να σχεδιάσει ένα νέο αλφάβητο για τα αραβικά του Λιβάνου, τα οποία ισχυρίζεται ότι είναι γλώσσα. Οι υποστηρικτές του ονόμασαν αυτή τη γλώσσα "Λιβανέζικα" και το αλφάβητο έχει χρεωθεί ως εφεύρεση του Σαΐντ Ακλ. Αφού τόνιζε την φοινικική κληρονομιά του λιβανικού λαού, ο Σαΐντ Ακλ προωθούσε επίσης τη χρήση της λιβανέζικης διαλέκτου γραμμένη με το τροποποιημένο λατινικό αλφάβητο, που είχε επηρεαστεί από το φοινικικό αλφάβητο, αντί για το αραβικό. Σ' ένα περιοδικό που δημοσίευε κατά τη διάρκεια του 70 στη Βηρυτό, πρόσφερε ένα βραβείο σε κάθε έκδοση σε όποιον έγραφε την καλύτερη έκθεση στα Αραβικά του Λιβάνου και από τότε τα εν λόγω βραβεία Σαΐντ Ακλ έχουν χορηγηθεί σε πολλούς διανοούμενους και καλλιτέχνες του Λιβάνου.
Κατά συνέπεια, το κόμμα ήταν σθεναρά αντίθετο στον παναραβισμό. Όσον αφορά τη χριστιανική κοινότητα του Λιβάνου, η πεποίθηση ότι ο Λίβανος είναι μια μη αραβική χώρα έχει εμπεδωθεί σ' ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας του Λιβάνου, ειδικά μεταξύ των Μαρωνιτών. Από την άλλη πλευρά, η πλειοψηφία των μουσουλμάνων τείνουν να θεωρούν τους εαυτούς τους ως Άραβες ( κάτι που κατά συνέπεια συνέβαλε εν πολλής στις συγκρούσεις μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου) όπου οι μουσουλμάνοι τείνουν προς την ενσωμάτωση των αραβικών στοιχείων που τους περιβάλουν , ενώ οι χριστιανοί (Μαρωνίτες) προσπαθούν να διαλύσουν τ΄αραβικά στοιχεία που βρίσκονται γύρω τους, αναζητώντας την μοναδικότητα στην περιοχή.
Η ιδεολογία των Φυλάκων των Κέδρων έχει ως εξής:
Ο Λίβανος είναι ένα αρχαίο έθνος μιας μοναδικής εθνικότητας και ο σύγχρονος λιβανικός λαός προέρχεται από τους Φοίνικες, και δεν είναι συνδεδεμένος με τους Άραβες.
Οι Λιβάνιοι και όχι οι Έλληνες, είναι οι ιδρυτές του σημερινού δυτικού πολιτισμού.
Ο Λίβανος ήταν το λίκνο του πολιτισμού και κληρονομιάς του Ανατολικού πολιτισμού πολύ πριν από την άφιξη των Αράβων στην ιστορική σκηνή.
Οι Λιβάνιοι απέχουν πολύ από το να καλούνται Άραβες, γιατί είναι όπως το λάδι και το νερό όταν τα βάζουν μαζί. Το λάδι ( οι Λιβάνιοι) βγαίνει από πάνω, ενώ οι Άραβες είναι το νερό, το υπόλειμμα. Η διανοητικότητα, και ο πολιτισμός του διψασμένου για την ελευθερία Λιβάνιου, είναι κάτι το πολύ διαφορετικό και ευρείς, γι' αυτό οι Λιβάνιοι δεν μπορούν να συγκριθούν με τους αμαθείς Άραβες γείτονες τους οι οποίοι το μόνο που επιδιώκουν είναι η αναρχία και οκνηρία.
Οι Φοίνικες χριστιανοί (Μαρωνίτες) κατατρεγμένοι από την αραβική καταδίωξη κατέφυγαν στα βουνά, όπου παρέμειναν σε κλειστές κοινότητες, και το γεγονός είναι ότι, αν και πολλοί λαοί κατέκτησαν τις ακτές του Λιβάνου και ορισμένες αραβικές φυλές ήρθαν και έδιωξαν τους αρχικούς κατοίκους (Φοίνικες), η φοινικική κοινότητα κατάφερε να επιβιώσει μέσα στην Μαρωνίτικη της κοινωνία.
Όλοι όσοι πιστεύουν ότι οι χριστιανοί ( Μαρωνίτες) του Λιβάνου είναι Άραβες κάνουν μεγάλο λάθος γιατί οι Άραβες δεν είναι οι αρχικοί κάτοικοι και ούτε είναι οι μόνοι κάτοικοι του Λιβάνου, γιατί οι χριστιανοί Φοίνικες, καθώς και οι μουσουλμάνοι που οι ίδιοι νομίζουν πως είναι Άραβες, στην πραγματικότητα είναι Φοίνικες.
Αυτά οδήγησαν τους Φύλακες των Κέδρων να υποστηρίζουν ότι ο λαός του Λιβάνου δεν είναι Άραβες. Η πολιτική συνέπεια αυτής της στάσης υποστηρίζει την «από-αραβοποίηση» του Λιβάνου. Ομοίως, οι οπαδοί του κάνουν διάκριση μεταξύ " αραβικά" και "λιβανέζικα", με στόχο την αποκατάσταση της μορφής που δημιούργησε ο φιλόσοφος Σαΐντ Ακλ. Οι Φύλακες των Κέδρων έχουν υιοθετήσει θέσεις εχθρικές προς τον παναραβισμό. Το κόμμα είχε την άποψη ότι ένας Λιβανό-Ισραηλινός άξονας θα ήταν η καλύτερη προστασία κατά του αραβισμού και των Παλαιστινίων.
Μετά τον πόλεμο του Λιβάνου το 1982, το κόμμα Φύλακες των Κέδρων συνεργάστηκε με τις Αμυντικές Δυνάμεις του Ισραήλ, και η πολιτοφυλακή εντάχθηκε στον Στρατό του Νοτίου Λιβάνου (ΣΝΛ). Ο Σαΐντ Ακλ έχει μείνει στην ιστορία για εξύμνηση του Ισραήλ και την εισβολή του ισραηλινού στρατού το 1982, αφού βγήκε στη οθόνη της εθνικής τηλεόρασης δηλώνοντας θυμωμένα''Αυτοί που λένε ότι αυτός είναι ένας στρατός εισβολής, θα πρέπει να αποκεφαλιστούν! Στο όνομα του Λιβάνου, θα ήθελα να σας πω, αυτός είναι ο στρατός σωτηρίας! " Το σύνθημα των οπαδών του Φύλακα των Κέδρων κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου ήταν "Είναι το καθήκον κάθε Λιβάνιου να σκοτώσει έναν Παλαιστίνιο". Μετά την αποχώρηση του Ισραήλ από το Λίβανο το 2000, οι περισσότεροι από την ηγεσία του κόμματος κατέφυγαν στο Ισραήλ. Σήμερα, οι Φύλακες των Κέδρων έχουν αναδιοργανωθεί και το κόμμα είναι ένα νόμιμο και πλήρως λειτουργικό πολιτικό κόμμα στον Λίβανο.Το κόμμα ακόμα επιμένει ότι όλοι οι Παλαιστίνιοι, Σύροι και άλλοι αλλοδαποί πρέπει να εγκαταλείψουν το Λίβανο.

Ο Σαΐντ Ακλ γεννήθηκε στην πόλη Ζάχλε το 1912 από μια οικογένεια Καθολικών Μαρωνιτών και σήμερα είναι 97 χρόνων. Για ορισμένους Λιβάνιους, ο Σαΐντ Ακλ είναι εξτρεμιστής λόγω των θέσεων του κατά τη διάρκεια του πολέμου του Λιβάνου, και ρατσιστής και σωβινιστής λόγω της πολιτικής του ιδεολογίας. Για άλλους ο Σαΐντ Ακλ είναι ένας θεός, κάτι περισσότερο από άνθρωπος, και ότι είναι προς το Λίβανο σύμβολο λαμπρό, χαρά και υπερηφάνεια. Αν βάλουμε τα πολιτικά στην άκρη, τα φιλοσοφικά, λογοτεχνικά, και γλωσσικά του έργα δεν είναι τίποτα λιγότερο από ιδιοφυή και ο πολιτικός του φανατισμός δεν θα πρέπει να λαμβάνεται ως εμπόδιο για την εκτίμηση της λογοτεχνικής του εισφοράς. Ο Σαΐντ Ακλ έχει προσφέρει και κάνει σημαντική συμβολή στη πολιτιστική κληρονομιά του Λιβάνου, αν βάλουμε στην άκρη όλα τα πολιτικά. Έγινε μια κινητήρια δύναμη στη λογοτεχνία του Λιβάνου και έγραψε 20 βιβλία ποίησης, που κυμαίνονται από τον ρομαντισμό μέχρι τον πατριωτισμό. Έχει γράψει πολλά έργα για την ηθική, τον πατριωτισμό, την πολιτική, φιλοσοφία, και τις τέχνες γενικότερα. Έγραψε σχεδόν είκοσι τραγούδια για την Φεΐρουζ να τραγουδήσει στο Φεστιβάλ της Δαμασκού κατά τη δεκαετία του 1960 και του 1970. Οι στίχοι του για το CD "Ιερουσαλήμ" κέρδισαν σημαντική επιτυχία για τη Φεΐρουζ στον αραβικό κόσμο. Στην πραγματικότητα, η Φεΐρουζ επέλεξε το CD της για την Ιερουσαλήμ ως δώρο για τον Κόφι Ανάν, τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, όταν επισκέφθηκε τη Βηρυτό. Σήμερα, ο Σαΐντ Ακλ γράφει ακόμη ποίηση και λογοτεχνικά σχόλια στην ημερήσια εφημερίδα της Βηρυτού As-Safir. Είναι ενδιαφέρον να βάλουμε σε σύγκριση τα πύρινα ποιήματα του για τη Συρία και την Παλαιστίνη, πριν από τον πόλεμο του Λιβάνου, και την πολιτική του ιδεολογία κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Τα ποιητικά του έργα περιλαμβάνουν τα εξίς: Ριντίλα Αζμάλου Μίνκι; Λα (Πιο όμορφη από σένα; Όχι), Αζράς ελ Γιασαμίν ( Οι καμπάνες του Γιασεμιού), Κιτάμπου Αλ Γάρτ (Το βιβλίο των Ρόδων), Ντούλζα Γκάσα-ιντ Μιν Νταφταρίχα(Ποιήματα από το Ντεφτέρι), Κάμα Ελ-α Μίντα ( Σαν Κείωνες), Ελ Ναχτούν Ντα (Λαξεύωντας το Φως), Σιαράρ (Σπινθήρες) ...
Έχει γράψει τρία θεατρικά έργα σε ποιητική μορφή: Η Κόρη του Ιεφθάχ, Η Μαγδαλένα και Κάντμους. Η δημοσιευμένη του δουλειά στην πεζογραφία περιλαμβάνει το Λουμπνάν Χάκα (Αν ο Λίβανος ήταν να μιλήσει).
Έχει επίσης δημοσιεύσει μια σειρά από διαλέξεις και άρθρα.

Η έρευνα για αυτή την ανάρτηση είναι του Νoctoc

It is extremely difficult to talk about Lebanon's prominent poet, philosopher, and intellectual, Saïd Akl without talking first about the politico- literary party called , The Guardians of the Cedars" since it was run under Saïd Alk's intellectual leadership and led by Étienne Saqr. Saïd Akl also helped to found the "Lebanese Renewal Party" in 1972 as the political arm of the Guardians of the Cedars. The Guardians of the Cedars is an ultra- nationalist Lebanese party and former militia in Lebanon. It is ethnocentric, and claims that only the Maronites have the right to call themselves Lebanese since they are the descendants of the Phoenicians and that Lebanon is not an Arab country. It labored extensively to create or discover non-Arab cultural expressions, and went so far as to design a new alphabet for Lebanese Arabic, which it claims is a language in its own right. Its supporters called this language "Lebanese" and the alphabet is credited as the invention of Saïd Alk. Since he emphasized on the Phoenician legacy of the Lebanese people, he promoted the usage of the Lebanese dialect written in his modified Latin alphabet, that had been influenced by the Phoenician alphabet, rather than the Arabic one.In a magazine he published during the 70’s in Beirut, he offered a prize in each issue, to whoever would write the best essay in Lebanese Arabic and since then the Saïd Akl awards had been granted to many Lebanese intellectuals and artist.
Accordingly, the party was staunchly opposed to Pan-Arabism. As far as the Lebanese Christian community is concerned, the belief that Lebanon is not an Arab country has been substantiated by a large segment of Lebanese society, especially the Maronites. On the other hand the majority of Muslims tend to consider themselves as Arabs which consequently contributed a lot in the conflicts between Christians and Muslims during the civil war in which Muslims tended towards integrating with their Arabic surrounding while Christians tried to disintegrate with their surrounding seeking uniqueness in the region.
The ideology of the Guardians of the Cedars is as follows:
Lebanon is an ancient nation of unique ethnicity and modern Lebanese people descended from the Phoenicians, and are not related to Arabs.
The Lebanese, and not the Greeks, are the founders of today's western civilization.
Lebanon was the cradle of culture and the inheritance of the Oriental civilization well before the arrival of the Arabs on the historical stage.
The Lebanese are far from being called Arabs, they are like oil and water when mixed the oil (Lebanese) float high while Arabs are the water, the residue. The intellectuality and culture of the freedom thirst Lebanese is very diverse and wide and the Lebanese cannot be compared with their ignorant Arab neighbors that only seek anarchy and laziness.
Phoenician Christians (Maronites) fleeing Arab persecution fled to the mountains where they stayed in closed communities so the fact is that although many people conquered the Lebanese coast and some Arab tribes came and evicted the original settlers (Phoenicians), the Phoenician community managed to survive within its Maronite society.
All those who think that Lebanese Christians ( Maronites) are Arabs are wrong because Arabs are not the original inhabitants nor are they the only inhabitants of Lebanon because the Christian Phoenicians, as well as the Muslims thinking of themselves as Arabs, are really Phoenician.
This has led the Guardians of the Cedars to maintain that Lebanese people are not Arabs. The political consequence of this stance advocates the "de-Arabisation" of Lebanon. Similarly, followers draw a distinction between "Arabic" and "Lebanese", aiming to restore the form created by philosopher Saïd Akl. The Guardians of the Cedars have adopted positions hostile to Pan-Arabism.The party held the view that a Lebanese-Israeli axis is the best protection against Arabism and the Palestinians. After the 1982 Lebanon War the party cooperated with Israel Defense Forces, and its militia joined the South Lebanon Army (SLA). Saïd Akl is remembered for praising the 1982 Israel invasion, and the Israeli military, and went on national T.V. angrily saying '' Those who say this is an invading army, they should be beheaded! In the name of Lebanon, I tell you, this is the salvation army!' The slogan of the Guardians of the Cedars during the civil war was "It's the duty of every Lebanese to kill a Palestinian". After the withdrawal of Israel from Lebanon in 2000, most of the leadership fled to Israel. Today, the Guardians of the Cedars have reorganized and the party is a legal and fully-functional political party in Lebanon.The party still insists that all Palestinians, Syrians and other foreigners must leave Lebanon.

Saïd Akl was Born in Zahle in 1912 from a Maronite Catholic family and today he is 97 years old.For some Lebanese, Saïd Akl is an extremist because of his stands during the Lebanese War, and a racist and a chauvinist because of his political ideology. For others Saïd Akl is a god, something more than a human, and that he is to Lebanon a symbol of splendor, joy and pride. Politics aside, his philosophical, literary, and linguistic work is nothing less than genius and his political fanaticism should not be taken as an obstacle to appreciating his literary contributions. Saïd Akl has done some important contributions to the Lebanese cultural heritage, all politics aside. He became a force in Lebanese literature and produced 20 books of poetry, ranging from romantic to patriotic. He has written many works on theology, patriotism, politics, philosophy, and arts in general. He wrote almost twenty songs for Fairuz to sing at the Damascus Festival in the 1960s and 1970s. His lyrics in the CD "Jerusalem" won Fairuz important success in the Arab World. In fact, Fairuz chose her CD on Jerusalem as a gift to Cofi Annan, the U.N. Secretary general, when he visited Beirut. Currently, Said Akl still writes poetry and literary commentaries to the Beirut daily As-Safir. It is interesting to contrast his fiery poems for Syria and Palestine before the Lebanese war and his politics during the war.
His poetical works include Rindala, Ajmalou Minki? La. (More beautiful than you? No.), Ajrass Al Yasameen (The Jasmine Bells), Kitabou Al Ward (The Book of Roses), Doulza Qassa-ed Min Daftariha (Poems from her Notebook), Kama Al A-Mida (Like Pillars), Nahtoun Fi Al Daw’ (Carving in Light), Sharar (Sparks)…
He has written three plays in poetic form: The Daughter of Jephthah, The Magdalena and Cadmus.His published prose includes Loubnan in Haka (If Lebanon were to Speak).
He has also published a number of lectures and articles.

The research for this post was made by Noctoc.

6 σχόλια:

  1. Το τραγούδι της Φειρούζ "αλ κούντς" είναι του Σαίντ Ακλ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στο άλμπουμ " Αλ Κουντς'' υπάρχει το τραγούδι "Sayfon Fal Youch'har' το οποίο έγραψε Σαΐντ Ακλ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. καλέ μου νόστε, ξέρεις τι είδα; στο βιβλίο μου παρείσφρυσε ένα λάθος και το ανακάλυψα από σένα: ημερομηνία γέννησης του σαίντ ακλ την έχω κάνει θανάτου! προφανώς δεν είδα το σταυρουδάκι στις διορθώσεις... να τους το πώ για την επόμενη έκδοση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εξαιρετική ανάρτηση.

    Τα περί Φοινίκων, αλφαβήτου και Κάδμου (βλ. το τραγούδι Μαγκταλένα και Κάντμους) θα ήταν απλά γραφικά για να μην πω ακόμα και γοητευτικά. Βρίσκω συμπαθητική αυτή την εμμονή στην καταγωγή των Λιβανέζων από τους Φοίνικες.
    Όμως η πολιτική συμπόρευση με το Ισραήλ είναι που τα κάνει σοβαρά και - για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του τίτλου της ανάρτησης – τ ο υ λ ά χ ι σ τ ο ν αμφιλεγόμενα.

    Ευχαριστούμε πάντως για την ενημέρωση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν είναι μόνο αυτό,αλλά υπάρχει και ένας βαθιά ριζωμένος ρατσισμός ενάντια στους Άραβες από τους Μαρωνίτες (αλλά και όχι μόνο) του Λιβάνου και επίσης έχουν ένα αίσθημα ανωτερότητας απέναντι τους, όπως είχαν οι Λευκοί απένατι στους Μαύρους.Όταν ήμουν στο Λίβανο και τους έλεγα ότι για τον υπόλοιπο κόσμο οι Λιβάνιοι είναι Άραβες, αυτοί θύμωναν τόσο πολύ που με θεωρούσαν εχθρό τους.Τώρα φυσικά έμαθα τις εβεσθισίες τους και τους αποκαλώ Λιβανέζους και όχι Άραβες,σεβόμενος το δικαίωμα τους να μην θέλουν να είναι Άραβες.Παρεμπιπτόντως, μετά από μια μελέτη του National Geographic για το DNA των Φοινίκων στους σύγχρονους λαούς της Μεσογείου, η ομάδα αίματος J2 η οποία προέρχεται από τους Φοίνικες, στο Λίβανο είναι χαμηλότερη από την Κρήτη και την Κύπρο. 29% στο Λίβανο, 37% στην Κύπρο, 39% στη Κρήτη, αλλά η αραβική ομάδα αίματος (J1) είναι μαγάλη στο Λίβανο (25%) έναντι 6% στη Κύπρο, και 8.3% στη Κρήτη.
    Υπήρξε, επίσης, μια έρευνα που υποστηρίζει ότι ο ένας στους 14 Κύπριους άνδρες είναι άμεσος απόγονος των Φοινίκων.
    Αν το πάρουμε έτσι, οι λαοί της Κύπρου και της Κρήτης είναι περοσσότερο Φοίνικες παρά τους Λιβανέζους.

    http://m172.blogspot.com/
    http://www.cell.com/AJHG/fulltext/S0002-9297(08)00547-8#fig1

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δεν πειράζει Ελένη μου, θα τον αναστήσεις στην επόμενη έκδοση του βιβλίου σου:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή