ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2009

Οι Άραβες, η Ελλάδα, και ο Ελληνισμός - Arabs, Greece, and Hellenism.

O πολιτισμός δεν είναι μονοδιάστατος. Όλοι οι πολιτισμοί παίρνουν και δίνουν. Εμείς οι Έλληνες έχομε δώσει πολλά στους γείτονες μας λαούς αλλά έχομαι πάρει και από αυτούς. Εκεί που επιφανειακά νομίζουμε ότι δεν έχομε καμία σχέση μαζί τους, αν σηκώσουμε μια πέτρα στις χώρες τους, θα βρούμε μια Ελλάδα κρυμμένη από κάτω. Η ελληνική μας βυζαντινή μουσική, υιοθετήθηκε από όλους αυτούς τους λαούς και όταν ακούμε ακόμη και ένα μουεζίνη (χότζα) να αναγγέλλει την ώρα της προσευχής, ο ήχος που χρησιμοποιεί είναι καθαρά βυζαντινός. Το Ισλάμ πήρε πολλά από την ορθοδοξία γιατί συναπτόταν πολιτιστικά με το Βυζάντιο για αιώνες. Ακόμη και τα τζαμιά έχουν βυζαντινή αρχιτεκτονική.
Βυζαντινή επίσης είναι και η καλούμενη "Κλασική Τουρκική Μουσική" γιατί οι Τούρκοι όταν ήρθαν από την Μογγολία στη Μικρά Ασία, έφεραν μαζί τους ένα πρωτόγονο πολιτισμό νομάδων και μια πρωτόγονη μουσική, και ότι πολιτιστικά αναπτυγμένη μουσική έχουν τώρα, αυτή είναι βυζαντινή. Δυστυχώς εμείς οι Έλληνες τους αφήσαμε να την κάνουν δική τους και σήμερα ακούμε ένα αμανέ και νομίζουμε ότι είναι ένα τουρκικό είδος μουσικής ενώ στη πραγματικότητα είναι ελληνικότατος.
Οι πραγματικοί Άραβες που ήταν και αυτοί νομάδες Δεδουίνοι που ζούσαν στην έρημο της Αραβίας κατάφεραν να αραβοποιήσουν όλους τους λαούς που κατέκτησαν (εκτός από τους Πέρσες) μέσω του Ισλάμ, όμως πολλοί από αυτούς τους λαούς, εκτός από το να είναι Ασσύριοι, ήταν Έλληνες ή είχαν ελληνοποιηθεί κατά την ελληνιστική και βυζαντινή περίοδο. Σήμερα μπορεί να έγιναν οι πιο πολλοί από αυτούς Μουσουλμάνοι (αλλά όχι όλοι), και να μιλούν την αραβική γλώσσα, αλλά κρατάνε πολλά κατάλοιπα από την ελληνική τους κληρονομιά, ίδιος οι αραβόφωνες Ρωμιοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί, που πολλές φορές είναι πιο ορθόδοξοι και από εμάς τους Έλληνες γιατί αυτοί δεν έχουν επηρεαστεί από δυτικότροπους τρόπους σκέψης και λατρείας.
Οι Άραβες της Λεβαντίνης και της Αιγύπτου, αντίθετα από τους Τούρκους, αναγνωρίζουν τη βυζαντινή προέλευση της Κλασικής Αραβικής Μουσικής τους, και γενικά την ελληνικότητα του παρελθόντος τους , και για τούτο μας αγαπούν και μας εκτιμούν ιδιαίτερα εμάς τους Έλληνες. Στη πραγματικότητα όταν γράφω για τους Άραβες, γράφω για την Ελλάδα και τον ελληνισμό. Μιας Ελλάδας που υπάρχει έξω από τα σύνορα της Ελλάδας και της Κύπρου, μιας Ελλάδας που εμείς ξεχάσαμε, αλλά αυτή δεν μας ξέχασε, και για αυτό της το χρωστώ να γράφω γι' αυτήν.

Νoctoc

Culture is not something which is monodimensional. All cultures and take and give to one another.We the Greeks have given much to our neighboring nations, but we have also taken from them as well. While on the surface we might think that we don't have much in common with them, in reality if we lift up just a piece of stone while in their countries, we will find Greece hidden under it. Our Greek Byzantine music has been adopted by all these nations and even when we hear a muezzin (hodja) announcing the hour of prayer, the sound which is used is purely Byzantine. Islam has taken much from Greek Orthodoxy because culturally it co-existed with the Byzantine Empire for centuries. Even the mosques have Byzantine architecture.
The so called "Turkish Classical Music" is also of Byzantine origin because when the Turks came from Mongolia into Asia Minor they brought with them a primitive culture of nomads and a primitive form of music and any culturally developed form of music they now have is Byzantine. Unfortunately, we Greeks have left them to make it their own, and now when we hear an "amane"we think that it is a kind of Turkish music when in fact the sound is very Greek.
The real Arabs who were Beduin nomads who lived in the desert of Arabia were to Arabize all conquered peoples (apart from the Persians) through the spread of Islam, but many of these peoples apart from being Syriac, were also Greeks or locals who became Hellenized during the Hellenistic and Byzantine period. Now most of them are Muslims (but not all), and speak the Arabic language, but still keep many elements of their Greek heritage, especially the Arabic-speaking Rum Orthodox Christians, who in many ways are much more Orthodox than most of us Greeks because they have not been affected by western ways of thinking and worship.
The Arabs of the Levant and Egypt, as opposed to the Turks, recognize the Byzantine origin of their Classical Arab Music, and generally their Greek past, and therefore they love and respect us Greeks. When I write about Arabs, in fact I write about Greece and Hellenism. A Greece which exists outside the borders of Greece and Cyprus, a Greece we have forgotten, but it has not forgotten us and for this reason I owe to write about it.

Noctoc

3 σχόλια:

  1. Γενικά συμφωνώ με αυτά που λέτε, αλλά όχι ότι ο αμανές είναι βυζαντινή μουσική! Η βυζαντινή μουσική μου ακούγεται πολύ πιο μελωδική. Τρομάζω στην σκέψη ότι όσοι ακούν τα απάισια 'σκυλάδικα' θα αρχίσουν να καυχιούνται ότι ακούν 'βυζαντινή μουσική'. Έλεος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αμανές

    Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια:


    Ο Αμανές αποτελεί ιδιόρρυθμο είδος μονωδικού, μακρόσυρτου και παθητικού τραγουδιού με κύριο χαρακτηριστικό την επανάληψη του τουρκικού επιφωνήματος αμάν (= έλεος, οίκτος).
    Παρότι ο αμανές φαίνεται να έχει τουρκότροπο μουσικό χαρακτήρα, πλείστοι έγκυροι ανατολιστές και μουσικοκριτικοί υποστηρίζουν ότι, αν και καλλιεργήθηκε από τους Τούρκους και άλλους λαούς της Ανατολής, φέρεται να έχει την αρχή και την επίδραση της Βυζαντινής μουσικής και συγκεκριμένα του ήχου που λέγεται "βαρύς" και ανήκει στο εναρμόνιο γένος. Παρόμοια χαρακτηριστικά με τους αμανέδες βρίσκουμε στους βαρείς και μακρόσυρτους επαναλαμβανόμενους ήχους όπως το χριστιανικό ψαλτικό «τεριρέμ».

    Ο Ελληνικός λαός αναγνώρισε στο είδος αυτό όχι μόνο τη Βυζαντινή συνέχεια αλλά και την απαρχή των ασμάτων των αρχαίων ραψωδών που με την ίδια ακριβώς φόρτιση ξεκίναγαν την απαγγελία των Ομηρικών περικοπών στα διάφορα συμπόσια, με αποτέλεσμα οι Έλληνες αμανετζήδες να δημιουργήσουν ένα ελαφρύτερο είδος αμανέ, λιγότερο βαρύ και μονότονο και περισσότερο ευπρεπές και εύηχο αντικαθιστώντας το κλαυθμηρό ύφος με υμνωδικά στοιχεία.

    Αν και το είδος αυτό απαντιώταν στον ελληνικό χώρο από παλαιότερα, το 1877 φαίνεται πως άρχισε ν΄ απασχολεί τους τότε συνθέτες και στιχουργούς. Η πρώτη ηχογράφηση αμανέδων έγινε το 1906, στην Αθήνα, και περίπου τον ίδιο χρόνο και στην Κωνσταντινούπολη.
    Πρώτοι αμανετζήδες φέρονται ο Καρίπης (που το πραγματικό του επίθετο ήταν Καριπόπουλος) και ο Μιχάλης ο επωνομαζόμενος "Νταλκάς" από τους πολλούς νταλκάδες, σεβντάδες και σεκλέτια που παρουσίαζαν τα τραγούδια του. Αξίζει να σημειωθεί ότι στις 7 Νοεμβρίου του 1934 το Κεμαλικό καθεστώς στη Τουρκία απαγόρευσε αυτό το είδος του τραγουδιού σε ολη τη τουρκική επικράτεια με τη δικαιολογία ότι ήταν συνυφασμένο με τους Έλληνες και την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τρία χρόνια μετά το 1937 το καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά με ιδιαίτερη διάταξη απαγορεύει το είδος αυτό σε όλη την ελληνική επικράτεια θεωρούμενο ως καθαρό είδος τουρκικού τραγουδιού. Έτσι επίσημα το είδος αυτό εξωβελίστηκε και από τις δύο Χώρες!

    Όμως και παρά τη σύγχρονη τάση εκ της ξενηλασίας και του «μοντερνισμού» που καταπολέμησε επιπρόσθετα το είδος αυτό, δε έπαψε να αποτελεί τουλάχιστον ο ελληνικός αμανές, από τη μακρά περίοδο συμβίωσης με τους Τούρκους, μέρος αναπόσπαστο της λαϊκής μας μουσικής και παράδοσης. Ένας από τους χαρακτηριστικούς αμανέδες είναι κι ο ακόλουθος:

    Κρυφή πληγή είναι αδύνατον να λάβει σωτηρία
    γιατί σ΄ αυτή τη συμφορά εσύ σαι η αιτία.
    Επίσης από τον κύκλο των "αμανέδων", πολλοί σύγχρονοι στίχοι λαϊκών τραγουδιών και στιχουργημάτων οφείλουν την καταγωγή τους. Χαρακτηριστικός ήταν ο τιτλοφορούμενος αμανές "Χιτζάζ" που τραγούδησε ο Κ. Θωμαΐδης:

    Στον κόσμο αυτό με πολεμούν τέσσερα εναντία:
    το αχ, το βαχ, τ΄ αλοίμονο και η απελπισία
    Τους στίχους αυτούς είχαν μεταβάλει οι Έλληνες στρατιώτες που τραγουδούσαν στα στρατόπεδα:

    Μεσ΄ το στρατό απέκτησα τα τέσσερα βραβεία:
    το αχ, το βαχ, τ΄ αλοίμονο και την απενταρία.
    Πολλοί σύγχρονοι μουσικοί ερευνητές θεωρούν το είδος του αμανέ να συγγενεύει με το κλέφτικο, το ριζίτικο, με το λεγόμενο της τάβλας το μοιρολογίστικο όπου κυριαρχεί ο πόνος, το παράπονο και κάποιος καημός.

    Ανακτήθηκε από http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CF%82

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Greeks and Arabs have a lot of in common, specially in the Levantine (Syria, Lebanon, Jordan and Palestinian Territories).

    A lot of cities names have Greek routes, for example:
    Jerash - ΓΕΡΑΣΑ (Jordan)
    Nablus - Νεο πολης (Palestinian Territories)
    Amman - φιλαδελφια (Jordan)
    Hims - Έμεσα (Syria)
    Tripoli - Τριπολη (Lebanon)

    ΑπάντησηΔιαγραφή