ένα μη κερδοσκοπικό και μη εμπορικό πολιτιστικό ιστολόγιο - a non profit and a non commercialized cultural blog

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

O Ελληνισμός της Αλεξανδρείας

Οι Έλληνες, οίτινες και κατά τους μυθικούς ακόμη χρόνους επεσκέπτοντο την Αίγυπτον, μόλις κατά τον στ' αιώνα π.Χ. ήτοι επί της Δυναστείας του Ψαμμιτύχου, ήρχισαν να εγκαθίστατναι κάπως μονιμώτερον εις την Νειλόρρητον χώραν.
Τότε όμως ο Μέγας Αλέξανδρος, κατακτήσας την Αίγυπτον έκτισε την Αλεξάνδρειαν, δια του αρχιτέκτονος Δεινοκράτους κατά τω 332 π.Χ. τότε το ρεύμα της ελληνικής μεταναστεύσεως άρχισε να εξογκούται.
Πρακτικοί και δραστήριοι Έλληνες απεδήμησαν εις Αλεξάνδρειαν και εδημιούργησαν ένα νέον ελληνικόν κόσμον, κόσμον πνευματικόν και πολιτικόν.
Και κατέστησαν την Αλεξάνδρειαν, κέντρον και δεσμόν Ανατολής και Δύσεως. Και εστίαν της ελληνικής τέχνης και επιστήμης.
Δια της μετακλήσεως, υπό Πτολεμαίων, των σοφών και λογίων της Ελλάδος, επετεύχθη η επίδοσις εις τα ελληνικά γράμματα. Ιδρύθησαν Ακαδημίαι, Βιβλιοθήκαι. Ανηγέρθησαν Μουσεία, Ναοί, Ιπποδρόμια, Θέατρα, Γυμνάσια, Στάδια. Ίδρυσαν τον μεγαλοπρεπεή ναόν "Σαράπιον" όστις υπήρξεν η κρηπίς της συγχωνεύσεως Ελλήνων και Αιγυπτίων και ένθα από κοινού ελατρεύετο ο Έλλην Ζεύς με τον Αιγύπτιον Σάραπιν.
Και οι Έλληνες με τα επιστημονικά, με τα θρησκευτικά ιδρύματα, με την Πλατωνικήν Σχολήν, με την Θεολογικήν και με πλείστα άλλα, κατέστησαν την Αλεξάνδρειαν εστίαν και κέντρον πάσης γνώσεως και επιστήμης.
Και ο Ελληνισμός ως άλλος φάρος τηλαυγής, επί χίλια έτη εσκόρπιζε το φως του λαμπρού του έργου, ακούραστος και πραγωγός μεγάλων Ελλήνων.
Την ελληνικήν όμως λαμπρότητα, διεδέχθη μια περίοδος, εις την αχλύν της οποίας το ελληνικόν περίλαμπρον οικοδόμημα, τελείως εξαφανίζεται.
Και η περίοδος αυτή άρχεται, από της κατακτήσεως της Αλεξάνδρειας υπό των Αράβων.
Ο στρατηγός Άμρ, όταν αντελήφθη ότι η Αλεξάνδρεια ήτο εμπεποτισμένη με τα νάματα του ελληνικού πολιτισμού και ότι ήτο δύσκολον να καταστήση αυτήν εστίαν του Ισλαμισμού, επεδίωξε και επέτυχε την τελείαν εξόντωσιν του Ελληνισμού της Αλεξάνδρειας.
Και ούτω, όταν ο Βοναπάρτης εγένετο κύριος της Αιγύπτου,το Πατριαρχείον Αλεξανδρείας, το οποίον άλλοτε δια την λαμπρότητα του συνεμερίσθη τον τίτλον του Πάπα, δεν είχε πλέον παρά ολίγας εκατοντάδας ορθοδόξων!
Αφότου όμως ο Μεχμέτ Αλής, συναθροίσας κατά Μάρτιον του 1811, όλους του Μαμελούκους εις την Ακρόπολιν του Καΐρου, κατέσφαξεν αυτούς, οι Έλληνες ήρχισαν και πάλιν να ανακτούν έδαφος εις Αλεξάνδρειαν.
Από τότε και πάλιν νέον ρεύμα ελληνικόν αρχίζει να χύνεται προς τα παρθένα εδάφη της Αιγύπτου.
Αφού ίδρυσαν το πρώτον και δια πάντα έλληνα απαραίτητον Σχολείον και Νοσοκομείον - Ναού υπάρχοντος του Αγίου Σάββα - έσπευσαν να συμπήζουν και την πρώτην εν Αλεξάνδρεια Ελληνικήν Κοινότητα. Της οποίας τα μεν υγιά θεμέλια είχε σφυρηλατήσει η φιλοπατρία και φιλοδωρία του Τοσίτσα, έχουν δε επιστεγάσει τα φίλαλα και ευγενή αισθήματα των Αβέρωφ, Μπενάκη, Σαλβάγου, Ζεβουδάκη και άλλων.
Από τότε η ελληνική γλώσσα, ήρχισε και πλαιν ν΄αντηχή εις τας όχθας του Νείλου.
Και ο ελληνισμός της Αλεξάνδρειας, μολονότι κατά την αλματικήν εξέλιξιν αυτού, εύρεν αντιπάλους τας άλλας προπαγανδιστικάς εταιρείας, αίτινες και άφθονα διέθετον τα ηθικά και υλικά κεφάλαια, εντούτις με την διακρίνουσαν αυτόν χαλύβδινον ζωτικότητα την αδαμαντίνην θέλησιν και εργατικότητα, κατώρθωσε να εξέλθη νικητής από τον απηνή τούτον ανταγωνισμόν και να επιβληθή, ως εξέχουσα και επιβάλλουσα παροικία της Αλεξανδρείας.
Ο σημερινός λοιπόν ελληνισμός της Αλεξανδρείας, όστις αποτελεί ένα από τους εύχυμους κλάδους της πολυκλάδου ενθικής δρυός, δεν είνε παρά γέννημα και θρέμμα του τελευταίου αιώνος.
Πεπροικισμένος με ευφυΐαν με φιλεργίαν, με δραστηριότητα. Με μόρφωσιν πρακτικήν και επιστημονικήν. Και εν γένει περιβεβλημένος με την προοδευτικήν, την δημιουργικήν και εκπολιτιστικήν πανοπλίαν, κατώρθωσε δι' εντατικής εργασίας και με ακαταπόνητον δραστηριότητα να αναπλάση και να διοργανώση, να δημιουργήση και να αναπτύξη όλους τους πλουτοπαραγωγικούς κλάδους της χώρας και να αποβή ο κυριώτερος συντελεστής και πρώτος παράγων της οικονομικής και εκπολιτιστικής αναπτύξεως και προόδου αυτής. Και ο πρώτος εργάτης του πολιτισμού και του μεγαλείου της.
Επιδοθείς κατ΄αρχήν στο εμπόριον, δεν εβράδυνε να γίνη γαιοκτήμων και να επιδοθή εις την καλλιέργειαν και ανάπτυξιν όλων των γεωργικών και βιομηχανικών κλάδων. Και να δώση τη επί τα πρόσω ώθησιν προς πλουτισμόν αυτού και της χώρας.
Ασχοληθείςμε την καλλιέργειαν του Βάμβακος, κατώρθωσε να επιτύχη την βελτίωσιν της ποιότητος και την αλματικήν αύξησιν της ποσότητος της παραγωγής του χρυσοφύρου τούτου μαστού της Νειλορρήτου χώρας.
Αι κάλισται σημεριναί ποιότητες Βάμβακος αι οποίαι, όχι μόνον έχουν καταστή περιζήτητοι ανά την Ευρώπην, αλλά και επλούτισαν την Αίγυπτον, είναι η τελειοποίησις της ελληνικής επιστήμης και εργασίας.
Αι ποιότητες, Σακκελαρίδη, Παραχειμώνα, Καρτάλη, Ιωάνοβιτς, κ.λ.π. είναι προϊόντα της ελληνικής γεωπονικής φιλοπονίας.
Τα σκήπτρα του εμπορίου του προϊόντος τούτου και αυτά εις χείρας ελληνικάς ευρίσκονται. Οι μεγάλοι εμπορικοί Οίκοι Βάμβακος, Χωρέμη και Μπενάκη, Κ. Σαλβάργου και Σίας, Ροδοκανάκη, Μ. Καζούλη, Κανισκέρη, Στράφτη και τώσων άλλων, με άπειρα υποκαταστήματα εις το εσωτερικόν, μαρτυρούν περί της αλήθειας ταύτης.
Η εις την Βιομηχανίαν επίδοσις παρουσιάζει τα αυτά λαμπρά αποτελέσματα.
Η Βιομηχανία των Σιγαρέττων ήτις οφείλει την γέννησιν της εις έλληνας καπνεμπόρους, εις αυτούς οφείλει και την τελειοποίησίν της και την ανά την Ευρώπην, Αμερικήν, και Ινδίας εξαγωγικήν ανάπτυξίν της.
Πλείστα είνε τα βιομηχανικά εργοστάσια του είδους τούτου εν Αλεξάνδρεια, ασχολούντα χιλιάδας εργατών.
Λίαν αυχαρίστως και με υπερηφάνειαν σήμειούμεν τα εργοστάσια, Αδελφών Παπαθεολόγου, Λιβανού, Κουταρέλλη, Κασίμη, Νικολαΐδη, Μηλιώτη, Καραβοπούλου, Ελευθερίου και χιλιάδας όλαι δευτέρας και τρίτης τάξεως.
Η Οινοπνευματοποιΐα, με τα αχανή Εργοστάσια Βολανάκη, Κότσικα, Ζώτου, Κασιμάτη, Κοτσιομύτη, Ρέκα κ.λ.π.
Η Βυρσοδεψία, της οποίας τα σκήπτρα κατέχουν τα εργοστάσια Τσαλίκη, Μαυρέλη, Μπόλλα, Στρατήρα, Κοράκη κ.λ.π.
Η Σαπωνοποιΐα με τα λαμπρά εργοστάσια της Caif El - Zayat Cotton & Cie του κ. Βακολοπούλου, τα σαπωνοποιΐα, Ξανθοπούλου, Ζήση, κλπ.
Η Χαρτοποιΐα με το μοναδικόν εργοστάσιον Αδελφών Λαγουδάκη.
Η Τυπολιθογραφία με τα εργοστάσια Κασσιμάτη και Ιωνά, Βαλινάκη, και Γλου, Αναστασιάδου, Μπαβέα, Φακού κλ.
Η Αλλαντοποιΐα με τα ηλεκροκίνητα εργοστάσια Σ. Μανουσάκη και Παπαγιαννάκη.
Το εξαγωγικόν και εισαγωγικόν εμπόριον, η Φαρμακεμπορία, η Ζαχαροπλαστική, και χιλιάδες Ελληνικών Μπαρ, Φαρμακείων, Κεφενείων, Παντοπωλείων, όλα αυτά προσδίδουν εις την Αλεξάνδρειαν μιαν Ελληνικήν όψιν και παρουσιάζουν τον οικονομικόν οργανισμόν και την ηθικήν και υλικήν δύναμιν του ελληνισμού της Αλεξανδρείας.

Αλλ' η εξέλιξις του ελληνισμού της Αλεξανδρείας εις τον οικονομικόν κλάδον δεν αφήκε τούτον απαθή ούτε υστερούντα εις εθνικήν και φιλανθρωπικήν δράσιν.Εις όλας τα εθνικάς ανάγκας εκ των πρώτων έσπευσεν αρωγός και πάντοτε εφάνη πρόθυμος να συμβάλη εις επούλωσιν των πληγών της πατρίδος.Προσφέρων μετ΄ ενθουσιασμού και αυταπαρνήσεως τας υλικάς και ηθικάς και εις αίμα θυσίας όσαι τω εζητήθησαν.Γνήσια τέκνα της Ελληνικής φυλής, ήτις μόμη από όλας τας άλλας έχει να επιδείξη ότι πάντα, όσα κέκτηται αγαθά ως έθνος ως Κοινωνία, ως πολιτεία, όλα τα σεμνώματα, και αγλαΐσματα, τα μαρτυρούντα την ευγένειαν της Ελληνικής φυλής, είναι έργα της βαθείας φιλανθρώπου ψυχικής διαθέσεως του έλληνος, του οποίου την καρδίαν πληροί πάντοτε το πμεύμα της Ελληνικής και Χριστιανικής αγάπης, ουδέν άλλο ωνειρεύθησαν, ουδέν επόθησαν, ουδέν άλλο ιδεώδες είχον, όταν η τύχη ευνοϊκώς τους εμειδίασε, παρά πως να προσέλθουν αρωγοί εις τους πάσχοντας, πως να συντελέσουν εις την ηθικήν ή διανοητικήν αναμόρφωσιν και τελείωσιν των ομοφύλων των και πως να γίνουν Ευεργέται της πατρίδος των και του έθνους ολοκλήρου.Αισθανόμενοι βαθέως, ως τον κυριώτατον του ανθρώπου σκοπόν, το του Μενάνδρου "τού΄εστί το ζην το μη υπέρ εαυτού μόνον αλλ΄υπέρ των άλλων ζην" εσκόρπισαν άφθονον το χρυσίον εις έργα φιλανθρωπίας, τα οποία λαμπρύνουν την Αλεξάνδρειαν και τας Αθήνας.Και βλεπουμεν ούτω κάθε παλμόν της χρυσομένης αυτών καρδίας, να κινή και μιαν πολυχεύμονα πηγήν, ποτίζουσαν τον αγρόν του πλησίον, αδρεύουσαν τους διψώντας παιδελιαν, δροσίζουσαν τους νοσούντας, παρηγορούσαν τους τεθλιμμένους και δημιουργούσαν Άλοη σκιερά, υπό την αμφιλαφή σκιάν των οποίων θρησκεύεται το Άγαλμα της Πατρίδος.Κι' ίστανται ούτω, ως άλλοι φάροι τηλαυγείς σκορπίζοντες άφθονον την φιλανθρωπίαν των, καλλιμάρμαρα και μεγαλοπρεπή ενδιαιτήματα των Ελικωνιάδων και Πιερίδων Μούσων, τα οποία διαπλάσσεται, και κατεργάζεται και σφυρηλατείται ηθικώς και πνευματικώς ο χαρακτήρ, η συνείδησις και το εθνικόν φρόνημα των Ελληνοπαίδων. Νοσοκομεία ένθα νοσηλεύονται οι άποροι. Ορφανοτροφεία και Άσυλα ένθα περισυλλέγονται και στεγάζονται τα ορφανά. Συσσίτια όπου ευρίσκουν υγιεινήν τροφήν οι πεινώντες.Αλλ' η φιλάνθρωπος δράσις του έλληνος της Αλεξανδρείας δεν έχει περιορισθή μόνον εις την πόλιν ένθα επλούτισε και εις την οποίαν επόθησε να συγκρατήση τον Ελληνικόν αποικισμόν, ως παράγοντα σθεναρόν του Εθνισμού, ως εθνικήν δύναμιν, παράλληλον προς την της Μητροπόλεως.Αλλ' έχει επεκταθή και αλλαχού και προ παντός εις το ιοστέφανον Άστυ, την εστίαν ταύτην του πολιτισμού και εντολοδόχον τόσων αναμνήσεων, πόθων και ελπίδων, όλου του Ελληνισμού.Το πάλλευκον Αθηναϊκόν Στάδιον, το αναβιώσαν τους Ολυμπιακούς αγώνας. Το Πολυτεχνείον, όπου θεραπεύονται αι εικαστικαί τέχναι και η μηχανική. Το Εφήβειον, ενθα φρονιματίζονται οι παρεκτρεπόμενοι νεαροί έφηβοι. Η Αβερώφειος Ναυτική Σχολή. Το ένδοξον και δαφνοστεφές θωρηκτόν "Αβέρωφ" το καταναυμαχήσαν τον τουρκικόν στόλον. Η Γεωργική Σχολή. Η μέλλουσα να ιδρυθή Σχολή των Ωραίων Τεχνών Σιββιτανίδου και πλείστα άλλα σεμνώματα, κοσμούντα διαφόρους της Ελλάδος πόλεις, όλα είναι έργα της φιλανθρώπου δράσεως του Ελληνισμού της Αλεξανδρείας.
Αλλά θα ήτο όχι έλλειψις αβρότητος, αλλ' αυτόχρημα ασύγγνωστος παράλειψις, αν ομιλούντες περί του φιλανθρωπικού έργου του Ελληνισμού της Αλεξανδρείας, δεν εκάμνομεν ιδιαιτέραν μνείαν και δεν εχαράττομεν ολίγας ιδιαιτέρας λέξεις δια τας αβράς Ελληνίδας μας. Όχι βέβαια δια την Μάρθαν, την μεριμνώσαν και τυρβάζουσαν περί πολλά. Αλλά δια τας Μαρίας μας, αίτινες εκλέξασαι την αγαθήν μερίδα, ενεργούσι, κοπιώσι, δρώσι και μοχθούσιν υπέρ του πάσχοντος πλησίον και αίτινες δια της φιλανθρωπικής των, αλλά και εθνικής των δτάσεως απέβησαν τόσον ευεργετικαί και ανυψώθησαν τόσον, ώστε να καταλάβουν περίβλεπτον θέσιν εις την συνείδησιν και εκτίμησιν της παροικίας της Αλεξανδρείας.Και αποτελούν ολόκληρον λεγεώνα, αι ηρωΐδες αυταί του καθήκοντος, αι ιεραπόστολοι της ευποιΐας και αγαθοεργίας. Αι σεμναί του καθήκοντος και της φιλανθρωπίας ιέρειαι, αι ευγενείς και λατρευταί ψυχαί, όσαι γλυκύ και παρήγορον ρίπτουν το βλέμμα της συμθαθείας και του πόνου εις την καλύβην της δυστυχίας, και την κλίνην του πάσχοντος, από της υψηλής σκοπιάς, εις την οποίαν τας έχει αναβιβάσει, ουχί απλώς κοινωνική θέσις, αλλ' ιδεών και αισθημάτων αιθέριον κάλλος.Και όταν καθημερινώς βλέπω τας σεμνάς και αβρόφρονας ταύτας Ιερείας, μετά τόσης αυταπαρνήσεως να στρέφουν τας καρδίας των προς τον ήλιον της αγάπης και του ελέους. Να σκορπώσι τόσον αφειδώς το άρωμα της αγαθοεργίας και της χαράς. Και να ασχολώνται μετά τόσης θέρμης εις το έργον του θείου ελέου, χωρίς να θέλω ενθυμούμαι τους λόγους του Σατωβριάνδου, ότις λέγει ότι " αι γυναίκες έχουν διά την δυστυχίαν ουράνιόν τι ορμέμφυτον". Όταν δε κάποτε διερωτώμαι, τι είναι εκείνο το οποίον τας ενθαρρύνει , εις την αστείρευτον ευσπλαχνίαν και αφοσίωσιν προς τους πάσχοντας και γυμνητεύοντας και πεινώντας ο Ιούλιος Σιμών μου απαντά : " είνε ο νόμος του καθήκοντος όστις είναι η βάσις της ευαγγελικής ηθικής, νόμος άγιος τον οποίον οι χριστιανοί καλούσιν αγάπην του Θεού".
Ιδού η μεγάλη Ευαγγελική αρχή, της οποίας ίδιον είνε να καθιστά αγαπητόν παν ότι εκ Θεού προέρχεται.Πράγματι ουδέν θειότερον, ουδέν ευγενέστερον, από την Ευαγγελικήν αγάπην, από το ιδεώδες κάλλος το οποίον ο Πλάτων ελάτρευσε. Και το οποίον ενεσαρκώθη και επραγματώθη επί του Γολγοθά!Η Ευαγγελική αγάπη, όχι μόνον σκορπά το άρωμα και επιχέει το έλεος, αλλά και την παρηγοριάν και την ανακούφισιν. Και καταλείπει όπισθεν αυτής την καρτερίαν, το θάρρος, την ελπίδα!Απ' αυτήν την γάπην εφλέγησαν αι καρδίι απειραρίθμων ηρώων κι μαρτύρων. Από αυτήν εμπνέονται ευγενείς και αβραί ψυχαί και αφιερούν μέγα μέρος της ζωής και της υπάρξεως των, υπέρ της πασχούσης και δεινοπαθούσης ανθρωπότητος.Ζώσα προσωποποίησις, του νόμου τούτου τοι καθήκοντος, είνε και αι Φιλανθρωπικαί Πλειάδες, αίτινες διαλάμπουν και ακτινοβολούν εις το στερέωμα της Ελληνικής Παροικίας Αλεξανδρείας. Και εις το μέσον των οποίων, εις ακτινοβόλος και ζείδωρος ήλιος, διαλάμπει. Η συμπαθής και γλυκεία μορφή της Μεγατίμου Εθνικής Ευεργέτιδος Κας Βιργινίας Εμ. Μπενάκη.Η Αθλιότης, ήτις υπό την ειδεχθεστέραν μορφήν και την μάλλον στιγνήν, εμάστιζε και μαστίζει το μέγα μέρος της Ελλ. παροικίας, δεν ήτο δυνατόν να αφίση ασυγκίνητον, καρδίαν φιλάνθρωπον, ως την της Κυρίας Μπενάκη.Δια τούτο έσπευσε να ιδρύση την "Φιλόπτωχον" κατά τω 1894, έχουσα συνεργάτιδας εις το φιλάνθρωπον τούτο έργον της τας κ. κ. Συναδινού, Ιουλ. Σαλβάγου, Αρ. Ροδοκανάκη, Μαρ. Ζερβουδάκη, Αλ. Χωρέμη, Κ. μαυροσκούφη, Αικ. Αδημακοπούλο, Ελ. Ιωακωβίδου και άλλας, εμφορουμένας από τα αυτά ευγενή αισθήματα, και πονοσούσας την δυστυχίαν.Αλλ' η δράσις της κ. Μπενάκη δεν περιωρίσθη μέχρις αυτού. Καρδία συμπαθεστάτη και στρογικωτάτη, αντλούσα δρόσον εκ φίλτρου της μητρότητος και νάμα από την θείαν πηγήν της ευτυχίας και της ευσπλαγχίας. Ενωτισθελισα των θελιων ρημάτων " Άφετε τα παιδία ελθείν προς με, αυτών γαρ στίν η Βασιλεία των Ουρανών" ίδρυσεν ιδίαις δαπάναις κατά τω 1909, παρά τω Chatby, μεγαλοπρεπές Ορφονοτροφείον. Με αιθούσας ευρείας, με κήπον και όλα τα απαιτούμενα, όπως εκπληροί πλήρος τας σημερινάς απαιτήσεις της υγιεινής. Πλέον των πεντακοσίων ορφανών εστεγάσθησαν εν αυτώ μέχρι τούδε.Σήμερον στεγάζονται πλέον των 190. Τα άλλα, αφού εμορφώθησαν ηθικώς και πνευματικώς, εις τα εν αυτώ σχολεία, αποδόθησαν ενήλικα εις την κοινωνίαν.Το έργον τούτο το οποίον η κ. Μπενάκη επροικοδότησε με 40 χιλ. λίρας, όπως εκ των τόκων ανταποκρίνεται εις τας ανάγκας του, διοικούν σήμερον αι κ. κ. Αλεξ. Κ. Χωρέμη, Ε. Μπενάκη, Κοραλία Πηλαβάκη, Ε. Βαλασοπούλου, Π. Αυγουστίνου, Δ. Θεοδωράκη, Ν. παρασκευά, Μ. Σαλβάγου, Ν. Τσάμη.Απαξάπασαι με τα αυτά ευγενή αισθήματα, σκορπίζουν άφθονον την μητρικήν αγάπην και στοργήν και γλυκύ το μειδίαμα, εις τας ψυχάς των δυστυχών ορφανών πλασμάτων, τα οποία σκιρτούν και ζωογονούνται από την επιδεικνυομένην θερμότητα της μητρικής ταύτης αγάπης. Τα δυστυχή ταύτα πλάσματα αν είχαν το ατύχημα και την σκληράν μοίραν να χάσουν τους μητρικούς των γονείς έχουν το αυτύχημα, να επανευρίσκουν τας μητρικάς θωπείας και το μητρικόν μειδίαμα, εις την αφοσίωσιν και αυταπάρνησιν των ιεραποστόλων τούτων της αγάπης. Αλλ' εκτός του "Ορφανοτροφείου", έχει ιδρύσει και Μπενάκειον Οικονομικόν Συσσίτιον, το οποίον κατόπιν εδωρήσατο εις την Ελλ. Κοινότητα. Και το οποίον χάρις εις την επιχορήγησιν αυτής και του Πατρώζοντος υιού της κ. Αντωνίου Μπενάκη, παρέχει εις τους απόρους μαθητές, διά της Κοινότητος, πλέον των χιλίων πεντακοσίων μερίδων τροφής, υγιεινής και θερμής καθ΄έκαστην ημέραν.Αλλ' η γυναικεία δράσις δεν περιορίζεται μέχρις αυτού. Τα αυτά έχομεν να είπωμεν και διά το έργον της "Ενώσεως των Ελληνίδων".Αφού η "Ένωσις των Ελληνίδων" κατ' αρχήν ειργάσθη υπέρ της "Φανέλλας του Στρατιώτου" και υπέρ του Νοσοκομείου του Κυανού Σταυρού, υπέρ του έργου του οποίου προσήνεγκεν υπέρ τας 3 χιλ. λίρας, κατόπιν η δράσις της εστράφη προς την φιλανθρωπίαν. Και ίδρυσε το "Νηπιοτροφείον" η Μάννα, και την Νυκτερινήν Σχολήν, η "Εργάτις".Εβδομήκοντα και πλέον ορφανά προσέρχονται καθ' έκαστην πρωΐαν εις την "Μάννα" ήτις αφού τα λούση, θα τους δώση το πρωϊνόν πρόγευμα, το μεσημβρινόν γεύμα και το απογευματινόν τέϊον. Θα τα διδάσκη, καθ΄όλην την ημέραν, παιδιάς ή μαθήματα μέχρις ότου, έλθουν, το εσπέρας εκ της εργασίας αι μητέρες των διά να τα παραλάβουν.Αι κ. κ. Βαλασοπούλου, Κυρ. Πηλαβάκη, Δώρα Σεράντη, Σεμέλη Τσώτσου, Μ. Καζούλη, Ρούσσου, Γρυπάρη, Παπαθεολόγου, Π. Συρδάρη, Ρίνη, Κατίνα Βαρδαμίδου.'Ολαι με τα αυτά ευγενή αισθήματα, παρέχουν μητρικήν περίθαλψιν και αγάπην στα μικρά και άπορα ορφανά.Αλλά και το έργον της "Αμύνης Ελληνίδων" ήτις είνε σαρξ εκ της σαρκός και οστούν εκ των οστών της "Ενώσεως" δεν υστεροί με την πονετικήν, την ακούραστον, την ευγενή εις αισθήματα Προέδρον την κυρίαν Μαρ. Μιχ. Καζούλη.Πόσους κόπους δεν κατέλαβον αι κυρίαι της Αμύνης κ. κ. Μ. Καζούλη, Αποστολίδου, Τσώτσου, Δις Καμπά όπως θερμάνουν, με ενδύματα κι σκεπάσματα τα γυμνά θύματα της Μικρασιατικής τραγωδίας;Αλλά και ο Σύνδεσμος Ελληνίδων με τας Παιδικάς εξοχάς, με την ακούραστον εις εθνικήν δράσιν ιατρόν κ. Αγγελ. Παναγιωτάτου, ως πρόεδρον, δεν παρέχει μικράν την συμβολήν του εις το καθ΄όλον φιλάνθρωπον έργον της γυναικείας δράσεως.Όλα τα ασθενικά και καχεκτικά κοράσια των Σχολείων μας, μεταφέρονται εις Sibi Bishr.Εκεί στα κύματα της ακρογιαλιάς, στον ανυκτόν ορίζοντα, τον ζείδωρον ήλιον, αναπνέουν τον καθαρόν αέρα, αποβάλλουν την ωχρότητα και δροσερά, δροσερά, εύχαρη και γεμάτα ζωήν επιστρέφουν στην πολιν, με νέας δυνάμεις.Αι κ. κ. Παναγιωτάτου, Στάμπα, Βορλόου, είνε άξιαι συγχαρητηρίων και πάντος επαίνου.Και πόσα άλλα δεν έχομεν να γράψωμεν διά την δράσιν των Ελληνίδων μας;Αλλ΄ο χώρος του "Δωδεκανησιακού" εξηντλήθη.Ας ελπίσωμεν εις το προσεχές, το οποίον θα είνε και μεγαλύτερον, να περιβάλωμεν ότι κατ' ανάγκην και παρά την θέλησιν μας παραλείψαμεν εις την παρούσαν.

Θωμάς Θ. ΓεράκιςΔωδεκανησιακόν Ημερολόγιον1924Αλεξάνδρεια, Αίγυπτος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου