ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

Ο Μαρωνίτης Άγιος Ρωμανός στα χωριά Βουνό της Κύπρου και Χαντζίτ του Λιβάνου -The Maronite Saint Romanos at Vouno in Cyprus and Hadchit in Lebanon

Το χωριό Χαντζίτ (Hadchit) βρίσκεται 1350 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, πάνω στα βουνά του βορείου Λιβάνου και κατοικείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από Μαρωνίτες. Ο προστάτης και πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Ρωμανός του οποίου η εκκλησία δεσπόζει στο κέντρο του χωριού. Ο Άγιος Ρωμανός που τιμάται στο χωριό δεν είναι ο φημισμένος Ρωμανός ο Μελωδός που γνωρίζουμε όλοι μας και που τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά ένας άλλος τοπικός Μαρωνίτης άγιος ο οποίος μαρτύρησε στην πόλη Αλέπο της Συρίας το 400 μ.Χ. Η εκκλησία η οποία είναι αφιερωμένη σε αυτό τον τοπικό άγιο στο χωριό Χαντζίτ είναι μοναδική στον Λίβανο, και η μνήμη του εορτάζεται στις 4 Σεπτεμβρίου. Ο Άγιος αυτός εορτάζεται κατά αυτή την ημέρα μόνο σε αυτό το χωριό και πουθενά αλλού στον Λίβανο. Είναι επίσης συνήθεια αιώνων για τους κατοίκους της γύρω περιοχής να έρχονται ως τάμα με τα πόδια κάθε χρόνο στο χωριό για να τιμήσουν τον άγιο. Η εκκλησία του Αγίου Ρωμανού στο χωριό Χαντζίτ χτίστηκε αρχικά πάνω από ειδωλολατρικό ναό, αλλά την σημερινή του μορφή την πήρε το 1518, όπου και ξαναχτίστηκε.

The village of Hadchit is situated at 1350 meters above sea level, in the mountains of North Lebanon and is inhabited almost entirely by Maronites. The patron and protector of the village is Saint Romanos whose church dominates the town center. Saint Romanos who is honoured in the village is not the famous Romanos the Melodist whom we all know and is honoured by the Orthodox Church, but is another local Maronite saint who was martyred in the town of Aleppo in Syria in 400 AD . The church which is dedicated to this local saint in the village of Hadchit is unique in Lebanon, and his memory is celebrated on the 4th of September. The Saint is celebrated on this date only in this village, and no where elsewhere in Lebanon. For centuries it has been also customary for the inhabitants of villages of the surrounding area to walk and come by foot to the village every year to honour the saint. This is done as a vow to him. The church of Saint Romanos in the village of Hadchit was originally built over a pagan temple, but it took its current form in 1518, when it was rebuilt.

Το χωριό Βουνό βρίσκεται 10 χιλιόμετρα βόρεια της Λευκωσίας στην Κύπρο. Το όνομα του το οφείλει στο γεγονός ότι βρίσκεται σε υψόμετρο 380 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και είναι το ψηλότερο χωριό της νότιας πλευράς του Πενταδακτύλου. Το χωριό βουνό, είναι ένα από τα 60 χωριά στην Κύπρο που είχαν αρχικά κατοικηθεί από Μαρωνίτες. Το 1192 ο Γουιδός ο Λουζινιανός, λόγω του φεουδαρχικού συστήματος που εφάρμοζε, δυσαρέστησε τους Κυπρίους και άρχισαν να εγκαταλείπουν την περιοχή. Τότε μετέφερε από τον Λίβανο Μαρωνίτες. Το χωριό Βουνό κατοικήθηκε με μετανάστες από το χωριό Χαντζίτ που μέχρι τις μέρες μας τροφοδοτεί όλο τον Λίβανο και τα τέσσερα σημεία της γης με ανθρώπινο δυναμικό λόγο του άγονου εδάφους του που δεν μπορεί να συντηρήσει μεγάλο πληθυσμό. Οι μετανάστες από το χωριό Χαντζίτ αρχικά ονόμασαν το καινούριο τους χωριό Ρωμανός, και το αφιέρωσαν στην χάρη του πολιούχου τους αγίου που άφησαν πίσω στον Λίβανο, αφού βέβαια έκτισαν και εκκλησία στο όνομα του. Έτσι, η λατρεία του Μαρωνίτη αγίου αυτού μεταφέρθηκε στην Κύπρο και οι κάτοικοι του Ρομανού (που μετονομάστηκε σε βουνό κατά τον μεσαίωνα) συνέχισαν να τιμούν την μνήμη του στις 4 Σεπτεμβρίου.Έτσι έχουμε το φαινόμενο να τιμάται αυτός ο άγιος μόνο σε αυτά τα δύο χωριά.Το ένα στον Λίβανο, και το άλλο στην Κύπρο. Με την πάροδο του χρόνου όμως, οι κάτοικοι του Βουνού εγκατέλειψαν το Μαρωνίτικο δόγμα, και ακολούθησαν το Όρθοδοξο, πράγμα που θα σήμαινε την εξαφάνιση κάθε τους σχέση με το ιστορικό παρελθόν τους και την καταγωγή τους. Περιέργως όμως και ίσως γι αυτό το λόγο, την παλαιά εκκλησία του χωριού τους που ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Ρωμανό δεν την μετέτρεψαν σε Ορθόδοξη αλλά την άφησαν να παραμείνει Μαρωνίτικη. Φαίνεται ότι αυτός ο Μαρωνίτης άγιος ήταν τόσο βαθιά ριζωμένος μέσα στη συνείδηση των κατοίκων του Βουνού, που δεν μπόρεσαν να τον αποκόψουν από την ζωή τους ή να τον μετατρέψουν σε Ορθόδοξο. Συνέχισαν να τον γιορτάζουν μαζί με τους Μαρωνίτες των άλλων κοινοτήτων της Κύπρου που κατέκλυζαν το χωριό τους στις 4 Σεπτεμβρίου όπως πάντα, ακόμη κι αν είχαν ασπαστεί την Ορθοδοξία. Χάρη στον Άγιο Ρωμανό, ο ομφάλιος λώρος που τους ένωνε με το χωριό και την γη των προγόνων τους δεν κόπηκε ποτέ, έστω κι αν ξεχάστηκε με το πέρασμα των αιώνων.

The village of Vouno (It means mountain in Greek) is located 10 kilometers north of Nicosia in Cyprus. Its name derives from the fact that it lies at an altitude of 380 meters above sea level and is the highest village on the south side of Pentadaktylos. The village of Vouno is one of the 60 villages in Cyprus originally inhabited by Maronites. In 1192, because of the feudal system implemented by Guy de Lusignan, many unhappy Cypriots began to leave the area. That's when he moved Maronites from Lebanon. The village of Vouno was settled by immigrants from the village of Hadchit which until today supplies Lebanon, and all four corners of the earth, with manpower, reason being that its land is rocky and poor and can not sustain a large population. The immigrants from the village of Hadchit originally named their new village Romanos, and dedicated it in favour of their patron saint left behind in Lebanon, after of-course building also a church to his name. Thus, the the worship of this Maronite saint was moved to Cyprus and the residents of Romanos (renamed Vouno in the Middle Ages) continued to honour his memory on the 4th of September. This is how the phenomenon of honouring this saint only in these two villages came about. One in Lebanon, and one in Cyprus. Over time however, the residents of Vouno left the Maronite doctrine, and accepted the Orthodox one. Such an act would have ment the cessation of their relationship with the history of their past and their origin. Curiously, however, and perhaps for this reason, the old church of their village that was dedicated to Saint Romanos was not converted into an Orthodox one, but they allowed it to remain Maronite. It seems that this Maronite saint was so ingrained in the minds and the hearts of the residents of Vouno, that they could not cut him off from their livew or give him up for an Orthodox saint. They kept him, and celebrated his feast day along with the Maronites from the other Maronite communities of Cyprus who filled their village on September the 4th, as they did for centuries, even if they had embraced Orthodoxy. Thanks to Saint Romanos, the umbilical cord that united their village with the land of their ancestors was never cut off, even if it was forgotten with the passage of time.

Με την τουρκική εισβολή στην κύπρο το 1974, οι κάτοικοι του χωριού Βουνό, όπως σχεδόν όλοι οι Έλληνες και Μαρωνίτες κάτοικοι της κατεχόμενης από τους Τούρκους βόρειας Κύπρου, προσφυγοποιήθηκαν. Οι Τούρκοι μετονόμασαν το χωριό σε Taşkent και κατέστρεψαν τις δύο ελληνορθόδοξες εκκλησίες του, του Αγίου Γεωργίου και του Τιμίου Σταυρού. Κατά καλή της τύχη, η Μαρωνίτικη εκκλησία του Αγίου Ρωμανού, γλίτωσε την καταστροφή επειδή οι Τουρκικές κατοχικές δυνάμεις αποφάσισαν να την μετατρέψουν σε μουσείο. Έτσι, σήμερα η εκκλησία βρίσκεται σε καλή κατάσταση, το ελάχιστον εξωτερικά, αφού εσωτερικά ουδείς γνωρίζει πως είναι, λόγο του ότι παραμένει πάντα κλειστή και μη προσπελάσιμη.

With the Turkish invasion of Cyprus in 1974, the inhabitants of the village of Vouno, like almost all the Greek and Maronite residents of the Turkish occupied northern part of Cyprus, became refugees. The Turks renamed the village into "Taşkent" and destroyed the two Greek Orthodox churches in the village, that of Saint George and the Holy Cross. By good fortune, the Maronite church of Saint Romanos, escaped destruction because the Turkish occupying forces decided to turn it into a museum. Thus, today the church is in good condition, at least externally, since nobody knows how it looks internally because it always remains shut and inaccessible.

Ενώ το χωριό Βουνό στην Κύπρο είναι σκλαβωμένο, και η πόρτα της εκκλησίας του Αγίου Ρωμανού, του πολιούχου και προστάτη άγιου του, είναι πάντοτε ερημικά κλειστή, και αλειτούργητη, στο χωριό Χαντζίτ, στα βουνά του βορείου Λιβάνου, στη μητέρα και δημιουργό του Βουνού, ο Άγιος Ρωμανός εξακολουθεί να λατρεύεται και να εορτάζεται στις 4 Σεπτεμβρίου, όπως κάθε χρόνο για αιώνες τώρα. Ίσως αυτό το γεγονός να είναι μια ελπίδα, ένα φως για τους κατοίκους του Βουνού, ότι ο αγαπημένος άγιος τους, ο Άγιος Ρωμανός, δεν τους έχει εγκαταλείψει, αλλά υπάρχει και τους προστατεύει από τα απόρθητα βουνά του Λιβάνου, από το χωριό Χαντζίτ, όπως έκανε για αιώνες τώρα. Μακάρι μόνο να το γνώριζαν αυτό!

Η έρευνα και η γραφή αυτού του άρθρου έγινε από Noctoc

While the village of in Cyprus is enslaved, and the door of the church of Saint Romanos, the patron saint and protector of the village, is always shut, deserted and without Holy Mass, in the village of Hadchit in the mountains of northern Lebanon, the mother and the founding village of Vouno, Saint Romanos is still revered and his feast day is still celebrated on September the 4th, as it has every year for centuries now. Perhaps this fact could give some hope, give some light to the inhabitants of Vouno, that their beloved saint, Saint Romanos, has not abandon them, but is found protecting them from the impregnable mountains of Lebanon, from the village of Hadchit, as he has done for centuries. If they only knew !

This article was researched and written by noctoc

8 σχόλια:

  1. Πολύ πληροφορικά τα όσα ειπώθηκαν. Αρκετά πράγματα γνώριζα είδη αλλά έμαθα περισσότερα.

    Απλά να ρωτήσω κάτι άλλο. Νομίζετε ότι οι Μαρωνίτες της Κύπρου αντιπροσωπεύονται από την σημαία του Λιβάνου που έχετε αναρτημένη στην ιστοσελίδα σας; Είναι για τους Μαρωνίτες της Κύπρου δηλαδή ο Λίβανος η μητέρα πατρίδα όπως η Ελλάδα για τους ορθόδοξους κατοίκους του νησιού και η Τουρκία για τους Μουσουλμάνους;

    Οι περισσότεροι Μαρωνίτες που γνωρίζω δηλώνουν ότι δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τον Λίβανο. Ούτε κοινωνική ούτε γλωσσική ούτε καν γενεαλογική αφού πολλοί δεν έχουν αποδείξεις για το γενεαλογικό τους δέντρο (όπως βεβαίως και οι πλείστοι των ορθοδόξων και μουσουλμάνων κατοίκων του νησιού)! Η μόνη σχέση που δηλώνουν είναι η δογματική (Μαρωνίτες).

    Με την δική μου απλή λογική οι Μαρωνίτες της Κύπρου σήμερα έχουν μάλλον περισσότερη σχέση με την Ελλάδα όπως και οι ορθόδοξοι κάτοικοι του νησιού λόγω γλώσσας, παιδείας ηθών και εθίμων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το κέδρο είναι το σύμβολο των απανταχού Μαρωνιτών και εξού και ο λόγος που είναι πάνω στη σημαία του Λιβάνου. Οι Μαρωνίτες χρησιμοποιούσαν το κέδρο ως σύμβολο τους πολύ πριν την ανεξαρτησία του Λιβάνου και πολύ πριν αυτό καθιερωθεί πάνω στη σημαία αυτού του κράτους. Επομένος το κέδρο έχει θρησκευτικό συμβολισμό και όχι εθνικό. Το κόκκινο χρωμα πάνω στη σημαία του Λιβάνου συμβολίζει το αίμα που έχυσαν οι Μαρωνίτες για να κρατήσουν την χριστιανική τους πίστη. Και αυτό έχει θρησκευτικό συμβολισμό και όχι εθνικό. Με αυτό τους το ιδίωμα τα χρησιμοποιώ και εγώ. Στην Κύπρο, το κέδρο χρησιμοποιείται εκτενέστερα από τους Μαρωνίτες του νησιού ως σύμβολο τους, από θρησκευτικά σωματεία μέχρι αθλητικές ομάδες.Το κέδρο είναι ταυτόσημο με τον Μαρωνιτισμό και ο Λίβανος είναι η μητέρα γη του Μαρωνιτισμού. Για τους Μαρωνίτες της Κύπρου, ο Λίβανος είναι η πηγή της θρησκείας τους και γι αυτό το λόγο ο τόπος έχει γι αυτούς ένα πολύ βαθύ θρησκευτικό συμβολισμό. Υποθέτω χωρίς να ορκίζομαι ότι ευ όσον παραμένουν Μαρωνίτες, ο θεσμός τους με τον Λίβανο πάντα θα υπάρχει. Γι αυτό άλλωστε ο αρχιεπισκοπός τους είναι από τον Λίβανο. Δεν ξέρω αν οι Μαρωνίτες της Κύπρου νιώθουν Έλληνες ή όχι (δυστυχώς πολλοί έλληνες δεν νιώθουν καθόλου έλληνες), αλλά αυτό που γνωρίζω είναι ότι νιώθουν 100% Κύπριοι, όμως με τις δικές τους ιδιαιτερότητες ως θρησκευτική ή και εθνική ομάδα. Παρεμπιπτόντως, χθές ήταν η Παγκόσμια μέρα ιδιαιτερότητας των ανθρώπων, και γι αυτό αφιέρωσα αυτά τα άρθρα μου στους Μαρωνίτες της Κύπρου, γιατί με την ιδιαιτερότητά τους αυτή κάνουν το νησί μας πολιτιστικά και χριστιανικά πιο πλούσιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ωραία, τώρα ξέρω κάτι περισσότερο και για την σημαία και πραγματικά όντως καταλαβαίνω την θρησκευτική παρά την εθνική της σημασία για τους Μαρωνίτες της Κύπρου. Λογικό.

    Παρεμπίπτοντος, ξέρετε μήπως γιατί χρησιμοποιείται ως η σημαία του κράτους του Λιβάνου μέχρι και σήμερα χωρίς οι Χριστιανοί στο Λίβανο (Ούτε καν οι Μαρωνίτες) να αποτελούν την πλειοψηφία του λαού;

    Όσον αφορά τον αν νιώθουν Έλληνες ή όχι, μάλλον συμφωνούμε. Ο όρος Έλληνας όμως για μένα πρεσβεύει μια ευρύτερη έννοια που δεν αντιπροσωπεύει μόνο τον Ελλαδικό ή ακόμα μόνο τον ευρύτερο χώρο της ανατολικής μεσογείου. Το να νιώθεις 100% Κύπριος δεν σημαίνει κατ' ανάγκη φαντάζομαι ότι δεν μπορείς να νιώθεις και Έλληνας ή Τούρκος ή οτιδήποτε άλλο νιώθεις. Αρκεί να αναγνωρίζεις το ότι στην Κύπρο δεν κατοικούν μόνο Έλληνες και κατ' επέκταση η Κύπρος δεν είναι μόνο Ελληνική.

    Εκεί που θέλω να καταλήξω όμως είναι στο ότι όλοι οι Μαρωνίτες που ξέρω εγώ τουλάχιστον δεν νιώθουν κάποιον ιδιαίτερο δεσμό με τον Λίβανο. Και αυτό πιστεύω είναι λογικό. Η γλώσσα τους και η παιδεία τους είναι η ελληνική. Αυτοί που γνωρίζω δεν μιλούν αραβικά και δεν έχουν καν επισκεφτεί τον Λίβανο.

    Εν πάση περιπτώσει, η προσπάθεια σας να προβάλετε τέτοια θέματα είναι πράγματι αξιέπαινη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φίλε μου,

    Οι Μαρωνίτες που γνωρίζεις φαντάζομαι δεν μεγάλωσαν στα χωριά τους, αλλά θα είναι παιδιά προσφύγων, μεγαλωμένα έξω από το φυσικό τους πολιτιστικό και θρησκευτικό περιβάλλον και που έχουν αφομοιωθεί μέσα στον κυρίως πολιτισμό της κύπρου, που είναι ελληνορθόδοξος. Αυτό συμβαίνει και στα παιδιά των μεταναστών ελλήνων και γίνεται γιατί με το να αφομοιωθεί κάποιος μέσα στην επικρατούσα κουλτούρα ενός τόπου θα πάψει να φαίνεται "περίεργος".Έτσι και οι φίλοι σου αυτοί έχουν αφομοιωθεί μέσα στον ελληνοκυπριακό πολιτισμό,επειδή πλέον δεν έχουν τα χωριά τους ως πολιτιστική ασπίδα για να κρατήσουν τον δικό τους πολιτισμό όπως έκαναν για αιώνες τώρα. Με άλλα λόγια φίλε μου, οι Μαρωνίτες φίλοι σου έχουν υπογράψει τον αφανισμό τους ως κοινότητα και έχουν "ελληνοποιηθεί". Φαντάζομαι το τελευταίο πράγμα που θα έχουν στο μυαλό τους θα είναι ο Λίβανος και ο Μαρωνιστισμός. Όσο θα έχει ένας μέσος ελληνοαμερικάνος το Αγιον Όρος δηλαδή και την Ορθοδοξία. Αυτές οι γενιές θέλουν με κάθε τρόπο να αποβάλουν από πάνω τους την κάθε τους ιδιαιτερότητα για να μην φαίνονται "περίεργοι" στους άλλους, κι όχι να την κρατήσουν.
    Όσο για την σημαία του Λιβάνου, όταν ο Λίβανος έγινε ανεξάρτητο κράτος, ο χριστιανικός πληθυσμός του ήταν 80% και σκοπός των Μαρωνιτών ήταν να ανακηρύξουν τον Λίβανο ως Μαρωνίτικο Χριστιανικό και μη Αραβικό κράτος. Η σημαία του Λιβάνου από εκεί προέκηψε, όμως με τα χρόνια ο κόσμος την συνήθισε και ακόμη και οι Μουσουλμάνοι την θεωρούν δική τους πλέον. Φυσικά ο Λίβανος δεν έγινε ποτέ αυτό που επιδίωκαν οι Μαρωνίτες (ακόμη και με εμφύλιο πόλεμο)επειδή με την καταστροφή της Παλαιστίνης και τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ,ο Λίβανος γέμισε με Μουσουλμάνους Παλαιστίνιους πρόσφυγες οι οποίοι αλίωσαν τα δημογραφικά χαρακτηριστικά της χώρας. Σήμερα οι Χριστιανοί στον Λίβανο από πλειοψηφία, έγιναν μειοψηφία και απαρτίζουν λιγότερο από το 40% του πληθυσμού, ενώ οι Μουσουλμάνοι είναι 60% .
    Κάτι τέτοιο θα πάθουμε και εμείς στη Κύπρο έτσι όπως πάμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αγαπητέ φίλε Ανώνυμε

    Με κάλυψε πλήρως ο φίλος NOCTOC.

    Εμείς οι Μαρωνίτες είμαστε πλέον όντως θύματα της αφομοίωσης, ιδιαίτερα η νεολαία μας. Γίνονται έντονες προσπάθειες το τελευταίο διάστημα για να επανέλθουν οι δεσμοί μας με την μητέρα πατρίδα μας τον Λίβανο.

    Με τη βοήθεια του ενεργητικότατου Αρχιεπίσκοπου μας Joseph Soueif πιστεύω θα καταφέρουμε σαν κοινότητα να απομακρυνθούμε από τον δρόμο της αφομοίωσης, και να κρατήσουμε την δική μας ταυτότητα.

    Οσον αφορά το θέμα της σημαίας φίλε μου, νοιώθουμε για την σημαία του Λιβάνου ότι εσείς για την σημαία της Ελλάδας. Το σημαντικό όμως είναι το τι νοιώθουμε για τη σημαία της Κύπρου. Πάνω από όλα είμαστε Κύπριοι.

    Οσον αφορά θέμα αποδείξεων για το γενεαλογικό μας δέντρο έχουμε απόδειξη και αυτή είναι η πιο σημαντική από όλες. Εχουμε την Αραβική γλώσσα "SANNA" η οποία πέρασε από τους γονείς στα παιδιά τους. Και τι πιο σημαντικό κληροδότημα θα μπορούσαν να μας αφήσουν που να αποδεικνύει την καταγωγή μας.

    Στην Ιστοσελίδα μας φίλε μου υπάρχει πληθώρα υλικού και είσαι ευπρόσδεκτος να το επεξεργαστείς όπως νομίζεις.

    Ανθρωποι όπως τον φίλο NOCTOC, εκλεπτισμένοι, που ψάχνουν τις ρίζες και όπως γράψαμε και σε ένα θέμα στη σελίδα μασ αγαπητέ μου φίλε
    Νόστος: λόγια λέξη, που τη χρησιμοποιούμε σήμερα «για να δηλώσουμε την επιστροφή στην πατρίδα ύστερα από μακροχρόνια απουσία και με αναφορά στην επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη», λέξη που έρχεται από τον αρχαίο νόστο = «επιστροφή στην πατρίδα, ταξίδι με καλό τέλος» νόστος λοιπόν είναι η παλιννόστηση , ο επαναπατρισμός

    Φιλε μου σ' ευχαριστούμε για τα όσα προσφέρεις διοτι η ανιδιοτελής προσφορά σου για τα θέματα της Κύπρου, και όχι μόνο, κεντρίζουν και πιστεύω είναι ένα σημαντικό βοήθημα για τις γενεες που έρχονται.

    Φιλικά
    Ε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αγαπητοί φίλοι Noctoc και Ε.
    Πολύ ενδιαφέρουσα η συζήτηση σας.

    Μιλούσα σήμερα με ένα πολύ στενό μου φίλο που είναι Μαρωνίτης και παρεμπιπτόντως τον ρώτησα περί του θέματος. Ο συγκεκριμένος κατάγεται και έχει μεγαλώσει στο χωριό Ασώματος της επαρχίας Κερύνειας. Εξ 'όσων γνωρίζω είναι ενεργό μέλος της κοινότητας του, εκκλησιάζεται συστηματικά και τέλος πάντων διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με το μαρωνιτικό στοιχείο. Δηλώνει ρητά και απερίφραστα Κύπριος. Δεν θεωρεί μητέρα πατρίδα του ούτε τον Λίβανο, ούτε την Ελλάδα. Βεβαίως θα μου πείτε αυτό συμβαίνει και με τους Ελληνοκύπριους. Ορισμένοι νιώθουν την Ελλάδα ως μητέρα πατρίδα ορισμένοι όχι.

    Τον ρώτησα και για την αραβική διάλεκτο (που από μια σύντομη μου επισκόπηση στο διαδίκτυο ανακάλυψα ότι είναι αρχαία αραμαικά)! Μου είπε ότι αυτή η γλώσσα μιλιέται μόνο από τους κατοίκους του χωριού κορμακίτη αλλά από κανένα άλλο μαρωνίτικο χωριό. Τουλάχιστον 4 γενεές προγόνων του για τους οποίους έχει στοιχεία μιλούσαν μόνο ελληνικά και δεν γνώριζαν αυτή την διάλεκτο. Ο ίδιος πιστεύει ότι αυτό μπορεί να οφείλετε στο ότι οι Μαρωνίτες έφθαναν στην Κύπρο με διαφορετικά χρονολογικά μεταναστευτικά ρεύματα και όχι μόνο από τον Λίβανο αλλά και από περιοχές της Συρίας. Επίσης μου ανάφερε ότι από την οικογένεια της μάνας του που κατάγεται από την Αγία Μαρίνα της Σκυλλούρας, έχει συγγενείς τουρκοκύπριους που δεν τους γνωρίζει προσωπικά. Μου εξήγησε ότι πολλοί Μαρωνίτες αναγκάστηκαν να εξισλαμισθούν επί Τουρκοκρατίας αλλά παρέμεναν πάντα κρυπτοχριστιανοί.

    Ίσως ο φίλος Ε. μπορεί να γνωρίζει κάτι διαφορετικό ή κάτι περισσότερο περί του θέματος. Θα ήταν καλό να το ακούσουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Φίλε μου, ο Λίβανος ουδέποτε ήταν ξεχωριστή χώρα αλλά ήταν πάντα μέρος της Μεγάλης Συρίας. Ο Λίβανος αποσχίσθηκε από την Μεγάλη Συρία στις αρχές του 20ού αιώνα με τη βοήθεια της Γαλλίας και ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη χώρα το 1943 αν δεν κάνω λάθος.Επομένως όλοι οι Μαρωνίτες που ήρθαν στη Κύπρο, ήρθαν από τη Μεγάλη Συρία, από την περιοχή του Λιβάνου.Γι αυτό το λόγο ήρθαν όλοι από την Συρία γιατί τότε δεν υπήρχε χώρα
    ονόματι Λίβανος.
    LOL :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αγαπητοί μου φίλοι Ανώνυμε και NOCTOC

    Απολογούμε για την καθυστέρηση να απαντήσω στα σχόλια. Δυστυχώς πολύ πίεση και πολύ λίγος ελεύθερος χρόνος. :P

    "Μιλούσα σήμερα με ένα πολύ στενό μου φίλο που είναι Μαρωνίτης και παρεμπιπτόντως τον ρώτησα περί του θέματος. Ο συγκεκριμένος κατάγεται και έχει μεγαλώσει στο χωριό Ασώματος της επαρχίας Κερύνειας. Εξ 'όσων γνωρίζω είναι ενεργό μέλος της κοινότητας του, εκκλησιάζεται συστηματικά και τέλος πάντων διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με το μαρωνιτικό στοιχείο. Δηλώνει ρητά και απερίφραστα Κύπριος. Δεν θεωρεί μητέρα πατρίδα του ούτε τον Λίβανο, ούτε την Ελλάδα. Βεβαίως θα μου πείτε αυτό συμβαίνει και με τους Ελληνοκύπριους. Ορισμένοι νιώθουν την Ελλάδα ως μητέρα πατρίδα ορισμένοι όχι."

    Φίλε μου, πολλοί μαρωνίτες αισθονταιέτσι. Ιδιαίτερα αυτοί που προέρχονται από τα χωριά Ασώματο και Αγία Μαρίνα. και για να απαντήσω και στο πιο κάτω σου σχόλιο
    "Τον ρώτησα και για την αραβική διάλεκτο (που από μια σύντομη μου επισκόπηση στο διαδίκτυο ανακάλυψα ότι είναι αρχαία αραμαικά)! Μου είπε ότι αυτή η γλώσσα μιλιέται μόνο από τους κατοίκους του χωριού κορμακίτη αλλά από κανένα άλλο μαρωνίτικο χωριό. Τουλάχιστον 4 γενεές προγόνων του για τους οποίους έχει στοιχεία μιλούσαν μόνο ελληνικά και δεν γνώριζαν αυτή την διάλεκτο. Ο ίδιος πιστεύει ότι αυτό μπορεί να οφείλετε στο ότι οι Μαρωνίτες έφθαναν στην Κύπρο με διαφορετικά χρονολογικά μεταναστευτικά ρεύματα και όχι μόνο από τον Λίβανο αλλά και από περιοχές της Συρίας. Επίσης μου ανάφερε ότι από την οικογένεια της μάνας του που κατάγεται από την Αγία Μαρίνα της Σκυλλούρας, έχει συγγενείς τουρκοκύπριους που δεν τους γνωρίζει προσωπικά. Μου εξήγησε ότι πολλοί Μαρωνίτες αναγκάστηκαν να εξισλαμισθούν επί Τουρκοκρατίας αλλά παρέμεναν πάντα κρυπτοχριστιανοί"
    Οτι σου είπε ο φίλος σου έχει απόλυτο δίκιο και κατά τη δική μου ταπεινή άποψη είναι αποτελέσματα του εξελληνισμού. Οντως η Σανά είναι αρχαία αραμαίκά και στις αναζητήσεις ανακαλύφτηκε ότι μιλούνται σε μια περιοχή στα σύνορα Λιβάνου/Συρίας. Οσον αφορά περισσότερα στοιχεία θα σε παραπέψω στους συνδέσμους πιο κάτω
    http://www.karpasha.com/index.php?option=com_content&task=view&id=1175&Itemid=58

    http://www.karpasha.com/index.php?option=com_content&task=view&id=137&Itemid=58

    http://www.karpasha.com/index.php?option=com_content&task=view&id=25&Itemid=58

    Θα μπορούσα να σου βάλω συνδέσμους όλη νύκτα αλλά πιστεύω ότι είναι τα πιο σημαντικά.

    Τώρα, Δυστυχώς φίλε ανώνυμε, όσο και αν θα το ήθελα να ήταν διαφορετικά, και η δική μας κοινότητα είναι στο έλεος των προσωπικών διαμαχών. Κάπου είχαμε γράψει στο όραμα σαν ιστοσελίδα ότι "Επικοινωνία, ενημέρωση, σύσφιξη και ενδυνάμωση των ανθρώπινων σχέσεων και ώθηση προς δημιουργία, παραγωγικότητα, μέσω της ελεύθερης αβίαστης και χωρίς λογοκρισίας και παρεμβάσεων, προώθησης και ανταλλαγής απόψεων μέσω του εποικοδομητικού διάλογου. Αυτό είναι το Ιδανικό μας. Πάντα όμως με σεβασμό για την αντίθετη άποψη και την διαφορετικότητα.Αυτός είναι ο στόχος και απώτερος σκοπός μας: η βελτίωση και εξέλιξη της μικρής αλλά πλούσιας πολιτιστικά, πολιτισμικά αλλά και κοινωνικά, Μαρωνιτικής κοινότητας μας με επικέντρωση στην στα προβλήματα της γραφικής Καρπάσιας.

    Η διαφύλαξη της πολιτιστικής και θρησκευτικής ταυτότητας μας, καθώς και της διαφορετικότητας μας, μέσω της προβολής και ενημέρωσης και προς τα έσω αλλά και προς τα έξω, παραμένει αξίωμα και πρωτεύων ιδανικό μας. " Αυτό είναι το δικό μας όραμα για την κοινότητα μας. και ελπίζουμε να το πετύχουμε αλλά φίλοι μου θέλουμε δουλειά..... πολλή δουλειά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή