ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Bye Bye Dubai

Στο πάρκινγκ του αεροδρομίου, ήδη εδώ και αρκετό καιρό μαζεύουν σκόνη πολλά αυτοκίνητα εξαιρετικής πολυτέλειας.
Η άμμος, που έχει καλύψει τα παρμπρίζ, είναι κολλημένη και δημιουργεί μια ξερή λάσπη που δύσκολα θα φύγει.
Σε αρκετά αυτοκίνητα, τα ελαστικά έχουν αρχίζει να ρυτιδιάζουν και να σκάνε καθώς ο συνδυασμός των υψηλών ημερήσιων θερμοκρασιών με των ψυχρών νυχτερινών και τις απίστευτες υγρασίες, δίνουν στη φθορά μεγάλη ταχύτητα.
Οι λεηλασίες δειλές ακόμα, αλλά έχουν ξεκινήσει. Βλέπεις αυτοκίνητα με σπασμένα τζάμια και μέσα τους τις θέσεις των στερεοφωνικών και των τηλεοράσεων ξεκοιλιασμένες.
Κάποια, έχουν μεταβληθεί σε πρόχειρα καταλύματα απολυμένων εργατών που απλήρωτοι εδώ και μήνες διώχθηκαν κακήν κακώς χωρίς καν το εισιτήριο της επιστροφής στην Ινδία και το Πακιστάν.
Πλάνητες, ανέστιοι, πένητες. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της βάναυσα σκληρής δουλειάς για χρόνια στο ερμαφρόδιτο οικοδόμημα της Ανατολής, στο βωμό της έπαρσης χιλιάδων ατσαλάκωτων με τα χαμόγελα τύπου Colgate.
Τα αυτοκίνητα πάντως δεν ήταν άδεια. Βρήκαν, εκτός από πρόχειρο κατάλυμα, και πολλά ρούχα, τσάντες, φωτογραφικές μηχανές. Μόνο που πια, δεν υπάρχει σχεδόν κανείς να αγοράσει έστω σε τιμή ευκαιρίας.
Πάντως, τα παρατημένα πολυτελή αυτοκίνητα, αποδείχθηκαν πολύ καλύτερος χώρος διαμονής από τους τρισάθλιους χώρους φιλοξενίας που το Εμιράτο είχε προβλέψει για τους εργάτες.
Ήταν πριν από ένα δυο χρόνια, καθώς είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι με τη μούρλα που έπαθαν διάφοροι για το Dubai, και, δεν ξέρω πως, αλλά μπήκα στο Google γράφοντας στην αναζήτηση τη φράση "Dubai Labour" .
Ήθελα να δω ποιοι είναι αυτοί που οικοδομούν το "θαύμα της Ανατολής". Είχε τόσο πολύ πήξει το κεφάλι μου από τους ενθουσιασμένους που έβλεπαν στην περιοχή το "μέλλον", που αναρωτήθηκα κάποια στιγμή αν πράγματι, το "θαύμα" αγγίζει αναλογικά όλους.
Παρακολουθούσα για καιρό ανθρώπους που μιλούσαν για τη Νέα Υόρκη της Ανατολής, για το αριστούργημα του μέλλοντος, για τον τόπο που όλα είναι "τέλεια" κλπ.
Είχα αρχίσει να γεμίζω με τεράστιες επιφυλάξεις καθώς έβλεπα στην τηλεόραση τα τερατώδη κτήρια, τις απίστευτες παρεμβάσεις στη φύση με τη δημιουργία τεχνητών νησιών, είχα αρχίσει να νιώθω κάπου μέσα μου πως δεν μπορεί, όλο αυτό το "πράγμα" κάποια στιγμή θα στομώσει, θα φτάσει σε αδιέξοδο, θα καταρρεύσει γιατί, είναι αν μη τι άλλο βιασμός παρά φύση. Και μάλιστα, κατ' εξακολούθηση.
Η χυδαιότερη έκφραση θαρρώ του Καπιταλισμού βρήκε την ιδανική της έκφραση στο "θαύμα του Dubai".
Ανεξέλεγκτη μεσαιωνική εκμετάλλευση ανθρώπων, ανεξέλεγκτες παρεμβάσεις στη φύση, αρχιτεκτονικά τερατουργήματα που εισβάλλουν με θράσος στον ουρανό για να επιδείξουν την μηχανική επικυριαρχία, τεχνητά νησιά, τεχνητά ποτάμια, τεχνητές πίστες χιονιού για σκι, τεχνητές παραλίες, και εν τέλει τεχνητοί άνθρωποι που είδαν όλα αυτά σαν πρόταση και μοντέλο για το μέλλον του κόσμου.
Dubai, ο ορισμός του υπερθετικού:
Το πολυτελέστερο ξενοδοχείο του πλανήτη ( Burj Al Arab) Το ψηλότερο κτήριο του πλανήτη (Burj Dubai)
Και, κάπου 250.000 εργάτες που δούλευαν στις κατασκευές για λιγότερο από 10 δολάρια την ημέρα.
Ο επισκέπτης βέβαια, ποτέ δεν έρχονταν σε επαφή με τους εργάτες. Καλά κρυμμένοι σε φρουρούμενα και περιφραγμένα παραπήγματα που φέρνουν στο νου στρατόπεδα συγκέντρωσης, στοιβαγμένοι κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλον χωρίς στοιχειώδεις χώρους υγιεινής και εστίασης, μεταφερόντουσαν στις οικοδομές με ειδικά λεωφορεία και με αυτά επέστρεφαν. Οποιαδήποτε επαφή με τουρίστες, ήταν απαγορευμένη διά ροπάλου.
Είναι εξαιρετικά χαρακτηριστική η απέραντη μυστικότητα με την οποία για χρόνια τυλίχθηκε αυτή η πλευρά του οικονομικού "θαύματος". Και είναι ακόμα πιο χαρακτηριστική η ευκολία που οι δυτικοί επισκέπτες ή και μόνιμα εγκατεστημένοι εκεί ως στελέχη μεγάλων επιχειρήσεων έθαβαν στα τρίσβαθα του μυαλού τους μια πραγματικότητα που τους χαλούσε την εικόνα του ιδανικού κόσμου.
Δεκάδες διαφημιστικά φυλλάδια και σποτάκια που προβάλλονταν αποκλειστικά σε χώρες όπως το Πακιστάν καλούσαν τις πανστρατιές των έτσι και αλλιώς εξαθλιωμένων του 3ου κόσμου να έρθουν στη γη της επαγγελίας και να πάρουν γερά μεροκάματα. Χιλιάδες ήταν αυτοί που ανταποκρίθηκαν. Κάτω από τη μύτη μας, μπροστά στο αλλήθωρο βλέμμα μας, περνούσαν ολάκερα καραβάνια σκλάβων που έφθαναν εκεί και έβλεπαν σε λίγες ώρες τις υποσχέσεις των ατζέντηδων φτηνής εργασίας να γίνονται σκόνη.
Η εικόνα, είναι πια σουρεαλιστική. Οι βίλες των πραγματικά πλουσίων και διάσημων παραμένουν. Μόνο που μοιάζουν πια σαν φωτάκια που αναβοσβήνουν σε ένα καμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τεράστια ημιτελή οικοδομήματα παρατημένα, πάμπολλα κλειστά μαγαζιά, άδεια εμπορικά κέντρα και οι μηχανές του τεχνητού χιονιού άνεργες, κινδυνεύουν να σκουριάσουν.
Οι παρατημένες Ferrari στο αεροδρόμιο, τα άδεια καζίνο, αρκετά μεσαία στελέχη που εγκατέλειψαν τις ευρωπαϊκές πατρίδες τους ελπίζοντας σε γρήγορη ανέλιξη και πλουτισμό και που τώρα βρέθηκαν χωρίς δουλειά, είναι τα φαντάσματα, ο αντίλαλος του πιο προκλητικού πάρτι που στήθηκε εδώ και δεκαετίες.
Ένα πάρτι που τέλειωσε όπως του έπρεπε, προσθέτοντας όμως ακόμα μεγαλύτερη απόγνωση σε αυτούς που τώρα ψάχνουν να βρουν πως θα επιστρέψουν σε κάποιο Μπανγκλαντές, σε κάποιο Πακιστάν...
Και καθώς αυτοί προσπαθούν πρόσκαιρα να βολευτούν σε κάποιο Cayenne, ο Εμίρης του Dubai (που πάντως δεν πρόκειται να γίνει κακομοίρης) ψάχνει να δει πώς θα καλύψει τη μαύρη τρύπα των 90 περίπου δισεκατομμυρίων δολαρίων.Είτε τα καταφέρει πάντως είτε όχι, τα πολυώροφα φαντάσματα των μισοτελειωμένων σύγχρονων πύργων μάλλον δεν έχουν καμία ελπίδα να ολοκληρωθούν και κάποια στιγμή είτε θα διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν είτε θα γίνουν "πάσης φύσεως υλικά προς πώληση".
Δεν θα κρύψω τα αισθήματά μου. Κάθε φορά που βλέπω την αλαζονεία να συντρίβεται, χαίρομαι. Μόνο που πάντα αυτή η χαρά είναι φορτωμένη και φιλτραρισμένη με μια πικρή γεύση. Γιατί, οι αλαζόνες κατά το μάλλον ή το ήττον θα βρουν τρόπο να συνεχίσουν. Ενώ αυτοί που θα έχουν συντριβεί από το οικοδόμημα της αλαζονείας τους χάνονται στο πιο πυκνό σκοτάδι.
Δεν ξέρω, από χτες στο μυαλό τριγυρνά εκείνο το παλιό τραγουδάκι: "Είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια, ο βοριάς θα στα κάνει συντρίμμια κομμάτια"...
Και το Dubai έχει πολλή άμμο. Πάρα πολλή άμμο.

Του Γιώργου Πήττα
http://www.politispittas.blogspot.com/
Κωδικός άρθρου: 911973
ΠΟΛΙΤΗΣ - 28/11/2009, Σελίδα: 13

Μany extremely expensive luxury cars are in the airport parking lot, collecting dust for some time now.
The sand has covered their windshields, and has created a kind of glued and dried mud which is hard to remove.
In many cars, the tires are starting to wrinkle and explode because of the combination of high daily temperatures with cold nights and the incredible humidity, which give quickly to wear.
Looting is still timid, but it has started. You see cars with broken windows and inside them, the place where the stereo and television used to be is now empty.
Some cars have been turned into makeshift shelters for jobless workers who after been left unpaid for months, were fired overnight from their jobs without even having money for a return ticket to India and Pakistan.
Vagabonds, homeless, poverty- stricken. This is the result of brutally hard work for years in the hermaphrodite structure of the East in the name of arrogance for thousands of white collar workers with their unwrinkled clothes and Colgate type smiles.
The cars however were not empty. In addition to finding temporary shelter, the foreign workers have filled them with many clothes, handbags, cameras. Only now, there is hardly anyone to buy them even at a bargain price.
However, the abandoned luxury cars have proved to be much of a better place to stay then the
wretched sleeping camps which the Emirate had provided for the workers.

It was about a couple of years ago, that I had begun to chafe at the madness that several people had for Dubai, and I do not know why, but I got into Google and searched by typing the phrase "Dubai Labour".
I wanted to see who are those who are building the "miracle of the East". My mind was so full from all those enthusiastics who saw the "future" coming from this reagon, that at some point I wondered if indeed, the "miracle" proportionaly touches everybody.
For some time, I observed people who were talking about the New York of the East, the masterpiece of the future for the area, where everything is "perfect", etc.
I started to be filled with great doubts as I watch on TV the monstrous buildings, the incredible intervention in nature by creating artificial islands, I started to feel somewhere inside me that this whole "thing" cannot do otherwise but at some point come to a halt, reach a stalemate, and collapse because it is, if anything, unnatural rape. And repeated unnatural rape at that.
I think that the most vulgar form of Capitalism found its ideal expression in the "miracle of Dubai".
Uncontrolled medieval exploitation of people, uncontrolled intervention in nature, architectural monstrosities that invade the sky with audacity in order to show the domination of engineering, artificial islands, artificial rivers, artificial snow for skiers, artificial beaches, and ultimately artificial people who saw all this as a proposal and a model for the future of the world.
Dubai, the definition of superlatives:
The most luxurious hotel in the world (Burj Al Arab) The tallest building in the world (Burj Dubai)
And, somewhere there, 250,000 workers who worked in construction for less than $10 a day. The visitor surely of course never came into contact with the workers. They were well hidden in secure and fenced huts that bring the concentration camps to mind. They were literally piled one above the other without basic sanitation facilities and places to eat. They were transported to the buildings with special buses and were returned back with these same buses. Any contact with tourists was forbidden by the means of being beaten up .
The vast secrecy which for years has engulfed the financial side of the "miracle" is very typical. And what it is even more typical is the ease with which the western visitors or permanent resident who live there as executives of large companies buried deeply in their minds a reality that spoils the image of the ideal world.
Dozens of leaflets, and advertizing spots that were shown to countries such as Pakistan called on the the armies of impoverished 3rd world people to come to the promised land and make big wages. Thousands were those who responded. Under our nose, in front of our squint eyes, hordes of slave caravans passed and arrived there, and saw in a few hours, the promises of the agents of cheap labor, turn into dust.
The image of Dubai is now surreal. The villas of the fifthly rich and famous are still there. Only now, they look like flashing lights burned on a Christmas tree. Huge unfinished buildings left abandoned , many closed shops, empty shopping centers, and the machines of artificial snow are left unused, maybe to rust.
The abandoned Ferrari cars at the airport, the empty casinos, many middle managers who left their European homelands hoping for rapid advancement and wealth, are and now found with out a job, all these are the ghosts, the echoes of the most provocative party that was set up for decades.
A party that has ended as it deserves to end, but adding at the same time even more frustration to those who now seek to find a way to return to a Bangladesh, or to a Pakistan ...
And as they try to find temporary accommodation in a Cayenne, the Emir of Dubai (who however is not going to be left miserable) is looking to see how he can fill the black hole of about 90 billion dollars.
Whether he can manage it or not, however, the high-rise, half- finished, modern towers that look like ghosts seem not to have any chance to be completed and eventually will either dissolve by being left in the hands of nature, or either become "everykind of material for sale".
I will not hide my feelings. Every time I see arrogance crashing, I feel happy. The only thing is that this happiness is always filled and filtered with a bitter taste. Because, the arrogant more or less will find a way to continue to be arrogent, while those who have been shattered by the edifice of their arrogance will be lost to the most dense darkness.
I don't know why but ever since yesterday, this old song has stayed in my mind : "It is bad to build palaces in the sand, the north wind will turn them into pieces of debris" ...
And Dubai has a lot of sand. Too much sand.

By George Pittas
http://www.politispittas.blogspot.com/
Article Code: 911973 CITIZEN - 28/11/2009, Page: 13

Translated from Greek by Noctoc

2 σχόλια:

  1. Καλησπέρα.
    Έχω αναρτήσει post στο athensline.blogspot.com κειμενο για τον Άγιο Φιλουμενο, μνήμη του οποίου τιμούμε σήμερα. Πήρα το κείμενο από το δικό σου post. Ελπίζω ότι έχω την άδεια σου.
    Ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φίλε μου δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή